Jonas 1
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NTLH
1 Dughiar mam Ekiam akam isa Amitain otarim Jona ganɨga ghaze,
1 Certo dia, o Senhor Deus disse a Jonas, filho de Amitai:
2 “Niniven nguibar bar ekiam, an arazir kuram nan damazimɨn otogha gɨfa. Kamaghɨn amizɨ, nɨ datɨrɨghɨra mangɨ, akam akunɨva a gasɨva a mɨkɨm.”
2 — Apronte-se, vá à grande cidade de Nínive e grite contra ela, porque a maldade daquela gente chegou aos meus ouvidos.
3 Ezɨ puvatɨ Jona Ikiavɨra Itir Godɨn arɨ, nguibar ekiam Tarsisɨn mangasa nɨghnɨsi. Egha Jopan nguibar ekiamɨn uaghira kuriba itir danganimɨn gari, ezɨ Tarsisɨn mangamin kurir mam iti. Ezɨ a uan kurir ivezim akɨrigha gɨvagha kurimɨn ingarir gumaziba ko kurimɨn bɨragha Ekiamɨn arava Tarsisɨn zui.
3 Jonas se aprontou, mas fugiu do Senhor , indo na direção contrária. Ele desceu a Jope e ali encontrou um navio que estava de saída para a Espanha. Pagou a passagem e embarcou a fim de viajar com os marinheiros para a Espanha, para longe do Senhor .
4 Ezɨ Ekiam amɨnir bar dafam amadazɨma an ongarim gisɨn ivai, ezɨ osɨmtɨzir dafam ongarim batozɨma kurim bighɨrɨghasava ami.
4 No entanto, Deus mandou um forte vento, e houve uma tempestade no mar. Era tão violenta, que o navio estava em perigo de se partir ao meio.
5 Ezɨ kurimɨn suighava an ingarir gumaziba atiatia aguava, vaghvagha akurvazim bagha uan asebar diava arai. Egha me kurim mɨghɨvghighasa, kurimɨn itir bizir maba isa ongarimɨn ada akuri. Dughiar kamnaghɨn, Jona kurimɨn dɨkɨnim giraghu, egha akuava ongani.
5 Os marinheiros ficaram com muito medo e gritavam por socorro, cada um ao seu deus. E, para que o navio ficasse mais leve, jogaram a carga no mar. Porém Jonas tinha descido ao porão e ali havia se deitado e caído num sono profundo.
6 Ezɨ kurimɨn suizir gumazir ekiam a bagha ghuava a mɨgɨa ghaze, “Nɨ manmaghsuava akui? Nɨ osegh dɨkavigh uan asemɨn dɨm! Eghtɨ aser kam ti en apangkuvigh en akuraghtɨ e ovengan kogham.”
6 O capitão do navio o encontrou ali e disse: — Como é que você está aí dormindo? Levante-se e peça socorro ao seu deus. Pode ser que ele tenha pena de nós e não deixe a gente morrer.
7 Ezɨ kurimɨn ingarir gumaziba uariv gɨa ghaze, “Ia izɨ e arazitam damigh fogham, tinara amizɨma osɨmtɨzir kam e bato.” Egha me foghasa uan nguibamɨn arazir mam gikarara zuima Jonan ziam oto.
7 Os marinheiros disseram uns aos outros: — Vamos tirar a sorte para descobrir quem é o culpado de estarmos neste perigo. Eles fizeram isso, e o nome de Jonas foi sorteado.
8 Ezɨ me an azara, “Nɨ, osɨmtɨzir e bativir kaba inigha izir gumazim, nɨ dar gun e mɨkemegh. Nɨ tizim kagh a gami? Nɨ ten gumazim, egha managhɨra ikegha izi? Nɨ nguibar manam ko, ikɨzir manamra gumazim?”
8 Então lhe perguntaram: — Agora diga: quem é o culpado de tudo isso? O que você está fazendo aqui? De onde você vem? De que país você é, e qual é o seu povo?
9 Ezɨ a men akam ikaragha ghaze, “Kɨ Hibruian gumazir mam, egha kɨ Godɨn ziam fer gumazim. A Godɨn uan Nguibamɨn itim, an ongarim ko nguazimɨn ingari.”
9 — Eu sou hebreu — respondeu Jonas — e adoro o Senhor , o Deus do céu, que fez o mar e a terra.
10 Ezɨ Jona me geghanizɨ me kamaghɨn fo, a Ikiavɨra Itir Godɨn ari. Ezɨ me bar atiatigha aguava an azara, “Nɨ manmaghɨram ami?”
10 Em seguida, Jonas contou que estava fugindo de Deus, o Senhor . Aí os marinheiros ficaram mais apavorados ainda e disseram: — Veja só o que você fez!
11 Dughiar kamnaghɨra ongarim bar moghɨra ikuva zui. Ezɨ me an azara, “E manmaghɨra nɨ damightɨma, ongarim e bagh amɨragh magɨram?”
11 A tempestade piorava cada vez mais, de modo que os marinheiros perguntaram a Jonas: — Que devemos fazer com você para que o mar se acalme?
12 Ezɨ a ghaze, “Nan suiragh na isɨ ongarir torimɨn na akunigh, eghtɨ ongarim amɨragh magɨram. Kɨ fo, na bangɨn amɨnim ko ongarim osɨmtɨzir ekiam ia ganɨngi.”
12 Jonas respondeu: — Vocês me peguem e joguem no mar, que ele ficará calmo. Pois eu sei que foi por minha culpa que esta terrível tempestade caiu sobre vocês.
13 Ezɨ puvatɨ, kurimɨn ingarir gumaziba kurim inigha azenan nguazimɨn mangasava pul gami. Datɨrɨghɨn ongarim bua bar ekevegha ghuanabogha, faragha ingarizɨ moghɨn bar a gafira. Kamaghɨn me ghuava avenge.
13 Em vez de fazerem isso, os marinheiros começaram a remar com toda a força, tentando levar o navio para a praia; porém não conseguiam nada porque a tempestade piorava ainda mais.
14 Egha me Ikiavɨra Itir God diava arai, “O Jonan Ekiam, e nɨn dei! E gumazir kam ongarim mɨkɨnightɨ, nɨ an ovevem ikaraghtɨ e ovengan kogham. Nɨ gumazir osɨmtɨziba puvatɨzir kamɨn ovevem e gasan markɨ. O Ikiavɨra Itir God, nɨ uabɨ ifongezɨ bizir kaba otifi, nɨ uabɨ dar amu.”
14 Então oraram bem alto, assim: — Ó
15 Egha me Jona inigha anekunizɨ, a iraghuzɨ, ongarir mɨghɨgha ingarir kam maghɨra amɨragha uaghiri.
15 Em seguida, os marinheiros pegaram Jonas e o jogaram no mar, e logo o mar se acalmou.
16 Bizir kamɨn kurimɨn ingarir gumaziba bar Ikiavɨra Itir Godɨn atiatigha, gɨn an ofa gamua akam akɨrigha, an ziam fe.
16 Eles ficaram com tanto medo do Senhor , que lhe ofereceram um sacrifício e lhe fizeram promessas.
17 Ezɨ Ikiavɨra Itir God osirir dafar mam amadazɨ, a iza Jona tuizɨ, an an navir averiam giraghu. Jona osirir kamɨn navir averiam aruer 3pla ko dɨmagarir 3plan an aven iti.
17 O Senhor ordenou que um grande peixe engolisse Jonas. E ele ficou dentro do peixe três dias e três noites.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.