Lucas 15

To Ngü Mürü ka Me bete Gina Ngü (S Sudan) (MUH) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Gbü gara sïkpï, wü kpara te ewü ngbü ero *jiase fü miri ka wü Rüma, de wü gara siti wü kpara, ngbü ta ekoro kpaka Yesu, teka adi eje ngari Me gögömö na.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Te wü *Farusi de wü *mürü rïrï wu bala, fü ewü akpo da edi ngü te Yesu, gü ba, “Komoko la ngbü ezü e de wü siti kpara, te ewü le rïrï ka Me de, neh teka ne?”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Te Yesu wu ngü la, fü ah ayia amala ngü fü ewü gbü mani, gü ba,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Te mü de wü kambiliki esaka mü teke ꞌburuve, fü bibiri na esüka ewü adürü la, mü ena amere baye? Mü ena ace engu, de ah dürü fï bala? Aꞌa! Mü ena ayia ace mene ewü teke bala nzükpa de füh ye menewa ne sela, fü mü anü, teka agïrï engu de te dürü ne. Mü ena anü agïrï engu bala, bala, zalü te mü ena amaka engu, alügü esüka wü bu ye feke.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Te mü maka kambiliki ka-mü la eyi, mü ena angbü de mere tadu. Fü mü aza kambiliki ka-mü la, abï engu esügü mü,
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 adu di, alügü kpa esüka wü bu ye. Fü mü aï wü awuba mü de wü ajï-kötï ka-mü, gü ba, ‘Ani ngbü de tadu, angü kambiliki ka-ni, ta te dürü ne, ni maka eyi.’ ”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Fü ah adu amala gara ngü fü ewü, gü ba dene, “Ma ngbü emala fü yi dene zu ngü. Me ena angbü de mere tadu, teka siti kpara biringbö, te ena afü maguma ye, adu ale ngü ka Me. Kpah bala, tadu la ena afa nda mere bi wü kpara, te ewü ngbü efï, gü ba, ‘Ani de wü züka kpara ka Me me-ani. Ani mere *siti ngü nda-ani de.’ ”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Fü Yesu adu amala kpah gara mani fü wü kpara la, gü ba, “Gara würüse ta ladü, te di de jiase esaka ye nzükpa. Te bibiri na dürü la, ah ena amere baye? Ah ena anü asiya wa, aka sa kambü ꞌburu, da egïrï jiase ka-ye la kpekpeke, zalü te engu ena amaka. Ah ena adi bala de?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Te engu maka jiase ka-ye la eyi, ah ena angbü de mere tadu, aï wü mürü ye, de wü awuba ye, amala fü ewü, gü ba, ‘Ani ngbü de tadu, angü jiase ka-ni, ta te dürü ne, ni maka eyi.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ma ngbü emala fü yi dene zu ngü. Me de wü *malayïka ka-ye ꞌburu ena angbü kpah de mere tadu, te siti kpara biringbö ena ace *siti ngü ka-ye, adu ale ngü ka Me.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Fü Yesu adu amala kpah gara ngü mani fü ewü, gü ba, “Gara komoko ta ladü de wü di ye ꞌbasu, ꞌburu wü jaji komoko.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Gbü gara sïkpï, fü sidi ye ayia amala ngü fü wö ye, gü ba, ‘Wö ni deyï, ye to nda-ni e-nga-kpa, te ni ena amaka te gara sidi nga ye, te ye ena akpi la.’ Fü wö ye na adu aza wü e ka-ye la, agafa fü ewü ꞌbasu mini ake enga ni ye.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Fütanga sïkpï mba cüküꞌdaye, fü sidi ye la ayia acïnzï wü e ka-ye la ꞌburu asidi, aza jiase la, ayia ace gba wö ye, anü kpa te gara sü nengete. Fü ah angbü eröfö ngü ye, da endondoro kpala, asiti wü jiase ka-ye la ꞌburu ꞌdaaa, teka wü tadu ka füh kotö ne.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Te engu siti wü jiase la nza tete ꞌburu, fü mere kpïrï tala ayia atï gbü sü la. Fü cïnga arï tete afa sü, angü gara e te engu ena azü nda tïne ma.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Fü ah ayia anü kpaka gara kpara gbü sü la, ayi-tata, de ah to tima fü ni. Fü kpara la ale, ato tima fefe, teka fü ah adi eceka kpï fütanga wü mba ka-ye.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Fü ah angbü eceka wü mba, te ewü ngbü ezü ca-e ka-wü la, fü gümü e la akpo kpah da emere engu. Angü kpara biringbö te ena ato e-mazü fefe na nda ma.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Fütanga ngü la, fü fïngangü kaka adu afü te-ye, gü ba, ‘Ööö, ni ngbü ekpi ka tala sene kükürü, neh teka ne? Ceka la, kpa gba wö ni, wü kpara ka tima kaka kpala ngbü ezü züka e, esika di, gbü wü sïkpï ꞌburu.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Te ah bala la, ni ena adu ka-ni adu kpaka wö ni, fü ni amala fefe, gü ba, “Wö ni deyï, ni mere *siti ngü eyi gbü jia Me, gbü jia ye kpah mini.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Ah tï fü ni angbü baka ye ye tïne de. Ye za ni, ye o tïne bü baka kpara ka tima ka-ye.” ’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Fü engu ayia aza kaje, angbü edu ka-ye kpaka wö ye.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Fü mbarase la ayia amala ngü fü wö ye, gü ba, ‘Wüba, ma mere siti ngü eyi gbü jia Me, gbü jia mü kpah mini. Ah tï fere angbü baka ye mü, ne tïne de.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Fü wö ye na ayia kere, amala ngü fü wü kpara ka tima ka-ye, gü ba, ‘Wü kpe kere kere kpa ekötï, wü koro de züka bongo fefe, de ah to te-ye. Wü za kpah tüngü, wü to te jikpakpa, de wü za kpah kamaka, wü to gbü lölö na.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Wü nü, wü za enga yiti, te zege azege de mü te ye la, wü mörö, de ani zü karama. Angü ani de tadu teka ye ni, te du koro ne.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Angü ye ni ne dürü ta eyi adürü, fü ani adu amaka engu enatikine dene. Ah ba e te engu kpi ta akpi, fü ah adu azükü gbü kpi la.’ Fü ewü akpo de karama la, tïne de mere tadu.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Amba, gina mbarase ka komoko la ngbü ta ka-ye agbü yï, da emere tima. Etamurago, te engu du koro tete gbamari ede kötï, fü ah aje ri wü kpara, te ewü ngbü ebï ci, da elo bï.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Te engu je ngü la bala, fü ah aï gara kpara ka tima ka-wü, ayi-tata, gü ba, ‘Mere ngü la ngbü emere te-ye bala teka ne?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Fü kpara ka tima la alügü ngü fefe, gü ba, ‘Ngü la ngbü emere te-ye kükürü de! Enga ni ye, ta te dürü ne, ah du koro me-ye. Fü wö ye aza züka enga yiti, amörö fefe, angü engu du koro eyi de züka küte ye.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Gina mbarase, te mü je ngü la bala, fü maguma mü ayia asiti. Mü le akoro kpaka ewü la de. Te wö ye na wu ngü la bala, fü ah akoro kpakaka na, andaꞌba te-ye fefe, de ah akoro kpaka ani gbü karama la.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Fü mbarase la ace ka-ye kpo. Fü ah amala ngü fü wö ye, gü ba, ‘Wüba, mü je la ri ra ne. Ma ngbü ele ta-ngü te mü sene gügü. Wü rïrï ka-mü ꞌburu, te mü ngbü eto fere ne, ma ngbü emere ewü amere. Amba mba enga meme bane, te mü to fere, teka fü a azü de wü awuba ra ne, mü to kpah de.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Mü ceka la, enatikine ye mü te du koro ne, ah siti ta jiase ka-mü ꞌburu teka ngü ka wü jaji würüse, fü mü adu aza bü züka enga yiti ka-mü, amörö fefe? Mü mere ngü la bala neh teka ne?’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Fü wö ye na andaꞌba te-ye fefe, gü ba, ‘Enga ra, nih nda-nih ake nih ma sene, teka wü sïkpï ꞌburu. Wü e ka-ra ne ꞌburu, wüh de wü e ka-mü.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Amba enatikine, enga ni mü, ta te dürü ne, du koro eyi. Te di bala, ah tï fü nih amere karama, angbü de mere tadu tekaka na de? Angü ah gegege baka ta te engu kpi akpi, fü ah adu azükü gbü kpi la.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.