Atos 22
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT
1 Ɔɔ tɔwe̱ ne̱e̱ fe̱yɛ, “N se̱‑ana na n daa‑ana na n tire‑ana na m pe̱kye̱e‑ana, mo̱nꞌ nu mo̱ ase̱ fe̱yɛ mo̱ a ye̱re̱ mo̱ne̱ akatɔ‑rɔ mfe̱e̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ ase̱ŋ mo̱ i lee mo̱ e̱ye̱e̱‑ɔ.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Bamo̱ a nu fe̱yɛ ɔ sa bamo̱ Heebrii se̱ŋsa‑rɔ bamo̱ ase̱‑ɔ, ne̱ baa waa diŋŋ diŋŋ diŋŋ, ne̱ Pɔɔl a kya se̱ fe̱yɛ,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Yudaanyi e̱ gye̱ mo̱. Taasus maŋ‑nɔ Kilikiya swe̱e̱re̱ se̱ ne̱ baa ko̱we̱ mo̱. Amaa Yɛro̱salɛm mfe̱e̱ ne̱ baa be̱ra mo̱, ne̱ mo̱ a kye̱na ane̱ ɔkaapo̱po̱ dabe̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Gamaliilii‑o ayaa‑rɔ, ne̱ ɔɔ kaapo̱ mo̱ ane̱ŋ ne̱ n gya ane̱ ade̱daapo̱ a mbraa‑ɔ se̱ nɛɛnɛɛ‑ɔ. Ne̱ mo̱ a le̱ŋ mo̱ e̱ye̱e̱ suŋ Wuribware̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ bo̱ mfe̱e̱ ndɔɔ‑ɔ i suŋ‑o.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 N gye̱ amo̱ wo̱re̱, mo̱ a be̱e̱ waa bamo̱ ne̱ bo̱ gya Yeesuu a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ awo̱re̱fɔɔ, ne̱ mo̱ a sa ne̱ baa mɔɔ bamo̱ bo̱ko̱. Na mo̱ e̱ kra anyare̱ na akye̱e̱, ne̱ mo̱ a sa ne̱ baa tii bamo̱.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Wuribware̱ ɔlɔŋŋɔpo̱ bre̱sɛ‑ɔ na ane̱ abre̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ e̱ taare̱ a bo̱ kaapo̱ fe̱yɛ ase̱ŋ mɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱. Baa kyo̱rɛɛ e̱wo̱re̱ sa mo̱ fe̱yɛ n taa sa ane̱ bɛɛko̱‑ana Yudaa awuye ne̱ bo̱ bo̱ Damasikus maŋ‑nɔ‑ɔ. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ mo̱ a yɔ mfe̱ŋ na ŋ nya kra ase̱sɛ mɔ ne̱ bo̱ gya Yeesuu a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ ŋure bamo̱ agbarabi, na ŋ kiŋŋaa bamo̱ baa Yɛro̱salɛm mfe̱e̱, na bo̱ gyiiri bamo̱ ke̱se̱bɔ.”
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Ne̱ Pɔɔl a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Ŋke ŋko̱ mpase̱, mo̱ a yɔ mo̱ e̱ kpa a m fo̱ Damasikus‑o, ne̱ ke̱laŋŋe̱rɔ dabe̱ ko̱ ne̱ ku du fe̱yɛ e̱lɛɛlɛɛ‑ɔ a le̱e̱ so̱so̱ kaluwa ko̱ŋko̱ bo̱ muruwaa we̱e̱ mo̱ se̱.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ne̱ mo̱ a le̱e̱ da swe̱e̱re̱, ne̱ mo̱ a nu bo̱re̱ ko̱ a tɔwe̱ fe̱yɛ, ‘Sɔɔl, Sɔɔl! Nte̱tɔ ne̱e̱, ne̱ fo̱ e̱ tɔɔraa mo̱ ane̱ŋ?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ne̱ mo̱ a bise fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱, fo̱ nsɛ ne̱e̱?’ Ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mo̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱, Yeesuu Nasarɛte̱nyi‑o ne̱ fo̱ e̱ tɔɔraa‑ɔ ne̱e̱.’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ase̱sɛ ne̱ mo̱ aa bamo̱ naa‑ɔ a ŋu ke̱laŋŋe̱rɔ‑ɔ, amaa bo̱ mo̱ŋ nu bo̱re̱ ne̱ ɔɔ sa se̱ŋsa mo̱ ase̱‑ɔ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ne̱ mo̱ a bise mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱, nte̱tɔ ne̱ fo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa?’ Ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ a tɔwe̱ gywii mo̱ fe̱yɛ, ‘Ko̱so̱ na fo̱ yɔ Damasikus. Ɔko̱ e̱ tɔwe̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ fo̱ waa‑ɔ a o gywii fo̱ mfe̱ŋ.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ne̱ ke̱laŋŋe̱rɔ amo̱ a sa ne̱ mo̱ akatɔ a bwee, amo̱se̱‑ɔ ne̱ mo̱ anare̱bɛɛpo̱‑ɔ a kra mo̱ ke̱sare̱e̱‑rɔ yaa Damasikus maŋ‑nɔ.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Amɔ ane̱ bɛɛko̱ Yudaanyi ko̱ mɔ bo̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Ananiyas. Ɔ gye̱ se̱sɛ timaa, ne̱ ɔ gya ane̱ mbraa‑ɔ se̱ nɛɛnɛɛ, ne̱ Yudaa awuye ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ i bu mò̱ bwe̱e̱tɔ.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ne̱ ɔɔ ba mo̱ ase̱, ne̱ ɔɔ ye̱re̱ me̱raa mo̱, ne̱ ɔ yɛ, ‘Mo̱ ko̱so̱bɛɛ Sɔɔl, be̱e̱ ŋu atɔ.’ Puri amo̱‑rɔ ne̱ mo̱ akatɔ a buŋŋi, ne̱ mo̱ a de̱e̱re̱ mò̱.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ne̱ ɔ yɛ, ‘Wuribware̱ ne̱ ane̱ a suŋ le̱e̱ ane̱ ade̱daapo̱ a mbe̱e̱‑ɔ se̱‑ɔ a lee fo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ fo̱ pini mò̱ ke̱pre̱, na fo̱ gyii mò̱ ne̱ Wuribware̱ e̱ te̱e̱ mò̱ ɛ mò̱ ke̱yaafɔre̱ timaa, na fo̱ nu mò̱ bo̱re̱.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 A le̱e̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ fo̱ waa‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ fo̱ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ fo̱ a ŋu‑o na ase̱ŋ ne̱ fo̱ a nu‑o gywii ɔke̱maa.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ne̱ nte̱tɔ se̱ ne̱ fo̱ be̱e̱ fo̱ gywii? Ko̱so̱ na fo̱ bɔ asuu, na fo̱ ko̱re̱ Wuribware̱ fe̱yɛ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ ɔ bo̱ kpɛɛ fo̱ e̱bɔye̱ bo̱ twe̱e̱.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Ne̱ mo̱ a kiŋŋi ba Yɛro̱salɛm mfe̱e̱. Saŋ ne̱ mo̱ e̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ Wuribware̱ suŋkpa‑ɔ, ne̱ aa waa fe̱yɛ mo̱ a ku dee‑o.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Dee amo̱‑rɔ mo̱ a ŋu ane̱ nyaŋpe̱, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mo̱ fe̱yɛ, ‘Waa me̱naŋ le̱e̱ Yɛro̱salɛm mfe̱e̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mfe̱e̱ a ase̱sɛ‑ɔ maa sure ase̱ŋ ne̱ fo̱ e̱ tɔwe̱ a fo̱ gywii bamo̱ bo̱ le̱e̱ mo̱ kuŋu si‑o si.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ne̱ mo̱ a be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱, bo̱ nyi dame̱naŋsɛ fe̱yɛ mo̱ a dɛɛ nare̱ ke̱bware̱ko̱re̱ akyaŋ‑nɔ kra ase̱sɛ ne̱ baa kɔɔre̱ fo̱ gyi‑o. Ne̱ mo̱ a tii bamo̱ tiikpa, ne̱ mo̱ a da bamo̱.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Na saŋ ne̱ baa mɔɔ Stifaŋ ne̱ kufu mo̱ŋ de mò̱ fe̱yɛ ɔ tɔwe̱ lamaŋ‑nɔ fe̱yɛ ɔ gya fo̱ e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ, na m bo̱ mfe̱ŋ, ne̱ mo̱ a sure si fe̱yɛ bo̱ mɔɔ mò̱, ne̱ mo̱ a be̱e̱ de̱e̱re̱ bamo̱ ne̱ baa ya mɔɔ mò̱‑ɔ awaagya se̱ sa bamo̱.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ yɛ, ‘Nare̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ i suŋ fo̱ ke̱fɔ a m bo̱ kyo̱ŋwe̱ nde̱ se̱ awuye‑o ase̱.’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Saŋ ne̱ Pɔɔl e̱ sa se̱ŋsa‑ɔ, ba laatɔ ba nu, amaa bamo̱ a nu fe̱yɛ Pɔɔl yɛ ane̱ nyaŋpe̱ yɛ ɔ yɔ bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o ase̱‑ɔ, ne̱ baa be̱e̱ le̱e̱ ba fɛɛ‑rɔ keŋkeŋ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ taa mò̱ nare̱. Mo̱nꞌ mɔɔ mò̱! A mo̱ŋ bware fe̱yɛ mò̱ a be̱e̱ lɛɛ kye̱na swe̱e̱re̱ mɔ se̱.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Na ba fɛɛ‑rɔ, na ba le̱ŋkpaŋ bamo̱ awaagya‑rɔ, na ba twe̱e̱ e̱se̱ ba kyo̱ŋwe̱ so̱so̱ bo̱ kaapo̱ fe̱yɛ bamo̱ iduŋ a fwii Pɔɔl se̱ bwe̱e̱tɔ.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ne̱ Roma soogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ a sa kanɔ fe̱yɛ asoogyaa awuye‑o taa Pɔɔl yaa bamo̱ kwatase̱‑ɔ‑rɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ bo̱ da mò̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱, na bo̱ nya ŋu ke̱tɔ se̱ ne̱ Yudaa awuye‑o e̱ fɛɛ‑rɔ ba kye mò̱‑ɔ.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Amaa bamo̱ a ŋure mò̱ bo̱ be̱ya swe̱e̱re̱, na bo̱ da mò̱‑ɔ, ne̱ Pɔɔl a tɔwe̱ gywii soogyaa bre̱sɛ ne̱ ɔ ye̱re̱ mfe̱ŋ‑ɔ fe̱yɛ, “N gye̱ Roma maŋ kigyi ne̱e̱. Ne̱ bo̱ mo̱ŋ tɛɛ gyi mo̱ ase̱ŋ fe̱yɛ mo̱ a waa bɔye̱ ko̱. A mo̱ŋ da mo̱ne̱ mbraa‑rɔ fe̱yɛ a gye̱ bɔye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ da mo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ aaa?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Soogyaa bre̱sɛ amo̱ a nu ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ asoogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ ase̱ ya bise mò̱ fe̱yɛ, “Ke̱tɔ ne̱ fo̱ e̱ kpa a fo̱ waa ɔnyare̱ amo̱‑ɔ bware aaa? A le̱e̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ Roma maŋ kigyi ne̱e̱!”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ soogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱ amo̱ a yɔ Pɔɔl ase̱ ya bise mò̱ fe̱yɛ, “Tɔwe̱ gywii mo̱, a gye̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ Roma maŋ kigyi e̱ gye̱ fo̱ aaa?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ne̱ soogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ yɛ, “Mo̱ a ka atanne̱ dabe̱ pwɛɛ ne̱ mo̱ a dɛɛ kii Roma maŋ kigyi.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Puri amo̱‑rɔ, ne̱ bamo̱ ne̱ ba kpa kibise mò̱ ase̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ a lwii kamɛɛ le̱e̱ Pɔɔl ase̱. Saŋ ne̱ soogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ a pini fe̱yɛ Roma maŋ kigyi ne̱ oo ŋure agbarabi‑o, ne̱ kufu a nya mò̱.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Amaa soogyaa ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ e̱ kpa fe̱yɛ o ŋu ke̱tɔ se̱ ne̱ Yudaa awuye‑o e̱ po̱rɔ Pɔɔl‑ɔ. Amo̱se̱ ke̱mo̱ kaye̱ ŋke‑o, ne̱ ɔɔ sa ne̱ baa saŋŋe̱ agbarabi ne̱ baa bo̱ ŋure Pɔɔl‑ɔ. Ne̱ ɔɔ te̱e̱ Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱‑ɔ na maŋ abre̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ fe̱yɛ bo̱ gyaŋŋe̱. Ne̱ ɔɔ baa Pɔɔl baa bo̱ ye̱ra bamo̱ akatɔ‑rɔ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.