Atos 5
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT
1 Amaa saŋ ko̱, ne̱ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Ananiyas‑o na mò̱ ka Safiraa a fe bamo̱ ko̱dɔɔ ko̱.
1 Havia, porém, um homem chamado Ananias que, com sua esposa, Safira, vendeu uma propriedade.
2 Ne̱ mò̱ aa mò̱ ka a waa kanɔ, ne̱ ɔɔ te̱ŋ atanne̱‑ɔ kitiŋ lee, ne̱ ɔɔ taa amo̱ ne̱ aa saŋ‑ɔ yaa bo̱ sa ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ fe̱yɛ bo̱ ke‑ro sa atiripo̱‑ɔ, ne̱ baa waa fe̱yɛ atanne̱‑ɔ gye̱ amo̱ ne̱ baa fe bamo̱ ko̱dɔɔ‑ɔ nya‑ɔ pɛɛɛ ne̱e̱.
2 Levou apenas parte do dinheiro aos apóstolos, mas, com aprovação da esposa, afirmou que aquele era o valor total e ficou com o resto.
3 Mfe̱ŋ ne̱ Peetroo a bise mò̱ fe̱yɛ, “Ananiyas, nte̱tɔ se̱ ne̱ fo̱ a sa ne̱ Ɔbɔnsam a nya fo̱ hare̱e̱ ɔɔ sa ne̱ fo̱ a pe̱nna Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o, bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ fo̱ a te̱ŋ atanne̱ ne̱ fo̱ a fe fo̱ ko̱dɔɔ‑ɔ nya‑ɔ kitiŋ taa‑ɔ ne̱e̱?
3 Então Pedro disse: “Ananias, por que você deixou Satanás encher seu coração? Você mentiu para o Espírito Santo quando guardou parte do dinheiro para si.
4 Fo̱ e̱ bo̱ ko̱dɔɔ‑ɔ pwɛɛ ne̱ fo̱ a dɛɛ fe, ne̱ fo̱ a be̱e̱ fe‑o atanne̱‑ɔ fo̱ dɛɛ fo̱ e̱ bo̱. Ne̱ nte̱tɔ ne̱e̱ ne̱ fo̱ a waa ane̱ŋ a ase̱ŋ‑ɔ? N gye̱ se̱sɛ ne̱ fo̱ a pe̱nna‑ɔ, Wuribware̱ ne̱ fo̱ a pe̱nna!”
4 A propriedade era sua para vender ou não, como quisesse. E, depois de vendê-la, o dinheiro também era seu, para entregar ou não. Como pôde fazer uma coisa dessas? Você não mentiu para nós, mas para Deus!”.
5 Ananiyas a de̱ŋ nu ane̱ŋ ne̱ Peetroo a tɔwe̱‑ɔ lo̱we̱‑ɔ, puri amo̱‑rɔ ne̱ ɔɔ le̱e̱ da wu. Ne̱ kufu a nya ɔke̱maa ne̱ oo nu ase̱ŋ mɔ‑ɔ.
5 Assim que Ananias ouviu essas palavras, caiu no chão e morreu. Um grande temor se apoderou de todos que souberam o que havia acontecido.
6 Ne̱ ayaafɔre̱ ko̱ a lweero bo̱ ba atɔ bo̱ buŋ mò̱ se̱, ne̱ baa taa mò̱ yaa pure.
6 Então alguns jovens se levantaram, envolveram o corpo num lençol e o levaram para fora, e depois o sepultaram.
7 Bo̱ fo̱ dɔŋhwe̱re̱e̱ e̱sa‑ɔ, ne̱ mò̱ ka Safiraa mɔ a bo̱ lweero, na ɔ mo̱ŋ nyi ke̱tɔ ne̱ kaa waa mò̱ kuri‑o.
7 Cerca de três horas depois, sua esposa entrou, sem saber o que havia acontecido.
8 Ne̱ Peetroo a bise Safiraa fe̱yɛ, “Gyi kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ mo̱ne̱ a fe mo̱ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ, amɔ atanne̱ ne̱ mo̱ne̱ a nya pɛɛɛ‑ɔ e̱ gye̱ amo̱‑ɔ aaa?” Ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa ɛ, “Ɔɔŋ, amo̱ pɛɛɛ ne̱e̱!”
8 Pedro lhe perguntou: “Foi esse o valor que você e seu marido receberam pelo terreno?”. Ela respondeu: “Sim, foi esse o valor”.
9 Ne̱ Peetroo a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Nte̱tɔ ne̱e̱ ne̱ fo̱ aa fo̱ kuri a waa kanɔ mo̱ne̱ e̱ kyɔ Wuribware̱ a kufwiiŋe‑o‑ro mo̱ne̱ e̱ ke̱e̱? Ase̱sɛ ne̱ baa ya pure fo̱ kuri‑o i kiŋŋi ba ba bo̱ bo̱‑rɔ. Amaa bamo̱ dɛɛ bamo̱ e̱ gye̱ ne̱ ba so̱rɔ fo̱ a bo̱ be̱e̱ bo̱ le̱e̱!”
9 Então Pedro disse: “Como vocês puderam conspirar para pôr à prova o Espírito do Senhor? Veja, os jovens que sepultaram seu marido estão logo ali, perto da porta, e também levarão você”.
10 Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ mò̱ gbaa a le̱e̱ da Peetroo ayaa‑rɔ mfe̱ŋ wu. Ayaafɔre̱ amo̱ a bo̱ lweero‑o, baa ŋu mò̱ a wu ɔ da, ne̱ baa so̱rɔ mò̱ le̱e̱, ne̱ baa ya pure mò̱ me̱raa mò̱ kuri.
10 No mesmo instante, ela caiu no chão e morreu. Quando os jovens entraram e viram que ela estava morta, levaram seu corpo para fora e a sepultaram ao lado do marido.
11 Ne̱ kufu a nya asɔre̱e̱ awuye na ɔke̱maa ne̱ oo nu bamo̱ ilowi‑o si‑o.
11 Um grande temor se apoderou de toda a igreja e de todos que souberam desse acontecimento.
12 — ausente —
12 Os apóstolos realizavam muitos sinais e maravilhas entre o povo. Todos se reuniam regularmente no templo, na parte conhecida como Pórtico de Salomão.
13 Hare̱e̱ ase̱sɛ pɛɛɛ ya bu bamo̱ gbaa ooo, ɔke̱maa ne̱ ɔ mo̱ŋ tii bamo̱ se̱‑ɔ, kufu de mò̱ kulwee bamo̱‑rɔ gyaŋŋe̱kpa mfe̱ŋ.
13 Quando se reuniam ali, ninguém mais tinha coragem de juntar-se a eles, embora o povo os tivesse em alta consideração.
14 Amaa ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ, akye̱e̱ na anyare̱ pɛɛɛ ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o tii akɔɔre̱gyipo̱‑ɔ se̱ saŋ ke̱maa.
14 Cada vez mais pessoas, multidões de homens e mulheres, criam no Senhor.
15 Bo̱ le̱e̱ ke̱tɔ ne̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ e̱ waa‑ɔ se̱‑ɔ, ase̱sɛ a so̱rɔ bamo̱ alɔpo̱ bwe̱e̱tɔ ya bo̱ be̱ya e̱kraŋ na e̱kyaakyaa na e̱bɛɛre̱ se̱ maŋ‑ɔ‑rɔ mbo̱re̱ se̱, na Peetroo ya kyo̱ŋ mfe̱ŋ a mò̱ kuyayu dɔŋŋɔ bamo̱ se̱ a bo̱ nya kpaare̱.
15 Como resultado, o povo levava os doentes às ruas em camas e macas para que a sombra de Pedro cobrisse alguns deles enquanto ele passava.
16 Ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a le̱e̱ e̱maŋ ne̱ e̱ maa Yɛro̱salɛm‑ɔ se̱ so̱rɔ alɔpo̱ na bamo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱‑ɔ baa ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ ase̱. Ne̱ baa kya bamo̱ pɛɛɛ.
16 Muita gente vinha das cidades ao redor de Jerusalém, trazendo doentes e atormentados por espíritos impuros, e todos eram curados.
17 Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ ɔlɔŋŋɔpo̱ bre̱sɛ‑ɔ na mò̱ ase̱sɛ ne̱ mò̱ aa bamo̱ mpe̱pe̱yɔ a tii katuŋ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Sadukii awuye‑o de ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ ko̱kwe̱e̱, ne̱ bamo̱ iduŋ a fwii bamo̱ se̱.
17 Tomados de inveja, o sumo sacerdote e seus oficiais, que eram saduceus,
18 Ne̱ baa kra ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ pɛɛɛ yaa tii mfe̱ŋ ne̱ baa tii abo̱ro̱kɔɔne̱po̱‑ɔ.
18 prenderam os apóstolos e os colocaram numa prisão pública.
19 Amaa ke̱mo̱ kanye ne̱ Wuribware̱ kabɔɔ ko̱ a le̱e̱ so̱so̱ bo̱ taye̱ ke̱kyaŋ ne̱ baa tii bamo̱ ke̱mo̱‑rɔ‑ɔ a po̱ne̱‑ɔ, ne̱ oo lee ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ,
19 Um anjo do Senhor, porém, veio durante a noite, abriu as portas do cárcere e os levou para fora.
20 “Mo̱nꞌ nare̱ ya ye̱re̱ Wuribware̱ suŋkpa kabuno, na mo̱nꞌ tɔwe̱ ŋkpa na kukyure ne̱ a mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ ase̱ŋ mfe̱ŋ.”
20 “Vão ao templo e transmitam ao povo esta mensagem de vida!”, disse ele.
21 Ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ mo̱ŋ kine, ne̱ baa fo̱ Wuribware̱ suŋkpa kabuno gye̱gyaye̱ kese‑ro, ne̱ baa le̱e̱ abware̱se̱ŋ‑ɔ ke̱kaapo̱.
21 Desse modo, ao amanhecer, os apóstolos entraram no templo, conforme haviam sido instruídos, e, sem demora, começaram a ensinar. Mais tarde, o sumo sacerdote e seus oficiais chegaram, reuniram o conselho,
22 Amaa bamo̱ a yɔ‑ɔ, bo̱ mo̱ŋ ŋu bamo̱ tiikpa‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ baa kiŋŋi bo̱ tɔwe̱ gywii abre̱sɛ ne̱ baa gyaŋŋe̱‑ɔ fe̱yɛ,
22 Mas, quando os guardas do templo chegaram à prisão, os homens não estavam lá. Então voltaram e contaram:
23 “Saŋ ne̱ ane̱ a yɔ mfe̱ŋ‑ɔ ke̱kyaŋ‑ɔ a tii hare̱e̱ baa twe̱e̱‑rɔ, ne̱ asoogyaa awuye ye̱re̱ ba ke̱e̱ se̱. Amaa ane̱ a taye̱ lweero‑o, ane̱ mo̱ŋ ŋu ɔko̱ ke̱mo̱‑rɔ!”
23 “A prisão estava bem trancada, com os guardas vigiando do lado de fora, mas, quando abrimos as portas, não havia ninguém!”.
24 Wuribware̱ suŋkpa ade̱e̱re̱se̱po̱ ɔbre̱sɛ‑ɔ na Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ abre̱sɛ‑ɔ a nu amo̱‑ɔ, ne̱ aa waa bamo̱ mfɛɛre̱, ne̱ kufu de bamo̱ fe̱yɛ ase̱ŋ e̱ ba.
24 Ao ouvir isso, o capitão da guarda do templo e os principais sacerdotes ficaram perplexos e se perguntavam o que aconteceria em seguida.
25 Ne̱ ɔnyare̱ ko̱ a lweero bamo̱ ase̱ mfe̱ŋ, ne̱ ɔ yɛ, “Mo̱ne̱ i nu aaa, ase̱sɛ ne̱ mo̱ne̱ a tii tiikpa‑ɔ ye̱re̱ ba kaapo̱ ase̱sɛ atɔ Wuribware̱ suŋkpa kabuno!”
25 Então alguém chegou com a seguinte notícia: “Os homens que os senhores puseram na cadeia estão no templo, ensinando o povo!”.
26 Ne̱ Wuribware̱ suŋkpa ade̱e̱re̱se̱po̱ ko̱ na bamo̱ ɔbre̱sɛ a yɔ mfe̱ŋ ya baa ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ. Amaa ade̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ mo̱ŋ ye̱re̱ bamo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ kufu de bamo̱ fe̱yɛ bamo̱ ya ye̱re̱ bamo̱, ase̱sɛ ne̱ bo̱ ye̱re̱ ba nu ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱ amo̱ ase̱ŋ mfe̱ŋ‑ɔ e̱ twe̱e̱ bamo̱ abu.
26 O capitão e seus guardas foram e prenderam os apóstolos, mas sem violência, pois temiam que o povo os apedrejasse.
27 Ne̱ baa baa ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ baa bo̱ ye̱ra maŋ agye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ na abre̱sɛ‑ɔ akatɔ‑rɔ. Ne̱ Wuribware̱ ɔlɔŋŋɔpo̱ bre̱sɛ‑ɔ a tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ,
27 Em seguida, levaram os apóstolos e os apresentaram ao conselho de líderes do povo, onde o sumo sacerdote os confrontou.
28 “Ne̱e̱ ane̱ a sa mo̱ne̱ mbraa fe̱yɛ mo̱ne̱ ma lɛɛ kaapo̱ ase̱sɛ atɔ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ, amaa mo̱nꞌ de̱e̱re̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ a waa‑ɔ! Mo̱ne̱ ke̱kaapo̱‑ɔ a saŋŋe̱‑rɔ lwee Yɛro̱salɛm maŋ pɛɛɛ‑rɔ, ne̱ ŋkee mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ taa Yeesuu lowi bo̱ so̱rɔ ane̱.”
28 “Nós lhes ordenamos firmemente que nunca mais ensinassem em nome desse homem”, disse ele. “E, mesmo assim, vocês encheram Jerusalém com esse seu ensino e querem nos responsabilizar pela morte dele!”
29 Ne̱ Peetroo na ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱ ne̱ bo̱ tii si‑o pɛɛɛ a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Wuribware̱ ne̱ ane̱ i bu, n gye̱ se̱sɛ.
29 Pedro e os apóstolos responderam: “Devemos obedecer a Deus antes de qualquer autoridade humana.
30 Wuribware̱ ne̱ ane̱ Isireelii awuye a suŋ hare̱e̱ le̱e̱ ane̱ ade̱daapo̱ mbe̱e̱ se̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ oo kyiŋŋi Yeesuu le̱e̱ lowi‑ro saŋ ne̱ mo̱ne̱ a da mò̱ bo̱ me̱ra kiyii kpare̱-abɛɛ‑rɔ se̱ mɔɔ‑ɔ kamɛɛ‑rɔ.
30 O Deus de nossos antepassados ressuscitou Jesus dos mortos depois que os senhores o mataram, pendurando-o numa cruz.
31 Wuribware̱ a kyiŋŋi mò̱ le̱e̱ lowi‑ro yaa mò̱ ya bo̱ kye̱na mò̱ kigyise si fe̱yɛ mò̱ e̱ gye̱ ane̱ owure na ane̱ ɔmo̱rɔwe̱po̱, na Isireelii awuye nya nu bamo̱ e̱ye̱e̱, na ɔ taa bamo̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke bamo̱.
31 Deus o colocou no lugar de honra, à sua direita, como Príncipe e Salvador, para que o povo de Israel se arrependesse de seus pecados e fosse perdoado.
32 Amɔ ase̱ŋ ne̱ ane̱ a ye̱re̱ ayaa‑rɔ ane̱ e̱ tɔwe̱. Ne̱ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa ne̱ Wuribware̱ i ke bamo̱ ne̱ ba gya mò̱ kanɔ se̱‑ɔ, e̱ de̱ŋ ɔ be̱e̱ ɔ ye̱re̱ ase̱ŋ amo̱ ayaa‑rɔ.”
32 Somos testemunhas dessas coisas, e assim é também o Espírito Santo, que Deus dá àqueles que lhe obedecem”.
33 Ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ a tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ ɔlɔŋŋɔpo̱ bre̱sɛ‑ɔ na mò̱ ase̱sɛ‑ɔ iduŋ a fwii bamo̱ se̱, hare̱e̱ baa kpa fe̱yɛ bo̱ mɔɔ bamo̱.
33 Quando ouviram isso, os membros do conselho se enfureceram e decidiram matá-los.
34 Amaa bamo̱‑rɔ Farisiinyi ko̱ ne̱ ɔke̱maa i bu, ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Gamaliilii‑o a ko̱so̱ ye̱re̱ ne̱e̱, ne̱ ɔɔ sa ne̱ baa lee ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ le̱e̱ ngyaŋŋe̱‑ɔ‑rɔ kafwe̱e̱.
34 Um deles, porém, um fariseu chamado Gamaliel, especialista na lei e respeitado por todo o povo, levantou-se e ordenou que eles fossem retirados da sala do conselho por um momento.
35 Ne̱ ɔɔ sa se̱ŋsa gywii bamo̱ ne̱ baa gyaŋŋe̱‑ɔ fe̱yɛ, “M bɛɛko̱‑ana Isireelii awuye, mo̱nꞌ sa ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ bo̱ waa ase̱sɛ mɔ‑ɔ se̱.
35 Em seguida, disse aos demais: “Israelitas, cuidado com o que planejam fazer a esses homens!
36 Ne̱ mo̱ne̱ a nyiŋŋi si fe̱yɛ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Tiyudas‑o a dɛɛ ba saŋ ko̱, ne̱ ɔ yɛ mò̱ fe̱raa gye̱ se̱sɛ dabe̱ ne̱e̱, ne̱ waa ase̱sɛ alafa ana a gya mò̱ se̱. Amaa Roma awuye asoogyaa ko̱ a mɔɔ mò̱, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ gya mò̱ se̱‑ɔ a brawe̱‑rɔ, ne̱ mò̱ ase̱ŋ na ke̱tɔ ke̱maa a wu.
36 Algum tempo atrás, surgiu um certo Teudas, que afirmava ser alguém importante. Umas quatrocentas pessoas se juntaram a ele, mas foi morto e seus seguidores se dispersaram, e o movimento deu em nada.
37 Amo̱ kamɛɛ‑rɔ ne̱ Yudas Galile̱yanyi‑o a ba kasu ne̱ baa kare̱ ase̱sɛ kamo̱‑rɔ‑ɔ, ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a gya mò̱ se̱, ne̱ baa kɔ Roma awuye‑o, ne̱ Roma awuye amo̱ a mɔɔ mò̱ gbaa mò̱, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ gya mò̱ se̱‑ɔ pɛɛɛ a brawe̱‑rɔ.
37 Depois dele, na época do censo, apareceu Judas, da Galileia, que fez muitos seguidores. Ele também foi morto, e seu grupo se dispersou.
38 Amo̱se̱‑ɔ mbe̱yɔmɔ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ ma waa ase̱sɛ mɔ sɛye̱. Mo̱nꞌ yɔwe̱ bamo̱! Ne̱ ke̱tɔ ne̱ baa waa mɔ‑ɔ e̱ gye̱ bamo̱ fɔŋfɔŋ e̱le̱ŋ ne̱ baa bo̱ waa, amo̱ fe̱raa a gye̱ kɛɛ.
38 “Portanto, meu conselho é que deixem esses homens em paz e os soltem. Se o que planejam e fazem é meramente humano, logo serão frustrados.
39 Amaa ne̱ amo̱ ya le̱e̱ Wuribware̱ ase̱ fe̱raa, ane̱ maa taare̱ a ane̱ tii bamo̱ kpa, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ aa Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kɔ.”
39 Mas, se é de Deus, vocês não serão capazes de impedi-los. Pode até acontecer de vocês acabarem lutando contra Deus”.
40 Ne̱ baa te̱e̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ kiŋŋi baa ngyaŋŋe̱‑ɔ‑rɔ, ne̱ baa sa ne̱ baa daye̱ bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱, ne̱ baa be̱e̱ yii bamo̱ se̱ fe̱yɛ bo̱ ma lɛɛ tɔwe̱ ase̱ŋ gywii ase̱sɛ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ. Ne̱ ŋkee baa yɔwe̱ bamo̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱.
40 Os demais membros aceitaram o conselho de Gamaliel. Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Depois, ordenaram que nunca mais falassem em nome de Jesus e, por fim, os soltaram.
41 Ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ a le̱e̱ ngyaŋŋe̱‑ɔ‑rɔ na bamo̱ akatɔ a gyi, a le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a lee bamo̱ sa ne̱ baa kperi Yeesuu si gyi ipeere.
41 Quando os apóstolos saíram da reunião do conselho, estavam alegres porque Deus os havia considerado dignos de sofrer humilhação pelo nome de Jesus.
42 Ne̱ ŋkee kake ke̱maa bo̱ naa Wuribware̱ suŋkpa kabuno na ase̱sɛ e̱lɔŋ‑nɔ ba kya se̱ ba kaapo̱, na ba tɔwe̱ ase̱ŋ timaa fe̱yɛ Yeesuu e̱ gye̱ Kristoo ne̱ Wuribware̱ a suŋ bo̱ kyo̱ŋwe̱‑ɔ ase̱ŋ ba gywii ase̱sɛ.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, continuavam a ensinar e anunciar que Jesus é o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.