Lucas 6
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ACF
1 Kukyure kake ko̱, Yeesuu mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱ a naa ba kyo̱ŋ abwaye adɔɔ ko̱‑rɔ‑ɔ, ne̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ a le̱e̱ ba gyɛɛ abwaye ne̱ ba kyo̱ŋ amo̱‑rɔ‑ɔ, ne̱ baa fee ba wo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ako̱ŋ de bamo̱.
1 E aconteceu que, no segundo sábado após o primeiro, passou pelas searas, e os seus discípulos iam arrancando espigas e, esfregando-as com as mãos, as comiam.
2 Ne̱ Farisii awuye ko̱ a ŋu ane̱ŋ ne̱ ba waa‑ɔ, ne̱ baa bise bamo̱ fe̱yɛ, “Nte̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ gyɛɛ abwaye‑o? Mo̱ne̱ mo̱ŋ nyi fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ e̱ waa‑ɔ gye̱ kusuŋ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Ne̱ a kye Wuribware̱ mbraa fe̱yɛ ɔko̱ a waa kusuŋ ko̱ kukyure kake.”
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito fazer nos sábados?
3 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ mo̱ŋ tɛɛ kare̱ abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ ŋu ke̱tɔ ne̱ ane̱ ɔde̱daapo̱ Deefid a waa saŋ ne̱ ako̱ŋ de mò̱ aa mò̱ anare̱bɛɛpo̱‑ɔ ɔɔɔ?
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Nunca lestes o que fez Davi quando teve fome, ele e os que com ele estavam?
4 Ke̱tɔ bo̱ abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ Deefid a lwee Wuribware̱ suŋkpa, ne̱ baa sa mò̱ bodobodoo akuri ne̱ baa bo̱ lɔŋŋɔ Wuribware̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ saŋ e̱ko̱ sa mò̱ anare̱bɛɛpo̱‑ɔ. Na a mo̱ŋ gye̱ mbraa kikye aaa? Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ mbraa‑ɔ yɛ Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ wo̱re̱ e̱ gye̱ ne̱ bo̱ de kpa fe̱yɛ bo̱ gyi ane̱ŋ a bodobodoo‑o.”
4 Como entrou na casa de Deus, e tomou os pães da proposição, e os comeu, e deu também aos que estavam com ele, os quais não é lícito comer senão só aos sacerdotes?
5 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ gye̱ kɛɛ fe̱yɛ, “Amo̱se̱‑ɔ mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, de kukyure kake‑o gbaa e̱le̱ŋ.”
5 E dizia-lhes: O Filho do homem é Senhor até do sábado.
6 Kukyure kake ko̱ be̱e̱ ne̱ Yeesuu a be̱e̱ yɔ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ‑nɔ ya kaapo̱ abware̱se̱ŋ. Saŋ amo̱‑ɔ ɔnyare̱ ko̱ mɔ bo̱ mfe̱ŋ na mò̱ kigyisesare̱e̱ a wu.
6 E aconteceu também noutro sábado, que entrou na sinagoga, e estava ensinando; e havia ali um homem que tinha a mão direita mirrada.
7 Amɔ Farisii awuye na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱ ko̱ mɔ bo̱ mfe̱ŋ, ne̱ ba kpa a bo̱ nya po̱rɔ Yeesuu fe̱yɛ ɔ waa bɔye̱. Amo̱se̱‑ɔ bamo̱ akatɔ a pee ba de̱e̱re̱ a bo̱ ke̱e̱ fe̱yɛ Yeesuu e̱ kya ke̱sare̱e̱ wusɛ wuye amo̱ kukyure kake amo̱ aaa, a le̱e̱ fe̱yɛ bo̱ maa waa kusuŋ ke̱maa kake amo̱.
7 E os escribas e fariseus observavam-no, se o curaria no sábado, para acharem de que o acusar.
8 Amaa Yeesuu a kyɔ ŋu bamo̱ mfɛɛre̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ke̱sare̱e̱ wusɛ wuye amo̱ ɛ, “Ko̱so̱ ba akatɔ‑rɔ mfe̱e̱.” Ne̱ ɔnyare̱‑ɔ a ko̱so̱ ye̱re̱ ba akatɔ‑rɔ mfe̱ŋ.
8 Mas ele bem conhecia os seus pensamentos; e disse ao homem que tinha a mão mirrada: Levanta-te, e fica em pé no meio. E, levantando-se ele, ficou em pé.
9 Ne̱ Yeesuu a bise bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ fe̱yɛ, “E̱me̱ne̱ ne̱ Wuribware̱ mbraa‑ɔ a sa kpa fe̱yɛ ane̱ waa kukyure kake? Mbraa‑ɔ yɛ ane̱ waa kitimaa ne̱e̱ e̱e̱e̱, bɛɛɛ ke̱bɔye̱ aaa? Ŋ yɛ, ane̱ mo̱rɔwe̱ se̱sɛ ne̱e̱, bɛɛɛ ane̱ mɔɔ se̱sɛ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii mo̱.”
9 Então Jesus lhes disse: Uma coisa vos hei de perguntar: É lícito nos sábados fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida, ou matar?
10 Ne̱ ɔɔ de̱e̱re̱ bamo̱ pɛɛɛ kpo̱ne̱. Ne̱ ŋkee ɔɔ tɔwe̱ gywii ɔnyare̱‑ɔ fe̱yɛ, “Teyi fo̱ ke̱sare̱e̱‑ɔ‑rɔ.” Ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a teyi‑ro, ne̱ mò̱ ke̱sare̱e̱ amo̱ a kpaare̱.
10 E, olhando para todos em redor, disse ao homem: Estende a tua mão. E ele assim o fez, e a mão lhe foi restituída sã como a outra.
11 Bo̱ le̱e̱ mfaanɛɛ se̱‑ɔ ne̱ Farisii awuye‑o na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ iduŋ a fwii bwe̱e̱tɔ Yeesuu si, ne̱ baa le̱e̱ ba fa ke̱tɔ ne̱ ba waa mò̱‑ɔ.
11 E ficaram cheios de furor, e uns com os outros conferenciavam sobre o que fariam a Jesus.
12 Ke̱tɔ mo̱ŋ kyee ne̱ Yeesuu a yɔ ke̱be̱e̱ ko̱ se̱ ya ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱. Ne̱ oo sii mfe̱ŋ kanye amo̱ pɛɛɛ ɔ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱.
12 E aconteceu que naqueles dias subiu ao monte a orar, e passou a noite em oração a Deus.
13 Kaye̱ a ke‑o, ne̱ ɔɔ te̱e̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ baa mò̱ ase̱, ne̱ oo lee bamo̱‑rɔ kudu anyɔ fe̱yɛ bo̱ waa mò̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱.
13 E, quando já era dia, chamou a si os seus discípulos, e escolheu doze deles, a quem também deu o nome de apóstolos:
14 Bamo̱ e̱ gye̱ Simɔŋ (Ɔɔ be̱e̱ sa mò̱ ke̱ŋasɛnyare̱ ne̱e̱ fe̱yɛ Peetroo) na mò̱ tire Andruu, na Yakubu na Yohanee na Filipo na Bar‑Tolomiyu,
14 Simão, ao qual também chamou Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 na ŋkee Matiyo na Tomas na Alafiyus mò̱ gyi Yakubu, na Simɔŋ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Sɛlɔt (kaase̱ e̱ kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ɔmaŋkpapo̱‑ɔ),
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 na Yakubu mò̱ gyi Yudas, na Yudas ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Kariyotinyi, ne̱ ɔ ba a ɔ bo̱ gyi Yeesuu kidiburo‑o.
16 E Judas, irmão de Tiago, e Judas Iscariotes, que foi o traidor.
17 Ne̱ Yeesuu na mò̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ a kpo̱ro̱we̱ ke̱be̱e̱‑ɔ si. Bamo̱ a kpo̱ro̱we̱‑ɔ, ne̱ mò̱ aa mò̱ agyase̱po̱ bwe̱e̱tɔ a bo̱ ye̱re̱ mfe̱ŋ ne̱ swe̱e̱re̱‑ɔ du kyɛɛkyɛɛ‑ɔ. Ase̱sɛ biribiri mɔ a gyaŋŋe̱ mfe̱ŋ. Bamo̱ bo̱ko̱ a le̱e̱ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱, na Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ, ne̱ bo̱ko̱ mɔ a le̱e̱ e̱maŋ ko̱ se̱ ne̱ ba te̱e̱ e̱mo̱ ɛ Tiro na Sidɔŋ, ne̱ e̱ bo̱ ɔpo̱o̱ kɛɛ‑ɔ.
17 E, descendo com eles, parou num lugar plano, e também um grande número de seus discípulos, e grande multidão de povo de toda a Judéia, e de Jerusalém, e da costa marítima de Tiro e de Sidom; os quais tinham vindo para o ouvir, e serem curados das suas enfermidades,
18 Baa ba ne̱e̱ fe̱yɛ bo̱ bo̱ nu abware̱se̱ŋ ne̱ Yeesuu e̱ tɔwe̱‑ɔ na ɔ be̱e̱ kya bamo̱ alɔ. Bamo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱ e̱e̱ tɔɔraa bamo̱‑ɔ pɛɛɛ mɔ a ba mfe̱ŋ. Ne̱ ɔɔ gya e̱mo̱ bo̱ ko̱so̱ bamo̱ se̱.
18 Como também os atormentados dos espíritos imundos; e eram curados.
19 Ne̱ ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ a le̱ŋ e̱ye̱e̱ ba kpa fe̱yɛ bo̱ dabo̱rɔ mò̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ke̱yaale̱ŋ ne̱ o de‑o ɔ taare̱ a ɔ bo̱ kya bamo̱ pɛɛɛ.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe, porque saía dele virtude, e curava a todos.
20 Ne̱ Yeesuu a le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa o gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ,
20 E, levantando ele os olhos para os seus discípulos, dizia: Bem-aventurados vós, os pobres, porque vosso é o reino de Deus.
21 Mo̱ne̱ ne̱ ako̱ŋ e̱ mɔɔ mo̱ne̱ mbe̱yɔmɔ‑ɔ, mo̱ne̱ de ŋyure,
21 Bem-aventurados vós, que agora tendes fome, porque sereis fartos. Bem-aventurados vós, que agora chorais, porque haveis de rir.
22 — ausente —
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem e quando vos separarem, e vos injuriarem, e rejeitarem o vosso nome como mau, por causa do Filho do homem.
23 — ausente —
23 Folgai nesse dia, exultai; porque eis que é grande o vosso galardão no céu, pois assim faziam os seus pais aos profetas.
24 Amaa ase̱ŋ dabe̱ e̱ to̱ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ gye̱ atɔ awuye mbe̱yɔmɔ‑ɔ,
24 Mas ai de vós, ricos! porque já tendes a vossa consolação.
25 Ase̱ŋ dabe̱ e̱ to̱ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ a gyi ke̱e̱paa mbe̱yɔmɔ‑ɔ,
25 Ai de vós, os que estais fartos, porque tereis fome. Ai de vós, os que agora rides, porque vos lamentareis e chorareis.
26 Ase̱ŋ dabe̱ e̱ to̱ mo̱ne̱ ne̱ ase̱sɛ e̱ sa mo̱ne̱ ke̱nyare̱ timaa mbe̱yɔmɔ‑ɔ.
26 Ai de vós quando todos os homens de vós disserem bem, porque assim faziam seus pais aos falsos profetas.
27 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mbe̱yɔmɔ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ i nu mo̱ ase̱ŋ‑ɔ, mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ, mo̱nꞌ kpa mo̱ne̱ ado̱ŋ ase̱ŋ, na mo̱nꞌ waa bamo̱ ne̱ ba kisi mo̱ne̱‑ɔ ke̱dame̱naŋsɛ.
27 Mas a vós, que isto ouvis, digo: Amai a vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam;
28 Na mo̱nꞌ yure bamo̱ ne̱ bamo̱ fe̱raa ba da mo̱ne̱ yii‑o, na mo̱nꞌ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ sa bamo̱ ne̱ ba waa mo̱ne̱ bo̱rɔkraa‑ɔ.
28 Bendizei os que vos maldizem, e orai pelos que vos caluniam.
29 Fe̱yɛ ɔko̱ ya da fo̱ ko̱ ke̱se̱bɔ‑rɔ ke̱baa, na fo̱ be̱e̱ buruwaa ke̱nyɔse̱po̱‑ɔ sa mò̱ a ɔ da. Ɔko̱ ya taa fo̱ waagya, na fo̱ taa fo̱ kaare̱ bo̱ tii mò̱ si na ɔ taa nare̱.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra; e ao que te houver tirado a capa, nem a túnica recuses;
30 Ɔke̱maa ne̱ ɔ ko̱re̱ fo̱ ko̱tɔko̱‑ɔ, fo̱ i de, sa mò̱ ke̱tɔ‑ɔ, ne̱ ɔko̱ ya taa fo̱ ke̱tɔ, fo̱ ma tɔɔraa mò̱ fe̱yɛ o kiŋŋaa ke̱mo̱ baa fo̱.
30 E dá a qualquer que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho tornes a pedir.
31 Amo̱ katiŋ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa fe̱yɛ mo̱ne̱ abɛɛko̱ waa mo̱ne̱‑ɔ, mo̱ne̱ mɔ mo̱nꞌ waa ane̱ŋ dɛɛ sa bamo̱.
31 E como vós quereis que os homens vos façam, da mesma maneira lhes fazei vós, também.
32 Mo̱ne̱ e̱ kpa bamo̱ ne̱ ba kpa mo̱ne̱‑ɔ wo̱re̱ ase̱ŋ, e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ waa a mo̱nꞌ nya ŋyure le̱e̱ Wuribware̱ ase̱? A le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ gbaa, bamo̱ ne̱ bo̱ gye̱ e̱bɔye̱ awaapo̱‑ɔ, e̱ kpa bamo̱ ne̱ ba kpa bamo̱‑ɔ ase̱ŋ.
32 E se amardes aos que vos amam, que recompensa tereis? Também os pecadores amam aos que os amam.
33 Mo̱ne̱ e̱ waa bamo̱ ne̱ ba waa mo̱ne̱ ke̱dame̱naŋsɛ‑ɔ ke̱dame̱naŋsɛ, ntɔ se̱ ne̱ mo̱nꞌ nya ŋyure? A le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ŋ dɛɛ ne̱ e̱bɔye̱ awaapo̱ gbaa e̱ waa.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, que recompensa tereis? Também os pecadores fazem o mesmo.
34 Ne̱ mo̱ne̱ ya ba mo̱ne̱ atɔ bo̱ para bamo̱ ne̱ mo̱ne̱ nyi fe̱yɛ ba ka mo̱ne̱ ko̱kɔ‑ɔ wo̱re̱, e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ waa a mo̱nꞌ nya ŋyure le̱e̱ Wuribware̱ ase̱? A le̱e̱ fe̱yɛ e̱bɔye̱ awaapo̱ gbaa de ba para abɛɛ ane̱ŋ dɛɛ.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais tornar a receber, que recompensa tereis? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para tornarem a receber outro tanto.
35 Amaa amo̱ katiŋ‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ kpa mo̱ne̱ ado̱ŋ ase̱ŋ, na mo̱nꞌ waa bamo̱ ke̱dame̱naŋsɛ. Mo̱nꞌ ba mo̱ne̱ atɔ bo̱ para, na mo̱ne̱ ma fa fe̱yɛ bo̱ ka mo̱ne̱ amo̱ ko̱kɔ. Mo̱ne̱ ya waa ane̱ŋ sa bamo̱, mo̱ne̱ e̱ nya amo̱ kakɔka dabe̱ saŋ ko̱, na bo̱ ŋu fe̱yɛ mo̱ne̱ gye̱ Nyiŋkpe̱ŋ-kyo̱ŋ-atɔ‑pɛɛɛ-Bware̱ mò̱ gyi‑ana. Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ bware bo̱ sa bamo̱ ne̱ bo̱ gye̱ abo̱ro̱kɔɔne̱po̱ gbaa na bamo̱ ne̱ bo̱ maa sa mò̱ aŋsɛ ke̱tɔ ke̱maa‑rɔ‑ɔ.
35 Amai, pois, a vossos inimigos, e fazei bem, e emprestai, sem nada esperardes, e será grande o vosso galardão, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é benigno até para com os ingratos e maus.
36 Amo̱se̱‑ɔ mo̱nꞌ ŋu ase̱sɛ e̱wɛɛ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ se̱ Wuribware̱ i ŋu ase̱sɛ e̱wɛɛ‑ɔ.”
36 Sede, pois, misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ ya po̱rɔ mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana, Wuribware̱ mɔ e̱ po̱rɔ mo̱ne̱. Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma po̱rɔ mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana. Mo̱ne̱ ya bu mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana ke̱pɔ, Wuribware̱ mɔ i bu mo̱ne̱ ke̱pɔ. Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma bu mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana ke̱pɔ. Amaa mo̱ne̱ ya taa mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana e̱bɔye̱ bo̱ ke bamo̱, Wuribware̱ mɔ e̱ taa mo̱ne̱ lee a ɔ bo̱ ke mo̱ne̱.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; soltai, e soltar-vos-ão.
38 Mo̱ne̱ ya sa mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana atɔ, Wuribware̱ mɔ e̱ sa mo̱ne̱ mo̱ne̱ lee. Kase̱ŋtiŋ Wuribware̱ e̱ ba atɔ a ɔ bo̱ bo̱rɔ mò̱ kyuŋputiŋ‑o, na o yee si, na ɔ be̱e̱ nya bo̱ bo̱rɔ se̱, na a bo̱rɔwe̱, na ɔ taa sa mo̱ne̱. Ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ sa mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana‑ɔ dɛɛ ne̱ Wuribware̱ mɔ i kiŋŋaa a ɔ bo̱ sa mo̱ne̱.”
38 Dai, e ser-vos-á dado; boa medida, recalcada, sacudida e transbordando, vos deitarão no vosso regaço; porque com a mesma medida com que medirdes também vos medirão de novo.
39 Ne̱ Yeesuu a da ke̱kpare̱ mɔ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Fo̱ e̱ gye̱ te̱napo̱, fo̱ e̱ taare̱ a fo̱ kaapo̱ fo̱ ko̱so̱bɛɛ te̱napo̱ kpa aaa? Mo̱ŋ kɔɔre̱ gyi. Fo̱ ya waa ane̱ŋ, mo̱ne̱ anyɔ‑ɔ e̱ le̱e̱ a mo̱nꞌ le̱e̱ da ke̱maŋtaŋ‑nɔ.
39 E dizia-lhes uma parábola: Pode porventura o cego guiar o cego? Não cairão ambos na cova?
40 Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ sukuu kigyi mo̱ŋ de kpa fe̱yɛ ɔ kaapo̱ atɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ mo̱ŋ ta fe̱yɛ mò̱ ɔkaapo̱po̱, amɔ ɔɔ lo̱we̱ mò̱ sukuu.
40 O discípulo não é superior a seu mestre, mas todo o que for perfeito será como o seu mestre.
41 Bɛɛɛ e̱me̱ne̱ se̱ ne̱ fo̱ e̱ de̱e̱re̱ kakpafɛɛ ne̱ ka dɔŋ fo̱ bɛɛko̱ ke̱katɔ se̱‑ɔ, ne̱ fo̱ mo̱ŋ ke̱e̱ ke̱be̱ŋtiŋ ne̱ ke̱ dɔŋ fo̱ lee si‑o?
41 E por que atentas tu no argueiro que está no olho de teu irmão, e não reparas na trave que está no teu próprio olho?
42 Bɛɛɛ e̱me̱ne̱ ne̱ fo̱ e̱ waa na fo̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ ko̱so̱bɛɛ, sa a n lee kakpafɛɛ ne̱ ka dɔŋ fo̱ ke̱katɔ se̱‑ɔ,’ na fo̱ fe̱raa fo̱ mo̱ŋ ke̱e̱ ke̱be̱ŋtiŋ ne̱ ke̱ dɔŋ fo̱ lee si‑o? Nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ wuye, lee ke̱be̱ŋtiŋ ne̱ ke̱ dɔŋ fo̱ fɔŋfɔŋ ke̱katɔ se̱‑ɔ pwɛɛ na fo̱ dɛɛ taare̱ ŋu dame̱naŋsɛ lee kakpafɛɛ ne̱ ka dɔŋ fo̱ bɛɛko̱ lee si‑o. Amo̱se̱ se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma po̱rɔ mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana. Amaa mo̱nꞌ lee e̱bɔye̱ le̱e̱ mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ ŋkpo̱nɔ‑rɔ pwɛɛ na mo̱nꞌ dɛɛ taare̱ kya mo̱ne̱ bɛɛko̱‑ana‑rɔ na bo̱ lee bamo̱ lee.”
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o argueiro que está no teu olho, não atentando tu mesmo na trave que está no teu olho? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho, e então verás bem para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 Ne̱ Yeesuu be̱e̱ ɔ yɛ, “Kiyii timaa maa swɛɛ agyi bɔye̱, ne̱ kiyii ne̱ ke̱ mo̱ŋ de alaŋfiya‑o mɔ maa swɛɛ agyi timaa.
43 Porque não há boa árvore que dê mau fruto, nem má árvore que dê bom fruto.
44 Kiyii agyi ne̱ bo̱ de ba pini kiyii suyo ne̱ ke̱ gye̱‑ɔ. A le̱e̱ fe̱yɛ le̱ŋkre̱ŋ maa swɛɛ kimaŋgoo agyi, ne̱ kuruŋbree mɔ maa swɛɛ kukuti agyi.
44 Porque cada árvore se conhece pelo seu próprio fruto; pois não se colhem figos dos espinheiros, nem se vindimam uvas dos abrolhos.
45 Se̱sɛ timaa kakpo̱nɔ‑rɔ ne̱ atɔ timaa e̱ le̱e̱, ne̱ atɔ bɔye̱ e̱ le̱e̱ se̱sɛ bɔye̱ kakpo̱nɔ‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ ke̱ bo̱ se̱sɛ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ a le̱e̱ mò̱ kanɔ‑rɔ.”
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o bem, e o homem mau, do mau tesouro do seu coração tira o mal, porque da abundância do seu coração fala a boca.
46 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ bise fe̱yɛ, “Nte̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ te̱e̱ mo̱ ɛ ‘Mo̱ nyaŋpe̱, mo̱ nyaŋpe̱,’ na mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ maa waa ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱‑ɔ ne̱e̱?
46 E por que me chamais, Senhor, Senhor, e não fazeis o que eu digo?
47 Mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ane̱ŋ ne̱ ɔko̱ ne̱ ɔ ba mo̱ ase̱ a o nu mo̱ ase̱ŋ, ne̱ o bu amo̱‑ɔ du‑o.
47 Qualquer que vem a mim e ouve as minhas palavras, e as observa, eu vos mostrarei a quem é semelhante:
48 Se̱sɛ‑ɔ du ne̱e̱ fe̱yɛ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ɔ kpa a ɔ pwɛɛ lɔŋ, ne̱ ɔɔ da talii, ne̱ oo kwii talii‑o‑ro waa keŋ ya to̱ afo̱re̱ pwɛɛ ne̱ ɔɔ dɛɛ pwɛɛ mò̱ lɔŋ bo̱ ye̱ra se̱. Mò̱ a pwɛɛ mò̱ lɔŋ‑ɔ bo̱ ye̱ra lo̱we̱‑ɔ, ne̱ bo̱ŋ ko̱ a twe̱e̱ kufwiiri, ne̱ mò̱ nkyu a gyaa bo̱ to̱waa lɔŋ‑ɔ, na ɔ mo̱ŋ le̱ŋkpaŋ gbaa, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ baa pwɛɛ mò̱ dame̱naŋsɛ‑ɔ se̱.
48 É semelhante ao homem que edificou uma casa, e cavou, e abriu bem fundo, e pôs os alicerces sobre a rocha; e, vindo a enchente, bateu com ímpeto a corrente naquela casa, e não a pôde abalar, porque estava fundada sobre a rocha.
49 Amaa ɔko̱ ne̱ o nu mo̱ ase̱ŋ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱‑ɔ, ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ maa gya amo̱ se̱‑ɔ du ne̱e̱ fe̱yɛ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ɔɔ pwɛɛ mò̱ lɔŋ ne̱ ɔ mo̱ŋ kwii talii‑o na ɔ waa keŋ‑o. Ne̱ nkyu a twe̱e̱ kufwiiri gyaa bo̱ to̱waa lɔŋ amo̱. Ne̱ lɔŋ amo̱ a bwee le̱e̱ da wuuruum. Amo̱ e̱ gye̱ saase̱bɛɛ.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante ao homem que edificou uma casa sobre terra, sem alicerces, na qual bateu com ímpeto a corrente, e logo caiu; e foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.