Marcos 6

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Saŋ ne̱ Yeesuu a le̱e̱ Kapaaniyum maŋ‑nɔ‑ɔ, ne̱ mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a yɔ mò̱ aye̱ Nasarɛt.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Kukyure kake a fo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ‑nɔ ya kaapo̱ abware̱se̱ŋ. Ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ bo̱ ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ mfe̱ŋ. Bamo̱ a nu mò̱ ase̱ŋ‑ɔ, ne̱ aa kpe̱ŋ bamo̱ e̱ye̱e̱. Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ baa tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mfe̱ne̱ ne̱ ɔnyare̱ mɔ a nya mfɛɛre̱ mɔ le̱e̱? Nsɛ ya sa mò̱ kpa fe̱yɛ ɔ waa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ mɔ ne̱ ane̱ a nu amo̱ ase̱ŋ‑ɔ?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 N gye̱ Mariya mò̱ gyi na Yakubu na Yo̱sɛf na Yudas na Simɔŋ bamo̱ daa kaape̱ŋtaa‑ɔ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Mò̱ pe̱kye̱e̱‑ana mo̱ŋ te mfe̱e̱ aaa?” Ne̱ baa kine mò̱.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa bamo̱ fe̱yɛ, “Ba bu Wuribware̱ kyaamɛɛ to̱ŋ ke̱maa, amaa mò̱ fɔŋfɔŋ aye̱ awuye na mò̱ ako̱we̱bɛɛ fe̱raa mɔ mo̱ŋ de mò̱ bo̱ te̱e̱ sɛye̱.”
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Amo̱se̱‑ɔ, ɔ mo̱ŋ nya kya alɔpo̱ mò̱ maŋ‑ɔ‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ bo̱ mo̱ŋ kɔɔre̱ mò̱ gyi. Amaa oo teyi mò̱ ke̱sare̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ alɔpo̱ kafwe̱e̱ ko̱ se̱ mfe̱ŋ, ne̱ baa kpaare̱.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ Yeesuu fe̱yɛ mò̱ fɔŋfɔŋ ase̱sɛ a mo̱ŋ kɔɔre̱ mò̱ gyi.Yudaa awuye maŋ ko̱|src="HK00357b.tif" size="span" ref="Maak 6.6"
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Nsaŋ amo̱, ne̱ ɔɔ sa ne̱ mò̱ agyase̱po̱ kudu anyɔ‑ɔ a gyaŋŋe̱, ne̱ oo suŋ bamo̱ anyɔ anyɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ e̱maŋ se̱ fe̱yɛ bo̱ nare̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ. Ne̱ ɔɔ sa bamo̱ e̱le̱ŋ a bo̱ taare̱ kya alɔpo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱‑ɔ.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 — ausente —
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 — ausente —
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Ne̱ Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ a yɔ‑ɔ, mo̱nꞌ kye̱na lɔŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ so̱we̱ mò̱‑rɔ‑ɔ ne̱ ba kra mo̱ne̱ nɛɛnɛɛ‑ɔ‑rɔ‑ɔ bo̱ fo̱ ŋke nsi ne̱ mo̱ne̱ e̱ le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Amaa mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ ya yɔ to̱ŋ ko̱, ne̱ bamo̱ e̱ mo̱ŋ kra mo̱ne̱ dame̱naŋsɛ, bɛɛɛ bamo̱ e̱ ma kpa a bo̱ nu mo̱ne̱ ase̱ŋ timaa‑o fe̱raa, na mo̱nꞌ le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ gbaa pɛɛɛ, na mo̱nꞌ kpo̱ŋkpaŋ mo̱ne̱ ase̱be̱ta‑rɔ e̱se̱ bo̱ sii bamo̱ aye̱, bo̱ yii bamo̱ se̱ fe̱yɛ bamo̱ e̱bɔye̱ a sii bamo̱ se̱.”
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Yeesuu a tɔwe̱ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ baa me̱raa se̱ anyɔ anyɔ yɔ ba tɔwe̱ abware̱se̱ŋ fe̱yɛ ɔke̱maa nu mò̱ e̱ye̱e̱ na ɔ le̱e̱ mò̱ e̱bɔye̱‑rɔ.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Ne̱ baa gya ibrisi bo̱ ko̱so̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ se̱, ne̱ baa twiiri mfɔ bo̱ we̱e̱ alɔpo̱ bwe̱e̱tɔ aŋu‑ro, ne̱ baa kpaare̱.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Mbe̱yɔmɔ, Yeesuu ke̱nyare̱ a yɔ nde̱ pɛɛɛ se̱‑ɔ se̱‑ɔ, Hɛrɔd ne̱ ɔ gye̱ Galile̱ya swe̱e̱re̱ se̱ a owure‑o a nu Yeesuu ase̱ŋ. Ŋkee bo̱ko̱ e̱ tɔwe̱ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Ane̱ e̱ kɔɔre̱ a ane̱ gyi fe̱yɛ ɔnyare̱ amo̱ e̱ gye̱ Yohanee Osuubɔpo̱ ne̱ fo̱ a mɔɔ mò̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ be̱e̱ kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro‑o. Amo̱ e̱ mo̱ŋ gye̱ ane̱ŋ fe̱raa, ɔ maa taare̱ a ɔ waa ane̱ŋ a akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ mɔ.”
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Bo̱ko̱ mɔ yɛ, “Iliya ne̱e̱.” Ne̱ bo̱ko̱ mɔ yɛ, “Ɔ gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ ne̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ ne̱ baa dɛɛ ba de̱daa‑ɔ.”
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Owure Hɛrɔd a nu Yeesuu ase̱ŋ‑ɔ, mò̱ fe̱raa yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱ ne̱ mo̱ a sa ne̱ baa tuwi mò̱ kuŋu‑o ya be̱e̱ kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro.”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 — ausente —
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 — ausente —
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Owure Hɛrɔd ko̱ko̱we̱ kasu kanɔ a fo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ te̱e̱ mò̱ maŋ abre̱sɛ na asoogyaa abre̱sɛ na Galile̱ya swe̱e̱re̱ se̱ abre̱sɛ bo̱ gyaŋŋe̱ fe̱yɛ bo̱ bo̱ gyi ateese na bo̱ gyi akatɔ. Saŋ amo̱ ne̱ Hɛrɔde̱ya a nya Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ke̱mɔɔ.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Ngyaŋŋe̱ amo̱‑rɔ, ne̱ Hɛrɔde̱ya mò̱ gyi kabregyii a lwee bo̱ŋ‑nɔ kyaa. Mò̱ a kyaa‑ɔ, ne̱ aa gyi Owure Hɛrɔd na ɔke̱maa ne̱ ɔɔ gyaŋŋe̱ mfe̱ŋ‑ɔ akatɔ bwe̱e̱tɔ.
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ne̱ ɔɔ be̱e̱ waa e̱taŋ fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ waa e̱taŋ fe̱yɛ mo̱ e̱ sa fo̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ fo̱ e̱ tɔwe̱ a fo̱ gywii mo̱ ɛ fo̱ e̱ kpa‑ɔ. Amo̱ e̱ gye̱ mo̱ swe̱e̱re̱‑ɔ ke̱be̱gya gbaa, mo̱ e̱ te̱ŋ a n sa fo̱.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 To, ne̱ kabregyii amo̱ a le̱e̱ mfe̱ŋ ya bise mò̱ nyi Hɛrɔde̱ya fe̱yɛ, “Nte̱tɔ ne̱ n tɔwe̱ ɛ mo̱ e̱ kpa‑ɔ ne̱e̱?” Ne̱ mò̱ nyi yɛ ɔ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ kuŋu.”
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Mfe̱ŋ ne̱ kabregyii‑o a waa me̱naŋ ya tɔwe̱ gywii owure‑o fe̱yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ kuŋu ne̱ mo̱ e̱ kpa kyaŋse̱‑rɔ mbe̱yɔmɔ.”
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 A mo̱ŋ gyi owure‑o akatɔ pɛɛɛ, amaa ane̱ŋ ne̱ ɔɔ kyɔ waa e̱taŋ gye̱maŋ‑ɔ‑rɔ se̱‑ɔ, ɔ mo̱ŋ taare̱ kine.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Mfe̱ŋ ne̱ oo suŋ asoogyaa ne̱ ba kuŋ mò̱‑ɔ ɔko̱ fe̱yɛ ɔ yɔ mfe̱ŋ ne̱ baa tii Yohanee‑o ya tuwi mò̱ kuŋu baa.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Ne̱ ɔɔ ya tuwi Yohanee Osuubɔpo̱ kuŋu bo̱ waa kyaŋse̱‑rɔ taa bo̱ sa kabregyii‑o, ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ a taa yaa bo̱ sa mò̱ nyi.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Yohanee a agyase̱po̱‑ɔ bo̱ko̱ a nu mò̱ lowi amo̱‑ɔ, ne̱ baa ya taa mò̱ kifuniŋ yaa pure.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 A mo̱ŋ kyee, ne̱ Yeesuu agyase̱po̱ ne̱ oo suŋ bamo̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ e̱maŋ se̱ fe̱yɛ bo̱ ya tɔwe̱ abware̱se̱ŋ‑ɔ a kiŋŋi bo̱ to̱ mò̱, ne̱ baa tɔwe̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ baa waa‑ɔ, na atɔ ne̱ baa kaapo̱‑ɔ pɛɛɛ gywii mò̱.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Ane̱ŋ ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ e̱ ba Yeesuu ase̱‑ɔ se̱‑ɔ, mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ maa nya bamo̱ e̱ye̱e̱ a bo̱ gyi ateese. Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ sa a ane̱ yɔ mfe̱ŋ ne̱ a du diŋŋ‑o na mo̱nꞌ nya kyure kafwe̱e̱.”
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ne̱ mò̱ aa bamo̱ wo̱re̱ a lwee ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ ba kpa a bo̱ pare̱ yɔ mfe̱ŋ ne̱ a du diŋŋ‑o.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ mɔ a ŋu saŋ ne̱ baa yɔ‑ɔ, ne̱ baa kyɔ pini fe̱yɛ Yeesuu mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ ne̱e̱. Mfe̱ŋ ne̱ ase̱sɛ biribiri a le̱e̱ mfe̱ŋ a e̱maŋ‑ɔ pɛɛɛ‑rɔ me̱raa se̱ bo̱ bɔ nkyu‑o e̱kɛɛkɛɛ se̱ bo̱ gya mò̱ se̱. Ne̱ baa se̱re̱ gye̱ mò̱ ŋkpɛɛ ya fo̱ mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ e̱ kpa a bo̱ yɔ‑ɔ.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Ko̱re̱e̱‑ɔ a bo̱ daŋ, ne̱ Yeesuu a le̱e̱‑ɔ, ne̱ oo ŋu ase̱sɛ biribiri kyɔ bo̱ ye̱re̱ nkyu‑o kɛɛ bo̱ gywii mò̱. Ɔ mo̱ŋ lɛɛ kpa a ɔ kwaye̱ bamo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ oo ŋu ane̱ŋ ne̱ bo̱ ye̱re̱ bo̱ du fe̱yɛ e̱sanne̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ de ɔde̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ. Amo̱se̱‑ɔ, bamo̱ ase̱ŋ a waa mò̱ e̱wɛɛ. Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ le̱e̱ ɔ kaapo̱ bamo̱ abware̱se̱ŋ bwe̱e̱tɔ.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 — ausente —
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 — ausente —
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ sa bamo̱ ko̱tɔko̱ a bo̱ gyi.”
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 To, ne̱ Yeesuu a bise mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Bodobodoo akuri afe̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ de? Mo̱nꞌ ya ke̱e̱.”
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu yɛ bo̱ ke ase̱sɛ‑ɔ‑rɔ bo̱ kye̱na e̱fa bo̱bwɛɛ ko̱ ne̱ e̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ se̱ ntuŋ si ntuŋ si.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ne̱ ase̱sɛ‑ɔ a kye̱na ntuŋ si kya abɛɛ se̱. Ntuŋ‑o ŋko̱‑rɔ ase̱sɛ bo̱ ke̱lafa, ne̱ ŋko̱‑rɔ mɔ ase̱sɛ bo̱ adunuu.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ne̱ Yeesuu a taa bodobodoo akuri anuu‑o na ŋkiŋgyi ŋnyɔ‑ɔ waa mò̱ asare̱e̱‑rɔ, ne̱ ɔɔ de̱e̱re̱ Wuribware̱ se̱, ne̱ ɔɔ sa Wuribware̱ aŋsɛ we̱e̱ se̱. Ne̱ ŋkee ɔɔ te̱ŋŋe̱‑rɔ pɛɛɛ bo̱ sa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ, ne̱ baa ke‑ro sa ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Bamo̱ pɛɛɛ a gyi bodobodoo‑o kpo̱ne̱, ne̱ baa wo̱ ŋkiŋgyi‑o kpo̱ne̱.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ne̱ ŋkee mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a taa ake kudu anyɔ swii bodobodoo na ŋkiŋgyi mpupuriase̱e̱ ne̱ ŋ ya saŋ‑ɔ bo̱ bo̱rɔ.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Bamo̱ ne̱ baa gyi ateese‑o, bamo̱ anyare̱‑ɔ wo̱re̱ bo̱ ŋkpe̱ŋ nnuu.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Amo̱‑ɔ kamɛɛ‑rɔ‑ɔ, ne̱ Yeesuu a sa ne̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a lwee ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ gye̱ mò̱ ŋkpɛɛ yɔ Bɛtɛsaye̱da maŋ ko̱ ne̱ ɔ bo̱ Galile̱ya ke̱pare̱ dabe̱ a nno̱ŋ a bo̱ŋbe̱‑ɔ se̱‑ɔ. Ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ a sii a ɔ sa lamaŋ kpa a bo̱ yɔ pe̱.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Mò̱ a brawe̱ ase̱sɛ‑ɔ‑rɔ pɛɛɛ bo̱ kyo̱ŋwe̱ bamo̱ e̱pe̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ ke̱be̱e̱ ko̱ se̱ ya ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Bo̱ fo̱ kanye‑o, Yeesuu agyase̱po̱ a ko̱re̱e̱‑ɔ a fo̱ nkyu nse̱na, na Yeesuu mɔ wo̱re̱ bo̱ bo̱ŋbe̱ ne̱ baa le̱e̱‑ɔ se̱.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Ɔ ye̱re̱ mfe̱ŋ na ɔ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a pare̱ ko̱re̱e̱‑ɔ kpo̱ne̱‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ba pare̱ ba gyaŋŋaa afwii ne̱e̱. Amo̱se̱‑ɔ, bo̱ fo̱ gye̱gyaye̱ kese‑ro, ne̱ Yeesuu a nare̱ nkyu‑o si fe̱yɛ mò̱ a naa swe̱e̱re̱‑ɔ ya to̱ bamo̱, ɔ kpa a ɔ kyo̱ŋ bamo̱ se̱.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Bamo̱ a ŋu mò̱ a naa nkyu‑o si‑o, bo̱ mo̱ŋ pini mò̱, amo̱se̱‑ɔ kufu a nya bamo̱ pɛɛɛ, ne̱ baa fɛɛ‑rɔ fe̱yɛ, “Kye̱ŋaŋpo̱ ne̱e̱!”
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu a sa se̱ŋsa fe̱yɛ, “Mo̱ ne̱e̱! Mo̱nꞌ nya kakpo̱nɔ. Mo̱ne̱ ma sa a kufu nya mo̱ne̱.”
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Ne̱ oo lwee bamo̱ ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ, ne̱ afwii‑o a yɔwe̱.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 a le̱e̱ fe̱yɛ bo̱ mo̱ŋ tɛɛ nu ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a waa sa ne̱ ase̱sɛ ŋkpe̱ŋ nnuu‑o a gyi ateese‑o kpo̱ne̱‑ɔ kaase̱.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Ne̱ ŋkee baa me̱raa se̱ yɔ nkyu‑o si ya fo̱ Ginɛsarɛt ifuri si. Bamo̱ ko̱re̱e̱‑ɔ a bo̱ daŋ‑ɔ, ne̱ baa ŋure mò̱ mfe̱ŋ.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Bamo̱ a le̱e̱ ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ ase̱sɛ a kyɔ pini Yeesuu.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Amo̱se̱‑ɔ, ŋkee ase̱sɛ na bo̱ se̱re̱ ba kaa Ginɛsarɛt ifuri si ba kpa a bo̱ taa bamo̱ alɔpo̱ baa Yeesuu ase̱ ne̱e̱. Mfe̱ŋ ne̱ bamo̱ ya nu fe̱yɛ ɔ bo̱‑ɔ, amɔ baa taa bamo̱ ne̱ ba lɔ bo̱ da bamo̱ e̱kraŋ se̱‑ɔ yaa mò̱ ase̱.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Yeesuu a yɔ mmaŋgyii‑ro na e̱maŋ se̱ to̱ŋ ke̱maa‑ɔ, ne̱ ase̱sɛ a baa alɔpo̱ mò̱ ase̱ ke̱gya‑rɔ na alɔŋde̱ se̱ bo̱ ko̱re̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ sa alɔpo̱‑ɔ de̱ŋ dabo̱rɔ mò̱ atɔ buŋsɛ. Ɔke̱maa ne̱ ɔɔ dabo̱rɔ amo̱‑ɔ mɔ a kpaare̱.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.