Apocalipse 16
Nova Almeida Atualizada (NAA, 2017) vs XGS
1 Ouvi uma voz forte, vinda do santuário, dizendo aos sete anjos: — Vão e derramem sobre a terra as sete taças da ira de Deus.
1 Nionɨ arɨ́á wíáyɨ́ aŋɨ́ ŋwɨ́áiwámɨ dánɨ maŋɨ́ bá eŋɨ́ tɨ́nɨ aŋɨ́najɨ́ wé wɨ́úmɨ dáŋɨ́ waú awamɨ re urɨnénapɨ́agɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Soyɨ́né nuro Gorɨxoyá wikɨ́ ónɨŋɨ́ pɨrerɨxɨ́ wé wɨ́úmɨ dáŋɨ́ waú ayo magwɨ́ eŋɨ́pɨ xwɨ́árímɨ mɨwiárómoaípoyɨ.” urɨnénapɨ́agɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça sobre a terra, e apareceram úlceras malignas e dolorosas nas pessoas que tinham a marca da besta e que adoravam a sua imagem.
2 Aŋɨ́najɨ́ awa wo pɨrerɨxɨ́ o xɨrɨŋɨ́na nɨmeáa nurɨ xwɨ́árímɨ mɨwiárómoaíáná re eŋɨnigɨnɨ. Ámá naŋwoyápɨ ipɨrɨ́á eánɨro xegɨ́ xopaikɨgɨ́ imɨxɨnɨŋɨ́pimɨ seáyɨ e umero yarɨgɨ́áyɨ́ oremá sɨpí xwɨrɨ́á wianarɨgɨ́ápɨ imónɨgɨ́awixɨnɨ.
3 O segundo anjo derramou a sua taça no mar, e o mar se transformou em sangue, como de um morto, e morreu todo ser vivo que havia no mar.
3 Aŋɨ́najɨ́ awa ámɨ wo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na rawɨrawáyo mɨwiárómoaíáná re eŋɨnigɨnɨ. Rawɨrawá ragɨ́ nimónɨrɨ ámá pɨyɨ́yá pwarɨŋɨ́pa axɨ́pɨ pɨ́pɨ́ó oŋɨ́ imónárɨŋɨnigɨnɨ. E imónáráná amɨpí dɨŋɨ́ tɨ́ŋɨ́ rawɨrawáyo ŋweaŋɨ́yɨ́ nɨ́nɨ pɨyɨ́ yárɨŋɨnigɨnɨ.
4 O terceiro anjo derramou a sua taça nos rios e nas fontes de água, e eles se transformaram em sangue.
4 Aŋɨ́najɨ́ awa ámɨ wo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na iniɨgɨ́ ná wearɨŋɨ́yo tɨ́nɨ sɨmɨŋɨ́ meaarɨŋɨ́yo tɨ́nɨ mɨwiárómoaíáná iniɨgɨ́ nɨ́nɨ ragɨ́ imónɨŋɨnigɨnɨ.
5 Então ouvi o anjo das águas dizendo: “Tu és justo, tu que és e que eras, o Santo, pois julgaste estas coisas.
5 Iniɨgɨ́ nɨ́nɨ ragɨ́ imónáná aŋɨ́najɨ́ iniɨgɨ́ xiáwo re rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Agwɨ ríná ŋwearɨ eŋíná dánɨ anɨŋɨ́ imónɨrɨ eŋoxɨnɨ, aga sɨyikwɨ́ mínɨ́ eŋoxɨnɨ, pɨrɨ́ joxɨ umamoarɨŋɨ́ apɨ xwɨyɨ́á mɨmeárɨnɨpa nerɨ xɨxenɨ wikárarɨŋɨnɨ.
6 Porque derramaram sangue de santos e de profetas, também lhes deste sangue para beber. É o que merecem.”
6 Ayɨ́ ámá dɨxɨ́ imónɨgɨ́áyo tɨ́nɨ wɨ́á rókiamogɨ́áyo tɨ́nɨ ragɨ́ pɨkieweámɨxɨgɨ́á nánɨ joxɨ ragɨ́ onɨ́poyɨnɨrɨ pɨrɨ́ apɨ numamorɨ́ná xɨxenɨ yarɨŋɨnɨ. Ámá ayɨ́ pɨrɨ́ joxɨ umamoarɨŋɨ́pɨ rɨ́nɨŋɨ́ meapaxɨ́ imónɨgɨ́áyɨ́ eŋagɨ́a nánɨ ayɨ́ ananɨrɨnɨ.” rarɨŋagɨ arɨ́á nɨwirɨ
7 Ouvi uma voz do altar, que dizia: “Certamente, ó Senhor Deus, Todo-Poderoso, verdadeiros e justos são os teus juízos.”
7 xwɨyɨ́á bɨ íráɨ́ noa peyinɨŋe dánɨ re rɨnarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Ámɨná Gorɨxoxɨnɨ, eŋɨ́ eánɨŋɨ́ tɨ́gɨ́áyo nɨyonɨ seáyɨ e wimónɨŋoxɨnɨ, ayɨ́ neparɨnɨ. O aga xɨxenɨ rɨŋoɨ. Pɨrɨ́ joxɨ umamoarɨŋɨ́ apɨ apɨ nepa xɨxenɨnɨ wiarɨŋɨ́rɨnɨ.” rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
8 O quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e lhe foi dado queimar a humanidade com fogo.
8 Aŋɨ́najɨ́ awa ámɨ wo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na sogwomɨ mɨwiárómóáná Gorɨxo ámá xwɨ́áyo ŋweagɨ́áyo xe sogwɨ́ xaíwɨ́ nɨwepɨ́nɨrɨ nanɨrɨ rɨ́mɨmenɨŋwɨ́ neánɨrɨ pɨrɨ́ owiárɨnɨrɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨŋɨnigɨnɨ.
9 As pessoas se queimaram com o intenso calor e blasfemaram contra o nome de Deus, que tem autoridade sobre estes flagelos. Porém, não se arrependeram para darem glória a Deus.
9 Xe rɨ́mɨmenɨŋwɨ́ neánɨrɨ pɨrɨ́ owiárɨnɨrɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨ́agɨ sogwɨ́ nɨwepɨ́nɨrɨ ayo rɨ́á pɨrɨ́ wiárɨ́agɨ nánɨ ámá ayɨ́ Gorɨxomɨ —O xegɨ́ eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋɨ́yo dánɨ xeanɨŋɨ́ ayɨ́ wikárɨpaxɨ́ imónɨŋorɨnɨ. Omɨ ikayɨ́wɨ́ numearɨróná wigɨ́ ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ nɨmamoro omɨ seáyɨ e mumɨ́eyoagɨ́awixɨnɨ.
10 O quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono da besta. O reino da besta ficou em trevas, e as pessoas mordiam a língua por causa da dor que sentiam
10 Aŋɨ́najɨ́ awa ámɨ wo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na íkwiaŋwɨ́ naŋwo éɨ́ nɨŋweámáná ámáyo umeŋweaŋɨ́namɨ mɨwiárómoaíáná re eŋɨnigɨnɨ. Ámá naŋwo xegɨ́ seáyɨ e nɨwimónɨrɨ umeŋweaŋɨ́yo nɨyonɨ sɨ́á yidoárɨŋɨnigɨnɨ. Sɨ́á yidoáráná rɨ́nɨŋɨ́ ayɨkwɨ́ wí mɨwinarɨŋagɨ nánɨ iwieánɨro wigɨ́ aíwɨ́ sɨ́wɨ́ kiro neróná
11 e blasfemavam contra o Deus do céu por causa das angústias e das úlceras que sofriam. Porém, não se arrependeram de suas obras.
11 wigɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mɨmamopa nero rɨ́nɨŋɨ́ winarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ uranɨ́ egɨ́ápɨ tɨ́nɨ nánɨ Ŋwɨ́á aŋɨ́namɨ dáŋomɨ ikayɨ́wɨ́ umearɨgɨ́awixɨnɨ.
12 O sexto anjo derramou a sua taça sobre o grande rio Eufrates. As águas do rio secaram, para que se preparasse o caminho dos reis que vêm do Oriente.
12 Aŋɨ́najɨ́ awa yoparo tɨ́ŋo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na iniɨgɨ́ rapá xwéú, Yupɨretisɨyɨ rɨnɨŋúmɨ mɨwiárómoaíáná mɨxɨ́ ináyɨ́ sogwɨ́ ɨ́wiaparɨŋɨ́mɨ dáŋowa iniɨgúmɨ ananɨ xepɨ́rɨ nánɨ yeáyɨ́ yárɨŋɨnigɨnɨ.
13 Então vi sair da boca do dragão, da boca da besta e da boca do falso profeta três espíritos imundos semelhantes a rãs.
13 Nionɨ wenɨŋɨ́ éáyɨ́ wɨnɨŋanigɨnɨ. Pɨyɨmɨnɨ́á sɨpí biaú bɨ mɨnɨŋɨ́nɨŋɨ́ nimónɨro iwɨ́ xwéoyá maŋɨ́yo dánɨ ɨ́wiapɨrɨ naŋwoyá maŋɨ́yo dánɨ ɨ́wiapɨrɨ mimónɨ́ wɨ́á rókiamoarɨŋoyá maŋɨ́yo dánɨ ɨ́wiapɨrɨ yarɨŋagɨ́a wɨnɨŋanigɨnɨ.
14 São espíritos de demônios, operadores de sinais, e se dirigem aos reis do mundo inteiro a fim de ajuntá-los para a batalha do grande Dia do Deus Todo-Poderoso.
14 Pɨyɨmɨnɨ́á apiaú apɨ nɨpɨnɨ kwíyɨ́ sɨpípɨrɨnɨ. Ámáyo emɨmɨ́ nɨwíwapɨya warɨgɨ́ápɨrɨnɨ. Mɨxɨ́ ináyɨ́ xwɨ́á nɨrímɨnɨ ŋweagɨ́áyɨ́ sɨ́á sɨpí Gorɨxo, eŋɨ́ eánɨgɨ́á nɨyonɨ seáyɨ e wimónɨŋoyáyimɨ mɨxɨ́ inɨpɨ́rɨ́a nánɨ awí oeaemeaneyɨnɨrɨ upɨ́rɨ́ápɨrɨnɨ.
15 “Eis que venho como vem o ladrão. Bem-aventurado aquele que vigia e guarda as suas vestes, para que não ande nu, e não se veja a sua vergonha.”
15 Ai, Ámɨnáonɨ ámá árɨ́wɨyimɨ ɨ́wɨ́ meámɨnɨrɨ barɨgɨ́ápánɨŋɨ́ axɨ́pɨ bɨmɨ́árɨnɨ. Ámá sánɨŋɨ́ mɨwé sɨŋwɨ́ nanɨro aikɨ́ píránɨŋɨ́ nɨyínɨro ŋweagɨ́áyɨ́ yayɨ́ owinɨnɨ. E mepa nerɨ́náyɨ́, íkwauyɨxɨ́yɨ́ nuróná ámá sɨŋwɨ́yo dánɨ ayá winɨnɨgɨnɨrɨ nánɨrɨnɨ.
16 Então ajuntaram os reis no lugar que em hebraico se chama Armagedom.
16 Kwíyɨ́ sɨpí biaú bɨ apɨ nuro mɨxɨ́ ináyowamɨ nɨwirɨmearo Xibɨruyɨ́ pɨ́né tɨ́nɨ Amagedonɨyɨ rɨnɨŋe awí eaárarɨŋagɨ́a wɨnɨŋanigɨnɨ.
17 Então o sétimo anjo derramou a sua taça pelo ar. E uma voz forte saiu do santuário, do lado do trono, dizendo: — Está feito!
17 Aŋɨ́najɨ́ awa yoparo xegɨ́ pɨrerɨxɨ́na imɨŋɨ́ yarɨŋe —E kwíyɨ́ sɨpíyɨ́yá aŋɨ́ erɨnɨ. E mɨwiárómoaíáná aŋɨ́ ŋwɨ́áiwámɨ ínɨmɨ siá íkwiaŋwɨ́namɨ dánɨ xwɨyɨ́á eŋɨ́ tɨ́nɨ rɨ́aiwá re rɨnénapɨŋɨnigɨnɨ, “Rɨxa apɨrɨnɨ.” rɨnénapáná re eŋɨnigɨnɨ.
18 E sobrevieram relâmpagos, vozes e trovões, e ocorreu um grande terremoto, como nunca houve igual desde que há gente sobre a terra, tal foi o terremoto, forte e grande.
18 Ápiaŋwɨ́ nókímɨxa urɨ aŋɨ́namɨ dánɨ ikaxɨ́ nɨra urɨ akɨrɨwɨ́ nɨra urɨ nerɨ pobonɨ́ xwé bɨ —Apɨ eŋíná ámá xwɨ́árímɨ iwamɨ́ó ŋweaagɨ́e dánɨ waínɨ́ waíná pobonɨ́ xwé nerɨ aiwɨ bɨ apɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ mɨyagɨ́ eŋagɨ nánɨ apɨ aga xwé bɨrɨnɨ.
19 E a grande cidade se dividiu em três partes, e caíram as cidades das nações. E Deus se lembrou da grande Babilônia para dar-lhe o cálice do vinho do furor da sua ira.
19 Apɨ yarɨ́ná aŋɨ́ aga xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨ xwɨ́á yaiwiámɨ́ nɨmenɨrɨ́ná nɨkwɨrɨnɨrɨ biaú bɨ imónɨrɨ aŋɨ́ ámá gwɨ́ wɨrɨ́ wɨrí nɨyɨ́yáyɨ́ úpɨyinowirɨ eŋɨnigɨnɨ. E nerɨ́ná Gorɨxo aŋɨ́ xwé Babironɨyɨ rɨnɨŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ peá mɨmó nerɨ ámá apimɨ ŋweagɨ́á rɨ́nɨŋɨ́ xwé omeápoyɨnɨrɨ kapɨxɨ́ xɨ́oyá wikɨ́ ónɨŋɨ́pimɨ dánɨ mɨxɨ́pɨ ínɨŋɨ́wá mɨnɨ wíagɨ
20 Todas as ilhas fugiram, e os montes não foram achados.
20 pɨrɨŋwɨ́ nɨ́nɨ rawɨrawáyo urɨ́pínɨrɨ dɨ́wɨ́ mɨŋɨ́ roŋɨ́yɨ́ nɨ́nɨ aínɨrɨ nerɨ
21 Também desabou do céu sobre as pessoas uma grande chuva de granizo, com pedras que pesavam mais de trinta quilos. E, por causa do flagelo da chuva de pedras, as pessoas blasfemaram contra Deus, porque esse flagelo do granizo era terrível.
21 aŋɨ́naíkɨ́ xwé amɨmá inɨŋɨ́ wí —Wonɨ wonɨ xegɨ́ saŋɨ́ 50 kiro imónɨŋɨ́pɨrɨnɨ. Apɨ aŋɨ́namɨ dánɨ ámáyo piéróáná xeanɨŋɨ́ Gorɨxo wikárɨ́ɨ́ apɨ xeanɨŋɨ́ aga rɨ́á tɨ́ŋɨ́ eŋagɨ nánɨ omɨ ikayɨ́wɨ́ umeararɨŋagɨ́a wɨnɨŋanigɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.