Atos 28
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NAA
1 Ze mâ giì yee ꞌdáá ta kábà muu ze tì gú nìkì maa gî, ze bà giì ŋò ni énó máa, to tí nò a Málítà.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Ndâ ꞌduù Málítà giì bàkà nambeè ji ze tí ŋa ŋìnó náa ze ŋò jé sàà kùṛo lá. Ndú giì òlò wu me gbolò ji ze, tacó ze yee mì ndú kà si mù ꞌbìtà bà ni gî, káa côꞌo kuu tí .
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Páwòlò ŋò bà lá, yí mâ giì woo ndâ ꞌbí zèèngè i tacó bà ya tí gí ṛo wu, yí giì woo toko ta kpoo. Káa si yí kû giì kaa ndâ i tí nò mítí wu, kpoo tí nò giì lu ꞌdo gbí ta gó wu, bìndi yí giì ṛo ꞌbì Páwòlò.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Ndâ ꞌduù Málítà mâ giì ŋò kpoo tí nò làngà-làngà tí ꞌbì Páwòlò, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌdè có gbí òkò tí ndú máa, «ꞌDakò tí nó kuu nó dú káa mbe zi ku. Yo ŋò káa yí ꞌvala ꞌdo gbí ngo gî, káa ꞌve ndeṛè gí bà si tàkò wó wálá.»
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Káa Páwòlò bà-i-nò giì mìyà kpoo tí nò ꞌdo tí ꞌbì wó gí tà wu, ta ꞌbí i náa kpoo tí nò me ta yí gbaànjé lá.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Ndâ ꞌduù tí nò giì dù kû ù bà ŋò bà ò ꞌbì Páwòlò ta zì kpoo. À mâ giì bàkà tí lá, ndú giì yee ṛo ndú mítí bà ŋò bà ꞌva tí wó to tí ku. Ndú mâ giì ŋò ꞌbí i gbaànjé bàkà yí lá, ndú giì ꞌvìsì nje ndú ndí gálà énó máa, «ꞌDakò tí nó a bààcì.»
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 Ndâ njí mì Púbìlò, tí gba mì ndâ ꞌduù Málítà, ká dê-dê gbí to tí nò náa gbâ kiꞌviki ta ze mítí nò. Tacó énò, yí giì kaa ze ya tí gí ꞌbá mì wó, bìndi yí giì te wiṛi mítí ze ta sili taꞌô.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Púbìlò kaa ze ya tí gí ꞌbá mì wó nò si bu wó kuu tísì ta côꞌo gbí dìì wó, delè ta sé gbí yì tí wó. Páwòlò bà-i-nò giì ṛì gí tàkò wó tàꞌi, yí giì ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì. Páwòlò mâ giì kaa ꞌbì wó mítí ꞌdakò tí nò á bìndi bà ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì nò, gbí dìì wó giì da mbóꞌvóó gî.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Có bà ꞌvala bu Púbìlò nò mâ giì luꞌvu gí sè, ndâ ꞌbí mbe nòꞌo gbí to Málítà giì kaa ya gí mì Páwòlò, bìndi yí giì ꞌvala ndú delè ꞌdáá gî.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Ndâ ꞌduù giì te duù mítí ze gbí ndâ ŋa ndâ kpokèjì me mbè. Ta o tí nó náa ze kû giì njè nó nó, ndú giì kaa ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe ꞌvii ta ze muu nó nó mí gbí gbâ ji ze.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Ze bàkà mí Málítà ꞌdáá gî a pì taꞌô, bìndi ze giì njè nó ta ꞌbí gbâ mbe gì ꞌdo gbí gbata Àlèsàndèríyà mbe cì ndâ pì côꞌo ꞌdáá gî mí Málítà. Mbe gbâ tí nò leke ndâ njemî mí kùṛo gbâ mì wó nò, tacó énò, à kû nì mítí a «Ndâ njemî».
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Ze njè nó ꞌdo Málítà ya gí bà bàkà sili taꞌô mí gbí gbata Sìràkúsè.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Ze giì zèè káa yì ngo ꞌdo Sìràkúsè kéré-kéré kû ya gí gbí gbata Rèjìyúmù. Ze tèṛì gbí gbata Rèjìyúmù ká gbaànjé, bìndi pípìṛi giì ꞌbìtà bà gì ꞌdo mò gí gbíꞌdè. Ze giì bàkà ꞌdo bà-i-nò kû ya gí Pùtèyólì káa sili sósòꞌô.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Ze mâ giì yee gbí gbata Pùtèyólì, ze giì ꞌde ndâ ꞌbí náꞌvindí ze mbe kaa ze ya tí gí ꞌbá mì ndú, bìndi ndú giì ꞌdè có ji ze énó máa, ze sì sili vô-nje só mí mì ze ta ndâ yì. Bà ndâ sili tí nò náa ndú ꞌdeke ji ze nò mâ giì cee gî, ze giì a ndi ze kákáꞌi gítí kpokèjì Rómà ta kò ze.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Ndâ náꞌvindí ze gbí gbata Rómà mâ giì ꞌdi có énó máa, ze tí kpokèjì, ndú giì kaa gì tacó bà ù kùṛo ze. Ndâ ꞌbí ꞌduù gbí òkò tí ndú yee ngé gbí gbata Fórù á tí ꞌbí kpokèjì náa à kû nì mítí a «Ápì», bìndi ndú giì dù bà-i-nò nò kû ù bà yee ze. Káa ndâ ꞌbí ꞌduù giì gì yee ká tí ꞌbí làmbu to náa à kû nì mítí a «ꞌBá-ꞌvélè-taꞌô». Páwòlò mâ giì ŋò ndú, yí giì ꞌdè nìkì maa ji Mbíṛì, bìndi gúku giì dò ꞌdo gbí njembí wó gî.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Ze mâ giì yee Rómà, à giì si Páwòlò ká mítí ꞌdóó bàndò mì wó, bìndi à giì je àsìkérì kû ù ṛègbà tí wó.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Ze bàkà mí Rómà káa sili taꞌô, mâ giì zekeꞌo, Páwòlò giì kili ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà gbí gbata Rómà, bìndi yí giì ꞌdè có ji ndú máa, «Ndâ náꞌvindí ye! Vò i mì ye ta ndâ ꞌduù mì ndoo wálá. Ye delè me mbe kû gbètèkè tàkìì mì ndâ ká gù ndoo ká lá. Kpêtí ká énò, ndâ ꞌduù mì ndoo giì te ye mí gbí zàà á Jèrùzàlémè, ndú giì je ye ji ndâ Ròmánò.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Ndâ Ròmánò mâ giì ꞌviiki gbí ndeṛè bà zèè ye kpòò, ndú giì ꞌde có tí nò me tí gbolò có náa à ꞌví waa tí gbí a có ku mítí ꞌduù nò lá. Ndú giì bàkà có bà njaanga ye ꞌdo gbí zàà gî.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 Káa ndâ ꞌduù mì ndoo mâ giì biya bà ꞌdi có mì ndâ Ròmánò tí nò gî, ye giì ŋò ꞌbí ŋa kpokèjì náa ye ꞌví njaanga ta miṛi ye ꞌdo mì ndú nó lá, sè káa ŋìnó, ye ꞌdòkò ta ngbàngà tí nò gí kùṛo ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò. Ye bàkà énò me tacó máa, à gbí njembí ye a có bà kpì ngbàngà tí ndâ ꞌduù mì ndoo nò lá.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Nògí, ye kpónó tèꞌé tí yo nó tacó wàa ye ꞌví ꞌdi ta ŋa có ŋìnó náa yo bà ꞌdè ji ye nô. Káa à má gítí gìnjírì tí nó náa yo kpónó kû ŋò tí ye nó, à eṛe ye nó a i muu wó tí ꞌDuù tí nó náa ndâ Ìzìrìyélì kû koṛo có lì mítí wó nô.»
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 Káa ndâ Jùdéyà tí nò giì ꞌvìsì có gí tàkò có mì Páwòlò náa yí ꞌdè ji ndú nò, máa, «À cu wáràgà ta ṛè lo gbí ji ze á ꞌdo ꞌbá Jùdéyà lá. ꞌBí ꞌduù gbaànjé ꞌdo gbí òkò tí ndâ náꞌvindí ze delè mbe gì ꞌdo kà gí bà volo ṛe lo ji ze to nó nò wálá.
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 Káa ze koṛo có énó máa, wò má ꞌdè ꞌdóó có tí nó náa à tí lo nó ji ze, àá bà nìkì tí ze ma. Tacó ze ŋò ni gî, máa, à má ká gítí gèṛè tí nò náa wò kû ꞌdè có á gítí nò, ndâ ꞌduù cee muu to tí nó ꞌdáá gî kû no káa nje ndú gítí.»
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Ndâ Jùdéyà gbí gbata Rómà me mbè giì kaa ya gí ꞌbá mì Páwòlò á go cí tí nó náa ndú cí ta yí nô. Páwòlò bà-i-nò giì ya kpékéꞌvé gítí tà ndâ i tí nó mbe ꞌde yí ꞌbá Jùdéyà nó, ta có gítí ngú ŋa kèjì bà bàkà nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù, giì je có gítí Jézù, ji ndú ꞌdo gbí ndâ wáràgà mì Mòze, ta ndâ wáràgà mì ndâ mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì. Páwòlò ꞌdè có ta ṛi tí nò ꞌdo tí dúꞌo ngé yee tí ꞌdêꞌo.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Ndâ có mì Páwòlò nò giì ya gí gbí muu ndâ ꞌduù gî, káa, ndâ ꞌbí ꞌduù giì biya bà ꞌdi gî.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Ndâ có tí nò mâ giì ŋònòkò muu ndâ ꞌduù gî, Páwòlò giì ꞌdè ꞌbí có gbaànjé ji ndú, bìndi yí giì njè ndú gî. Có tí nò náa yí ꞌdè ji ndú nò énó máa, «Àá táánò mì Bèṛi-mì-Mbíṛì a yúcó, náa yí a tí ta tàmuu Ìzáyà tí mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì, náa yí giì ꞌdè ta có ji ndâ ká gù ndoo énó máa, Mbíṛì máa,
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 ‹Ya gí mì ndâ ꞌduù tí nò,
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Tacó njembí ndâ ꞌduù tí nò jìꞌvì duù gî.
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 «À má énò, yo te mí gbí muu yo énó máa, Mbíṛì táánò tuu tú có bà njaanga miṛi ndâ ꞌduù mì wó ꞌdo gbí vò i a i ji ndâ ꞌduù ŋìnó náa ndú me ndâ Jùdéyà lá nô. Ndú bà ꞌdi gî!»
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 Páwòlò mâ giì ꞌdè có tí nò cee gî, ndâ Jùdéyà giì njè ꞌdo ꞌbá mì wó ta bà tò kponje ta wotí ká tí .
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Páwòlò giì too ndoò sósòꞌô mí Rómà. Gbí ndâ ndoò tí nò sósòꞌô nò, yí kû ꞌde ndâ i gítí miṛi wó, delè ji ndâ wiṛi mì wó ꞌdo ká gbí ꞌdóó wuꞌo mì wó.
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 Yí delè gbí ndâ ndoò tí nò kû ma có gítí bà dù Mbíṛì tí gba ji ndâ ꞌduù, ta bà nìbà có gítí Mbe tí ndoo Jézù tí Bìndi-Mbíṛì ji ndâ ꞌduù, ta gúku tí wó wálá, delè ta ꞌbí ꞌduù mbe pèèmbí wó wálá.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.