Gênesis 41
Dhao Alkitab (NFA) vs ACF
1 Pe dꞌai dua tèu risi sa, hèia dhèu aae Masir nii. Na nii na, nèngu dhu titu ètu sebhe loko Nil.
1 E aconteceu que, ao fim de dois anos inteiros, Faraó sonhou, e eis que estava em pé junto ao rio.
2 Kabèdhi laa, nèngu nèdhi sapi pidhu ngiꞌu dhu kabèbꞌu bia. Kaꞌuri ra kaleꞌe. Ra kalua nèti dꞌara loko, ka raꞌa jꞌuꞌu ètu sebhe loko èèna.
2 E eis que subiam do rio sete vacas, formosas à vista e gordas de carne, e pastavam no prado.
3 Nèbhu boe, sapi pidhu ngiꞌu dhu leo hari, kalua nèti dꞌara loko deo na. Ngiꞌu sapi sèra malaka-godꞌa. Ra titu padètu dènge sapi kabèbꞌu sèra.
3 E eis que subiam do rio após elas outras sete vacas, feias à vista e magras de carne; e paravam junto às outras vacas na praia do rio.
4 Hèia sapi malaka pidhu ngiꞌu sèra, dhèle aaꞌi pidhu sapi dhu kabèbꞌu sèra. Hèia dhèu aae kabèdhi, ka na marèi dènge.
4 E as vacas feias à vista e magras de carne, comiam as sete vacas formosas à vista e gordas. Então acordou Faraó.
5 Nèbhu boe ka, dhèu aae bhèjꞌi luu hari. Ka na nii hari ca tèka. Lii nii na sèmi neꞌe ka: nèngu ladhe nèdhi are pidhu huri dhu isi pènu, bhodho nèti laa are dhu subꞌu.
5 Depois dormiu e sonhou outra vez, e eis que brotavam de um mesmo pé sete espigas cheias e boas.
6 Èle èèna ka, nèdhi hari are pidhu huri dhu isi aadꞌo, aa dhu kamale dhae-dhae sène, lèke lai ngèlu dhu pana.
6 E eis que sete espigas miúdas, e queimadas do vento oriental, brotavam após elas.
7 Ka pidhu huri are dhu isi aadꞌo sèra, dhèle aaꞌi pidhu huri are dhu isi pènu deo sa. Hèia dhèu aae kabèdhi ka nèti bhèjꞌi. Heka nèngu neꞌa kèna, nèngu dhu nii hari di.
7 E as espigas miúdas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então acordou Faraó, e eis que era um sonho.
8 Madꞌae aae èèna, dꞌara isi na beꞌa boe. Hèia, na paredha dhèu lasi paroa aaꞌi dhèu ai tadha dènge dhèu dꞌèlu-mèu, ètu rai Masir mai paraga dènge ne. Ka na lolo lii nii na sèra dènge si. Te ngaa dhèu èci sa bisa boe peka sasoa lii nii deo sa mi dhèu aae.
8 E aconteceu que pela manhã o seu espírito perturbou-se, e enviou e chamou todos os adivinhadores do Egito, e todos os seus sábios; e Faraó contou-lhes os seus sonhos, mas ninguém havia que lhos interpretasse.
9 Ka mone dhu lalau dhua èi dhèu aae èèna, heka sanèdꞌe nèdhi Yusuf kèna. Hèia laꞌe peka dènge dhèu aae, aku nèngu na, “Ama! Jaꞌa mangaku sala.
9 Então falou o copeiro-mor a Faraó, dizendo: Das minhas ofensas me lembro hoje:
10 Uru èèna, dhu ama ku nasa dènge jaꞌa, dènge angalai ku èci na, ka pamaso jiꞌi asa dꞌara bèdho,
10 Estando Faraó muito indignado contra os seus servos, e pondo-me sob prisão na casa do capitão da guarda, a mim e ao padeiro-mor,
11 mèda ca lodꞌo ka, jiꞌi dua mi nii. Èci-èci ka dènge nii na. Aa sasoa nii seꞌe, sama boe kahèi.
11 Então tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele; sonhamos, cada um conforme a interpretação do seu sonho.
12 Ètu dꞌara bèdho na, abhu ana mone Ibrani èci. Kapala èmu bèdho nedhe ana mone ne, jꞌajꞌi kapala urusan ho lalau jiꞌi. Jiꞌi lolo lii nii jiꞌi dènge ne, ka na peka sasoa lii nii sèra dènge jiꞌi.
12 E estava ali conosco um jovem hebreu, servo do capitão da guarda, e contamos-lhe os nossos sonhos e ele no-los interpretou, a cada um conforme o seu sonho.
13 Nèti èèna ka, ama dhèu aae dedꞌe hari jaꞌa. Aa angalai jaꞌa na, abhu huku madhe. Seꞌe se jꞌajꞌi sama sèmi ngaa dhu ana mone Ibrani na peka.”
13 E como ele nos interpretou, assim aconteceu; a mim me foi restituído o meu cargo, e ele foi enforcado.
14 Nanene nare lii neꞌe hèia, dhèu aae pua dhèu lasi lai-lai rare Yusuf nèti dꞌara bèdho mai. Ka Yusuf pamèu iisi na, aa na gati mèdha-papake na, ka na laꞌe paraga dènge dhèu aae.
14 Então mandou Faraó chamar a José, e o fizeram sair logo do cárcere; e barbeou-se e mudou as suas roupas e apresentou-se a Faraó.
15 Ropa na dꞌai madha hèia, dhèu aae peka, “Jaꞌa nii, te ngaa dhèu èci sa reꞌa boe sasoa lii nii sèra. Te ngaa dhèu peka na èu meꞌa.”
15 E Faraó disse a José: Eu tive um sonho, e ninguém há que o interprete; mas de ti ouvi dizer que quando ouves um sonho o interpretas.
16 Hèia Yusuf dhaa, aku nèngu na, “Ama dhèu aae. Jaꞌa èèna ka oo, keꞌa boe ngaa-ngaa kahèi. Dhoka Ama Lamatua di dhu neꞌa, ho Na peka sasoa lii nii sa, dènge lèke. Na neo peka lii dhu beꞌa mi ama dhèu aae.”
16 E respondeu José a Faraó, dizendo: Isso não está em mim; Deus dará resposta de paz a Faraó.
17 Hèia dhèu aae lolo ka, lii nii sèra dènge ne, aku nèngu na, “Ètu dꞌara nii èèna, jaꞌa titu ètu sebhe loko Nil.
17 Então disse Faraó a José: Eis que em meu sonho estava eu em pé na margem do rio,
18 Jaꞌa ladhe laꞌa na sapi pidhu ngiꞌu dhu kabèbꞌu bia, dènge kaꞌuri dhu kaleꞌe. Ra kalua nèti dꞌara loko mai, ka raꞌa jꞌuꞌu ètu sebhe loko èèna.
18 E eis que subiam do rio sete vacas gordas de carne e formosas à vista, e pastavam no prado.
19 Hèia sapi pidhu ngiꞌu dhu leo mai hari. Rèngu seꞌe dhu malaka-godꞌa. Ètu rai Masir neꞌe, jaꞌa kèdhi mèka sapi dhu malaka-godꞌa sèmi èèna!
19 E eis que outras sete vacas subiam após estas, muito feias à vista e magras de carne; não tenho visto outras tais, quanto à fealdade, em toda a terra do Egito.
20 Dhu pamalaa jaꞌa, pidhu sapi dhu malaka-godꞌa sèra, kabèdhi laa dhèle aaꞌi pidhu sapi dhu kabèbꞌu se.
20 E as vacas magras e feias comiam as primeiras sete vacas gordas;
21 Sapi dhu malaka sèra dhèle aaꞌi, te ngaa ngiꞌu ra malaka taruu sèmi èèna ka. Hèia jaꞌa kabèdhi dènge ka.
21 E entravam em suas entranhas, mas não se conhecia que houvessem entrado; porque o seu parecer era feio como no princípio. Então acordei.
22 Èle èèna ka, jaꞌa bhèjꞌi luu hari, ka nii hari ca tèka. Jaꞌa kèdhi pidhu huri are dhu isi pènu, kalua nèti laa are ca kapua dhu subꞌu.
22 Depois vi em meu sonho, e eis que de um mesmo pé subiam sete espigas cheias e boas;
23 Èle èèna ka, jaꞌa kèdhi hari, pidhu huri are dhu isi aadꞌo, aa dhu kamale dhae-dhae, lèke lai ngèlu pana.
23 E eis que sete espigas secas, miúdas e queimadas do vento oriental, brotavam após elas.
24 Ka pidhu huri are dhu bèdhu sèra dhèle aaꞌi pidhu huri are dhu isi pènu sèra. Èle èèna ka, jaꞌa kèdꞌi nèti bhèjꞌi. Ka jaꞌa lolo lii nii seꞌe mi dhèu dꞌèlu-mèu seꞌe, te ngaa èci sa bisa boe peka sasoa lii nii sèra.”
24 E as sete espigas miúdas devoravam as sete espigas boas. E eu contei isso aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Hèia Yusuf padhai lii, peka na, “Ama dhèu aae! Lii nii dua sèra, sasoa na dhoka èci di. Ama Lamatua peka le, mi ama dhèu aae, ngaa dhu Na neo tao.
25 Então disse José a Faraó: O sonho de Faraó é um só; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
26 Sasoa na sèmi neꞌe ka: pidhu sapi dhu kabèbꞌu, dènge pidhu huri are dhu isi pènu sèra, sasoa na, tèu dhu bècu-manèsa pidhu tèu. Sasoa ra dhoka èci di.
26 As sete vacas formosas são sete anos, as sete espigas formosas também são sete anos, o sonho é um só.
27 Sèmi èèna kahèi, pidhu sapi dhu malaka-godꞌa, dènge pidhu huri are dhu isi aadꞌo, sasoa na, tèu manganga pidhu tèu.
27 E as sete vacas feias à vista e magras, que subiam depois delas, são sete anos, e as sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental, serão sete anos de fome.
28 De Lamatua dhu peka mema le, ngaa dhu Nèngu neo tao. Èèna sama kahèi, dènge ngaa dhu jaꞌa peka deo na.
28 Esta é a palavra que tenho dito a Faraó; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
29 Ladhe bèli-camèdꞌa, ètu rai Masir neꞌe, dꞌara pidhu tèu, èdhi abhu bècu-manèsa palème rae.
29 E eis que vêm sete anos, e haverá grande fartura em toda a terra do Egito.
30 — ausente —
30 E depois deles levantar-se-ão sete anos de fome, e toda aquela fartura será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 — ausente —
31 E não será conhecida a abundância na terra, por causa daquela fome que haverá depois; porquanto será gravíssima.
32 De ladhe ama dhèu aae abhu nii dua hari, sasoa na, Ama Lamatua ka dhu ator tèke. Nèbhu heka, ngaa dhu Na ator ne, jꞌajꞌi kèna.
32 E que o sonho foi repetido duas vezes a Faraó, é porque esta coisa é determinada por Deus, e Deus se apressa em fazê-la.
33 Nèti èèna ka, jaꞌa manèngi sèmi neꞌe: beꞌa risi ama dhèu aae tenge dhèu dꞌèlu-mèu èci, dhu bisa tao ai-hèbꞌa laꞌa dènge beꞌa. Aa dedꞌe ne, ho ladhe-leru kabarai neꞌe dènge beꞌa.
33 Portanto, Faraó previna-se agora de um homem entendido e sábio, e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Dꞌara pidhu tèu dhu bècu èèna, beꞌa risi ama dhèu aae dedꞌe hari dhèu, ho ra oru-pakaboko ngangaꞌa dhu risi eele. Ngangaꞌa dhu risi sèra, bagi mi lèmi ho tèke ca pala.
34 Faça isso Faraó e ponha governadores sobre a terra, e tome a quinta parte da terra do Egito nos sete anos de fartura,
35 Ana kabarai neꞌe, hudꞌi madhutu dènge beꞌa paredha ama dhèu aae, ho pakaboko are-are dhu risi eele, nèti rae-rae ètu rai Masir neꞌe. Aa ra soli sa dꞌara soka ho jꞌaga paie.
35 E ajuntem toda a comida destes bons anos, que vêm, e amontoem o trigo debaixo da mão de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 Sèna ka pidhu tèu dhu manganga nèi mai te, èdhi dhu sadia le ngangaꞌa. Dènge jꞌara sèmi neꞌe, èci sa madhe boe manganga.”
36 Assim será o mantimento para provimento da terra, para os sete anos de fome, que haverá na terra do Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Ropa tadèngi lii padhai lii Yusuf ne, dhèu aae dènge dhèu kapai sèra, sèmi ngaa dhu na peka dènge dhèu aae èèna.
37 E esta palavra foi boa aos olhos de Faraó, e aos olhos de todos os seus servos.
38 Ka dhèu aae padhai lii, peka na, “Roh Ama Lamatua hia le koasa mi Yusuf neꞌe. Nèti èèna ka, èdhi abhu heka dhèu dhu risi nèti nèngu.”
38 E disse Faraó a seus servos: Acharíamos um homem como este em quem haja o espírito de Deus?
39 Èle èèna ka, dhèu aae padhai lii dènge Yusuf, peka na, “Ama Lamatua peka dènge èu, ngaa-ngaa seꞌe aaꞌi-aaꞌi. Nèti sèmi neꞌe ka, heka jiꞌi ngeꞌa kèna èu neꞌe tareꞌa-reꞌa dhèu mèu. Aa mamèu èu ne, risi eele dhèu ètu mia-mia.
39 Depois disse Faraó a José: Pois que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão entendido e sábio como tu.
40 Nèti èèna ka, deo neꞌe kahèi jaꞌa dedꞌe èu jꞌajꞌi ai gꞌana jaꞌa. Sèna ka èu jꞌajꞌi dhèu kapai ètu dꞌara èmu jaꞌa. Aa ana kabarai jaꞌa nanene lii paredha èu. Dhoka jaꞌa di dhu risi nèti èu.”
40 Tu estarás sobre a minha casa, e por tua boca se governará todo o meu povo, somente no trono eu serei maior que tu.
41 — ausente —
41 Disse mais Faraó a José: Vês aqui te tenho posto sobre toda a terra do Egito.
42 — ausente —
42 E tirou Faraó o anel da sua mão, e o pôs na mão de José, e o fez vestir de roupas de linho fino, e pôs um colar de ouro no seu pescoço.
43 Èle èèna ka, dhèu aae hia hari Yusuf kareta ka dua nèngu. Ka na hia dhèu lasi uuru, ho paꞌoo peka na, “We! Patalele jꞌara oo! Pahaha iisi mliu! Dhèu kapai neo re neꞌe!” Dènge jꞌara neꞌe, dhèu aae dedꞌe le Yusuf, jꞌajꞌi ai gꞌana na ètu rai Masir.
43 E o fez subir no segundo carro que tinha, e clamavam diante dele: Ajoelhai. Assim o pôs sobre toda a terra do Egito.
44 Hèia dhèu aae padhai lii dènge Yusuf, peka na, “Sèmi neꞌe. Èu dhu meꞌa le jaꞌa ne dhèu aae. Te ngaa jaꞌa peka le dènge ana kabarai Masir aaꞌi-aaꞌi, peka na, ladhe èu hia boe ijin, rèngu bisa boe tao ngaa èci sa.”
44 E disse Faraó a José: Eu sou Faraó; porém sem ti ninguém levantará a sua mão ou o seu pé em toda a terra do Egito.
45 Èle ka, dhèu aae pangare Yusuf madhutu ngara Masir, na Safnat Panea. Aa, na hia Yusuf madhèdi dènge ana bhèni èci, ngara na Asnat. Ama dhèu èmu na, ngara na Potifera. Nèngu neꞌe ka dhu jꞌajꞌi ama agama ètu dꞌara kota On. Dènge jꞌara neꞌe, Yusuf jꞌajꞌi dhèu kapai ètu rai Masir.
45 E Faraó chamou a José de Zafenate-Panéia, e deu-lhe por mulher a Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e saiu José por toda a terra do Egito.
46 Lodꞌo na jꞌajꞌi dhèu kapai ètu rai Masir, umur nèngu 30 (tèlu nguru) tèu le. Hèia na kako palème rai Masir.
46 E José era da idade de trinta anos quando se apresentou a Faraó, rei do Egito. E saiu José da presença de Faraó e passou por toda a terra do Egito.
47 Ètu dꞌara pidhu tèu dhu bècu-manèsa neꞌe, oka-tedhe pènu dènge ngangaꞌa.
47 E nos sete anos de fartura a terra produziu abundantemente.
48 Hèia Yusuf kaboko ngangaꞌa dhu risi, ka na tèka paia si. Ètu era mia dhu na pakaboko ngangaꞌa, ètu èèna kahèi na soli asa dꞌara soka.
48 E ele ajuntou todo o mantimento dos sete anos, que houve na terra do Egito; e guardou o mantimento nas cidades, pondo nas mesmas o mantimento do campo que estava ao redor de cada cidade.
49 Are dhu pakaboko nare, ae titu kèna. Èci èèna ka, dènge salae ètu nebhe dhasi, ka dhèu uku rare heka.
49 Assim ajuntou José muitíssimo trigo, como a areia do mar, até que cessou de contar; porquanto não havia numeração.
50 Dꞌai mèka tèu manganga, dhèu èmu Yusuf, Asnat nara iisi le ana mone dhèu dua.
50 E nasceram a José dois filhos (antes que viesse um ano de fome), que lhe deu Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Ka Yusuf padhai lii, peka na, “Ama Lamatua tao jꞌara neꞌe, sèna ka pabhèlu jaꞌa nèti jꞌajꞌèra dhu lodꞌo jaꞌa kalua nèti dꞌara èmu ama ku.” Nèti èèna ka, ana uuru, na pangare ne Manase (dhu sasoa na ele boe ‘bhèlu’).
51 E chamou José ao primogênito Manassés, porque disse: Deus me fez esquecer de todo o meu trabalho, e de toda a casa de meu pai.
52 Lodꞌo na abhu ana ka dua, na padhai lii hari, peka na, “Jaꞌa abhu jꞌajꞌèra ae dꞌai seli ètu era neꞌe. Te ngaa sasue dènge ladhe-leru Ama Lamatua ka, jaꞌa abhu ana ètu neꞌe.” Ka na pangare ana neꞌe Efraim.
52 E ao segundo chamou Efraim; porque disse: Deus me fez crescer na terra da minha aflição.
53 Nèbhu boe ka, èle pidhu tèu dhu bècu-manèsa na.
53 Então acabaram-se os sete anos de fartura que havia na terra do Egito.
54 Aa pidhu tèu manganga madèu dꞌai kèna, sama sèmi dhu uru èèna Yusuf peka le. Ètu era leo, dhèu manganga le. Te ngaa rae-rae ètu Masir ngangaꞌa ae era.
54 E começaram a vir os sete anos de fome, como José tinha dito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Te ngaa nèbhu-nèbhu, kabarai Masir manganga kahèi. Ka lasi asa dhèu aae ho ra manèngi ngangaꞌa. Aa dhèu aae pua si lasi asa Yusuf, sèna ka ra madhutu paredha Yusuf.
55 E tendo toda a terra do Egito fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó disse a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser, fazei.
56 Te ngaa rai manganga ètu mia-mia asa tabha, toke dꞌai rae-rae ètu rai Masir. Nèti èèna ka, Yusuf bhoke aaꞌi soka ngangaꞌa sèna ka pahie dènge dhèu Masir.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José tudo em que havia mantimento, e vendeu aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Lula manganga ae titu kèna, ka dhèu nèti mia-mia mai hèli ngangaꞌa ètu Yusuf ètu rai Masir.
57 E de todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José; porquanto a fome prevaleceu em todas as terras.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.