Atos 27

Ka̱bas Qae-xg'ae sa (NHR) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Eẽ i ko dtcòm̀kuèa Italea koe xae gha qõò sa, ka xu kò Paulo ba hẽé naka c'ẽe xu ẽe kò qáéèa hãa xu hẽéthẽé, xu ncõo-kg'ao xu dim kaiam Juliom tshàu q'oo koe tcãàè, ncẽe kò Kaesara ta ko mééès xg'aes di ba.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Xae Aderamitime koe guua hãas skepe sa q'ábà, ncẽe kò Asia di xu nqõó-coa xu tshàam qàe koe hàna xu koe qõò sa tééa máána hãa sa. Xae kò tshàan q'oo koe tcãà. Arisetarekom cgoa xae kò hàna, Maketonia dim nqõóm di ba, ncẽe kò Tesalonika koe guua ba.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Q'uu dim cáḿ ka xae kò Sitone koe tcãà, me kò Julio ba Paulo ba qãèse qgóóa hãa khamam kò kgoara me, tcáràse ga xu koem gha síí ka, xu síí ẽem ko tc'ẽe gúùan koe hùi me ka. Skepe zi dis téé-q'oos Sitone di sa|src="LB00372.tif" size="col" ref="27:3"
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Eẽ koe guus ka xae kò Kupero qàe koe síí nqáé, tc'ãá sa kò q'óá-kg'am xaea khama.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Eẽ xae ko Kilikia hẽé naka Pamfilia hẽéthẽé q'óá-kg'amam tshàa ba tchoaba, ka xae kò Mira koe síí, ncẽe kò Likia koe hàna a.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Gaa koem kò ncõo-kg'ao xu dim kaia ba Alekesanteria dis skepes, Italea koe ko qõò sa hòò, a gaas koe nqàò xae e.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Káí cáḿan xae kò kgàesase qõò, a qóḿ cgoa qgóókua hãase Kenito koe síí tcãà. Tc'ãá ba kò guu xae e naka xae còoka qõò tama, khama xae ko nxãaska tshàam ka nxa̱ma-nxa̱maèam nqõó-coam Kereta dim qàe koe síí nqáé, Salemone q'óá-kg'ama hãase.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Qóḿ ba qgóóa hãase xae kò qõò a c'ẽem qgáìm koe síí tcãà, ‘Qãèm qgáìm skepe zi ko téé ba,’ ta ko ma tciiè ba, ncẽe Lasea dim x'áé-dxoom qàe koe hàna ba.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Káí x'aèa ne kò nqáéa, skepes cgoa tshàa ba tchoaba nea kò cg'oe-cg'oega a, tc'õoan carasean di x'aèan qãá q'oo o kò ii khama, me kò Paulo ba nxãaska q'ãa-q'ãa xu
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 a máá: “Khóè xaoè! Bóòr ko kam gha gaxae dim dàò ba cg'oe-cg'oega ii, skepes koe hẽé naka gúù zi koe hẽéthẽé cúí tamase, igaba gaxae di kg'õèan koe ga hẽéthẽé e,” témé.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Igabam kò ncõo-kg'ao xu dim kaia ba, Paulo bam ga komsana kámá ka, chùi-kg'ao ba hẽé naka skepes ka q'õòse ba hẽéthẽé tsara di bìríkuan komsana.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Skepean ko téés qgáì sa ko sao di x'aè ka qãè tama, khama xu kò káí xu dtcòm̀ku, kg'ama xu gha qõò sa, c'ẽedaoka xu gha Fenekise koe síí dis nqòò sa úúa hãase, a sao di x'aè ka gaa koe hãa. Ncẽe sa kò skepean ko téés qgáì si i, Kereta di sa, dtcẽèan xòè hẽé naka tcg'aoan xòè hẽéthẽé dim xg'aekum koe.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Eẽm ko dtcẽè xòè dim tc'ãám nqaea hãa ba tshoa-tshoa a ko tc'ãá, ka xu ko tc'ẽea máá, ncãa xu ncẽeska tc'ẽe xu ko sa nxãwa hòò, ta tc'ẽea, a xu a nxãaska skepe sa ko qgóóa tòó gúùan tcg'òó, a xgoaba a Kereta qàe dim tshàam dxùukg'ai séè a qõò.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Xòm̀ x'aè qãá q'oo koem kò dxãwa tc'ãám Erakilo ta ko ma tciiè ba Kereta koe guu, a kaisase tc'ãá hàà.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Si kò skepe sa tc'ãám ka qgóóè, a kò gãá ba ka tààè. Xae kò nxãaska guu me a kg'ama q'ooa ba koe ntcõó, i kò tshàan gaan ko tc'ẽe koe xàbùa úú xae e. Skepe ba túú dis tc'ãás koe|src="LB00213.tif" size="col" ref="27:15"
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Eẽ xae ko tshàam ka nxa̱ma-nxa̱maèa hãam nqõó-coam cg'árém Kauda ta ko ma tciièm qàe koe hàà nqáé, ka xae ko skepe-coas ncẽe skepe-dxoos kháó koe hàna sa qóḿ cgoa qgóókua hãase kgoana a kòre, táás gha ko̱bese ka.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Eẽ xu ko khóè xu tc'amaka ghùi a ko tcãà sia xg'ara ka xu ko skepes dòm̀ q'oo koe dqùian qáéa ntcòo, qgóó xu gha tòó si ka. Siretise di góḿ dtcõòan koe xu gha síí ncemea tcãàsean bèe ka xu ko skepe sa ko qgóóa tòó qanoan tshàam q'oo di qáú, a xu a skepe sa guu si tshàan ka ghànèa úúè.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Dxãwa tc'ãá ba kò tshúù qgáì koe tòó xaea, xu nxãakg'aiga q'uu dim cáḿ ka skepes q'oo koe xu nqàòa hãa zi gúù zi xaoa tcg'òó.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Nqoana dim cáḿ ka xu kò skepes ko tséé cgoaè zi gúù zi tshàua xu tc'áró ka xaoa tcg'òó.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Cáḿ sa hẽé naka tco̱nò zi hẽéthẽéa kò káí cáḿan hòòse tama, i kò tc'ãán qanega tc'ãá, i hùian xae gha hòò di nqòò ga káà a.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Eẽ xu ko qáòm x'aè ba úú a tc'õó tama kam ko Paulo xg'aekua xu koe tẽe, a máá: “Khóè xaoè, komsana tea xao ga kò hãa, a ga kò táá Kereta koe guu a xgoaba hãa, ncẽeska xao ga kò ncẽe cg'ãèan koe hẽé naka aaguse-cgaesean koe hẽéthẽé tcg'òósea hãa.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Igabar ko ncẽeska bìrí xao o a ko máá, tòón tcáó méé xao, témé! Cúía xao ga kg'õèa xao ka aaguse cgaeèa hãa tite ke. Igabas gha skepes cúí sa tshúù-tshuuè.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Ncẽe ncãa nqáém ntcùúm kam ncãa, ncẽer Gam di ii a ko gataga tsééa máám Nqarim dim moengele ba hàà qàea te koe téé,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 a ba a máá: ‘Táá q'áò guu, Pauloè. Roma ne dim x'aigam Kaesaram cookg'ai koe tsi gha tééa mááse. Bóò, Nqari ba wèé xu ẽe tsi ko tshàa ba tchoaba cgoa xu, Gam di cgóm̀kuan ka kg'õèa xu kgoara hãa,’ témé.
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Ke xao khóè xaoè, ghùi tcáó, Nqarim koer tcoman úúa hãa ke, ẽer ma bìríèa khamaga i gha ii sa.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Gatà i ii igaba méé xae tshàam ka nxa̱ma-nxa̱maèam nqõó-coam c'ẽem koe xaoa tcãàè,” tam méé.
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 14 dim ntcùúm ka xae ko qanega Ateria dim tshàam q'oo koe ko ghànèa úúè. Xu skepes di xu nqàri-kg'ao xu nqõó ba xu sao-xg'aea sa ntcùú nqáè ka bóòa q'ãa.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Xu kò qàm-q'ooan ko tc'ãò-tc'ãom gúù ba tshàan q'oo koe tcãà a bóò i 40 xu mitara xu di qàman úúa. Xòm̀ x'aè qãá q'oo koe xu ko gaia tc'ãò-tc'ão, i 30 xu mitara xu di qàm-q'ooan qgóó.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Nxõ̱á xàbìan koe xae gha xg'áḿa ntcòosean bèe ka xu ko 4 qanoan skepe sa ko qgóóa tòó kháóa sa koe guu a xòo, a xu a q'uu i gha sa còrè.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Skepes di xu nqàri-kg'ao xu kò skepes koe ts'ana tcg'oa kg'oana khama xu kò skepe-coa sa tshàan q'oo koe xòo, skepe sa ko qgóóa tòó qanoan xu kò síí skepe sa ko qõòkagus qanos koe guu a xòó témé a.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Nxãaskam kò Paulo ba ncõo-kg'ao xu dim kaia ba hẽé naka ncõo-kg'ao xu hẽéthẽé bìrí a máá: “Khóè xu ncẽe xu kò skepes q'oo koe hãa tama ne xao cuiskaga kg'õèa hãa tite,” témé.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Xu kò nxãaska ncõo-kg'ao xu skepe-coa sa qgóóa hãa dqùian q'ãea qhòm, a guu sis cg'áéa tcãà.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Eẽ i ko qhòase kam kò Paulo ba wèéa xu q'ãa-q'ãa, tc'õó méé xu sa, a máá: “Ncẽea 14 dim cáḿ me e, xae ko kg'ama bóòa mááse ba, a xàbàs cgoa hãa, a cúí gúù ga tc'õó ta ga hãa.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Gaa domkar ko ncẽeska dtcàrà xao o, tc'õó xao gha sa, kg'õèan di qaria ne i gha máà xao o, gaxao ka c'ẽem cúím ga ba gaam dim tcúú-c'õòm cúím kaga aaguse cgaeèa hãa tite khama,” témé.
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Gatàm ko mééa xg'ara kam ko péréan séè, a ba a wèé xu cookg'ai koe Nqari ba qãè-tcaoa máá, a khõá q'aa a, a ba a tshoa-tshoa a tc'õó.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Xu kò wèéa xu ga ghùi-ghuin tcáóè, a xu a gaxu igaba tshoa-tshoa a tc'õoan tc'õó.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Wèéa xae xg'ae-q'ooa kò 276 xae khóè xae e, ẽe kò skepes koe q'ábà hãa xae.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Eẽ xu ko tc'õóa tc'ãò ka xu kò skepe sa xu gha subu-subu ka maberean tshàam q'oo koe ncemea tcãà.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Q'uu i ko ka xu ko nqõó ba táá bóòa q'ãa, igaba xu ko tshàam-kg'áḿ hòò góḿan úúa a, ncẽè qãèse xu kò ko bóò ne xu gha gaa koe skepe sa tòó ka.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Khama xu kò skepe sa ko tshàan q'oo koe qgóóa tòó qanoan qgóóa ghùi, a xu a gaa x'aè kaga skepe sa ko qõòkagu xu hìi xu koe qáésea hãa xu dqùi xu kgoara, a nxãaska còoka hànam sa̱ri ba tc'ãám úú-kg'aia xòè koe tchoanà a góḿan hàna qgáìan koe síí.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Igabas kò skepe sa góḿ-dtcõòan koe xg'áḿa tcãàse. I kò skepes di còo-kg'aian nqãè, a táá ko̱ri, i kháóa sa tshàan di qhonèan ka xg'áḿmè a khoana tòm̀-tomse.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Xu kò ncõo-kg'ao xu ẽe qáéèa hãa xu khóè xu cg'õo kg'oana, tshàa ba xu gha ba̱ra a síí tcg'oa a ts'ãà khama.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Igabam kò ncõo-kg'ao xu dim kaia ba, ncẽe kò Paulo ba kg'õèkagu kg'oana hãa ba, gaxu ko tc'ẽes gúùs koe cara xu. A ba a bìrí xu, ẽe ba̱ra q'ana xu méé xu kg'aika tshàan q'oo koe nxàìa tcãà naka xua ba̱ra, na góḿankg'ai koe síí sa.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Naka xu ẽe qaùa hãa xu wèé xu nqaoan hẽé naka skepes di qàmàn hẽéthẽé cgoa síí, témé. Xu kò gataga ma wèéa xu góḿankg'ai koe bèea síí.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.