Lucas 15
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs ARA
1 Ta kua̱ꞌá nda̱ꞌo ta̱a kíꞌin ya̱ꞌi saꞌa̱ ñóꞌo̱ xíꞌín dao ka̱ ña̱yuu kaá ra̱ kómí kua̱chi ni̱ na̱tuu yati noo̱ Jesús kueídóꞌo ñaá ná.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Dá ni̱ ka̱sáꞌá ta̱ fariseo xíꞌín ta̱ dánaꞌa̱ ley kána̱ꞌá ra̱ xíꞌín Jesús, ta kaá ra̱:
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Dá ni̱ da̱kíꞌin táꞌan Jesús dao to̱ꞌon xíꞌín ña̱ dánaꞌa̱ na̱,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 ta kaá na̱:
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Dá tá ni̱ na̱níꞌi̱ ndo̱ rí, dá nado̱kó ndo̱ rí noꞌo̱ ndo̱ xíꞌa̱n kádii̱ ini ndo̱.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Tá ni̱ ndu̱sáa̱ ndo̱ veꞌe ndó, dá dátaká ndo̱ amigo ndo̱ xíꞌín na̱ ndéi yati xíꞌín ndó, dá kaá ndo̱ xíꞌín ná: “Nakíi̱ ndo̱ kandei dii̱ ndo̱ xíꞌíín, chi̱ sa̱ ni̱ na̱níꞌi̱ váí lékoi̱, kirí ni̱ nda̱ñóꞌó ñoó.”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Káꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ kadii̱ cháá ka̱ ini na̱ ndéi induú saꞌa̱ iin na̱ kómí kua̱chi tá ni̱ na̱ndikó iní na̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée na, o̱ du̱ú saꞌa̱ komi̱ díko saꞌo̱n komi̱ ña̱yuu káꞌán kúú ná na̱ ndaa̱, na̱ káꞌán ña̱ ko̱ xínñóꞌó nandikó iní na̱ sa̱ꞌá kua̱chi na̱.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Ta ndi káa iin ñáꞌa̱ néꞌe va̱ꞌa uxi̱ di̱ꞌón plata, tá ni̱ nda̱ñóꞌó iian, ¿á ko̱ nátoo̱n taꞌan vaán ñóꞌo̱ íti̱, ta nátuꞌú va̱ꞌán veꞌán nándukú kueéa̱n di̱ꞌón ni̱ nda̱ñóꞌó ñoó nda̱ kandeéán naniꞌa̱n ñá?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Tá ni̱ na̱níꞌa̱n ñá, dá dátakáa̱n amigoa̱n xíꞌín na̱ ndéi yati xíꞌán, dá kaáa̱n: “Nakíi̱ ndo̱ kandei dii̱ ndo̱ xíꞌíín, chi̱ sa̱ ni̱ na̱níꞌí di̱ꞌói̱n, ña̱ ni̱ nda̱ñóꞌó ñoó.”
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Dión taꞌani kádii̱ ini ángel kéchoon noo̱ Ndios saꞌa̱ iin na̱ kómí kua̱chi tá nándikó iní na̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée na ―kaá Jesús.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Dá ni̱ kaa taꞌani Jesús xíꞌín rá:
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Iin kuu̱, dá ni̱ kaa ta̱a lóꞌo̱ ñoó xíꞌín tatá xi̱: “Tatá, viti kía̱n ki̱ꞌo ní ña̱ kánian niꞌi̱ yuꞌu̱ sa̱ꞌá ña̱ kúúí de̱ꞌe ní.” Dá ni̱ xi̱ꞌo tatá xi̱ ña̱ kánian niꞌi̱ xí.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 ’Tá ni̱ ya̱ꞌa cháá kuu̱, dá ni̱ di̱kó xí ndidaá ña̱ꞌa ni̱ niꞌi̱ xí noo̱ tatá xi̱. Dá ni̱ kee xi kuaꞌa̱n xi̱ xíꞌín di̱ꞌón ñoó iin ñoo xi̱ká. Ta ñoó ni̱ kendava̱ꞌa xi xíꞌán no̱ó ña̱ꞌa ió ñayuú yóꞌo.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Dá tá ni̱ da̱ndíꞌi xi di̱ꞌón xi̱, dá ni̱ ka̱sáa̱ tama̱ ñoo ñoó. Ta kúú ni̱ ka̱sáꞌá xíꞌi̱ xi̱ do̱ko.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Dá ni̱ saꞌa̱n xi̱ ni̱ ndukú xí choon kee xi noo̱ iin ta̱a ió ñoo ñoó. Dá ni̱ xi̱ꞌo ta̱a ñoó choon noo̱ xí ña̱ koꞌo̱n xi̱ noo̱ kúú no̱ñóꞌo̱ rá kakaa̱ xi̱ kandaka xi kochí.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ta sa̱ꞌá ña̱ kuíko nda̱ꞌo xi, sa̱ꞌá ño̱ó ndaꞌí ni̱ kaꞌán xí ndinoo ini xi̱ keí xí ña̱ seí kochí ñoó, chi̱ ko̱ íin taꞌon xíꞌo ña̱ keí xí.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 ’Dá ni̱ kixian ni̱ na̱kani ini xi̱: “Kándo̱o diꞌa ña̱ꞌa sásáꞌan ta̱a kéchóon veꞌe tatái̱, ta yuꞌu̱, ndaꞌí xíꞌi̱ do̱koi̱ nákaa̱i̱ yóꞌo.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Noꞌo̱ vai veꞌe tatái̱. Tá ni̱ na̱sáa̱i̱, dá kaai̱ xíꞌín ná: Tatá lóꞌo̱, ni̱ ya̱ꞌi noo̱ Ndios, ta ni̱ ya̱ꞌa taꞌanii noo̱ mií ní.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ káni ka̱a̱n kakuu yuꞌu̱ de̱ꞌe ní. Nda̱á kee ní yuꞌu̱ ná kakuui iin ta̱a kéchóon noo̱ ní. Dión kaai̱ xíꞌín ná tá nasaa̱i̱ noo̱ ió na̱”, káꞌán xí ió xi̱.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 ’Dá ni̱ nda̱kuíi̱n ndichi xi̱, dá ni̱ kee xi kuaꞌa̱n nóꞌo̱ xí veꞌe tatá xi̱. Ta kúú xíká i̱í vá ve̱i xi, kúú sa̱ ni̱ xini ñaá tatá xi̱. Ta kúú ni̱ kixian ni̱ kuꞌu̱ káꞌano ini na̱ saꞌa̱ xí. Dá ni̱ ka̱nkono na ni̱ saꞌa̱n na̱ ni̱ niꞌi̱ ñaá ná. Ta kúú ni̱ nomi niꞌini ñaá ná. Dá ni̱ chitó ná noo̱ xí.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Dá ni̱ kaa xi̱ xíꞌín ná: “Tatá lóꞌo̱, ni̱ ya̱ꞌa va yuꞌu̱ noo̱ Ndios, ta ni̱ ya̱ꞌa taꞌani yuꞌu̱ noo̱ mií ní. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ káni ka̱a̱n kakuui de̱ꞌe ní viti.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 ’Tído diꞌa ni̱ saꞌanda tatá xi̱ choon no̱ó ta̱ kéchóon noo̱ ná: “Taó kíi̱ ndo̱ iin daꞌón sa̱á, ta dákui̱ꞌino ndóa̱n de̱ꞌe lóꞌi̱. Ta kiꞌin ndó iin déꞌe̱ chikaa̱ ndo̱ ndáꞌa̱ xí, ta nachiꞌi ndó ndisa̱ sa̱á saꞌa̱ xí.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Ta kuaꞌán ndo̱ kiꞌin ndó iin chikerró ndi̱ꞌí cháá ka̱, ta kaꞌání ndo̱ rí. Dá ná kasáꞌan yó kandeií koo víko̱.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Chi̱ ni̱ sa̱ xiꞌi̱ va de̱ꞌi noo̱í, tído viti ni̱ na̱taki xi̱, chi̱ ni̱ nda̱ñóꞌó vá xí, tído viti ni̱ na̱níꞌi̱ yo̱ xí”, kaá tatá xi̱.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Tído nákaa̱ de̱ꞌe sa̱va̱ꞌa na̱ yúku̱. Dá tá ni̱ ndi̱sáa̱ ra̱ ni̱ ku̱yati ra veꞌe, kúú ni̱ seídóꞌo ra káꞌa yaa, ta tái̱ katí ndéi dii̱ ná sársáꞌá ná.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Dá ni̱ kana ra iin ta̱ kéchóon ñoó. Dá ni̱ nda̱to̱ꞌón ñaá rá: “¿Ndí ki̱án kúu?”
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Dá ni̱ kaa ta̱ kéchóon ñoó xíꞌín rá: “Kée tatá ní víko̱, chi̱ ni̱ ndi̱sáa̱ ñani ní. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ saꞌanda tatá ní choon ña̱ ná kaꞌání nduꞌu̱ chikerró ndi̱ꞌí ñoó, chi̱ ió va̱ꞌa ñani ní ni̱ ndu̱sáa̱ xi̱.”
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 ’Ta kúú ni̱ xido̱ nda̱ꞌo ini de̱ꞌe sa̱va̱ꞌa ñoó. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ kóni̱ taꞌon ra ndu̱ꞌu ra veꞌe. Dá ni̱ keta tatá ra̱. Dá ni̱ seí ndaꞌí na̱ noo̱ rá ña̱ ná ndu̱ꞌu ra veꞌe.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín tatá ra̱: “Náꞌá vá mií ní ña̱ sa̱ kua̱ꞌá nda̱ꞌo kuia̱ kéchóoin noo̱ ní, ta ni ko̱ ka̱á ní ki̱ꞌo ní va̱ꞌará iin kíti̱ lóꞌo̱ kee yuꞌu̱ víko̱ xíꞌín na̱ néꞌe táꞌan va̱ꞌa xíꞌíín.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Tído sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndi̱sáa̱ iin ka̱ de̱ꞌe ní, táꞌa̱n ra̱ ni̱ saꞌa̱n ni̱ kendava̱ꞌa xíꞌín di̱ꞌón ní xíꞌín ñáꞌa̱ díkó mií, ta sa̱ꞌá ra̱ káa diꞌa ni̱ saꞌání ní chikerró ndi̱ꞌí cháá ka̱.”
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 ’Dá ni̱ kaa tatá ra̱: “De̱ꞌe lóꞌo̱, yoꞌó kúú ra̱ daá ió va xíꞌín yuꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ndidaá ña̱ꞌa kómí yuꞌu̱ kúú ña̱ꞌa yoꞌó.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Tído iin ña̱ va̱ꞌa kíán ña̱ ná kee yó víko̱, ta ná kandei dii̱ yo̱, chi̱ ni̱ xiꞌi̱ va ñano̱n noo̱ yúꞌu̱, tído viti ni̱ na̱taki xi̱, chi̱ ni̱ nda̱ñóꞌó vá xí, tído viti ni̱ na̱níꞌi̱ yo̱ xí”, kaá na̱ xíꞌín rá ―kaá Jesús
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.