Lucas 19
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NVT
1 Dá ni̱ ku̱ꞌu Jesús ñoo káꞌano naní Jericó, dá ni̱ chi̱kaꞌanda na̱ kuaꞌa̱n na̱ me̱ꞌí ñoo ñoó.
1 Jesus entrou em Jericó e atravessava a cidade.
2 Ta ñoó ió iin ta̱a naní Zaqueo, ta kúú rá ta̱a saꞌándá choon no̱ó ta̱a kíꞌin ya̱ꞌi saꞌa̱ ñóꞌo̱, ta kuíká nda̱ꞌo ra,
2 Havia ali um homem rico chamado Zaqueu, chefe dos cobradores de impostos.
3 ta kóni̱ ra̱ kande̱ꞌé rá ndá yoo kúú Jesús, tído ko̱ ku̱ú taꞌon koni ñaá rá kée ña̱yuu kuáꞌa̱ ñoó, chi̱ iin ta̱a latáꞌí vá kúú rá.
3 Tentava ver Jesus, mas era baixo demais e não conseguia olhar por cima da multidão.
4 Sa̱ꞌá ño̱ó kánkono ra ni̱ saꞌa̱n ra̱ cháá ka̱ noo̱. Dá ni̱ kaa ra doko̱ iin yíto̱, dá kuu koni ñaá rá, chi̱ ñoó kánian ya̱ꞌa na.
4 Por isso, correu adiante e subiu numa figueira-brava, no caminho por onde Jesus passaria.
5 Tá ni̱ kasa̱ndaá na̱ noo̱ íin yíto̱ ñoó, dá ni̱ na̱koto ndaa na̱, dá ni̱ xini na̱ kánóo ra, dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín rá:
5 Quando Jesus chegou ali, olhou para cima e disse: “Zaqueu, desça depressa! Hoje devo hospedar-me em sua casa”.
6 Ta kúú kaon ni̱ noo ra yíto̱ ñoó, ta ni̱ na̱tiin ra Jesús veꞌe ra xíꞌa̱n kádii̱ iní ra̱.
6 Sem demora, Zaqueu desceu e, com alegria, recebeu Jesus em sua casa.
7 Tá ni̱ xini ña̱yuu ñoó ña̱ ni̱ ku̱ꞌu Jesús veꞌe ra, kúú ni̱ ka̱sáꞌá ná káꞌa̱n na̱ saꞌa̱ Jesús, chi̱ kaá na̱ ña̱ kuaꞌa̱n na̱ koo tóo na veꞌe iin ta̱a kómí kua̱chi.
7 Ao ver isso, o povo começou a se queixar: “Ele foi se hospedar na casa de um pecador!”.
8 Ta xía̱n tein ió Jesús veꞌe Zaqueo ñoó, dá ni̱ nda̱kuíi̱n ndichi ra̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ná:
8 Enquanto isso, Zaqueu se levantou e disse: “Senhor, darei metade das minhas riquezas aos pobres. E, se explorei alguém na cobrança de impostos, devolverei quatro vezes mais!”.
9 Dá ni̱ kaa Jesús:
9 Jesus respondeu: “Hoje chegou a salvação a esta casa, pois este homem também é filho de Abraão.
10 Chi̱ na̱ ni̱ nduu ta̱a ñayuú yóꞌo kúú na̱ ve̱i nandukú, ta dáka̱ki na ña̱yuu ndíta xíká noo̱ Ndios.
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar os perdidos”.
11 Xía̱n nani ndéi ña̱yuu ñoó seídóꞌo na ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús, dá ni̱ da̱kíꞌin táꞌan na dao ña̱ꞌa xíꞌín to̱ꞌon ni̱ da̱náꞌa̱ na̱. Chi̱ sa̱ꞌá ña̱ sa̱ kuaꞌa̱n kuyati na ñoo Jerusalén, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kaꞌán ña̱yuu ñoó ña̱ yachi̱ va kasaa̱ Ndios xíꞌín ndée̱ dándáki na ña̱yuu na̱.
11 A multidão estava atenta ao que Jesus dizia. Então, como ele se aproximava de Jerusalém, contou-lhes uma parábola, pois o povo achava que o reino de Deus começaria de imediato.
12 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kaa Jesús diꞌa:
12 Disse ele: “Um nobre foi chamado a um país distante para ser coroado rei e depois voltar.
13 Tído tá ko̱ ñáꞌa̱ koꞌo̱n ra̱, dá ni̱ kana ra uxi̱ ta̱a kéchóon noo̱ rá. Dá ni̱ xi̱ꞌo ra iin di̱ꞌón ndáya̱ꞌi noo̱ iin rá iin ra. Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín rá: “Nakaꞌán ndaꞌi̱ ndo̱ di̱ꞌón xaa̱n nani kuaꞌi̱n”, kaá ra̱.
13 Antes de partir, reuniu dez de seus servos e deu a cada um deles dez moedas de prata, dizendo: ‘Invistam esse dinheiro enquanto eu estiver fora’.
14 Tído xiní uꞌu̱ ñaá na̱ ñoo ra̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ta̱ndaꞌá ná dao ta̱a kuaꞌa̱n kaꞌa̱n noo̱ táꞌa̱nda̱ choon ñoó ña̱ ko̱ kóni̱ taꞌon na ña̱ kakuu ta̱a yóꞌo rey ñoo na̱.
14 Seu povo, porém, o odiava, e enviou uma delegação atrás dele para dizer: ‘Não queremos que ele seja nosso rei’.
15 ’Tído ni̱ na̱tiin va ra choon. Dá tá ni̱ ndi̱sáa̱ ra̱ ñoo ra̱, dá ni̱ kana ra ta̱a kéchóon ñoó, táꞌa̱n ra̱ ni̱ xi̱ꞌo ra di̱ꞌón ra̱ noo̱, chi̱ kóni̱ ra̱ kandaa̱ ini ra̱ ndidaa ni̱ nduu di̱ꞌón ni̱ na̱kaꞌán ndaꞌi̱ iin rá iin ra.
15 “Depois de ser coroado, ele voltou e chamou os servos aos quais tinha confiado o dinheiro, pois queria saber quanto haviam lucrado.
16 Dá ni̱ kaa ta̱a ni̱ ka̱sáa̱ mií no̱ó ñoó: “Tatá, iin di̱ꞌón ni̱ xi̱ꞌo ní no̱ói̱, ta ni̱ ni̱ꞌí uxi̱ ka̱a̱n.”
16 O primeiro servo informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu dez vezes a quantia recebida.
17 Dá ni̱ kaa rey ñoó: “Va̱ꞌa nda̱ꞌo ni̱ keeón, chi̱ kúú yoꞌó iin ta̱ kéchóon va̱ꞌa. Ta sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ke̱chóon ndaa̱o̱n noo̱ lúꞌu̱ di̱ꞌón ni̱ xi̱ꞌoi noo̱o̱n, sa̱ꞌá ño̱ó ki̱ꞌoi ña̱ dándákón uxi̱ ñoo.”
17 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você é um bom servo. Foi fiel no pouco que lhe confiei e, como recompensa, governará dez cidades.’
18 ’Dá ni̱ ka̱sáa̱ iin ka̱ ta̱a kéchóon ñoó. Dá ni̱ kaa ra̱: “Tatá, ni̱ ni̱ꞌí oꞌo̱n ka̱ di̱ꞌón noo̱ iin di̱ꞌón ni̱ xi̱ꞌo ní no̱ói̱.”
18 “O servo seguinte informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu cinco vezes a quantia recebida’.
19 Dá ni̱ kaa rey ñoó: “Koꞌi̱n ki̱ꞌoi ña̱ dándákón oꞌo̱n ñoo.”
19 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você governará cinco cidades.’
20 ’Dá ni̱ ka̱sáa̱ iin ka̱ ta̱a kéchóon ñoó, dá ni̱ kaa ra̱: “Tatá, yóꞌo ió di̱ꞌón ni̱ xi̱ꞌo ní noo̱í, chi̱ ni̱ chi̱káa̱ va̱ꞌi ña̱ noo̱ peñitoi̱,
20 “O terceiro servo, porém, trouxe de volta apenas a quantia recebida e disse: ‘Senhor, escondi seu dinheiro para mantê-lo seguro.
21 chi̱ yuꞌíi̱ mií ní, chi̱ kúú ní iin ta̱a to̱ndó, ta nákiꞌin ní ña̱ꞌa ko̱ ní chínóo ní, ta dákée ní no̱ó ko̱ ní xíti ní.”
21 Tive medo, pois o senhor é um homem severo. Toma o que não lhe pertence e colhe o que não plantou’.
22 Dá ni̱ kaa rey ñoó: “Yoꞌó kúú iin ta̱ kéchóon kini, ta xíꞌín to̱ꞌon ni̱ kaꞌo̱n xaa̱n keyíko̱i̱ sa̱ꞌo̱n. Ta sa̱ náꞌá yoꞌó ña̱ kúú yuꞌu̱ ta̱a to̱ndó, ña̱ nákiꞌin yuꞌu̱ ña̱ꞌa ko̱ ní chínóoi, ta dákéei no̱ó ko̱ ní xítii,
22 “‘Servo mau!’, exclamou o senhor. ‘Suas próprias palavras o condenam. Se você sabia que sou homem severo, que tomo o que não me pertence e colho o que não plantei,
23 sa̱ꞌá ño̱ó, ¿ndiva̱ꞌa ko̱ ní saꞌo̱n chikaa̱o̱n di̱ꞌón yuꞌu̱ banco, dá tá ná ndusaa̱i̱, dá natiiin ña xíꞌín lúꞌu̱ sa̱tán, ní kúu?”
23 por que não depositou meu dinheiro? Pelo menos eu teria recebido os juros.’
24 ’Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ta̱a ndíta yati ñoó: “Kuio ndaa ndo̱ di̱ꞌón néꞌe ra xaa̱n, ta kuaꞌán ndo̱ ki̱ꞌo ndóa̱n no̱ó ra̱ ni̱ ka̱ndeé ni̱ niꞌi̱ uxi̱ ka̱a̱n ñoó.”
24 “Então, voltando-se para os outros que estavam ali perto, o rei ordenou: ‘Tomem o dinheiro deste servo e deem ao que tem dez moedas.
25 Dá ni̱ kaa ta̱a ñoó: “Tatá, sa̱ kómí vá ro̱ón uxi̱ di̱ꞌón.”
25 “‘Mas senhor!’, disseram eles. ‘Ele já tem dez!’
26 Dá ni̱ kaa rey ñoó: “Káꞌa̱n yuꞌu̱ xíꞌín ndó ña̱ na̱ sa̱ ió ña̱ꞌa noo̱, no̱ón kúú na̱ niꞌi̱ cháá ka̱a̱n. Ta na̱ ko̱ó ña̱ꞌa noo̱, diꞌa di̱tá ná lúꞌu̱ ña̱ kómí ná.
26 “Então o rei respondeu: ‘Sim, ao que tem, mais lhe será dado; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tomado.
27 Ta kandaka taꞌani ndó ndidaá ta̱a xiní uꞌu̱ ñaá, táꞌa̱n ra̱ ko̱ kóni̱ kakuu yuꞌu̱ rey, ná kii ra noo̱í, ta kaꞌanda ndo̱ diko̱ rá”, kaá rey ñoó ―kaá Jesús.
27 E, quanto a esses meus inimigos que não queriam que eu fosse seu rei, tragam-nos aqui e executem-nos na minha presença’”.
28 Tá ni̱ ndiꞌi ni̱ kaꞌa̱n na̱ ña̱ yóꞌo, dá ni̱ kee na ko̱kaa na kuaꞌa̱n na̱ ñoo Jerusalén.
28 Depois de contar essa história, Jesus prosseguiu rumo a Jerusalém.
29 Dá tá ni̱ kasa̱ndaá yati na ñoo naní Betfagé xíꞌín ñoo Betania, yati noo̱ íin iin yúku̱ naní Olivos, dá ni̱ saꞌanda na̱ choon no̱ó uu̱ ta̱a xíonoo xíꞌín ná,
29 Quando chegou a Betfagé e Betânia, próximo ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos.
30 ta ni̱ kaa na̱ xíꞌín rá:
30 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
31 Tá ndáa na̱ ndato̱ꞌón ñaá: “¿Ndiva̱ꞌa ndáxí ndó ri̱?”, dá kaa ndo̱ xíꞌín ná: “Dá chi̱ xínñóꞌó na̱ kúú satoꞌo ndu̱ rí”, kaa ndo̱.
31 Se alguém perguntar: ‘Por que estão soltando o jumentinho?’, respondam apenas: ‘O Senhor precisa dele’.”
32 Dá ni̱ kee ra kuaꞌa̱n ra̱. Ta kúú ni̱ na̱níꞌi̱ rá burro ñoó táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ kaꞌa̱n Jesús xíꞌín rá.
32 Eles foram e encontraram o jumentinho, exatamente como Jesus tinha dito.
33 Dá tá ni̱ ndaxí rá burro ñoó, dá ni̱ kaa na̱ kúú satoꞌo ri̱:
33 E, enquanto o desamarravam, seus donos perguntaram: “Por que estão soltando o jumentinho?”.
34 Dá ni̱ kaa ta̱a ñoó:
34 Os discípulos responderam: “O Senhor precisa dele”.
35 Dá ndáka ra burro ñoó ni̱ saa̱ ra̱ no̱ó ni̱ ka̱ndo̱o Jesús. Dá ni̱ chi̱kodó rá kotó ra̱ sata̱ ri̱. Dá ni̱ kaa Jesús kánóo na kuaꞌa̱n na̱.
35 Então trouxeram o jumentinho e lançaram seus mantos sobre o animal, para que Jesus montasse nele.
36 Dá ni̱ ka̱sáꞌá ña̱yuu kuáꞌa̱ ñoó chíndei na kotó na̱ íchi̱ no̱ó ve̱i Jesús.
36 À medida que Jesus ia passando, as multidões espalhavam seus mantos ao longo do caminho diante dele.
37 Dá tá ni̱ ku̱yati na kuaꞌa̱n na̱ noo̱ kásáꞌá noo na ndi̱ka yúku̱ naní Olivos, dá ni̱ ka̱sáꞌá ña̱yuu kuáꞌa̱ xíonoo xíꞌín ná ñoó káyuꞌú ná kékáꞌano na Ndios xíꞌa̱n kádii̱ ini na̱ saꞌa̱ ndidaá kúú ña̱ꞌa ndato ni̱ xini na̱ ni̱ kee Jesús,
37 Quando ele chegou próximo à descida do monte das Oliveiras, seus seguidores começaram a gritar e a cantar enquanto o acompanhavam, louvando a Deus por todos os milagres maravilhosos que tinham visto.
38 ta kaá na̱:
38 “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”.
39 Dá ni̱ kaa dao ta̱ fariseo ñóꞌo tein ña̱yuu kuáꞌa̱ ñoó:
39 Alguns dos fariseus que estavam entre a multidão disseram: “Mestre, repreenda seus seguidores por dizerem estas coisas!”.
40 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín rá:
40 Ele, porém, respondeu: “Se eles se calarem, as próprias pedras clamarão!”.
41 Tá ni̱ kasa̱ndaá yati na ñoo Jerusalén, ndaꞌí ni̱ saki na tá ni̱ xini na̱ ñoo ñoó,
41 Quando Jesus se aproximou de Jerusalém e viu a cidade, começou a chorar.
42 ta kaá na̱:
42 “Como eu gostaria que hoje você compreendesse o caminho para a paz!”, disse ele. “Agora, porém, isso está oculto a seus olhos.
43 Tído kasandaá iin kuu̱, dá kasaa̱ kua̱ꞌá ta̱a xiní uꞌu̱ táꞌan xíꞌín ndó, ta kao̱ noo ra iin níí yúꞌu̱ ñoo yóꞌo, ta chikorrá ra̱ ndo̱ꞌó, ta kasáꞌá rá nakoꞌoni ra̱ ndo̱ꞌó,
43 Chegará o tempo em que seus inimigos construirão rampas para atacar seus muros e a rodearão e apertarão o cerco por todos os lados.
44 ta koon ra ndo̱ꞌó nda̱ no̱ñóꞌo̱, ta kaꞌání rá ndo̱ꞌó xíꞌín de̱ꞌe ndó. Ta ni iin ka̱ yuu̱ o̱ kándo̱oan kandodó táꞌan. Dión ndoꞌo ndó sa̱ꞌá ña̱ ko̱ ní nákoni ndo̱ na̱ ni̱ ta̱ndaꞌá Ndios ve̱i dáka̱ki ñaá ―kaá Jesús.
44 Esmagarão você e seus filhos e não deixarão pedra sobre pedra, pois você não reconheceu que Deus a visitou.”
45 Dá tá ni̱ saa̱ na̱, ni̱ ku̱ꞌu na yéꞌé ño̱ꞌo káꞌano. Dá ni̱ ka̱sáꞌá ná taó ndíꞌi na ta̱ díkó, xíꞌín ta̱ xíin kuaꞌa̱n ra̱ sata̱ véꞌe.
45 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín ña̱yuu ñoó:
46 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
47 Ta ndidaá kuu̱ ni̱ sa̱ káa̱ Jesús sa̱ da̱náꞌa̱ na̱ no̱ó ña̱yuu yéꞌé ño̱ꞌo káꞌano ñoó. Tído ta̱ duti̱ sakua̱ꞌa̱, xíꞌín ta̱ dánaꞌa̱ ley, xíꞌín ta̱ néꞌe choon ndúkú rá ndí ki̱án kee ra, dá kaꞌání ñaá rá.
47 Jesus ensinava todos os dias no templo, mas os principais sacerdotes, os mestres da lei e outros líderes do povo planejavam matá-lo.
48 Tído ko̱ ní niꞌi̱ taꞌon ra ndi kee ra, dá chi̱ ndidaá ña̱yuu ndéi toon na seídóꞌo na ña̱ dánaꞌa̱ Jesús.
48 Contudo, não conseguiam pensar num modo de fazê-lo, pois o povo ouvia atentamente tudo que ele dizia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.