Gênesis 24
To Ngü Mürü ka Me bete Gina Ngü (S Sudan) (MUH) vs ARIB
1 Me ngbü ta eto wazi fü Abarayama, fü ah angbü emere wü ngü di, gbü wü re kaka ꞌburu, te engu mere füh kotö ne.
1 Ora, Abraão era já velho e de idade avançada; e em tudo o Senhor o havia abençoado.
2 — ausente —
2 E disse Abraão ao seu servo, o mais antigo da casa, que tinha o governo sobre tudo o que possuía: Põe a tua mão debaixo da minha coxa,
3 — ausente —
3 para que eu te faça jurar pelo Senhor, Deus do céu e da terra, que não tomarás para meu filho mulher dentre as filhas dos cananeus, no meio dos quais eu habito;
4 — ausente —
4 mas que irás à minha terra e à minha parentela, e dali tomarás mulher para meu filho Isaque.
5 Fü mürü tima la alügü ngü fefe, gü ba, “Anga te würüse engu le ago agbü Kanana kpakine de, teka sü te mo amo la? Te ah bala la, ni ena amere baye? Ni ena adu aza Yïsaka, ago di kpala, teka fü ah aza würüse engu la?”
5 Perguntou-lhe o servo: Se porventura a mulher não quiser seguir-me a esta terra, farei, então, tornar teu filho à terra donde saíste?
6 Fü Abarayama agü ba, “Aꞌa, ah bala fï de! Mü mere e aza ye ra, adu di kpala fï de.
6 Respondeu-lhe Abraão: Guarda-te de fazeres tornar para lá meu filho.
7 Angü Mere Me mala ta me-ye, gü ba, ‘Ma yia, de ma ce gba a, gbü sü te wüh bï ra tete, de ma go kpakine.’ Fü Me akïna kïna, gü ba, ‘Ni ena ato tö ka wü Kanana ne fü wü kundu ra.’ Te di bala, te ye ra ena ace sü ne, adu angbü nengete kpala la, ah esiti. Mü ena amaka züka würüse fefe na, angü Me ena atima *malayïka ka-ye, fü ah atï fü mü engagira nü. Fü ah ale ta-ngü te mü. Fü mü amaka züka würüse, ase, adu di fü Yïsaka.
7 O Senhor, Deus do céu, que me tirou da casa de meu pai e da terra da minha parentela, e que me falou, e que me jurou, dizendo: À tua o semente darei esta terra; ele enviará o seu anjo diante de si, para que tomes de lá mulher para meu filho.
8 Amba, te würüse engu le teka adu ake mü agbü Kanana akine nda de la, de mü ce engu, fü mü adu ka-mü kpakine. Ngü tï amere mü gbü kïna, de te mü kïna te-mü di la de. Te ngü engu kpala kpah baye la, mü mere e aza Yïsaka, adu de engu kpala kpo fï de.”
8 Se a mulher, porém, não quiser seguir-te, serás livre deste meu juramento; somente não farás meu filho tornar para lá.
9 Fü mere mürü tima la ayia akïna lö Abarayama, gü ba, “Ni ena amere wü ngü, de te ye mala fü ni ne, kpah ꞌburu bala.”
9 Então pôs o servo a sua mão debaixo da coxa de Abraão seu senhor, e jurou-lhe sobre este negócio.
10 Fütanga ngü la, fü mere mürü tima la adu areke te-ye, aza wü kamele ka Abarayama nzükpa. Fü ah aza kpah gara bi wü e esaka Abarayama, ayia ao füh wü nü la, teka anü ase würüse la di. Fü ewü ayia anü, anü, akoro nengete, agbü tö ka Padanarama, gbü gara ꞌbaranga de ïrï ye Arana, ta te enga ni ye Abarayama, de ïrï ye Nayora, ra ta kötï gbügbü na ne.
10 Tomou, pois, o servo dez dos camelos do seu senhor, porquanto todos os bens de seu senhor estavam em sua mão; e, partindo, foi para a Mesopotâmia, à cidade de Naor.
11 Te mere mürü tima ka Abarayama nü koro tete gbü ꞌbaranga la, nga tamurago, gbü lö-ra te wü würüse ngbü ekoro ese ngu tete, fü ah anü de wü kamele ka-ye la, kpa ede du-kpa-ngu la. Fü ah amala ngü fü wü kamele la, de wü ra kötö.
11 Fez ajoelhar os camelos fora da cidade, junto ao poço de água, pela tarde, à hora em que as mulheres saíam a tirar água.
12 Fü mürü tima ka Abarayama la ayia aku gba fü Me, gü ba, “Wayi, Me, te mü di de *vüngüte ka Abarayama, mü ü kaje fere enatikine, de ngü de te ma koro tüngüngü na ne mere te-ye fere, baka e te mere kpara ka-ra ngbü ele ne. Mü mere ngü fü mere kpara ka-ra ba mürü, angü mü de vüngüte kaka-na.
12 E disse: Ó Senhor, Deus de meu senhor Abraão, dá-me hoje, peço-te, bom êxito, e usa de benevolência para com o meu senhor Abraão.
13 — ausente —
13 Eis que eu estou em pé junto à fonte, e as filhas dos homens desta cidade vêm saindo para tirar água;
14 — ausente —
14 faze, pois, que a donzela a quem eu disser: Abaixa o teu cântaro, peço-te, para que eu beba; e ela responder: Bebe, e também darei de beber aos teus camelos; seja aquela que designaste para o teu servo Isaque. Assim conhecerei que usaste de benevolência para com o meu senhor.
15 Te mürü tima la ngbü la bü emala ngü la bala de, ah gü ba, ni ceka kpï bane de, gbangbara! te gara jaji würüse, te ngbü ekoro de bütü-ngu gbü nzö ye, ase ngu. Ïrï jaji würüse engu la de Rebeka. Ah de ye Betuwele, enga ni ye Abarayama.
15 Antes que ele acabasse de falar, eis que Rebeca, filha de Betuel, filho de Milca, mulher de Naor, irmão de Abraão, saía com o seu cântaro sobre o ombro.
16 Rebeka ta de züka jaji würüse, te reke gbü jia wü kpara fa sü. Ah za komoko ta nda la de. Fü Rebeka ayia akoro ase ngu gbü bütü-ngu ka-ye, ayia angbü edu.
16 A donzela era muito formosa à vista, virgem, a quem varão não havia conhecido; ela desceu à fonte, encheu o seu cântaro e subiu.
17 Te mürü tima la wu Rebeka te ngbü edu bala, fü engu ayia akpe de woro, akoro kpakaka na, amala ngü fefe na, gü ba, “Ye to la mba ngu gbü bütü-ngu ka-ye la, de ni nzö.”
17 Então o servo correu-lhe ao encontro, e disse: Deixa-me beber, peço-te, um pouco de água do teu cântaro.
18 Fü Rebeka alügü ngü fefe, gü ba, “Ye nzö enzö, mere kpara.” Fü Rebeka ayia bü wö! ae bütü-ngu la, azoro esaka ye. Fü mürü tima la ayia anzö ngu la.
18 Respondeu ela: Bebe, meu senhor. Então com presteza abaixou o seu cântaro sobre a mão e deu-lhe de beber.
19 Sidi nga ngu, de te engu nzö la, fü Rebeka ayia amala ngü fefe, gü ba, “Ni ena ato ngu fü wü kamele ka-ye la, de wüh nzö te nga wü ꞌburu.”
19 E quando acabou de lhe dar de beber, disse: Tirarei também água para os teus camelos, até que acabem de beber.
20 Fü Rebeka ayia atökö ngu la gbü bütü-ngu ka-ye ꞌburu gbü mere gada, te wüh ngbü eto ngu fü wü nü gbügbü. Fü Rebeka akpe adu kpa füh du-kpa-ngu, ase gara ngu. Fü ah angbü enda nga ye, da ese ngu fï bala. Fü wü kamele anzö ngu te nga wü la ꞌburu.
20 Também com presteza despejou o seu cântaro no bebedouro e, correndo outra vez ao poço, tirou água para todos os camelos dele.
21 Fü komö mürü tima la ayia agu ka ngü la. Fü engu angbü eceka Rebeka, da efï nga ngü, gü ba, “E-ena adi dela würüse te Me fe engu fü Yïsaka, teka gba ka-ni ne, de?”
21 E o homem a contemplava atentamente, em silêncio, para saber se o Senhor havia tornado próspera a sua jornada, ou não.
22 Te wü kamele nzö ngu tï tete, fü mürü tima la ayia aza mere züka mafe, te wüh mere gbü *diki-se, ato fü Rebeka, de ah to gbü gü ye. Fü engu adu aza wü kengbe, te wüh mere kpah gbü diki-se, ato te kpakpa na.
22 Depois que os camelos acabaram de beber, tomou o homem um pendente de ouro, de meio siclo de peso, e duas pulseiras para as mãos dela, do peso de dez siclos de ouro;
23 Fü engu ayi-ta Rebeka, gü ba, “Ye neh mbi mbi de ye da? Te ani nü de wü kpara ka-ni, bete wü nü ka-ni ne, kpa gba wü la, ani tï eyi amaka mba sü ara tete?”
23 e perguntou: De quem és filha? dize-mo, peço-te. Há lugar em casa de teu pai para nós pousarmos?
24 Rebeka gü ba, “Ïrï wö ni de Betuwele, ye Nayora.
24 Ela lhe respondeu: Eu sou filha de Betuel, filho de Milca, o qual ela deu a Naor.
25 Wü koro ekoro de wü nü ka-wü la ꞌburu, de ani nü kpa ekötï. Wü ena amaka sü ka rara kpa gba ani kpala, te ena atï de wü kpara la, de wü nü ꞌburu. Wüh ena ato kpah zü-e fü wü nü la. Wü koro ekoro.”
25 Disse-lhe mais: Temos palha e forragem bastante, e lugar para pousar.
26 — ausente —
26 Então inclinou-se o homem e adorou ao Senhor;
27 — ausente —
27 e disse: Bendito seja o Senhor Deus de meu senhor Abraão, que não retirou do meu senhor a sua benevolência e a sua verdade; quanto a mim, o Senhor me guiou no caminho à casa dos irmãos de meu senhor.
28 Fü Rebeka akpe adu kpa ekötï, amala nga ngü la fü ni ye.
28 A donzela correu, e relatou estas coisas aos da casa de sua mãe.
29 — ausente —
29 Ora, Rebeca tinha um irmão, cujo nome era Labão, o qual saiu correndo ao encontro daquele homem até a fonte;
30 — ausente —
30 porquanto tinha visto o pendente, e as pulseiras sobre as mãos de sua irmã, e ouvido as palavras de sua irmã Rebeca, que dizia: Assim me falou aquele homem; e foi ter com o homem, que estava em pé junto aos camelos ao lado da fonte.
31 Te Labana koro kpaka wü mürü tima la, fü engu amala ngü fü ewü, gü ba, “Mere kpara, ye kpakine baka kpara te Me le ye fa sü. Ye rü te kaje neh teka ne? Wü koro ekoro, ani nü kpa ekötï, angü ni reke sü teka wü eyi. Mba enga sü kpah ladü teka wü nü ka-ye, fü ewü ara tete.”
31 E disse: Entra, bendito do Senhor; por que estás aqui fora? pois eu já preparei a casa, e lugar para os camelos.
32 Fü mürü tima ka Abarayama la ayia, de wü kpara gbü nga ye, anü de wü Labana kpa ekötï.
32 Então veio o homem à casa, e desarreou os camelos; deram palha e forragem para os camelos e água para lavar os pés dele e dos homens que estavam com ele.
33 Fütanga ngü la, fü ewü adu aza e-mazü, akoro di, ato fü wü ngba la. Fü mürü tima la amala ngü fü Labana, gü ba, “Aꞌa, ani tï azü kümü nda-ani la de. Ni le amala la si-ngü, te wüh tima ni tete, koro di gba wü ne, fü wü feke.” Fü Labana alügü ngü fefe na, gü ba, “Ye mala ngü engu la emala.”
33 Depois puseram comida diante dele. Ele, porém, disse: Não comerei, até que tenha exposto a minha incumbência. Respondeu-lhe Labão: Fala.
34 Fü mürü tima la ayia areke te-ye, akpo emala ngü fü wü Labana, gü ba, “Ni de kpara ka tima ka Abarayama, te di de afudu wö ye ne.
34 Então disse: Eu sou o servo de Abraão.
35 Angü Me to wazi fü Abarayama eyi fa sü. Abarayama koro tïne eyi mere kpara, de mere bi wü e esaka ye. Me to mere bi se, wü labï, wü nü, ba wü kambiliki, de wü yiti, abe kpah te wü dongï, de wü kamele eyi fefe na fa sü.
35 O Senhor tem abençoado muito ao meu senhor, o qual se tem engrandecido; deu-lhe rebanhos e gado, prata e ouro, escravos e escravas, camelos e jumentos.
36 Kpah bala, Sara bï ye komoko kpah eyi fü Abarayama, tïne gbü gbe ye dene. Fü Abarayama ayia ato mere bi wü e ka-ye la kpah eyi, ace ao ꞌburu fü ye ye la.
36 E Sara, a mulher do meu senhor, mesmo depois, de velha deu um filho a meu senhor; e o pai lhe deu todos os seus bens.
37 Fü Abarayama ayia atima ni, gü ba, ‘Ni koro, ni se würüse fü ye ni la kpakine. Ni mere e, ase würüse la fü ye ni esüka egba wü Kanana, te ani ngbü gbü sü ka-ewü ne, de.
37 Ora, o meu senhor me fez jurar, dizendo: Não tomarás mulher para meu filho das filhas dos cananeus, em cuja terra habito;
38 Ni nü kpa gbü sü ka nguwa wö ani kpakine, de ni ceka jaji würüse la gbü nguwa wö ani.’ Fü ni, mürü tima, ayia akïna kïna, ga, ni ena amere ngü la ꞌburu kpah bala, baka e te mere ka-ni mala la.
38 irás, porém, à casa de meu pai, e à minha parentela, e tomarás mulher para meu filho.
39 Ni yi-tata ta kpah eyi, ga, ‘Anga te würüse la le teka adu agbü tö ka wü Kanana nda de, angü sü mo amo la?’
39 Então respondi ao meu senhor: Porventura não me seguirá a mulher.
40 Fü Abarayama amala fü ni, gü ba, ‘Me, de te ni, Abarayama, le ngü kaka-na ne, engu ena atima malayïka ka-ye engagira nü, de ah ü kaje fü ni, fü ni afe züka würüse fü ye ni gbü nguwa ani.
40 Ao que ele me disse: O Senhor, em cuja presença tenho andado, enviará o seu anjo contigo, e prosperará o teu caminho; e da minha parentela e da casa de meu pai tomarás mulher para meu filho;
41 Amba te wü mürü ni le, gü ba, “Jaji würüse engu mere e adu ake ni kpa gbü Kanana de la,” ngü ma, kïna engu de te ni kïna te-ni di ne, tï arï gbü nga ni nda de.’
41 então serás livre do meu juramento, quando chegares à minha parentela; e se não te derem, livre serás do meu juramento.
42 Baka te ni nü koro füh du-kpa-ngu mari ede ꞌbaranga de kpane ne. Fü ni arü, aku gba fü Me, gü ba, ‘Wayi bala Me, ye de vüngüte ka mere kpara ka-ni, Abarayama! Ah le de ye ü kaje fü ni, de ni maka würüse fü ye mere kpara ka-ni.
42 E hoje cheguei à fonte, e disse: Senhor, Deus de meu senhor Abraão, se é que agora prosperas o meu caminho, o qual venho seguindo,
43 Angü ni rü eyi de füh du-kpa-ngu ne, teka amala ngü fü gara jaji würüse te ena akoro, ase ngu. Ni ena ayi-tata, de ah to ngu fü ni, de ni nzö.
43 eis que estou junto à fonte; faze, pois, que a donzela que sair para tirar água, a quem eu disser: Dá-me, peço-te, de beber um pouco de água do teu cântaro,
44 Te jaji würüse engu la le eyi ato ngu fü ni, de wü kamele ka-ni ꞌburu la, dela eyi jaji würüse, te ye fe, de ah di wara Yïsaka, ye mere kpara ka-ni ne.’ Dela gba ka-ni tïne, te ni ku fü Me.
44 e ela me responder: Bebe tu, e também tirarei água para os teus camelos; seja a mulher que o Senhor designou para o filho de meu senhor.
45 Kpah bü baka te ni ngbü la eku gba fü Me bala, fü ni awu Rebeka, te ngbü ekoro de bütü-ngu gbü nzö ye. Fü ah akoro kürrrü! anü kpa füh du-kpa-ngu, akpo angbü ese ngu. Fü ni ayia amala ngü fefe na, gü ba, ‘Ye to ngu fü ni, de ni nzö.’
45 Ora, antes que eu acabasse de falar no meu coração, eis que Rebeca saía com o seu cântaro sobre o ombro, desceu à fonte e tirou água; e eu lhe disse: Dá-me de beber, peço-te.
46 Fü engu ayia kere, ae bütü-ngu la, azoro esaka ye. Fü ah ayia ato ngu la, fü ni anzö. Fü ah adu kpah, ase ngu, ato fü wü kamele ka-ni ꞌburu.
46 E ela, com presteza, abaixou o seu cântaro do ombro, e disse: Bebe, e também darei de beber aos teus camelos; assim bebi, e ela deu também de beber aos camelos.
47 Fü ni ayia ayi-tata, gü ba, ‘Ye neh ye da?’ Engu gü ba, ‘Ni de ye Betuwele, te di de ye Nayora, enga ni ye Abarayama,’ ne. Te ni je ngü la bala, fü ni ayia aza mafe ne, ato fefe, teka de engu to gbü gü ye. Fü ni aza kpah wü kengbe, de engu to gbü kpa ye.
47 Então lhe perguntei: De quem és filha? E ela disse: Filha de Betuel, filho de Naor, que Milca lhe deu. Então eu lhe pus o pendente no nariz e as pulseiras sobre as mãos;
48 Fü ni adu agbo nga ïrï Me afa sü, angü engu zu de vüngüte ka mere kpara ka-ni. Teka ne de, angü Me gü tamu kaje la me-ye fü ni, fü ni akoro amaka tangbase ne, de wüh za te-wü ake Yïsaka, angü engu de mürü ye Abarayama fanü fanü.”
48 e, inclinando-me, adorei e bendisse ao Senhor, Deus do meu senhor Abraão, que me havia conduzido pelo caminho direito para tomar para seu filho a filha do irmão do meu senhor.
49 Fü mürü tima la adu ayi-ta ewü, gü ba, “Wü je ngü, de te ni mala la eyi? Te di bala, wü ena alügü ngü fü mere kpara ka-ni, agü neh fe? Wü tï amere ngü la fefe, baka e te engu ngbü ele? Ah le de wü mala züka ngü emala fü mere kpara ka-ni, te wü le eyi ato jaji würüse ne, fü ye mere kpara ka-ni aza engu wara ye tete la. Amba te wü le de la, de wü mala emala fü ni mbölö, teka de ni wu mene ngü, te ni ena amere.”
49 Agora, pois, se vós haveis de usar de benevolência e de verdade para com o meu senhor, declarai-mo; e se não, também mo declarai, para que eu vá ou para a direita ou para a esquerda.
50 Fü wü Labana ake Betuwele alügü ngü, gü ba, “Gara ngü gömö a, te a ena amala nda ma, angü ngü la koro ka-ye kpaka Me.
50 Então responderam Labão e Betuel: Do Senhor procede este negócio; nós não podemos falar-te mal ou bem.
51 A ena ato Rebeka ato fü yi. Mü ena aza engu aza, anü di, ato fü ye Abarayama wara ka tete, baka e te Me mala.”
51 Eis que Rebeca está diante de ti, toma-a e vai-te; seja ela a mulher do filho de teu senhor, como tem dito o Senhor.
52 Te mürü tima la je ngü la bala, fü engu ayia abu nzökuta ye kötö, agbo nga ïrï Me.
52 Quando o servo de Abraão ouviu as palavras deles, prostrou-se em terra diante do Senhor:
53 Fü engu ayia aza mere bi wü züka e, ato fü Rebeka, baka wü tüngü, wü ꞌbiri, wü kengbe, de wü bongo. Fü ah adu kpah aza mere bi wü se, ato fü wü di enga ni ye Rebeka, bete ni ye na.
53 e tirou o servo jóias de prata, e jóias de ouro, e vestidos, e deu-os a Rebeca; também deu coisas preciosas a seu irmão e a sua mãe.
54 Te ngü la nza tete, fü mürü tima la adu tïne, azü e de wü kpara ka-ye. Fü ewü ayia ara sela.
54 Então comeram e beberam, ele e os homens que com ele estavam, e passaram a noite. Quando se levantaram de manhã, disse o servo: Deixai-me ir a meu senhor.
55 Fü ewü amala ngü fefe, gü ba, “Te enga ni ani ena angbü la mba de wü ani sene, teka sïkpï nzükpa feke, fü wü ayia tïne, ago de ewü la, ah ena adi esiti?”
55 Disseram o irmão e a mãe da donzela: Fique ela conosco alguns dias, pelo menos dez dias; e depois irá.
56 Mürü tima la gü ba, “Yi mere e atïrï kaje fere enatikine de, angü Me le ta-ngü te ra eyi me-ye, fü ra ayia amere ngü, de te wüh tima ra tüngüngü ne. Te di bala ne, yi ce kaje fere, de ma yia enatikine, de ma du kpaka mere kpara ka-ra.”
56 Ele, porém, lhes respondeu: Não me detenhas, visto que o Senhor me tem prosperado o caminho; deixai-me partir, para que eu volte a meu senhor.
57 Wüh gü ba, “Te ah bala la, ani ena aï Rebeka, ayi-tata teka ngü la feke. Fü ani aje ngü la gögömö.”
57 Disseram-lhe: chamaremos a donzela, e perguntaremos a ela mesma.
58 Fü ewü ayia aï Rebeka, ayi-tata, ga, “Rebeka, enga ni ani deyï, ye le eyi ayia enatikine, ago de wü komoko ne agbü Kanana, teka fü ye mere kpara ka-ewü aza ye wara ye tete?” Rebeka gü ba, “Wayi, ni le eyi ago de ewü kpala enatikine.”
58 Chamaram, pois, a Rebeca, e lhe perguntaram: Irás tu com este homem; Respondeu ela: Irei.
59 Te wüh je ngü la cu gömö Rebeka bala, fü ewü aci ꞌburu ale, gü ba, “Rebeka go ka-ye ego de ewü.” Fü ewü ayia eto kpah gara mere würüse, kpara ka tima ka ni ye Rebeka, de ah nü, ah di emere tima fü Rebeka.
59 Então despediram a Rebeca, sua irmã, e à sua ama e ao servo de Abraão e a seus homens;
60 Fü wü mürü ye Rebeka amala ngü fefe, agü ba,
60 e abençoaram a Rebeca, e disseram-lhe: Irmã nossa, sê tu a mãe de milhares de miríades, e possua a tua descendência a porta de seus aborrecedores!
61 Fü wü Rebeka ayia de wü würüse ka tima ka-ye, te Labana to, alï füh wü kamele. Fü ewü ayia go, de wü kpara ka tima ka Abarayama, agbü Kanana.
61 Assim Rebeca se levantou com as suas moças e, montando nos camelos, seguiram o homem; e o servo, tomando a Rebeca, partiu.
62 Gbü wü sïkpï la, Yïsaka go ngbü ka-ye gbü gara sü, gbü tö ka wü Kanana sela, te wüh ngbü eï, gü ba, Negebe ne, ede du-kpa-ngu de ïrï ye Bïrï-Laroyi ne.
62 Ora, Isaque tinha vindo do caminho de Beer-Laai-Rói; pois habitava na terra do Negebe.
63 Gbü gara ra bane, fü Yïsaka ayia etamurago, anü da endoro egbere lö ye. Engu ga, ni ceka kpï bane de, gbo! te wü kpara te ewü ngbü egboko ekoro füh mere bi wü kamele. Fü ah ayia anü, teka de ani maka te-ani de wü kpara la.
63 Saíra Isaque ao campo à tarde, para meditar; e levantando os olhos, viu, e eis que vinham camelos.
64 Wü Rebeka ngbü ta ekoro dela me-wü. Fü Rebeka ayia aceka kpï bane, awu Yïsaka nengete. Fü Rebeka ayia akö füh kamele ka-ye ne kötö.
64 Rebeca também levantou os olhos e, vendo a Isaque, saltou do camelo
65 Fü ah ayia ayi-ta mürü tima ka Abarayama, gü ba, “Kpara de te ngbü ekoro de kpala, da enü mbi de ani de kpakine, ah de neh da?” Mürü tima la gü ba, “Dela Yïsaka, watï ye ne.” Fü Rebeka ayia aza mere kpa bongo, abuka gbüra ye, ani di.
65 e perguntou ao servo: Quem é aquele homem que vem pelo campo ao nosso encontro? respondeu o servo: É meu senhor. Então ela tomou o véu e se cobriu.
66 Fü mürü tima la ayia anü kpaka Yïsaka kpala. Fü ah atï te nga ngü te mere te-ye de kpala, amala ꞌburu fü Yïsaka, gü ba, “Ni koro de wara ye eyi dene.”
66 Depois o servo contou a Isaque tudo o que fizera.
67 Fü Yïsaka ayia angbü de mere tadu. Fü ah ayia aza Rebeka, adu di, ao gbü gugu, ta te ni ye na, Sara, ngbü gbügbü na ne, wara ye tete. Fü Yïsaka ale Rebeka ꞌduwa cu afa sü. Te di bala, fü jia Yïsaka adu alofo, fütanga kö ni ye la, teka ngü ka Rebeka.
67 Isaque, pois, trouxe Rebeca para a tenda de Sara, sua mãe; tomou-a e ela lhe foi por mulher; e ele a amou. Assim Isaque foi consolado depois da morte de sua mãe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.