Atos 27

Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Dá ni̱ chi̱kaa̱ ini ta̱ néꞌe choon ñoó tandaꞌá rá nduꞌu̱ koꞌo̱n ndu̱ xíꞌín barco chí kuendá Italia. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ na̱ki̱ꞌo ra Pablo xíꞌín dao ka̱ ta̱a ñóꞌo veꞌe ka̱a noo̱ ndáꞌa̱ ta̱ saꞌándá choon noo̱ iin ciento soldado naní Julio, ta ra̱ yóꞌo nákaa̱ tein iin taꞌándá soldado naní Augusto.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Dá ni̱ kaa ndu ini iin barco ni̱ kii ñoo Adramitio, chi̱ sa̱ íi̱n nduu ra̱ ña̱ nada̱on rá koꞌo̱n ra̱ noo̱ nákui̱ta barco sáꞌa̱n chí kuendá Asia diꞌa. Dá ni̱ kee ndu kuaꞌa̱n ndu̱. Ta néꞌe táꞌan ndu xíꞌín iin ta̱a naní Aristarco. Ta kúú rá iin ta̱a ñoo Tesalónica, ña̱ nákaa̱ chí kuendá Macedonia diꞌa.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Tá nda̱ iin ka̱ kuu̱, dá ni̱ saa̱ ndu̱ iin ñoo naní Sidón. Dá ni̱ kuꞌu̱ ini ta̱ naní Julio ñoó saꞌa̱ Pablo, chi̱ ni̱ sonó rá ni̱ saꞌa̱n na̱ noo̱ ndéi na̱ néꞌe táꞌan va̱ꞌa xíꞌín ná ndéi ñoo ñoó. Dá ni̱ chi̱ndeé ná Pablo.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Dá ni̱ kaa tuku ndu ini barco ñoó, dá ni̱ ka̱nkuei ndu ñoo Sidón ñoó kuaꞌa̱n ndu̱. Dá ni̱ kao̱ ndu̱ iin xoo yúku̱ íin ini ta̱ñoꞌo̱ naní Chipre, ta ni̱ ka̱ndo̱oan chí xoo íti diꞌa, chi̱ kána nda̱ꞌo tachi̱ xoo no̱ó ni̱ kaꞌán ndú koꞌo̱n ndu̱.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Dá ni̱ ya̱ꞌa yati ndu chí kuendá Cilicia xíꞌín Panfilia. Dá ni̱ saa̱ ndu̱ ni̱ noo ndu ñoo káꞌano naní Mira, ña̱ nákaa̱ chí kuendá Licia diꞌa.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ta ñoó ni̱ na̱níꞌi̱ ta̱ saꞌándá choon noo̱ soldado ñoó iin ka̱ barco, táꞌa̱n kirá ni̱ kii chí ñoo naní Alejandría, chi̱ kiróón kúú rá kuaꞌa̱n chí Italia. Dá ni̱ da̱káa ra nduꞌu̱ ini róón. Dá ni̱ kee ndu kuaꞌa̱n ndu̱.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ta sa̱ ni̱ ku̱kua̱ꞌá nda̱ꞌo kuu̱ kuaꞌa̱n ndu̱ xíꞌín barco ñoó no̱ó ta̱ñoꞌo̱, chi̱ kueé nda̱ꞌo kuaꞌa̱n ra̱. Ta kúú xíꞌín kua̱ꞌá nda̱ꞌo ta̱ndóꞌó, dá ni̱ saa̱ ndu̱ noo̱ xíto ndaa táꞌan xíꞌín ñoo naní Gnido, chi̱ kána i̱ó tachi̱ dée̱n no̱ó kuaꞌa̱n ndu̱. Ta ko̱ ku̱ú taꞌon koꞌo̱n ndaa̱ ndu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kao̱ ndu̱ sata̱ iin yúku̱ íin ini ta̱ñoꞌo̱ naní Creta. Dá ni̱ saa̱ ndu̱ noo̱ xíto ndaa táꞌan xíꞌín ñoo naní Salmón, ña̱ nákaa̱ yúku̱ Creta ñoó.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ta dión xíꞌín ta̱ndóꞌó daá vá xíka ndu kuaꞌa̱n ndu̱ yati yuꞌú ta̱ñoꞌo̱ ñoó. Dá ni̱ saa̱ ndu̱ iin xíán naní Puerto Va̱ꞌa yati noo̱ nákaa̱ ñoo naní Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ta kúú sa̱ kua̱ꞌá nda̱ꞌo kuu̱ xíka ndu no̱ó ta̱ñoꞌo̱ kuaꞌa̱n ndu̱. Kúú sa̱ ni̱ ka̱sáꞌá i̱o nda̱ꞌo ió ña̱ kía̱n kaka ndu koꞌo̱n ndu̱ no̱ó ta̱ñoꞌo̱, chi̱ sa̱ kuaꞌa̱n kuyati va yoo̱ vi̱xi, dá kasáꞌá kána cháá ka̱ tachi̱ dée̱n. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kaꞌa̱n niꞌini Pablo no̱ó ña̱yuu ñoó,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 ta kaá na̱:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Tído ko̱ ní kékuendá taꞌon ta̱ saꞌándá choon noo̱ soldado ñoó ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Pablo, chi̱ ni̱ kee cháá ka̱ ra̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n satoꞌo barco ñoó xíꞌín ta̱ dákáka ra ña̱ ná koꞌo̱n ra̱.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ta sa̱ꞌá ña̱ kíán iin xíán noo̱ ko̱ váꞌa kandita barco yoo̱ vi̱xi, sa̱ꞌá ño̱ó kua̱ꞌá nda̱ꞌo ta̱a ñoó ni̱ ka̱ndo̱o ra ña̱ va̱ꞌa cháá ka̱ ña̱ ná koꞌo̱n ra̱, nde̱ꞌá á kandeé rá kasandaá ra̱ iin ka̱ ñoo naní Fenice, ña̱ nákaa̱ mií yúku̱ naní Creta ñoó, dá nakuii̱n va̱ꞌa barco ñoó, dá ná kandati ra nda̱ ná ya̱ꞌa yoo̱ vi̱xi, káꞌán rá. Ta ñoo Fenice ñoó nákaa̱ chí xoo noo̱ kéta ndia̱ndii tá ni̱ ini.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ta kueé vá ni̱ ka̱sáꞌá kána tachi̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kaꞌán ña̱yuu ña̱ kuu va kaka na koꞌo̱n na̱, táto̱ꞌon nákani ini na̱ kee na. Dá ni̱ taó ná ka̱a ve̱e ña̱ kúú freno barco ñoó. Dá ni̱ kiꞌin ndu tátuu yati ndu kuaꞌa̱n ndu̱ yúꞌu̱ yúku̱ naní Creta ñoó.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Tído cháá vá ni̱ saꞌa̱n ndu̱, kúú ni̱ ka̱sáꞌá vá kána tachi̱ dée̱n, ta ve̱i ña chí yuꞌú ta̱ñoꞌo̱ diꞌa, chi̱ ve̱i ña xoo kuáꞌa noo̱ xínko̱o ndia̱ndii, ta naníán Euroclidón.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ta kúú ni̱ ka̱sáꞌá néꞌe tachi̱ dée̱n barco ñoó kuaꞌa̱n ra̱. Ta sa̱ꞌá ña̱ ko̱ ní kúu ka̱ dákáka ndu barco koꞌo̱n ndu̱ niꞌi̱ ndú ñoꞌó i̱chí, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ da̱yáa̱ va ndu barco néꞌe ñaá tachi̱ kuaꞌa̱n.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Dá ni̱ ya̱ꞌa ndu sata̱ iin yúku̱ lóꞌo̱ íin ini ta̱ñoꞌo̱ naní Clauda. Ta ko̱ kána ni̱ꞌi taꞌon tachi̱ ñoó. Ta kúú xíꞌín kua̱ꞌá nda̱ꞌo ta̱ndóꞌó, dá ni̱ ka̱ndeé ndú ni̱ na̱di̱tá ndú barco le̱é ni̱ na̱chiꞌi ndu ra̱ ini barco káꞌano ñoó.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Dá tá ni̱ ndu̱ꞌu barco le̱é ñoó, dá ni̱ kató toon ra barco káꞌano ñoó xíꞌín yóꞌo̱ ndéé. Dá ni̱ ndu̱toon rá. Tído ni̱ yu̱ꞌú ra̱ ña̱ koꞌo̱n ra̱ karnee niꞌini rá tein ño̱tí noo̱ naní Sirte. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ da̱nóo ra dáꞌo̱n tánee dini̱ barco ñoó. Dá ni̱ da̱yáa̱ ra̱ barco kaneꞌe tuku ñaá tachi̱ koꞌa̱n.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ta kána ii̱ vá tachi̱ dée̱n tá ni̱ tu̱u noo̱ iin ka̱ kuu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ka̱sáꞌá dao ta̱a ñoó taó ra̱ ña̱ꞌa ñóꞌo ini barco ñoó satá ra̱án kuaꞌa̱n ini ta̱ñoꞌo̱.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Tá ni̱ kasa̱ndaá kuu̱ óni̱, dá ni̱ ka̱sáꞌá ndú taó ndu̱ ña̱ꞌa kéchóon mií barco ñoó satá ndu̱án kuaꞌa̱n ini ta̱ñoꞌo̱.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ta kúú kuaꞌa̱ vá kuu̱ ko̱ ní xiní ndu̱ ndia̱ndii ni ti̱ñoo̱. Ta sa̱ꞌá ña̱ ndóꞌo nda̱ꞌo nío̱ ndú ni̱ kee tachi̱ dée̱n ñoó, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ saꞌanda va ini ndu̱ ña̱ ko̱ó ka̱ ta̱ndeé iní ña̱ ka̱ki ndu.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Tá ni̱ ndiꞌi ni̱ ya̱ꞌa kua̱ꞌá kuu̱ ko̱ ní sásáꞌan ndu, dá ni̱ na̱kuíi̱n ndichi Pablo tein ta̱a ñoó. Dá ni̱ kaa na̱:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Tído viti káꞌa̱n niꞌinii noo̱ ndo̱ ña̱ ndeé koo ini ndo̱, chi̱ ni iin tóꞌón taꞌon yó o̱ ku̱ú, va̱ꞌará ná naá barco yóꞌo.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Chi̱ sa̱kuaá víti ni̱ sa̱ io iin ángel xíꞌíi̱n, ta ni̱ kii na noo̱ mií Ndios, na̱ ndáño̱ꞌo yuꞌu̱, na̱ kéchóon yuꞌu̱ noo̱.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌíín: “Pablo, o̱ sa̱ yu̱ꞌóo̱n, chi̱ kánian nakuii̱o̱n noo̱ César. Sa̱ꞌá ño̱ó dáka̱ki va Ndios ndidaá ña̱yuu ve̱i xíꞌón ini barco yóꞌo”, kaá na̱ xíꞌíín.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Sa̱ꞌá ño̱ó ndeé koo ini ndo̱, ñani, chi̱ kándísa ndaa̱ yuꞌu̱ ña̱ kee Ndios táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ kaꞌa̱n ángel ñoó xíꞌíín.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Tído miía̱n saa̱ barco yóꞌo tuu rá iin yúku̱ íin ini ta̱ñoꞌo̱ ―kaá Pablo.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ta kúú sa̱ ni̱ xi̱no va uxi̱ komi̱ kuu̱ yáꞌa ndu ta̱ñoꞌo̱ naní Adriático kuaꞌa̱n ndu̱. Ta xoo diꞌa xoo diꞌa kíꞌin barco ñóꞌo ndu kuaꞌa̱n ra̱ kée tachi̱. Tá ni̱ kuu dao ñoó, dá ni̱ ka̱ndaa̱ ini ra̱ kéchoon xíꞌín barco ñoó ña̱ sa̱ na̱tuu yati ndu kuaꞌa̱n ndu̱ yuꞌú ta̱ñoꞌo̱ noo̱ kúú no̱ñóꞌo̱.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ chi̱ki̱ꞌó ra̱ ndi ki̱ꞌo konó nákaa̱ ta̱kui̱í ñoó. Dá ni̱ ka̱tóni̱ ini ra̱ ña̱ kíán oko̱ ndaꞌá. Dá xíka barco kuaꞌa̱n ra̱ cháá ka̱ chí noo̱. Dá ni̱ chi̱ki̱ꞌó tuku ra ndi ki̱ꞌo konó. Dá ni̱ ka̱ndaa̱ ini ra̱ ña̱ nda̱dá saꞌo̱n va ndaꞌá kíán.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ yu̱ꞌú ra̱ ña̱ tuu táꞌan barco ñoó xíꞌín yuu̱ náꞌano ndíta yúꞌu̱ ta̱ñoꞌo̱ ñoó. Dá ni̱ chi̱rkuei ra ndin komi̱ ka̱a ve̱e chí sata̱ diꞌa barco ñoó, dá ná katuu rá. Dá ni̱ ka̱sáꞌá rá seí ndaꞌí ra̱ noo̱ Ndios ña̱ ná tu̱u noo̱ kíi̱.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Dá ni̱ ka̱sáꞌá ta̱ kéchóon xíꞌín barco ñoó kée ra ña̱ ñóꞌo ra taán rá ka̱a ve̱e chí noo̱ diꞌa barco ñoó, tído barco le̱é ñoó vá taó ra̱ ñóꞌo ra, dá kuino ra dáka̱ki ra mií rá, káꞌán rá.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Kúú ni̱ ka̱sto̱ꞌon Pablo xíꞌín ta̱ saꞌándá choon noo̱ soldado, xíꞌín mií soldado, ta kaá na̱:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Dá ví ni̱ saꞌanda soldado ñoó yóꞌo̱ ndíko̱ barco le̱é ñoó, dá ni̱ yaa̱ ra̱ kuaꞌa̱n ra̱ no̱ó ta̱ñoꞌo̱.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Dá tá sa̱ kuaꞌa̱n tu̱u noo̱, dá ni̱ kaꞌa̱n Pablo xíꞌín ndidaá kúú ta̱a ñoó ña̱ ná kasáꞌan ra, ta kaá na̱:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Sa̱ꞌá ño̱ó seí ndaꞌávíi̱ noo̱ ndo̱ ña̱ kasáꞌan ndó, dá naniꞌi̱ iní ndo̱ cháá, dá chi̱ ni iin tóꞌón ndó, ta ni iin tóꞌón idí dini̱ ndo̱ o̱ naá ―kaá na̱.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Tá ni̱ kaꞌa̱n Pablo dión, dá ni̱ tiin na iin pan. Dá ni̱ na̱ki̱ꞌo na ndivéꞌe noo̱ Ndios noo̱ ndidaá kúú ta̱a ñoó. Dá ví ni̱ saꞌanda na̱án. Dá ni̱ ka̱sáꞌá seí na̱án.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Dá ni̱ ndu̱ndeé iní ndidaá ka̱ ta̱a ñoó. Dá ni̱ sa̱sáꞌan taꞌani ra.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Ta ndidaá nduꞌu̱, na̱ ni̱ sa̱ ñoꞌo ini barco ñoó, ni̱ sa̱ kuu ndu uu̱ ciento oni̱ diko saꞌo̱n iin.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Dá tá ni̱ ndi̱noo ini ndu̱ ni̱ sa̱sáꞌan ndu, dá ví ni̱ taó ndíꞌi ra tirió ñóꞌo ini barco ñoó ni̱ sata ra̱án no̱ó ta̱ñoꞌo̱, dá ni̱ ka̱ndaa cháá ña̱ ve̱e rá, dá ni̱ na̱xi̱nko̱o rá lúꞌu̱ ka̱ no̱ó ta̱kui̱í.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Tá ni̱ tu̱u noo̱, kúú ko̱ nákoni ii̱ vá ta̱a ñoó ndá yúku̱ kíán. Tído ni̱ xini ra̱ iin ndáꞌa̱ ta̱ñoꞌo̱ nákaa̱ saꞌa̱ yúku̱ íin ñoó, ta ñoó ndéi ño̱tí. Dá ni̱ kaꞌán rá ña̱ ndá ndi kuu kandeé rá dákáka ra barco ñoó koꞌo̱n ra̱ nda̱ ñoó.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ saꞌanda ra̱ yóꞌo̱ ndíko̱ ka̱a ve̱e ñoó. Dá ni̱ ka̱ndo̱oan ini ta̱kui̱í. Dá ni̱ ndaxí rá yóꞌo̱ ndíko̱ yíto̱, kirá dákáka ra barco ñoó, dá ni̱ na̱xino̱ ra̱ ini ta̱kui̱í, dá kuu kao tuku ra barco. Dá ni̱ da̱káa ra dáꞌo̱n, táꞌa̱n ña̱ tánee chí xoo noo̱ diꞌa barco ñoó. Dá ni̱ na̱kiꞌin barco kuaꞌa̱n ra̱ niꞌi̱ ra̱ noo̱ ndéi ño̱tí ñoó.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Tído ni̱ saa̱ ra̱ ni̱ tuu rá noo̱ ndéi iin tuꞌu ño̱tí ini ta̱ñoꞌo̱ ñoó, chi̱ kíán noo̱ nákiꞌin táꞌan no̱ó ta̱kui̱í ñáni táꞌan. Ta ñoó ni̱ saa̱ noo̱ barco ñoó ni̱ sa̱rneean tein ño̱tí ñoó. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ ní kúu kasandaá ra̱ nda̱ yúꞌu̱ ta̱ñoꞌo̱ ñoó. Ta sa̱ꞌá ña̱ ndée̱ téí ñáni ta̱kui̱í chí sata̱ diꞌa barco ñoó, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ka̱sáꞌá cháchi rá.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Dá ni̱ ka̱ndo̱o ndidaá soldado ña̱ kaꞌání rá ndidaá ta̱a kuaꞌa̱n veꞌe ka̱a néꞌe ra kuaꞌa̱n ra̱, dá ni iin tóꞌón rá ná o̱ kuíno di̱tá rá kasandaá ra̱ nda̱ yúꞌu̱ ta̱ñoꞌo̱.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Tído kóni̱ ta̱ saꞌándá choon noo̱ soldado ñoó ña̱ dáka̱ki ra Pablo. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ ní sónó taꞌon ra ña̱ koo dión. Dá ni̱ saꞌanda ra̱ choon noo̱ ndidaá ta̱a ti̱ꞌa di̱tá ña̱ ná kee ra ini ta̱ñoꞌo̱, dá ná kasandaá ra̱ no̱ñóꞌo̱ i̱chí.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ra̱ ko̱ tíꞌa di̱tá ña̱ ná tiin ra tabla o táꞌí barco, dá ná kasandaá ra̱ no̱ñóꞌo̱ i̱chí, kaá ra̱. Ta dión ni̱ kee ndu, ta kúú ndidaá vá nduꞌu̱ ni̱ ka̱ki.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.