Lucas 20
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT
1 Kake ŋko̱ saŋ ne̱ Yeesuu bo̱ Wuribware̱ suŋkpa a kabuno‑o ɔ tɔwe̱ ase̱ŋ timaa‑o o gywii ase̱sɛ‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ abre̱sɛ‑ɔ na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ na ŋkee maŋ agye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ a ba Yeesuu ase̱.|src="N18 GH-LP03 Temple.pdf" size="span"
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 Ne̱ baa bo̱ bise mò̱ fe̱yɛ, “Nsɛ ya sa fo̱ kpa fe̱yɛ fo̱ gya ase̱sɛ bo̱ le̱e̱ Wuribware̱ suŋkpa a kabuno‑o mfe̱ŋ? Ne̱ nsɛ ya sa fo̱ kpa fe̱yɛ fo̱ kaapo̱ atɔ mfe̱e̱?”
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 — ausente —
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 — ausente —
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Ne̱ bamo̱ wo̱re̱ wo̱re̱ a le̱e̱ ba gyiiri ikii. Bo̱ yɛ, “E̱me̱ne̱ ne̱ ane̱ tɔwe̱‑ɔ ne̱e̱? Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ ya tɔwe̱ ɛ Wuribware̱ ya sa Yohanee kpa a ɔ bɔ asuu, o bise ane̱ fe̱yɛ, ‘Nte̱tɔ se̱ ne̱e̱ ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ kɔɔre̱ Yohanee gyi?’
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Ne̱ ane̱ mɔ ane̱ ya tɔwe̱ fe̱yɛ dimaadi ya sa mò̱ kpa, ase̱sɛ mɔ e̱ twe̱e̱ ane̱ abu, a le̱e̱ fe̱yɛ baa kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ gye̱ Wuribware̱ a akyaamɛɛ‑ɔ ɔko̱ ne̱e̱.”
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ane̱ŋ se̱‑ɔ ne̱ baa be̱ŋŋaa Yeesuu fe̱yɛ, “Ane̱ mo̱ŋ nyi ɔko̱ ne̱ ɔɔ sa Yohanee kpa fe̱yɛ ɔ bɔ asuu‑o.”
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Ne̱ Yeesuu mɔ yɛ, “Ane̱ŋ fe̱raa ŋ gbaa ma tɔwe̱ ɔko̱ ne̱ ɔɔ sa mo̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ waa‑ɔ a n gywii mo̱ne̱.”
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ gywii ase̱sɛ‑ɔ. Ɔ yɛ, “N gye̱ ɔnyare̱ ko̱ ya dɛɛ kye̱na aaa? Ne̱ ɔɔ dɔɔ mò̱ bobe ayii ko̱, ne̱ a swɛɛ agyi ko̱ ne̱ bo̱ de ba waa nta‑ɔ. Ne̱ ɔɔ taa sa apafo̱wɔ ko̱ fe̱yɛ bo̱ de̱e̱re̱ se̱ sa mò̱, ne̱ ɔɔ le̱e̱ pe̱ yɔ to̱ŋ ko̱ ya kyee‑ro.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Saŋ ne̱ bobe agyi amo̱ a be̱re̱, ne̱ amo̱ kiteebe̱e̱ a fo̱‑ɔ, ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a suŋ mò̱ ke̱yaafɔre̱ ko̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ apafo̱wɔ amo̱ ase̱, na ɔ yɔ na bo̱ ke ke̱tɔ ne̱ baa nya le̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ, na bo̱ taa mò̱ lee‑o sa ke̱yaafɔre̱‑ɔ, na ɔ taa baa mò̱. Ke̱yaafɔre̱ amo̱ a yɔ‑ɔ, ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a kra mò̱ da, ne̱ baa yɔwe̱ mò̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ mò̱ nyaŋpe̱ ase̱ asare̱e̱ kpaŋkpaŋ.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Ane̱ŋ se̱‑ɔ ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a be̱e̱ suŋ mò̱ ayaafɔre̱‑ɔ ɔko̱ bamo̱ ase̱. Ne̱ baa be̱e̱ da mò̱ gbaa mò̱, ne̱ baa saare̱ mò̱ waa mò̱ ipeere, ne̱ oo kiŋŋi yɔ mò̱ nyaŋpe̱ ase̱ asare̱e̱ kpaŋkpaŋ dɛɛ.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a be̱e̱ suŋ ke̱yaafɔre̱ sase̱po̱, ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a be̱e̱ da mò̱ maye̱ maye̱ se̱, ne̱ baa neŋ mò̱ le̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a kiŋŋi ba‑ɔ, ne̱ ɔ yɛ, ‘Ne̱ ŋkee e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa? To, mo̱ i suŋ mo̱ fɔŋfɔŋ mo̱ gyi ko̱ŋko̱ ne̱ mo̱ e̱ kpa mò̱ ase̱ŋ‑ɔ ne̱e̱. Ŋ nyi fe̱yɛ a waa kanɔ ŋke̱maa mò̱ fe̱raa ba bu mò̱.’
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Saŋ ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a ŋu kayaagyi‑o e̱ ba‑ɔ, ne̱ ŋkee ba tɔwe̱ ba gywii abɛɛ fe̱yɛ, ‘Ke̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o mò̱ gyi‑o ne̱ mò̱ se̱ ya wu o gyi mò̱ kapo̱tɛɛ‑ɔ e̱ ba‑ɔ. Mo̱nꞌ sa a ane̱ mɔɔ mò̱, na mò̱ se̱ a ko̱dɔɔ mɔ kii ane̱ lee.’
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Ne̱ baa gyiiri mò̱ le̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ, ne̱ baa mɔɔ mò̱.”
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Mo̱ e̱ fa fe̱yɛ mò̱ fɔŋfɔŋ e̱ yɔ ne̱e̱ na ɔ ya mɔɔ ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ, na ɔ be̱e̱ taa ko̱dɔɔ‑ɔ sa ase̱sɛ baŋbaŋ, na bo̱ de̱e̱re̱ se̱ sa mò̱.”
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a de̱e̱re̱ bamo̱, ne̱ oo bise fe̱yɛ, “Ne̱ baa kyo̱rɛɛ abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ,
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Amaa mo̱ i yii mo̱ne̱ se̱ fe̱yɛ ɔke̱maa ne̱ mò̱ ya le̱e̱ da ke̱fo̱re̱ amo̱ se̱, ke̱ e̱ te̱ŋŋe̱ se̱sɛ‑ɔ‑rɔ kyikpuri kyikpuri. Ne̱ ke̱mo̱ ya le̱e̱ da ɔko̱ se̱, na ko̱ kwɛɛ mò̱ waa fe̱yɛ e̱se̱‑ɔ.”
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Ne̱ Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ na Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ abre̱sɛ‑ɔ e̱ kpa a bo̱ kra Yeesuu mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ tɔwe̱ kitee‑o, a le̱e̱ fe̱yɛ baa ŋu fe̱yɛ ɔɔ ba kitee‑o bo̱ kaapo̱ fe̱yɛ bo̱ du fe̱yɛ apafo̱wɔ bɔye̱ amo̱‑ɔ. Amaa bamo̱ a se̱re̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, bo̱ mo̱ŋ taare̱.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Ane̱ŋ se̱‑ɔ ne̱ ba buwi ba kpa Yeesuu e̱kpa. Ne̱ baa suŋ ase̱sɛ ko̱, na bo̱ waa fe̱yɛ bo̱ gye̱ ase̱sɛ timaa‑o, na bo̱ yɔ Yeesuu ase̱, na bo̱ ya bise mò̱ ase̱ŋ lɔɔre̱ mò̱ kanɔ‑rɔ, na ɔ tɔwe̱ ke̱bɔye̱ ko̱, na bo̱ nya kra mò̱ yaa bo̱ sa gominaa‑o.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Ne̱ akyɔŋŋɔpo̱ amo̱ a yɔ Yeesuu ase̱. Ne̱ baa bo̱ tɔwe̱ kɔne̱ kɔne̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Ɔkaapo̱po̱, ane̱ nyi fe̱yɛ ase̱ŋ ne̱ fo̱ e̱ tɔwe̱ na fo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ. Fo̱ mo̱ŋ nyi fe̱yɛ se̱sɛ mɔ gye̱ se̱sɛ dabe̱ bɛɛɛ ɔ gye̱ se̱sɛ kagyingyii, fo̱ fe̱raa fo̱ e̱ kaapo̱ atɔ kase̱ŋtiŋ ne̱ Wuribware̱ e̱ kpa fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi ke̱maa waa‑ɔ ne̱e̱.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Amo̱se̱‑ɔ ane̱ i bise fo̱ fe̱yɛ, Roma awuye a kɔ ke̱naa gyi ane̱ se̱ kɔɔre̱ ane̱ maŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ane̱ ya ka leŋpoo sa bamo̱ owure dabe̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Kaye̱saa‑ɔ, ne̱ a kye ane̱ Wuribware̱ mbraa‑ɔ, bɛɛɛ a maa kye? Tɔwe̱ na ane̱ nu.”
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Amaa Yeesuu a kyɔ pini fe̱yɛ ba kyɔ mò̱‑rɔ ba ke̱e̱ ne̱e̱‑ɔ se̱‑ɔ,
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 ne̱ ɔ yɛ, “Mo̱nꞌ taa atanne̱ fufuri kigyi ne̱ kaa fo̱ siidii kudu‑o, ne̱ mo̱ne̱ de mo̱ne̱ e̱ ka leŋpoo‑o baa a ŋ ke̱e̱.” Bamo̱ a taa baa‑ɔ, ne̱ oo bise bamo̱ fe̱yɛ, “Nsɛ fotoo na ke̱nyare̱ e̱ dɔŋ atanne̱‑ɔ se̱‑ɔ ne̱e̱?” Ne̱ bo̱ yɛ, “Owure Kaye̱saa lee ne̱e̱.”
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Ne̱ Yeesuu yɛ, “To, amo̱ fe̱raa mo̱nꞌ ka ke̱tɔ ne̱ ke̱ gye̱ Kaye̱saa lee‑o sa Kaye̱saa, na mo̱nꞌ ka ke̱mo̱ ne̱ ke̱ gye̱ Wuribware̱ lee‑o sa Wuribware̱.”
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a lee bamo̱ ase̱ŋ‑ɔ kanɔ bo̱rɔ‑ɔ a sa ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ bamo̱. Bo̱ mo̱ŋ taare̱ waa mò̱ ko̱tɔko̱ na ɔ nya tɔwe̱ ke̱bɔye̱ ko̱ lamaŋ‑ɔ‑rɔ, na bo̱ nya ye̱re̱ ke̱mo̱ se̱ bo̱ po̱rɔ mò̱. Ne̱ baa laatɔ.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Amo̱ kamɛɛ‑rɔ ne̱ Sadukii awuye ko̱ a ba Yeesuu ase̱ ane̱ŋ dɛɛ na bo̱ bo̱ bise mò̱ ase̱ŋ. Sadukii awuye mɔ mɔ gye̱ Yudaa awuye ko̱ ne̱ ba kɔɔre̱ ba gyi fe̱yɛ se̱sɛ ya wu, mò̱ kayo̱wɔre̱ na mò̱ kra pɛɛɛ a wu, ne̱ ane̱ŋ se̱‑ɔ, ɔ maa taare̱ a o kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro pɛɛɛ‑ɔ ne̱e̱. To, ne̱ baa bise Yeesuu fe̱yɛ,
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 “Ɔkaapo̱po̱, ane̱ ɔde̱daapo̱ Mosis ya kyo̱rɛɛ mbraa mɔ sa ane̱ fe̱yɛ, ɔko̱ ya wu yɔwe̱ mò̱ ka na bo̱ mo̱ŋ ko̱we̱ agyi, se̱sɛ‑ɔ mò̱ tire taa kpenlekye̱e̱‑ɔ waare̱e̱, na bo̱ nya ko̱we̱ kayaagyi, na bo̱ taa kamo̱ fe̱yɛ mò̱ daa ne̱ oo wu‑o mò̱ gyi ne̱e̱.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 To, ɔnyare̱ ko̱ agyi nyaŋsɛ asunoo e̱ dɛɛ bo̱ bo̱‑rɔ. Ne̱ bamo̱‑rɔ ɔbre̱sɛ‑ɔ a waare̱e̱, ne̱ ɔɔ bo̱ wu yɔwe̱ ɔkye̱e̱‑ɔ, na mò̱ aa mò̱ mo̱ŋ ko̱we̱.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Ne̱ ɔnyɔse̱po̱‑ɔ a bo̱ taa mò̱ be̱e̱ waare̱e̱, na mò̱ aa mò̱ be̱e̱ bo̱ mo̱ŋ ko̱we̱, ne̱ ɔnyare̱‑ɔ a bo̱ wu.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Ɔsase̱po̱‑ɔ gbaa ane̱ŋ dɛɛ. Bamo̱ asunoo‑o pɛɛɛ a waare̱e̱ bamo̱ daa a kpenlekye̱e̱ amo̱ gyaŋŋe̱ se̱, ne̱ baa wu yɔwe̱ mò̱, na mò̱ aa bamo̱ ɔko̱ mo̱ŋ ko̱we̱ gyi ko̱ŋko̱ gbaa.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 A bo̱‑rɔ, ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ mɔ a bo̱ wu gya bamo̱ se̱.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Ne̱ mbe̱yɔmɔ bo̱ yɛ ɔke̱maa i kyiŋŋi a ɔ le̱e̱ lowi‑ro‑o. Kake nsi amo̱, bamo̱‑rɔ nsɛ e̱ gye̱ ne̱ o kii ɔkye̱e̱‑ɔ mò̱ kuri? Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ asunoo‑o pɛɛɛ mɔ a waare̱e̱ mò̱ bo̱ gyaŋŋe̱ se̱.”
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa bamo̱ fe̱yɛ, “Ndɔɔ a kaye̱‑ɔ anyare̱ na akye̱e̱ e̱ gye̱ ne̱ ba waare̱e̱.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Saŋ ko̱ e̱ ba ne̱ bamo̱ ne̱ baa wu‑o i kyiŋŋi a bo̱ le̱e̱ lowi‑ro. Na bamo̱ ne̱ Wuribware̱ ase̱ bo̱ gye̱ ase̱sɛ timaa‑o bo̱ kye̱na mò̱ ase̱, na bo̱ ma lɛɛ wu. Bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ bo̱ maa lɛɛ wu‑o si‑o, bo̱ maa waare̱e̱.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Bo̱ le̱e̱ mfaanɛɛ se̱‑ɔ, bamo̱ kakye̱na‑rɔ e̱ waa ne̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ lee‑o. Na ane̱ŋ ne̱ baa kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro‑o si‑o, a kaapo̱ fe̱yɛ bo̱ gye̱ Wuribware̱ mò̱ gyi‑ana.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Mo̱ne̱ fe̱raa mo̱ne̱ yɛ alowipo̱‑ɔ maa lɛɛ kyiŋŋi a bo̱ le̱e̱ lowi‑ro. Amaa mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ ane̱ ɔde̱daapo̱ Mosis gbaa a kaapo̱ fe̱yɛ alowipo̱‑ɔ saŋ ba kyiŋŋi a bo̱ le̱e̱ lowi‑ro ba. Mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ kyo̱rɛɛ ane̱ŋ ne̱ ɔɔ kyo̱ŋ de̱e̱re̱ kiyii ne̱ ke̱ e̱ kywɛɛ‑ɔ ase̱ŋ‑ɔ, ɔ yɛ Wuribware̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ e̱ gye̱ Wuribware̱ ne̱ fo̱ nana‑ana Abraham na Isak na Yakubu i suŋ‑o.’
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Amo̱ a gye̱ fe̱yɛ ane̱ ade̱daapo̱ amo̱ ne̱ baa wu‑o a saŋ ba suŋ Wuribware̱‑ɔ se̱‑ɔ, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ a wu gbaa ooo, bamo̱ e̱kra saŋ i te. Wuribware̱ ase̱ fe̱raa, bamo̱ ne̱ baa wu‑o na bamo̱ ne̱ bo̱ ke̱e̱‑ɔ pɛɛɛ te.”
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Yeesuu a tɔwe̱ ane̱ŋ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ bo̱ko̱ yɛ, “Ɔkaapo̱po̱, fo̱ a lee kanɔ nɛɛnɛɛ.”
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Le̱e̱ saŋ amo̱ bo̱ yɔ, bamo̱ ɔko̱ mo̱ŋ lɛɛ taare̱ bise mò̱ ase̱ŋ daa.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Ne̱ Yeesuu a bise bamo̱ se̱ŋbise ko̱ bo̱ be̱ŋŋaa mò̱ ne̱ baa bise mò̱‑ɔ. Ɔ yɛ, “E̱me̱ne̱ se̱ ne̱ bo̱ yɛ mò̱ ne̱ Wuribware̱ i suŋ a ɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Kristoo‑o e̱ le̱e̱ Owure Deefid a ke̱nana‑ɔ‑rɔ‑ɔ ne̱e̱?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 — ausente —
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 To, Deefid a kyo̱rɛɛ ase̱ŋ amo̱ ne̱ Wuribware̱ a tɔwe̱ gywii ɔko̱ ne̱ o te mò̱ ase̱‑ɔ, Kristoo ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii. Amo̱ a gye̱ ane̱ŋ se̱‑ɔ, ne̱ Deefid fɔŋfɔŋ a kyo̱rɛɛ te̱e̱ Kristoo fe̱yɛ mò̱ nyaŋpe̱, bamo̱ ya ko̱we̱ Kristoo ne̱ ɔɔ waa se̱sɛ dimaadi, e̱me̱ne̱ ne̱ ɔ waa a ɔ le̱e̱ Deefid a ke̱nana‑ɔ‑rɔ, na Deefid a kyɔ te̱e̱ Kristoo fe̱yɛ mò̱ nyaŋpe̱?”
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Na ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ saŋ ba nu ke̱tɔ ne̱ Yeesuu e̱ tɔwe̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ,
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Mo̱nꞌ sa Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ se̱. Bamo̱ e̱ gye̱ ne̱ bo̱ naa bo̱ buŋ e̱kaare̱ so̱swe̱e̱ lamaŋ‑nɔ, ne̱ ba kpa fe̱yɛ ase̱sɛ de̱e̱ nya gyɔŋŋɔ ka bamo̱ nnɔ, ne̱ bo̱ te ngya dabe̱ se̱ ke̱bware̱ko̱re̱ akyaŋ‑nɔ na ateese gyikpa.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Bamo̱ e̱ gye̱ ne̱ ba puni akpenlekye̱e̱ ba kɔɔre̱ bamo̱ e̱lɔŋ, na ba ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ ane̱ŋ‑aaa na ase̱sɛ nya ŋu saŋ amo̱ fe̱yɛ bo̱ tɛɛ bo̱ gya Wuribware̱ se̱ nɛɛnɛɛ. Mfaanɛɛ a ase̱sɛ se̱‑ɔ ne̱ Wuribware̱ i gyiiri ke̱se̱bɔ bwe̱e̱tɔ.”
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.