Marcos 5
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC
1 Amo̱ kamɛɛ‑rɔ, ne̱ Yeesuu mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a kya se̱ pare̱ bamo̱ ko̱re̱e̱‑ɔ bo̱ te̱ŋ‑nɔ ya bo̱ daŋ Galile̱ya ke̱pare̱ dabe̱ a nno̱ŋ a bo̱ŋbe̱‑ɔ. Gadara ifuri si ne̱ baa fo̱‑ɔ.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Yeesuu a de̱ŋ le̱e̱ ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ, ne̱ ɔɔ me̱raa se̱ ɔ yɔ‑ɔ, ne̱ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ibrisi te mò̱ se̱‑ɔ a le̱e̱ mfe̱ŋ ne̱ ba pure afuniŋ‑o gyaŋŋaa mò̱.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Oo tu le̱e̱ maŋ‑nɔ yɔ o te mfe̱ŋ ne̱ ba pure ase̱sɛ‑ɔ. Ɔko̱ mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱ ɔ taare̱ a o ŋure mò̱ bo̱ kye̱na to̱ŋ ko̱ŋko̱.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Saŋ ke̱maa ne̱ ba ba agbarabi a bo̱ bo̱ ŋure mò̱ ayaa‑rɔ na asare̱e̱‑rɔ‑ɔ, ɔ te̱ŋŋe̱ amo̱ pɛɛɛ‑rɔ. Amo̱se̱‑ɔ, ɔke̱maa mo̱ŋ de mò̱ e̱le̱ŋ ɔ kra mò̱.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ɔnyare̱ amo̱ a waa ne̱e̱ fe̱yɛ ɔbo̱ŋlɔpo̱‑ɔ, ne̱ kanye na mpase̱ ɔ naa purekpa na abe̱e̱‑rɔ ɔ kaa, na ɔ fɛɛ‑rɔ, na o de afo̱re̱ ɔ te̱ŋŋe̱ mò̱ e̱ye̱e̱.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 — ausente —
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 — ausente —
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ Yeesuu a bise mò̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ e̱me̱ne̱?”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ne̱ ɔɔ me̱raa se̱ ɔ ko̱re̱ Yeesuu fe̱yɛ ɔ ma gya ibrisi amo̱ le̱e̱ ifuri amo̱ se̱.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Amɔ aprako biribiri ko̱ mɔ ye̱re̱ kabe̱e̱gyi ko̱ se̱ mfe̱ŋ ba gyi.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ ibrisi amo̱ a ko̱re̱ Yeesuu fe̱yɛ, “Sa a ane̱ ya kye̱na aprako mɔ se̱.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Yeesuu a sa e̱mo̱ kpa‑ɔ, ne̱ e̱ ya ko̱so̱ ɔnyare̱ amo̱ se̱ ya kye̱na aprako‑o si. Aprako‑o e̱ fo̱ ŋkpe̱ŋ ŋnyɔ. Ibrisi amo̱ a de̱ŋ kye̱na bamo̱ se̱‑ɔ, ne̱ bamo̱ pɛɛɛ a ŋwɛɛnaŋ kpo̱ro̱we̱ kabe̱e̱gyi‑o si ya le̱e̱ da nkyu‑ro wu wu.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Mfe̱ŋ ne̱ bamo̱ ne̱ ba de̱e̱re̱ aprako amo̱ se̱‑ɔ a ŋwɛɛnaŋ yɔ maŋ‑nɔ na mmaŋgyii‑ro na adɔɔ‑rɔ ya da ase̱ŋ ne̱ aa ba‑ɔ kiboŋboŋ. Kafwe̱e̱‑ɔ, ne̱ ɔke̱maa a le̱e̱ ba a ɔ bo̱ ke̱e̱ ke̱tɔ ne̱ kaa waa‑ɔ.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Bamo̱ a ba Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ baa ŋu ɔnyare̱ ne̱ ibrisi dɛɛ i te mò̱ se̱, ne̱ Yeesuu a kya mò̱‑ɔ te mfe̱ŋ o buŋ atɔ, ne̱ ŋkee fe̱raa mò̱ mfɛɛre̱ du mò̱ kyɛɛkyɛɛ. Ne̱ kufu a nya bamo̱ pɛɛɛ.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ne̱ bamo̱ ne̱ amo̱‑ɔ pɛɛɛ a waa na bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ a tɔwe̱ ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a kpaare̱‑ɔ, na ane̱ŋ ne̱ aprako amo̱ a wu‑o pɛɛɛ gywii bamo̱ ne̱ baa sii kamɛɛ ba‑ɔ.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ baa ko̱re̱ Yeesuu fe̱yɛ ɔ le̱e̱ bamo̱ ifuri si nare̱.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Amo̱ fe̱raa Yeesuu a lwee ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ ɔ kpa a ɔ yɔ‑ɔ, ne̱ ɔnyare̱ ne̱ Yeesuu a gya ibrisi bo̱ ko̱so̱ mò̱ se̱‑ɔ yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, sa a mo̱ aa fo̱ a yɔ.”
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Amaa Yeesuu mo̱ŋ sure si. Ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Kiŋŋi nare̱ pe̱ ya tɔwe̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱, fo̱ nyaŋpe̱‑ɔ, a ŋu fo̱ e̱wɛɛ‑ɔ, na atɔ dabe̱ ne̱ mo̱ a waa sa fo̱‑ɔ, gywii fo̱ ko̱we̱bɛɛ‑ana.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a me̱raa se̱ ya tɔwe̱ ase̱ŋ‑ɔ gywii ɔke̱maa ne̱ ɔ bo̱ ifuri ne̱ ba te̱e̱ ɛ Dekapolis‑o (kaase̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ E̱maŋ-Kudu‑o) si. Ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ bamo̱ pɛɛɛ.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 A mo̱ŋ kyee, ne̱ Yeesuu mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a be̱e̱ kiŋŋi ba Galile̱ya ke̱pare̱ dabe̱ a bo̱ŋbe̱ ne̱ baa le̱e̱ mò̱ se̱‑ɔ. Mfe̱ŋ ne̱ ase̱sɛ biribiri a kyɔ bo̱ muruwaa mò̱ nkyu amo̱ kɛɛ.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Ne̱ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ abre̱sɛ‑ɔ ɔko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Yayerus‑o a fo̱ nkyu kɛɛ mfe̱ŋ ne̱ oo ŋu Yeesuu‑o, ne̱ oo kpuni aŋurii mò̱ ayaa‑rɔ.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Ne̱ ɔɔ ko̱re̱ Yeesuu fe̱yɛ, “Mo̱ kayaagyi kye̱e̱sɛ e̱ lɔ, hare̱e̱ ɔ kpa a o wu. Amo̱se̱‑ɔ, mo̱ e̱ ko̱re̱ fo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ fo̱ bo̱ ba fo̱ asare̱e̱ bo̱ dabo̱rɔ mò̱ a ɔ nya kpaare̱.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu mò̱ aa ɔnyare̱‑ɔ a me̱raa se̱ ba yɔ. Bamo̱ a yɔ‑ɔ, ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a muruwaa Yeesuu ne̱e̱ bo̱ gya se̱.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Amɔ ɔkye̱e̱ ko̱ mɔ bo̱‑rɔ, ne̱ ɔ lɔ ke̱kye̱e̱tɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ kiferi ke̱maa‑rɔ ɔ taare̱ bwiino waa iluwi kanɔ ŋko̱. Waa nsu kudu ŋnyɔ ne̱e̱ fe̱yɛ mò̱ a lɔ ane̱ŋ a ko̱lɔ‑ɔ.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Ɔkye̱e̱ mɔ a ba mò̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ ne̱ o de‑o bo̱ sa dɔkɔtaa awuye na bo̱ kya mò̱, bamo̱‑ɔ bo̱ mo̱ŋ taare̱, na ŋkee gbaa ne̱ baa sa ne̱ mò̱ ko̱lɔ amo̱ i tii si.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Mbe̱yɔmɔ ɔkye̱e̱ mɔ a nu ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a kya alɔpo̱‑ɔ se̱‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ oo lwee ase̱sɛ ne̱ bo̱ gya Yeesuu si‑o‑ro.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Ne̱ ɔɔ fa fe̱yɛ, “Mo̱ ya dabo̱rɔ mò̱ atɔ buŋsɛ gbaa, mo̱ e̱ kpaare̱.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Kase̱ŋtiŋ, mò̱ a de̱ŋ dabo̱rɔ Yeesuu a atɔ buŋsɛ‑ɔ, ne̱ ɔɔ kpaare̱, a le̱e̱ fe̱yɛ aa waa mò̱ kayo̱wɔre̱‑rɔ fe̱yɛ ko̱lɔ amo̱ a lo̱we̱‑ɔ.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Mfe̱ŋ ne̱ aa kyɔ waa Yeesuu fe̱yɛ e̱le̱ŋ a le̱e̱ mò̱‑rɔ kya ɔko̱. Amo̱se̱‑ɔ, oo buruwaa de̱e̱re̱ ase̱sɛ ne̱ mò̱ aa bamo̱ naa‑ɔ‑rɔ, ne̱ oo bise fe̱yɛ, “Nsɛ ya dabo̱rɔ mo̱ atɔ buŋsɛ‑ɔ ne̱e̱?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ne̱ Yeesuu agyase̱po̱‑ɔ a be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “E̱me̱ne̱ ne̱e̱ ne̱ fo̱ i bise ane̱ŋ, na ase̱sɛ de̱maŋte̱ mɔ a muruwaa fo̱?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Na Yeesuu mɔ saŋ ɔ de̱e̱re̱ ɔ kpa mò̱ ne̱ ɔɔ dabo̱rɔ mò̱‑ɔ.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Ne̱ kufu a nya ɔkye̱e̱‑ɔ, amaa bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ mò̱ a kpaare̱‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ba Yeesuu ase̱, ne̱ oo kpuni aŋurii tɔwe̱ mò̱ ko̱lɔ‑rɔ kase̱ŋtiŋ pɛɛɛ gywii mò̱.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Ɔpe̱kye̱e̱, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ fo̱ a kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o si, fo̱ a kpaare̱. Amo̱se̱‑ɔ, fo̱ ko̱lɔ‑ɔ maa lɛɛ ba pɛɛɛ. To, nare̱ dame̱naŋsɛ.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Saŋ ne̱ Yeesuu e̱ tɔwe̱ amo̱‑ɔ, ne̱ mbɔɔ ko̱ a le̱e̱ Yayerus ne̱ mò̱ kayaagyi kye̱e̱sɛ e̱ lɔ‑ɔ aye̱ bo̱ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Fo̱ gyi‑o a wu, amo̱se̱‑ɔ, fo̱ ma lɛɛ sa a ɔkaapo̱po̱‑ɔ kpo̱ne̱ mò̱ e̱ye̱e̱.”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Yeesuu a nu bamo̱ a tɔwe̱ ba gywii ɔnyare̱ amo̱ fe̱yɛ mò̱ gyi‑o a wu‑o, ɔ mo̱ŋ be̱ŋŋaa bamo̱. Ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii Yayerus fe̱yɛ, “Fo̱ ma sa a fo̱ duŋ te̱ŋ fo̱, fo̱ fe̱raa, kɔɔre̱ mo̱ gyi.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Amo̱ fe̱raa Yeesuu mo̱ŋ lɛɛ sa a ɔko̱ gya mò̱ se̱, amɔ Peetroo na Yakubu na Yakubu mò̱ tire Yohanee.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Bamo̱ a fo̱ Yayerus aye̱‑ɔ, ne̱ Yeesuu a ŋu ane̱ŋ ne̱ ase̱sɛ i su keŋkeŋ‑o.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Ne̱ oo bise bamo̱ fe̱yɛ, “Nte̱tɔ kusu wo̱re̱ ne̱e̱? Kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ mo̱ŋ wu, o di idi ne̱e̱.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Mò̱ a tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ baa mɔse̱ mò̱. Ne̱ ɔɔ sa ne̱ ɔke̱maa a le̱e̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ. Ne̱ ŋkee mò̱ aa kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ mò̱ se̱ na mò̱ nyi na mò̱ agyase̱po̱ asa‑ɔ a yɔ ke̱kyaŋ ne̱ kifuniŋ‑o da ke̱mo̱‑rɔ‑ɔ‑rɔ.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ kra kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ ke̱sare̱e̱‑rɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Taliita kum.” Bamo̱ Heebrii se̱ŋsa‑rɔ ne̱ ɔɔ tɔwe̱, ke̱mo̱ kaase̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ, “Kakye̱e̱sɛɛ, kyiŋŋi ko̱so̱.”
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Mfe̱ŋ ne̱ kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ a kyiŋŋi ko̱so̱ ɔ naa. Kakye̱e̱sɛɛ amo̱ a gyi nsu kudu ŋnyɔ. Mò̱ a kyiŋŋi ko̱so̱‑ɔ, aa kpe̱ŋ ɔke̱maa e̱ye̱e̱.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Amaa Yeesuu a tɔwe̱ gywii bamo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ɔke̱maa ma kaŋ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ ɔɔ waa‑ɔ gywii ɔko̱. Ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ bo̱ sa kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ ateese a o gyi.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.