Romanos 11
Ya̱ʼa̱ tseʼe je̱ nam ko̱jtstán juuʼ veʼe je̱ Nteʼyamˍ xyaktaajnjimdu je̱ nMa̱j Vintsá̱namda Jesucristo ka̱jx (MTONT) vs NVT
1 Nꞌamo̱tutú̱vipts a̱tseꞌe: ¿Tyunmaso̱o̱ktinuts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ jyáyuda? ¡Ni vintso̱va xa je̱ꞌe̱ veꞌe veꞌem du̱katuujn! Á̱tsam xa je̱ꞌe̱ veꞌe israeejlit jayu, je̱ Abraham xa a̱tseꞌe je̱ chaan je̱ kyo̱o̱j, je̱ꞌe̱ a̱tseꞌe nu̱toꞌk je̱ Benjamín je̱ chaan je̱ kyo̱o̱j.
1 Então pergunto: Deus rejeitou seu povo, a nação de Israel? Claro que não! Eu mesmo sou israelita, descendente de Abraão e membro da tribo de Benjamim.
2 Kaꞌa xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱masa̱ꞌa̱k je̱ jyayu juuꞌ veꞌe ju̱jpani vyinko̱o̱n. Mnu̱jaꞌvidup xa miitseꞌe vintso̱ veꞌe vyaꞌañ je̱p Kunuuꞌkx Jatyán ku̱jxp je̱p joma veꞌe je̱ Elías du̱nu̱ꞌa̱a̱ꞌni je̱ israeejlit jayu je̱ja je̱ Nteꞌyam vyinkujk. Jidu̱ꞌu̱m tseꞌe vyaajñ:
2 Não, Deus não rejeitou seu povo, que conheceu de antemão. Vocês sabem o que as Escrituras dizem a esse respeito? O profeta Elias se queixou a Deus sobre o povo de Israel, dizendo:
3 “Ma̱ja̱ Vintsá̱n, yakꞌo̱o̱ꞌktinu xa veꞌe je̱ mꞌayook ko̱jtsnajxpata̱jkta je̱tseꞌe du̱jaavdini je̱ yo̱jxpe̱jtu̱n joma veꞌe myakvinjaꞌvi myakvintsa̱ꞌki. A̱tsji xa veꞌe jadoꞌk taannu juuꞌ veꞌe mvinjaꞌvijup mvintsa̱ꞌkijup, ax xyakꞌo̱o̱ꞌkuvaanduvapts a̱tseꞌe.”
3 “Senhor, eles mataram teus profetas e derrubaram teus altares. Sou o único que restou, e agora também procuram me matar”.
4 Ax jidu̱ꞌu̱m tseꞌe je̱ Nteꞌyam yꞌatso̱o̱jvji: “Ka mítsjyap xa veꞌe toꞌk juuꞌ a̱tseꞌe xtaajnjip, xtaajnjipnum xa a̱tseꞌe nu̱vuxtojtu̱k miijl je̱ yaaꞌtya̱jk juuꞌ veꞌe du̱kavinko̱xkténidup je̱ apa̱mnax juuꞌ veꞌe Baal du̱xa̱a̱j.” Jidu̱ꞌu̱m tseꞌe je̱ Elías yaknu̱u̱jmi.
4 E vocês se lembram da resposta de Deus? Ele disse: “Ainda tenho outros sete mil que jamais se prostraram diante de Baal”.
5 Nay veꞌempa tseꞌe u̱xyam yꞌijtpa. Nu̱ꞌeejyjits je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam vyinko̱o̱jnjidi je̱ myaaꞌyu̱n ka̱jx.
5 O mesmo acontece hoje, pois uns poucos do povo de Israel permaneceram fiéis, escolhidos pela graça de Deus.
6 Je̱ myaaꞌyu̱n ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam vyinko̱o̱jnjidi; ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapeꞌe ku veꞌe du̱toondi juuꞌ veꞌe o̱y. Ku̱x pa̱n je̱ Nteꞌyameꞌe je̱ jayu ku̱du̱vinka̱a̱jn je̱ꞌe̱ ka̱jx ku veꞌe du̱tonda juuꞌ veꞌe o̱y, kaꞌa tseꞌe maaꞌyu̱n ku̱yaktij juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ jayu tyoojnjip.
6 E, se a escolha se dá pela graça de Deus, então não se baseia nas obras deles, pois nesse caso a graça deixaria de ser o que verdadeiramente é, ou seja, gratuita e imerecida.
7 ¿Ax vintso̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe? Kaꞌa tseꞌe je̱ israeejlit jayu du̱paatti juuꞌ veꞌe jyaꞌíxtidup; je̱ nu̱ꞌeejyjida pa̱neꞌe je̱ Nteꞌyam vinko̱o̱jnju̱du, je̱ꞌe̱ tseꞌe du̱paattu juuꞌ veꞌe je̱ israeejlit jayu jyaꞌíxtidup. Ax je̱ nu̱may jayu, ma̱kk tseꞌe vyimpijttini je̱ vyinmaꞌyu̱nda.
7 Portanto, a situação é esta: a maioria do povo de Israel não encontrou o que tanto buscava, mas uns poucos, aqueles que Deus havia escolhido, o encontraram, enquanto o coração dos demais foi endurecido.
8 Veꞌem xa ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn je̱ Kunuuꞌkx Jatyán vyaꞌañ: “Je̱ Nteꞌyam tseꞌe ma̱kk pa̱ꞌmu̱xju̱du je̱ vyinmaꞌyu̱nda, u̱xyam paat tseꞌe du̱kavinjávada juuꞌ veꞌe jyaꞌíxtup je̱tseꞌe du̱kavinmó̱tuda juuꞌ veꞌe jyamó̱tudup.”
8 Como dizem as Escrituras: “Deus os fez cair em sono profundo. Até hoje, fechou-lhes os olhos para que não vejam, e tapou-lhes os ouvidos para que não ouçam”.
9 Vaampa xa veꞌe je̱ David jidu̱ꞌu̱m:
9 Da mesma forma, Davi disse: “Que sua mesa farta se transforme em laço, em armadilha que os faça pensar que tudo vai bem. Que seus privilégios os façam tropeçar, e que recebam o que merecem.
10 Vaꞌan viints du̱vimpijttini,
10 Que seus olhos se escureçam para que não vejam, e que suas costas fiquem encurvadas para sempre”.
11 Nꞌamo̱tutú̱vinuvapts a̱tseꞌe, ku veꞌe je̱ israeejlit jayu kyaꞌadi je̱p to̱kin ja̱a̱tp, ¿tunvintó̱kiduts je̱ꞌe̱ vineꞌe? ¡Ni vintso̱va xa je̱ꞌe̱ veꞌe veꞌem du̱katuujn! Ku xa veꞌe je̱ israeejlit jayu tyo̱kintoondi, je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe tyukka̱daakjidi je̱ joojntykin juuꞌ veꞌe xa̱ꞌma ka̱jx ijtp pa̱n pa̱n jatyeꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap, veꞌem tseꞌe je̱ israeejlit jayu myuꞌé̱kjadat ku veꞌe du̱ꞌixta je̱ts je̱ Nteꞌyameꞌe je̱ maaꞌyu̱n toꞌnu̱xju̱dup pa̱n pa̱n jatyeꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap.
11 Acaso o povo de Deus tropeçou e caiu sem possibilidade de se levantar? Claro que não! Foram desobedientes e, por isso, Deus tornou a salvação acessível aos gentios, para que seu próprio povo sentisse ciúme.
12 Ax veꞌem tseꞌe, je̱ israeejlit jayu je̱ tyo̱kin ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam o̱o̱y du̱tunkunuuꞌkx pa̱n pa̱n jatyeꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap. ¿Ax vintso̱ts je̱ꞌe̱ nꞌiteꞌe nu̱yojk je̱ kunooꞌkxu̱n du̱kamo̱ꞌo̱t je̱ israeejlit jayu ku veꞌe du̱jaanchjaꞌvidinuvat je̱ Nteꞌyam?
12 Se os gentios foram enriquecidos porque os israelitas fracassaram ao rejeitar a salvação que Deus lhes oferece, imaginem como será maior a bênção para o mundo quando Israel for plenamente restaurado!
13 Miitsta, ka je̱ israeejlit jáyuvapta, je̱p xa veꞌe juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntukmuko̱tsuvaandup. Je̱ Nteꞌyam a̱tseꞌe xvinko̱o̱n je̱ts a̱tseꞌe nꞌítu̱t je̱ꞌe̱ je̱ kyuká̱tsiva, je̱ꞌe̱ a̱tseꞌe xke̱jxp je̱ts a̱tseꞌe je̱ o̱y ka̱ts je̱ o̱y ayook nvaajnjadat pa̱n pa̱n jatyeꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap, je̱ꞌe̱ ka̱jxts a̱tseꞌe o̱o̱y ntunyakvinko̱pka ya̱ toonk.
13 Dirijo-me especialmente a vocês, gentios. E, uma vez que fui designado apóstolo aos gentios, enfatizo isso
14 Ntsa̱jkpts a̱tseꞌe je̱tseꞌe a̱ts je̱ nmuꞌisraeejlit jayu du̱ꞌíxtat je̱ maaꞌyu̱n juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam mtoꞌnu̱xju̱dup, veꞌemts je̱ꞌe̱ veꞌe du̱ꞌíxtiduvat vintso̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ maaꞌyu̱n tyoꞌnu̱xjadat je̱tseꞌe veꞌem du̱jaye̱jptuvat je̱ joojntykin juuꞌ veꞌe xa̱ꞌma ka̱jx ijtp.
14 porque desejo que, de algum modo, o povo de Israel sinta ciúme e assim eu possa levar alguns deles à salvação.
15 Ku̱x ku xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱masa̱a̱k je̱ israeejlit jayu, vanꞌit tseꞌe du̱mujo̱tꞌo̱ꞌyi juuꞌ veꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap. Ax ku tseꞌe je̱ Nteꞌyam du̱kuva̱jknuvat je̱ israeejlit jayu, veꞌem tseꞌe yꞌíttat ax joꞌn ku̱jyoojntykpa̱jknuva je̱ o̱o̱ꞌkpata̱jk.
15 Pois, se a rejeição deles possibilitou que o resto do mundo se reconciliasse com Deus, a aceitação será ainda mais maravilhosa. Será vida para os que estavam mortos!
16 Pa̱n yaktukmuyo̱jxp xa veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ ju̱ts juuꞌ veꞌe tooꞌva̱jkp yakja̱jtsp, jye̱ꞌe̱ika̱jxpapts je̱ꞌe̱ veꞌe nu̱jom je̱ ju̱ts juuꞌ veꞌe u̱xꞌo̱o̱k yakja̱jtsp. Pa̱n yaktukmuyo̱jxp tseꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ ku̱p aaꞌts, jye̱ꞌe̱ika̱jxpapts je̱ꞌe̱ veꞌe nu̱jom je̱ ku̱p axén.
16 Se a parte da massa entregue como oferta é santa, então toda ela é santa. E, se as raízes da árvore são santas, os ramos também o serão.
17 Miitsta, ka je̱ israeejlit jáyuvapta, veꞌem xa miitseꞌeda ax joꞌn toꞌk je̱ yukjo̱o̱tmit olivos ku̱p axén. Je̱ts je̱ israeejlit jayu, veꞌemts je̱ꞌe̱ veꞌeda ax joꞌn je̱ olivos ku̱p axén juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún. Veꞌem xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱tún ax joꞌn ku̱du̱ku̱spujx toꞌk je̱ axén je̱ olivos ku̱p juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún je̱tseꞌe je̱m du̱pa̱a̱jmji toꞌk je̱ axén juuꞌ veꞌe yukjo̱o̱tmit olivos ku̱p je̱tseꞌe toꞌk muk yꞌit ma̱a̱t je̱ olivos ku̱p juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún. Ax veꞌem tseꞌe, je̱ olivos ku̱p juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún, veꞌem ax joꞌn je̱ꞌe̱ je̱ ña̱a̱j du̱mo̱o̱jy je̱ axén juuꞌ veꞌe je̱m ijt je̱tseꞌe yakku̱spujx, je̱tseꞌe veꞌem ax joꞌn je̱ olivos kú̱pjyam je̱ ña̱a̱j du̱ma̱ꞌa̱ je̱ yukjo̱o̱tmit ku̱p je̱ yꞌaxén juuꞌ veꞌe je̱m yaktukmupa̱ꞌmi, nay veꞌempats miitseꞌe je̱ kunooꞌkxu̱n xjaye̱pta je̱ kunooꞌkxu̱n ka̱jx juuꞌ veꞌe je̱ israeejlit jayu jyaye̱jptu.
17 Mas alguns desses ramos, alguns do povo de Israel, foram cortados. E vocês, gentios, que eram ramos de uma oliveira brava, foram enxertados na árvore. Agora, portanto, participam do alimento nutritivo que vem da raiz da oliveira especial de Deus.
18 Ax kaꞌa tseꞌe xko̱ꞌo̱yjávadat je̱ israeejlit jáyuda. ¿Vintso̱seꞌe mnamyá̱jajadat? Veꞌem xa miitseꞌeda ax joꞌn toꞌk je̱ ku̱p axén. Ax kaꞌa tseꞌe je̱ ku̱p axén je̱ ña̱a̱j du̱ma̱ꞌa̱ je̱ ku̱p aaꞌts, je̱ ku̱p aaꞌts tseꞌe du̱mo̱o̱yp je̱ ku̱p axén je̱ ña̱a̱j.
18 No entanto, não devem se orgulhar de terem sido enxertados no lugar dos ramos que foram cortados, pois é a raiz que sustenta o ramo, e não o contrário.
19 Nu̱njajtp tseꞌe ku veꞌe nu̱toꞌk vyaꞌanu̱t: “Je̱ꞌe̱ ka̱jx xa veꞌe je̱ ku̱p axén yakku̱spujx je̱ts a̱tseꞌe je̱m nyakpu̱u̱jm.”
19 Talvez digam: “Esses ramos foram cortados para abrir espaço para nós”.
20 Veꞌemam xa je̱ꞌe̱ veꞌe. Je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe yꞌitta ax joꞌn je̱ ku̱p axén juuꞌ veꞌe yakku̱spojx je̱tseꞌe kyo̱o̱ꞌkꞌijtni je̱ ku̱p ma̱a̱t juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún, ku̱x kaꞌa veꞌe du̱jaanchjávada je̱ Nteꞌyam. Miits tseꞌe mꞌijttup ax joꞌn je̱ axén juuꞌ veꞌe toꞌk muk ijtp je̱ ku̱p ma̱a̱t juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún, ku̱xeꞌe xjaanchjávada. Kaꞌa tseꞌe mnamyá̱jajadat je̱ꞌe̱ ka̱jx; nayꞌixꞌítjada veꞌe je̱ts kaꞌa veꞌe mꞌíttat ax joꞌn toꞌk je̱ axén juuꞌ veꞌe je̱ ku̱p yaktukmupa̱ꞌmi je̱tseꞌe yakku̱spojxnuva.
20 É verdade, mas lembrem-se de que esses ramos foram cortados porque não creram e que vocês estão ali porque creem. Portanto, não se orgulhem, mas temam o que poderia acontecer.
21 Ku̱x pa̱n kaꞌa xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱tukma̱ꞌt je̱ israeejlit jayu juuꞌ veꞌe ijttup ax joꞌn je̱ avintso̱ ku̱p axén, ¿vintso̱seꞌe xnasjávada je̱ts miitseꞌe mtukmo̱ꞌo̱tjadat pa̱n kaꞌa veꞌe xjaanchjávada?
21 Pois, se Deus não poupou os ramos naturais, também não poupará vocês.
22 Ya̱ꞌa̱ ka̱jx tseꞌe nꞌíxumda vintso̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam vaꞌajts o̱y jo̱o̱t ñapyu̱mju̱ je̱ts nay veꞌempa vintso̱ veꞌe je̱ ma̱kk tsaachpaatu̱n du̱pu̱m. Ma̱kk tseꞌe je̱ tsaachpaatu̱n du̱pu̱u̱jmja pa̱n pa̱n jatyeꞌe ijttup je̱p to̱kin ja̱a̱tp; ax vaꞌajts o̱y jo̱o̱t tseꞌe ñapyu̱mju̱ miits ma̱a̱tta, je̱ꞌe̱ veꞌe ku veꞌe mnaajkꞌítjada o̱y jayu je̱ Nteꞌyam ma̱a̱t. Pa̱n kaꞌa tseꞌe veꞌem xtonda, veꞌem tseꞌe mjajttuvat ax joꞌn je̱ꞌe̱ jyajtti.
22 Observem como Deus é, ao mesmo tempo, bondoso e severo. É severo com os que lhe desobedecem, mas é bondoso com vocês, desde que continuem a confiar em sua bondade. Mas, se deixarem de confiar, também serão cortados.
23 Ax pa̱n je̱ israeejlit jayu tseꞌe du̱jaanchjaꞌvidinuvap je̱ Nteꞌyam, yakpa̱a̱mdinuvapts je̱ꞌe̱ veꞌe jómam yꞌijtti, ku̱x o̱ꞌyixjup je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱tseꞌe jadoꞌk nax je̱m du̱pa̱a̱mnuvat.
23 E, se o povo de Israel abandonar sua incredulidade, será enxertado novamente, pois Deus tem poder para enxertá-los de volta na árvore.
24 Miitsta, ka je̱ israeejlit jáyuvapta, veꞌem xa miitseꞌeda ax joꞌn je̱ olivos ku̱p axén juuꞌ veꞌe ye̱e̱ꞌk je̱m yukjo̱o̱tm, vanꞌit tseꞌe yakku̱spujx je̱tseꞌe yakpa̱a̱jmji juuꞌ veꞌe kyahꞌavintso̱kú̱pip, je̱ olivos ku̱p juuꞌ veꞌe ka̱yuꞌuj ka̱tún. ¿Vintso̱ts nꞌiteꞌe kyaꞌo̱ꞌyinuvat je̱tseꞌe yakpa̱a̱mnuvat jadoꞌk nax joma veꞌe yꞌijt je̱ israeejlit jayu? Je̱ꞌe̱ tseꞌe ijttup ax joꞌn je̱ avintso̱ ku̱p axén.
24 Vocês eram, por natureza, o ramo cortado de uma oliveira brava. Portanto, se Deus se mostrou disposto a fazer algo contrário à natureza ao enxertá-los em sua árvore cultivada, estará ainda mais disposto a enxertar os ramos naturais de volta na árvore da qual eles fazem parte.
25 Utsta ajchta utsta tsa̱ꞌa̱da, ntsa̱jkp a̱tseꞌe je̱tseꞌe xnu̱jávadat juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam ñu̱pa̱a̱jmtki je̱tseꞌe kyayaknu̱java yꞌijt, veꞌem tseꞌe mkanayjávajadat je̱ts o̱o̱yeꞌe juuꞌ xtunnu̱jávada. Kaꞌa xa veꞌe je̱ israeejlit jayu ma̱kk je̱ vinmaꞌyu̱n du̱jaye̱pta xa̱ꞌma ka̱jx, vanꞌit paatji veꞌe ku veꞌe pyoꞌoku̱t pa̱n pa̱n jatyeꞌe ka je̱ israeejlit jáyuvap, je̱ꞌe̱ tseꞌe du̱jaanchjávadap je̱ Nteꞌyam.
25 Irmãos, quero que vocês entendam este mistério para que não se orgulhem de si mesmos. Alguns do povo de Israel têm o coração endurecido, mas isso durará apenas até que o tempo dos gentios se complete.
26 Ax veꞌem tseꞌe nu̱jom je̱ israeejlit jayu du̱jaye̱jptinit je̱ joojntykin juuꞌ veꞌe xa̱ꞌma ka̱jx ijtp. Veꞌem xa je̱ꞌe̱ veꞌe ax joꞌn je̱ Nteꞌyam vyaajñ je̱p Kunuuꞌkx Jatyán ku̱jxp:
26 E assim todo o Israel será salvo. Como dizem as Escrituras: “O libertador virá de Sião e afastará Israel
27 Ya̱ꞌa̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ ko̱jtstán juuꞌ a̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe nmaso̱o̱kjadap ku a̱tseꞌe je̱ tyo̱kin ntuknu̱vaatstinit.
27 E esta é minha aliança com eles: eu removerei seus pecados”.
28 Choꞌoxpu̱jkpts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ israeejlit jáyuda ku̱xeꞌe du̱kajaanchjávada je̱ o̱y ka̱ts je̱ o̱y ayook. Miits je̱ mꞌo̱ꞌyinda xa je̱ꞌe̱ veꞌe ku veꞌe du̱kajaanchjávada. O̱yam tseꞌe vyeꞌema, tyukko̱nvaatsts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe du̱jáyuvat, cha̱jkpts je̱ꞌe̱ veꞌeda je̱ jyu̱jpit jayu ka̱jxta, je̱ Abraham, je̱ Isaac, ma̱a̱t je̱ Jacob.
28 Muitos do povo de Israel agora são inimigos das boas-novas, e isso beneficia vocês, gentios. No entanto, porque ele escolheu seus patriarcas, eles ainda são o povo que Deus ama.
29 Kaꞌa xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱vinmatyíku̱ts pa̱n pa̱n je̱ꞌe̱ veꞌe vyinka̱a̱mp je̱tseꞌe du̱kunuuꞌkx.
29 Pois as bênçãos de Deus e o seu chamado jamais podem ser anulados.
30 Miitsta, ka je̱ israeejlit jáyuvapta, kaꞌa tseꞌe xka̱tsu̱pa̱jkti je̱ Nteꞌyam; ax u̱xyam tseꞌe je̱ Nteꞌyam mtukmo̱ꞌo̱tjada ku̱x kaꞌa veꞌe je̱ israeejlit jayu kya̱tsa̱pa̱kta.
30 Em outros tempos, vocês, gentios, foram rebeldes contra Deus, mas agora, por causa da desobediência deles, vocês receberam misericórdia.
31 Ax nay veꞌempa tseꞌe, ó̱yameꞌe je̱ israeejlit jayu du̱kaka̱tsa̱pa̱kta je̱ Nteꞌyam, tukmo̱ꞌo̱tjadapts je̱ꞌe̱ veꞌe, veꞌem ax joꞌn miitseꞌe u̱xyam mtukmo̱ꞌo̱tjada joꞌn.
31 Agora eles são os rebeldes, e Deus foi misericordioso com vocês, para que eles também participem da misericórdia dele.
32 Je̱ Nteꞌyam xa veꞌe nu̱jom je̱ jayu du̱yaktaan je̱p to̱kin ja̱a̱tp ku̱xeꞌe kyaka̱tsa̱pá̱kjada. Veꞌem tseꞌe du̱tuujn je̱tseꞌe toꞌk ka̱ꞌa̱jyji du̱tukmo̱ꞌo̱tu̱t.
32 Pois Deus colocou a todos debaixo da desobediência para que de todos tivesse misericórdia.
33 ¡O̱o̱y xa veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱tunnu̱ma̱ja du̱tunnu̱jaancha! ¡Vaꞌajts kuvij a̱a̱ꞌk xa je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ts o̱o̱y tseꞌe juuꞌ du̱tunnu̱java! ¿Pa̱nts nꞌiteꞌe o̱ꞌyixjup je̱tseꞌe du̱vinmó̱tuvu̱t pa̱n tya̱jxeꞌe je̱ts vintso̱ veꞌe juuꞌ du̱tún?
33 Como são grandes as riquezas, a sabedoria e o conhecimento de Deus! É impossível entendermos suas decisões e seus caminhos!
34 Veꞌem xa je̱ꞌe̱ veꞌe ax joꞌn je̱ Kunuuꞌkx Jatyán vyaꞌañ:
34 “Pois quem conhece os pensamentos do Senhor? Quem sabe o suficiente para aconselhá-lo?”
35 ¿Pa̱nts je̱ꞌe̱ nꞌiteꞌe tooꞌva̱jkp juuꞌ tu̱du̱ma̱ꞌa̱ je̱tseꞌe u̱xꞌo̱o̱k kyuve̱jtu̱xju̱t?
35 “Quem lhe deu primeiro alguma coisa, para que ele precise depois retribuir?”
36 Je̱ Nteꞌyam xa veꞌe nu̱jom juuꞌ jaty du̱pa̱a̱m, je̱ꞌe̱ je̱ cho̱jku̱n ka̱jx tseꞌe nu̱jom juuꞌ jaty du̱yakje̱ji, je̱ꞌe̱ je̱ mya̱jin ka̱jx tseꞌe nu̱jom juuꞌ jaty yꞌit. ¡Yakma̱ja yakjaanchats je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam yꞌijtnit xa̱ꞌma ka̱jx! Amén.
36 Pois todas as coisas vêm dele, existem por meio dele e são para ele. A ele seja toda a glória para sempre! Amém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.