Lucas 14

Kawawaŋgalen Tâtâ Alakŋaŋ (NAF) vs BKJ

Sair da comparação
1 Âpme Sabat tagoŋgo kanen ŋengat Zisasiyaŋ Palisi amobotnaŋ ŋengalen mkaen moti tu meu nimbien. Kegok mme Palisi notnaŋaŋ Zisasiyet zikat giŋgiŋ tapmmambien.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Kegok tapmme an setnaŋ betnaŋ sememeŋaŋ ŋenaŋ Zisasmagen kopme
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 egaŋ ekti zii zet zikat indanda an ma Palisi an ekŋengat kapigok indayaŋkwesiye, “In zigok nâip, ningalen zii zelaŋ am Sabat tagoŋgo kanen ŋep weyaŋindendeyelen ma yek?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Kegok indayaŋkwesime ekŋenaŋ zetpiŋ diliŋ zemtabien. Kegok sokbeme Zisasiyaŋ an ke betnaŋaŋ atamweyaŋti zempeme mege.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Kegok mti egaŋ ekŋengat indayaŋkwesiye, “Inmagengatnaŋ an ŋengat nemuŋaŋ mene ma makau apmaŋaŋ pusak teepmaŋ penaŋ keŋan baenen tuyaŋ tatatnaŋ keyet keŋan Sabat tagoŋgo kangat towedak beme zigok mnak? Egaŋ nemuŋaŋ mene ma makauŋaŋ ke keyegak mandame kwadak, ma yek?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Egaŋ kegok zeme ekŋenaŋ ke nâmti sakambuk mtati zet dopmaŋ gilik zenzepiŋ diliŋ zemtabien.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Tapme meu niniyelen mundumen tati Zisasiyaŋ indikme am notnaŋ zemindamandawien ekŋen keyaŋ koti mundum amobotnaŋgalen ombempewienen totabien. Kegok sokbeme Zisasiyaŋ ekti bemzenze zet ŋen kapigok diindoye,
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “An ŋenaŋ geŋ awembiŋ bembeyelen tu meu niniyelen zemgamandanak beme geŋ meti amobotnaŋgalen mundumen sokŋan an imbi wawagalen tadak ekmak ŋep ku totabek, mneti mundum egat ganzenan ke amobotnaŋ geŋ sebem gein ŋengat ombem penak.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 An imbi wawagalen keyaŋ geŋmak an ŋenmak idamandanak ya egaŋ geŋmagen koti zenak, ‘Notn, geŋ mundum totadigen kapi an ŋen kapiyet ombempeye keyepm geŋ watati ek pemane totalak.’ Kegok zeme geŋ sakambuk penaŋ mti bam baenen metabek.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Ma naman geŋ an imbi wawagalen keyaŋ zemgamandame geŋ meti mundum bam baen totabanik. Geŋ kegok mmane an geŋ ganzemandawe keyaŋ kot gikti zewe, ‘Notn, geŋ koti mundum nenmak sokŋan kukŋaŋgat gwaen totat.’ Kegok zeme mebanik keyaŋ mkawaŋ benen geŋ mobotnaŋ am sambeyet zikalinan kwabanik.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Am ŋenaŋ ikŋaŋgat sekŋaŋ tapmozin bewe Kawawaŋaŋ an ke mtopewe âk am ŋenaŋ ikŋaŋgat sekŋaŋ tapmtozin beme Kawawaŋaŋ an ke mmopewe.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Kegok zemti Zisasiyaŋ Palisi an ek zemandaye egat kapigok dunduye, “Kan ŋengat meundi dolakŋaŋ ŋen bumti nodi ma gitaŋgat nodi penaŋ ma gitaŋgat sip butnaŋ ma an mkaŋandaŋit kwep ŋen mânep milawatnaŋmak ekŋen ke ku zem indamandawanik enenogat geŋ meu zem indamandamti tu meu indawanik keyepm ekŋenaŋ dopmaŋ zemgamandamti gawep. Geŋ sakam kegok mnik beme dopmaŋ dilak ke tatinik.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Âpme naman tu meundi bumuluŋti am toweweŋaŋ ma am setnaŋ betnaŋ seleuuŋaŋ ma am wesiŋ ma am zikat beŋ ekŋen ke zemindamandawanik.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Geŋ kegok mbanigen Kawawaŋaŋ gâgât nâme dolakŋaŋ penaŋ bewe enenogat ekŋenaŋ gâlen tu meu dopmaŋ ŋep ku mutuwep. Kan am teŋ ekŋenaŋ sumengatnaŋ wabep kan keyet Kawawaŋaŋ dopmaŋ mutumgawe.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Âpme an ŋen Zisas ekmak tu meu tatnmambien egaŋ Zisasiyaŋ zet zeye ke nâmti kapigok zeye, “Am Kawawaŋ mundum maekdamuŋ mnen kululuŋen ke ondekti ekmak tu meu temaŋ nimwiaŋbep am ekŋen keyaŋ oloŋen penaŋ mbep.”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Egaŋ kegok zeme Zisasiyaŋ dunduye, “An ŋenaŋ tu meu temaŋ bum ondekti am sambe zemindamandaye.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Kan tu meu temaŋ bumululuŋgalen kwapme egaŋ mulup anaŋ zempeme am notnaŋ zemindamandawienen ke zeme kokogalen kapigok zempeye. Geŋ meti kapigok zesenik, ‘Kwitnaŋ kwitnaŋ sambe weyeyaŋ mulup mme delaŋ zepgat in kolit.’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Mulup an keyaŋ meti ekŋengat kegok zeme ekŋenaŋ zapat ke nâmti yaŋbemti zet tiŋko yaloŋ yaloŋ zet zewien.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Ma an ŋenaŋ ewe kegogak zeye, ‘Neŋ makau apmaŋ 10 kwitiman ya alak ekŋen ke mulup indandayelen m ek m ek mimiyelen weyayaŋ mulup miyap. Keyepm nâmnemane neŋ ŋep ku kosap.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 An ŋenaŋ ewe sakam kegogak zeye, ‘Neŋ alakŋati imbi wapman ya yaŋaŋ keyepmti neŋ ŋep ku kosap.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Kegok zemâpme mulup an keyaŋ zet sambe ke timti met an damuŋaŋ dunduye.
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Kegok zeme mulup anaŋ meti egaŋ zeyenok mme delaŋ zeme koti zeye, ‘Amobotnaŋ, neŋ geŋ zemnenaknok mma delaŋ zep keyaŋgut mka keŋan amnaŋ ewe ku gak zep.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Kegok zeme amobotnaŋaŋ mulup anaŋgat zeye, ‘Geŋ mka ŋande temaŋ ke pemti set temanen ma isikŋanen meti ekmane amnaŋ wiaŋme indatimane nâlen mkaen koti gak zeseip.’
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Kegok zemti ewe kapigok tusum zeye, ‘Neŋ in nâlen mkaen kolip ingat zema nâit, am ekŋen kukŋaŋgat zem indamandama ekŋenaŋ ku kobien ekŋen keyaŋ nâlen tu meu tikŋaŋ ku nim nâwep, yek penaŋ.’”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Âpme Zisasiyaŋ Palisi an keyelen mka keŋangatnaŋ zupman toti mepme am maŋge temaŋaŋ ekmak mebien. Ke kopme egaŋ gilik zem indikti diindoye,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “An ŋenaŋ neŋ napmâti nâgât nemban kwasât nâwe beme keŋaŋaŋ nâgât omba penaŋ gogot mti mambipmaŋ ma imbiŋaŋ ma nemunambaŋane ma ikŋaŋgat ip notnane sip kwep ma ikŋaŋgat nâme tobe. Âk egaŋ kegok ku mbe beme egaŋ nâgât nemban ku tabe.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ma naman an ŋenaŋ nâgât nemban tasât nâwe beme egaŋ neŋ napmâti ikŋaŋgat nukŋaŋaŋ pumti egaŋ gakikiyelen weyeyaŋ mulup mbe enenogat egaŋ nâgât manâmkiŋpein.”
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Kegok zemti zeye, “An inmagengatnaŋ ŋenaŋ mka teepmaŋ amnaŋ tati an kasayet dombembeyet walasât nânak beme egaŋ, ‘Mânep zigok time mebe?’ ma ‘Kwitnaŋ kwitnaŋ ziboŋ kwitiwap?’ ke nâmâtâti kwitimti mka ke ŋep walapme delaŋ zenak.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Âpme an keyaŋ kegok ke ku mnak beme mka teepmaŋ ke walat delaŋ zenzepiŋ mka ke timbilaŋge etaŋ mpeme tatnak. Egaŋ kegok mpeme am notnaŋaŋ mka ke ekti egat zet mtopepen zet zemti ek yeŋti kapigok zewiek,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ‘An kapi mkaŋaŋ yaŋbeye ya egaŋ ewe ku mdelaŋ zein!’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Sepem kegogak amobotnaŋ ŋen kasa kuku anaŋ ten tausen (10,000) etaŋ ya egaŋ amobotnaŋ ŋengalen kasa kuku anaŋ twenti tausen (20,000) ekŋenmak auuyelen nânak beme egaŋ weyaŋ nâmâtâti amobotnaŋ ŋen keyelen windeŋaŋ kume totogalen ma yek keyelen nâmbiliwetnak.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Kegok sokbeme egaŋ otnânagaŋ ŋep ku auuyelen benak enenogat amobotnaŋ ŋen keyelen kasa kukuŋane windeŋinbeŋ penaŋ. Keyepm egaŋ an notnaŋ indeme sabeŋan keyegak tapme amobotnaŋ ke meaikti ku auuyelen yaŋkwesimti egaŋ milawat kwilekiyet nâmtikŋaŋ min keyet yaŋkwesiwiek.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Sakam kegogak am ŋenaŋ nâgât nemban ma neŋ napmâsât nâwe beme egaŋ kwitnaŋ kwitnaŋ sambe bamkumpewe.”
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Âpme Zisasiyaŋ zet ewe kapigok tusum zeye, “Dalaŋ ek dolakŋaŋ ma tikŋaŋ penaŋ. Âk dalaŋaŋ tikŋaŋ delaŋ zenak beme nin tikŋaŋ ke mulupmaŋ mti ŋep ku aikbenek.
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Dalaŋ sakamaŋ keboŋ keyaŋ muluwen sikokok ma meu ŋep ku mukulem mme dolakŋaŋ kwakwagalen keyepm belak peme mebegalen. An ŋen zet nânâyelen tikŋaŋaŋ tazinaŋ zet kapi ŋep opeimti nâsem.”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.