2 Coríntios 12

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Mo̱ e̱ de̱e̱ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱, amaa a maa sa mo̱ to̱nɔ ko̱. Ŋkee fe̱raa mo̱ e̱ tɔwe̱ aleebo̱kaapo̱tɔ ko̱ ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu a lee bo̱ kaapo̱ mo̱‑ɔ ase̱ŋ a n gywii mo̱ne̱.
1 Se é necessário que me glorie, ainda que não convém, passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Nsu kudu nna ne̱ ŋ ya kyo̱ŋ‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ a taa mo̱ yaa so̱so̱ so̱so̱ mò̱ ase̱. Mo̱ a yɔ‑ɔ, mo̱ kayo̱wɔre̱ ne̱ n de‑o ne̱ mo̱ a bo̱ yɔ ooo, bɛɛɛ mo̱ kra a le̱e̱ mo̱ kayo̱wɔre̱‑rɔ pwɛɛ ne̱ mo̱ a dɛɛ yɔ ooo, mo̱ŋ nyi, amɔ Wuribware̱ dooo e̱ de̱ŋ o nyi.
2 Conheço um homem em Cristo que, há catorze anos, foi arrebatado até ao terceiro céu (se no corpo ou fora do corpo, não sei, Deus o sabe)
3 — ausente —
3 e sei que o tal homem (se no corpo ou fora do corpo, não sei, Deus o sabe)
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e ouviu palavras inefáveis, as quais não é lícito ao homem referir.
5 Mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ bo̱ le̱e̱ ke̱tɔ ne̱ kaa waa mo̱ saŋ amo̱‑ɔ se̱, amaa m be̱e̱ ma lɛɛ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱, amɔ bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ‑ɔ se̱ ne̱e̱.
5 De tal coisa me gloriarei; não, porém, de mim mesmo, salvo nas minhas fraquezas.
6 N dɛɛ mo̱ e̱ kpa a ŋ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ ne̱e̱‑ɔ, weetee mo̱ŋ kii ɔko̱ ne̱ ɔ mo̱ŋ nyi ase̱ŋ‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ a gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, weetee mo̱ e̱ tɔwe̱. Amaa ma lɛɛ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ bo̱ le̱e̱ aleebo̱kaapo̱tɔ amo̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ a mo̱ŋ bware fe̱yɛ ɔko̱ kyo̱rɔ mo̱ bo̱ le̱e̱ atɔ ne̱ ɔ mo̱ŋ ŋu fe̱yɛ mo̱ a waa‑ɔ, bɛɛɛ ase̱ŋ ne̱ ɔ mo̱ŋ nu le̱e̱ mo̱ ase̱‑ɔ se̱.
6 Pois, se eu vier a gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas abstenho-me para que ninguém se preocupe comigo mais do que em mim vê ou de mim ouve.
7 Amaa Wuribware̱ a sa Ɔbɔnsam kabɔɔ ko̱ kpa fe̱yɛ ɔ taa ko̱tɔko̱ ne̱ ku du fe̱yɛ wu‑o bo̱ yii mo̱ kayo̱wɔre̱, na ka nya mo̱ gya, na m ma nya bu mo̱ e̱ye̱e̱ ke̱dabe̱ bo̱ le̱e̱ atɔ timaa ne̱ Wuribware̱ a lee bo̱ kaapo̱ mo̱‑ɔ se̱.
7 E, para que não me ensoberbecesse com a grandeza das revelações, foi-me posto um espinho na carne, mensageiro de Satanás, para me esbofetear, a fim de que não me exalte.
8 Iluwi e̱sa ne̱ mo̱ a ko̱re̱ ane̱ nyaŋpe̱ fe̱yɛ o kyuwi wu mɔ le̱e̱ mo̱ se̱.
8 Por causa disto, três vezes pedi ao Senhor que o afastasse de mim.
9 Amaa oo lee kanɔ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Ke̱kya ne̱ mo̱ e̱ kya fo̱‑rɔ‑ɔ a baare. A le̱e̱ fe̱yɛ saŋ ne̱ fo̱ mo̱ŋ lɛɛ fo̱ bo̱ le̱ŋ‑ɔ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ ke̱yaale̱ŋ‑ɔ bwe̱e̱tɔ fo̱ ase̱.” Amo̱se̱ se̱‑ɔ, a bo̱ mo̱ kɔne̱ a kyɔ ke̱tɔ ke̱maa fe̱yɛ mo̱ a kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ‑ɔ se̱, na Kristoo ke̱yaale̱ŋ nya sii mo̱ se̱.
9 Então, ele me disse: A minha graça te basta, porque o poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, mais me gloriarei nas fraquezas, para que sobre mim repouse o poder de Cristo.
10 Mo̱ e̱ mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ, bɛɛɛ bamo̱ ya saare̱ mo̱, bɛɛɛ bamo̱ ya po̱rɔ mo̱, bɛɛɛ mo̱ ya gyi awo̱re̱fɔɔ, bɛɛɛ ase̱ŋ ke̱maa ya to̱ mo̱, a bo̱ mo̱ kɔne̱, a le̱e̱ fe̱yɛ Kristoo si ne̱ mo̱ i ŋu ase̱ŋ amo̱ pɛɛɛ. A waa mo̱ kɔne̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ, Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa mo̱ ke̱yaale̱ŋ.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias, por amor de Cristo. Porque, quando sou fraco, então, é que sou forte.
11 Mo̱ a waa mo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a mo̱ŋ nyi ase̱ŋ‑ɔ, amaa mo̱ne̱ ya sa ne̱ mo̱ e̱ waa ane̱ŋ. Mo̱ne̱ e̱ gye̱ ne̱ mo̱nꞌ de̱e̱ kyo̱rɔ mo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ hare̱e̱ gbaa mo̱ a mo̱ŋ gye̱ sɛye̱ mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, bamo̱ ne̱ mo̱ne̱ i bu fe̱yɛ bamo̱ a gye̱ Yeesuu ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱ timaa‑o mo̱ŋ fo̱ mo̱.
11 Tenho-me tornado insensato; a isto me constrangestes. Eu devia ter sido louvado por vós; porquanto em nada fui inferior a esses tais apóstolos, ainda que nada sou.
12 Saŋ ne̱ mo̱ aa mo̱ne̱ te‑o, ne̱ mo̱ a waa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ bwe̱e̱tɔ‑ɔ, mo̱ a nyite awo̱re̱fɔɔ bwe̱e̱tɔ kigyi‑ro‑o. Atɔ mɔ e̱ kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ Yeesuu ayaa‑rɔ ɔye̱re̱po̱.
12 Pois as credenciais do apostolado foram apresentadas no meio de vós, com toda a persistência, por sinais, prodígios e poderes miraculosos.
13 Mo̱ a yɔ e̱maŋ e̱maŋ se̱ ya tɔwe̱ abware̱se̱ŋ, ne̱ baa bo̱ kii Kristoo akɔɔre̱gyipo̱, ne̱ baa le̱e̱ ba waa asɔre̱e̱‑ɔ, nte̱tɔ ŋyure e̱ bo̱‑rɔ ne̱ baa nya ne̱ mo̱ne̱ fe̱raa mo̱ne̱ mo̱ŋ nya? Ke̱mo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ nya kpa ka mo̱ ateese na dikpa ko̱kɔ. Mo̱ne̱ e̱ fa fe̱yɛ, mo̱ a mo̱ŋ sa a mo̱nꞌ ka amo̱ ko̱kɔ‑ɔ, a mo̱ŋ bware, amo̱ fe̱raa mo̱ e̱ ko̱re̱ mo̱ne̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ taa mo̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke mo̱.
13 Porque, em que tendes vós sido inferiores às demais igrejas, senão neste fato de não vos ter sido pesado? Perdoai-me esta injustiça.
14 Mbe̱yɔmɔ mo̱ a waa siraa fe̱yɛ mo̱ e̱ ba a m bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ sase̱po̱. Mo̱ne̱ ma sa a a tɔɔraa mo̱ne̱. N gye̱ mo̱ne̱ ateese na mo̱ne̱ atanne̱ ne̱ mo̱ e̱ kpa, amaa mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ ne̱ mo̱ e̱ kpa. N gye̱ ŋyaagyi ngyingyii e̱ gye̱ ne̱ ba de̱e̱re̱ bamo̱ ako̱we̱po̱ se̱, amaa ako̱we̱po̱ e̱ gye̱ ne̱ ba de̱e̱re̱ bamo̱ ŋyaagyi si. N gye̱ ane̱ŋ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Mo̱ne̱ ɔko̱we̱po̱ e̱ gye̱ mo̱.
14 Eis que, pela terceira vez, estou pronto a ir ter convosco e não vos serei pesado; pois não vou atrás dos vossos bens, mas procuro a vós outros. Não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais, para os filhos.
15 Mo̱ ya kpo̱ne̱ mo̱ne̱ se̱, ne̱ mo̱ a nye̱ra ke̱tɔ ke̱maa ne̱ n de‑o na n taare̱ kya mo̱ne̱‑rɔ, weetee a waa mo̱ kɔne̱. Mo̱ a kpa mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ‑ɔ se̱‑ɔ, mo̱ne̱ e̱ kpa mo̱ kafwe̱e̱ aaa?
15 Eu de boa vontade me gastarei e ainda me deixarei gastar em prol da vossa alma. Se mais vos amo, serei menos amado?
16 Amaa mo̱ne̱ bo̱ko̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “To, Pɔɔl fɔŋfɔŋ mo̱ŋ le̱ŋ ane̱, ne̱ ane̱ a sa mò̱ ko̱tɔko̱, amaa ɔɔ ba mò̱ kanyiase̱ŋ bo̱ pe̱nna ane̱, na ɔ kɔɔre̱ atanne̱ le̱e̱ ane̱ ase̱.”
16 Pois seja assim, eu não vos fui pesado; porém, sendo astuto, vos prendi com dolo.
17 Mo̱ne̱ e̱ tɔwe̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a bo̱rɔ mbɔɔ ne̱ mo̱ a suŋ mo̱ne̱ ase̱‑ɔ ɔko̱ se̱ gyi mo̱ne̱ kpa ko̱ se̱ aaa?
17 Porventura, vos explorei por intermédio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mo̱ne̱ e̱ kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ Tiitus ya bo̱ gyi mo̱ne̱ se̱ aaa? Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ ya ko̱re̱ Tiitus fe̱yɛ ɔ bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ. Ne̱ mo̱ a be̱e̱ suŋ ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana‑ɔ ɔko̱ fe̱yɛ mo̱ aa Tiitus ba mo̱ne̱ ase̱. Amaa a maa taare̱ a a waa ne̱e̱ fe̱yɛ Tiitus a bo̱ gyi mo̱ne̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ aa mò̱ de kanɔ ko̱ŋko̱, ne̱ ane̱ ɔke̱maa e̱ waa ke̱tɔ ne̱ mò̱ ko̱so̱bɛɛ e̱ waa‑ɔ.
18 Roguei a Tito e enviei com ele outro irmão; porventura, Tito vos explorou? Acaso, não temos andado no mesmo espírito? Não seguimos nas mesmas pisadas?
19 To, mo̱ e̱ kɔɔre̱ a n gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ e̱ fa ne̱e̱ fe̱yɛ wo̱re̱ mɔ ne̱ ane̱ a kyo̱rɛɛ bo̱ kyo̱ŋwe̱ mo̱ne̱‑ɔ pɛɛɛ‑rɔ, ane̱ e̱ kpa a ane̱ kya kanɔ mo̱ne̱ akatɔ‑rɔ. N gye̱ ane̱ŋ ne̱e̱. Ane̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱ mɔ‑ɔ, ane̱ i nyiŋŋi si fe̱yɛ Wuribware̱ i nu ane̱ ase̱ŋ tɔwe̱sɛ ke̱maa, na ane̱ nyi fe̱yɛ Kristoo e̱ de̱ŋ ɔ bo̱ ane̱. Mo̱ anyare̱ timaa, ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ane̱ a kyo̱rɛɛ‑ɔ, ane̱ a kyo̱rɛɛ na mo̱ne̱ Kristoo ko̱kɔɔre̱gyi nya waa le̱ŋ ne̱e̱.
19 Há muito, pensais que nos estamos desculpando convosco. Falamos em Cristo perante Deus, e tudo, ó amados, para vossa edificação.
20 Amaa kufu de mo̱ fe̱yɛ, mo̱ ya ba mo̱ne̱ ase̱, nsaŋse̱ ma ŋu mo̱ne̱ e̱ waa ke̱tɔ ne̱ ki i gyi mo̱ akatɔ‑ɔ, na amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma ŋu mo̱ e̱ waa ke̱tɔ ne̱ ki i gyi mo̱ne̱ akatɔ‑ɔ. Kufu de mo̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ ba a m bo̱ ŋu e̱kɔ na ko̱kwe̱e̱ ke̱ka mo̱ne̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ, ne̱ mo̱ne̱ iduŋ a fwii abɛɛ se̱, ne̱ mo̱ne̱ a keke‑ro ntuŋ ntuŋ si, na mo̱ne̱ e̱ sa e̱se̱ŋsa mo̱ne̱ kye abɛɛ, na mo̱ne̱ i kyii abɛɛ, na mo̱ne̱ e̱ waa akatɔle̱ŋ na katɔmaabu.
20 Temo, pois, que, indo ter convosco, não vos encontre na forma em que vos quero, e que também vós me acheis diferente do que esperáveis, e que haja entre vós contendas, invejas, iras, porfias, detrações, intrigas, orgulho e tumultos.
21 Kufu de mo̱ fe̱yɛ mo̱ ya be̱e̱ ba mo̱ne̱ ase̱, Wuribware̱ e̱ kaapo̱ mo̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ye̱e̱ ke̱kaapo̱ mo̱ne̱ se̱ gye̱ kaye̱ba, na ipeere nya mo̱ mo̱ne̱ e̱bɔye̱ se̱. Ne̱ kufu de mo̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ to̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ ne̱ baa dɛɛ waa e̱bɔye̱, ne̱ bo̱ mo̱ŋ nu bamo̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ e̱bɔye̱ amo̱‑rɔ‑ɔ. Ne̱ a maa waa mo̱ kɔne̱ fe̱yɛ mo̱ a ŋu ane̱ŋ a atɔ‑ɔ. E̱bɔye̱ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ kakye̱e̱kpa na kanyare̱kpa na atɔ bɔye̱ ke̱maa ne̱ a tii si‑o.
21 Receio que, indo outra vez, o meu Deus me humilhe no meio de vós, e eu venha a chorar por muitos que, outrora, pecaram e não se arrependeram da impureza, prostituição e lascívia que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.