Gálatas 2
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC
1 Nsu kudu nna kamɛɛ, mo̱ a kiŋŋi yɔ Yɛro̱salɛm‑ɔ, mo̱ aa Bar‑Nabas na Tiitus ya yɔ.
1 Catorze anos mais tarde, subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 Ke̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ a yɔ‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ Wuribware̱ ya kaapo̱ mo̱ fe̱yɛ ŋ yɔ mfe̱ŋ. Mo̱ a bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ, ne̱ mo̱ a te̱e̱ asɔre̱e̱ abre̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ bo̱ gyaŋŋe̱ keri si, ne̱ mo̱ a kaapo̱ bamo̱ ase̱ŋ timaa ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o. Ke̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ a waa amo̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ŋ kpa fe̱yɛ ŋ ŋu fe̱yɛ kusuŋ ne̱ mo̱ a waa le̱e̱ ke̱gye̱ŋkpɛɛ‑ɔ bo̱ fo̱ ndɔɔ a kake mɔ‑ɔ twe̱e̱.
2 E subi em conseqüência de uma revelação. Expus-lhes o Evangelho que prego entre os pagãos, e isso particularmente aos que eram de maior consideração, a fim de não correr ou de não ter corrido em vão.
3 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ Tiitus ne̱ mo̱ aa mò̱ naa‑ɔ gye̱ Griikinyi ne̱e̱, amaa bamo̱ mɔ bo̱ mo̱ŋ le̱ŋ mò̱ fe̱yɛ bo̱ te̱ŋ mò̱ ko̱twe̱e̱tu, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ane̱ Yudaa awuye e̱ waa‑ɔ.
3 Entretanto, nem sequer meu companheiro Tito, embora gentio, foi obrigado a circuncidar-se.
4 Ase̱sɛ ko̱ bo̱‑rɔ ne̱ ba tɔwe̱ fe̱yɛ a tiri fe̱yɛ bo̱ waa mò̱ ane̱ŋ a atɔ‑ɔ. Ane̱ŋ a ase̱sɛ‑ɔ yɛ bo̱ gye̱ Kristoo awuye ne̱e̱, amaa bamo̱ mɔ bo̱ gye̱ aye̱bapo̱ ne̱e̱. Ba kyɔŋŋɔ ane̱ ba ke̱e̱ ne̱e̱ a bo̱ nya ŋu ane̱ŋ ne̱ Kristoo a kya ane̱ yɔwe̱‑ɔ, na bo̱ nya be̱e̱ sa a ane̱ kii anya.
4 Mas, por causa dos falsos irmãos, intrusos - que furtivamente se introduziram entre nós para espionar a liberdade de que gozávamos em Cristo Jesus, a fim de nos escravizar -,
5 Amaa ane̱ mo̱ŋ sure sa bamo̱ kpa ke̱maa se̱, na kase̱ŋtiŋ ne̱ ka bo̱ ase̱ŋ timaa‑o‑ro‑o ma nya nye̱ra sa mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o.
5 fomos, por esta vez, condescendentes, para que o Evangelho permanecesse em sua integridade.
6 Bamo̱ gbaa ne̱ mfe̱ŋ a asɔre̱e̱ awuye‑o nyi fe̱yɛ bo̱ gye̱ bamo̱ agye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ mo̱ŋ taa ko̱tɔko̱ bo̱ tii mo̱ abware̱se̱ŋ ne̱ mo̱ a kaapo̱‑ɔ se̱. Kase̱ŋtiŋ si hare̱e̱ bo̱ gye̱ agye̱ŋkpɛɛpo̱ bɛɛɛ bo̱ mo̱ŋ gye̱ ne̱e̱ ooo, a mo̱ŋ tiri mo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ fe̱raa, ɔ maa de̱e̱re̱ se̱sɛ akatɔ se̱.
6 Quanto aos que eram de autoridade - o que antes tenham sido não me importa, pois Deus não se deixa levar por consideração de pessoas -, estas autoridades, digo, nada me impuseram.
7 Amaa baa ŋu fe̱yɛ Wuribware̱ ya lee mo̱ fe̱yɛ n tɔwe̱ ase̱ŋ timaa bo̱ le̱e̱ Kristoo kuŋu si gywii bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔɔ kyɔ lee Peetroo fe̱yɛ ɔ tɔwe̱ ase̱ŋ timaa‑o gywii Yudaa awuye‑o.
7 Ao contrário, viram que a evangelização dos incircuncisos me era confiada, como a dos circuncisos a Pedro
8 Kase̱ŋtiŋ si, Wuribware̱ ne̱ ɔɔ sa ne̱ Peetroo a kii mò̱ ayaa‑rɔ ɔye̱re̱po̱ sa Yudaa awuye, ne̱ ɔɔ ba mò̱ bo̱ waa asuŋ dabe̱ dabe̱ sa bamo̱‑ɔ dɛɛ ya ba mo̱ bo̱ kii mò̱ ayaa‑rɔ ɔye̱re̱po̱ sa bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o, ne̱ ɔɔ ba mo̱ bo̱ waa asuŋ dabe̱ dabe̱ sa bamo̱.
8 {porque aquele cuja ação fez de Pedro o apóstolo dos circuncisos, fez também de mim o dos pagãos}.
9 Ne̱ Yakubu na Peetroo na Yohanee ne̱ mfe̱ŋ a asɔre̱e̱ awuye‑o yɛ bo̱ gye̱ bamo̱ agye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ a ŋu fe̱yɛ Wuribware̱ ya ba ane̱ŋ a kusuŋ mumwii mɔ bo̱ bɔɔrɔ mo̱. Ane̱ŋ se̱‑ɔ ne̱ baa gywaa mo̱ aa Bar‑Nabas, na a taare̱ kaapo̱ fe̱yɛ ane̱ aa bamo̱ pɛɛɛ gya kpa ko̱ŋko̱ se̱ ne̱e̱. Ne̱ baa sure si fe̱yɛ mo̱ aa Bar‑Nabas ya tɔwe̱ ase̱ŋ timaa‑o gywii bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o, na bamo̱ mɔ bo̱ sii mfe̱ŋ ya tɔwe̱ amo̱ gywii Yudaa awuye‑o.
9 Tiago, Cefas e João, que são considerados as colunas, reconhecendo a graça que me foi dada, deram as mãos a mim e a Barnabé em sinal de pleno acordo:
10 Ke̱tɔ ko̱ŋko̱ kpeŋ ne̱ baa tɔwe̱ gywii ane̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ nyiŋŋi atiripo̱ ne̱ bo̱ bo̱ bamo̱‑rɔ‑ɔ se̱. Amo̱‑ɔ mɔ dɛɛ ne̱ saŋ ke̱maa mo̱ e̱ le̱ŋ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ ŋ waa.
10 iríamos aos pagãos, e eles aos circuncidados. Recomendaram-nos apenas que nos lembrássemos dos pobres, o que era precisamente a minha intenção.
11 Amaa kamɛɛ‑rɔ‑ɔ ne̱ Peetroo a ba Ante̱yɔke̱ya maŋ‑nɔ mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ waa ke̱tɔ ne̱ ke̱ mo̱ŋ bo̱ daŋ‑ɔ, amo̱se̱‑ɔ ne̱ mo̱ a yii mò̱ se̱.
11 Quando, porém, Cefas veio a Antioquia, resisti-lhe francamente, porque era censurável.
12 Ke̱tɔ ne̱ kaa ba‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ne̱ Peetroo a yɔ mfe̱ŋ‑ɔ, ne̱ oo tii bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o si o gyi ateese. Amaa ase̱sɛ ko̱ ne̱ Yakubu a suŋ saŋ ko̱‑ɔ a ba. Peetroo a ŋu bamo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔwe̱ mò̱ aa bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o ateese kigyi, a le̱e̱ fe̱yɛ kufu de mò̱ ke̱tɔ ne̱ Yudaa awuye ne̱ bo̱ gya bamo̱ mbraa‑ɔ se̱ kyɛɛkyɛɛ‑ɔ e̱ ba a bo̱ bo̱ tɔwe̱ bo̱ le̱e̱ mò̱ kuŋu si‑o.
12 Pois, antes de chegarem alguns homens da parte de Tiago, ele comia com os pagãos convertidos. Mas, quando aqueles vieram, retraiu-se e separou-se destes, temendo os circuncidados.
13 Mfe̱ŋ‑ɔ ne̱ Kristoo awuye ne̱ bo̱ gye̱ Yudaa awuye‑o a kii nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Peetroo a waa‑ɔ dɛɛ. Ane̱ŋ se̱‑ɔ kufu a nya Bar‑Nabas ne̱ mò̱ gbaa a tii bamo̱ se̱ waa fe̱yɛ bamo̱‑ɔ.
13 Os demais judeus convertidos seguiram-lhe a atitude equívoca, de maneira que mesmo Barnabé foi levado por eles a essa dissimulação.
14 Amaa m fe̱raa, mo̱ a ŋu fe̱yɛ baa fo̱ kpa, ne̱ baa kine kase̱ŋtiŋ a ke̱kaapo̱‑ɔ, ne̱ mo̱ a ko̱so̱ kyuwi‑ro bamo̱ akatɔ‑rɔ sa se̱ŋsa gywii Peetroo fe̱yɛ, “Fo̱ gye̱ Yudaanyi, amaa fo̱ te ane̱ŋ ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o te‑o. Ne̱ e̱me̱ne̱ se̱ ne̱ fo̱ e̱ kpa fe̱yɛ Kristoo awuye ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o kye̱na fe̱yɛ Yudaa awuye‑o ne̱e̱?
14 Quando vi que o seu procedimento não era segundo a verdade do Evangelho, disse a Cefas, em presença de todos: Se tu, que és judeu, vives como os gentios, e não como os judeus, com que direito obrigas os pagãos convertidos a viver como os judeus?
15 Kase̱ŋtiŋ si, ane̱ ako̱we̱po̱ dɛɛ bo̱ gye̱ Yudaa awuye ne̱e̱, amo̱se̱ se̱‑ɔ ane̱ gbaa ane̱ gye̱ Yudaa awuye ne̱e̱, ane̱ mo̱ŋ gye̱ ase̱sɛ ne̱ ane̱ Yudaa awuye e̱ te̱e̱ bamo̱ ɛ e̱bɔye̱ awaapo̱‑ɔ.
15 Nós, judeus de nascença, e não pecadores dentre os pagãos,
16 Amaa ane̱ nyi fe̱yɛ ɔko̱ maa taare̱ a ɔ tɔwe̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔ gya Wuribware̱ a mbraa‑ɔ se̱‑ɔ se̱‑ɔ, Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ se̱sɛ timaa ne̱e̱. Amaa ane̱ ya kɔɔre̱ Kristoo Yeesuu wo̱re̱ gyi fe̱raa, Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ ase̱sɛ timaa. A tiri fe̱yɛ ane̱ Yudaa awuye gbaa a kɔɔre̱ Kristoo gyi na, ane̱ ko̱kɔɔre̱gyi si, Wuribware̱ tɔwe̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ ase̱sɛ timaa. Amaa ɔko̱ mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱ ɔ taare̱ a ɔ tɔwe̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔ gya Wuribware̱ a mbraa‑ɔ se̱‑ɔ se̱‑ɔ, ɔ gye̱ se̱sɛ timaa ne̱e̱.
16 sabemos, contudo, que ninguém se justifica pela prática da lei, mas somente pela fé em Jesus Cristo. Também nós cremos em Jesus Cristo, e tiramos assim a nossa justificação da fé em Cristo, e não pela prática da lei. Pois, pela prática da lei, nenhum homem será justificado.
17 Ke̱tɔ ne̱ fo̱ a waa‑ɔ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ ane̱ Yudaa awuye ne̱, bo̱ le̱e̱ ane̱ Kristoo ko̱kɔɔre̱gyi dooo si, ane̱ e̱ kpa fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ te̱e̱ ane̱ fe̱yɛ ase̱sɛ timaa‑o e̱ waa bɔye̱. Amo̱se̱‑ɔ fo̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ Kristoo a kaapo̱ ane̱ e̱kpa bɔye̱. Amaa ane̱ŋ mo̱ŋ gye̱ kase̱ŋtiŋ pɛɛɛ.
17 Pois, se nós, que aspiramos à justificação em Cristo, retornamos, todavia, ao pecado, seria porventura Cristo ministro do pecado? Por certo que não!
18 Mbe̱yɔmɔ mo̱ ya kaapo̱ saŋ ko̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ ke̱gyase̱ mo̱ŋ de to̱nɔ, ne̱ amo̱ kamɛɛ mo̱ a nu mo̱ e̱ye̱e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ a bware fe̱yɛ n gya mbraa‑ɔ se̱, amo̱ fe̱raa mo̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ mo̱ mbraa‑ɔ kikine ke̱gyase̱ gye̱ bɔye̱.
18 Se torno a edificar o que destruí, confesso-me transgressor.
19 Wuribware̱ a mbraa‑ɔ fe̱raa, ŋ ya kaapo̱ mo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ a bware fe̱yɛ ŋ wu. Amo̱se̱ se̱‑ɔ mo̱ a taa mò̱ mbraa‑ɔ ne̱e̱ fe̱yɛ ŋ ya mɔɔ mo̱ ne̱e̱, na n kye̱na bo̱ sa Wuribware̱.
19 Na realidade, pela fé eu morri para a lei, a fim de viver para Deus. Estou pregado à cruz de Cristo.
20 A du ne̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ a da mo̱ bo̱ me̱ra kiyii kpare̱-abɛɛ‑rɔ se̱ mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu Kristoo a wu‑o. Ne̱ ke̱tɔ a kii fe̱yɛ m fe̱raa, mo̱ŋ lɛɛ n de ŋkpa, amaa Kristoo e̱ gye̱ ne̱ o te mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ. A gye̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ mo̱ kayo̱wɔre̱ saŋ ka te, amaa mbe̱yɔmɔ n te kakye̱na po̱pwɛɛ mo̱ e̱ kɔɔre̱ Wuribware̱ mò̱ gyi‑o mo̱ i gyi, a le̱e̱ fe̱yɛ mò̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔɔ kpa mo̱ ase̱ŋ, ne̱ oo wu sa mo̱.
20 Eu vivo, mas já não sou eu; é Cristo que vive em mim. A minha vida presente, na carne, eu a vivo na fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Ane̱ŋ se̱‑ɔ, mo̱ŋ sure si fe̱yɛ Wuribware̱ a dɛɛ ŋu ane̱ e̱wɛɛ bo̱ twe̱e̱ ne̱e̱. Amaa se̱sɛ e̱ taare̱ a ɔ kaapo̱ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ te̱e̱ mò̱ se̱sɛ timaa bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ɔ gya Wuribware̱ a mbraa‑ɔ se̱‑ɔ, amo̱ fe̱raa a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ Kristoo a wu ne̱e̱ bo̱ twe̱e̱. Mo̱ ase̱ŋ a lo̱we̱,”
21 Não menosprezo a graça de Deus; mas, em verdade, se a justiça se obtém pela lei, Cristo morreu em vão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.