Neemias 2
mri2012 (MRI2012) vs VC
1 Heoi, i te marama Nihana i te rua tekau o ngā tau o Kīngi Arataherehe, i te mea he wāina i tōna aroaro, ka hāpainga ake e ahau te wāina, hoatu ana ki te kīngi. Kāhore hoki ahau i pōuri i mua atu i tōna aroaro.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Nā, ka mea te kīngi ki ahau, “He aha tōu kanohi i pōuri ai, kāhore nei hoki ōu mate? Ehara tēnei i te mea kē atu i te pōuri o te ngākau.”
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 Anō rā ko ahau ki te kīngi, “Kia ora tonu te kīngi; he aha tōku mata i kore ai e pōuri, i te mea kua ururuatia te pā, te whare o ngā tanumanga o ōku mātua, ā, kua pau ōna kēti i te ahi?”
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Anō rā ko te kīngi ki ahau, “He aha te mea ka tonoa nei e koe?”
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 Nā, ka kī atu ahau ki te kīngi, “Ki te pai te kīngi, ki te mea hoki e paingia ana tāu pononga i tōu aroaro, kia ungā ahau e koe ki Hūrā, ki te pā o ngā tanumanga o ōku mātua, kia hangā ai e ahau.”
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Nā, ka mea te kīngi ki ahau (i tōna taha anō hoki te kuīni e noho ana), “Kia pēhea te roa ōu ka haere nei, ā, hei āhea koe hoki mai ai?” Nā, kua pai ki te kīngi kia ungā ahau, ā, whakaritea ana e ahau he wā ki a ia.
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 I mea anō ahau ki te kīngi, “Ki te pai te kīngi, me hōmai he pukapuka ki ahau ki ngā kāwana i tāwāhi o te awa, kia tukua ahau e rātou kia puta atu ā tae noa ki Hūrā;
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 he pukapuka anō hoki ki a Āhapa, kaitiaki o te ngahere a te kīngi, kia hōmai e ia ētahi rākau ki ahau hei hanga mō ngā kurupae o ngā kēti o te nohoanga rangatira i te whare, mō te taiepa hoki o te pā, mō te whare hoki e haere atu ai ahau.” Nā, ka hōmai e te kīngi ki ahau; i rite tonu ki tā te ringa pai o tōku Atua i runga i ahau.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Kātahi ka haere ahau ki ngā kāwana i tērā taha o te awa, hoatu ana e ahau ngā pukapuka a te kīngi ki a rātou. I ungā anō e te kīngi ētahi rangatira hōia, me ētahi hōia eke hōiho hei hoa mōku.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Ā, nō te rongonga o Hanaparata Horoni rāua ko te pononga, ko Tōpia Āmoni, nui rawa te kino i kino ai ki a rāua, nō te mea kua tae he tangata hei rapu i te pai mō ngā tama a Īharaira.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Heoi, kua tae ahau ki Hiruhārama, ā, e toru ōku rā ki reira.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 Nā, ka maranga ahau i te pō, mātou ko ētahi tāngata torutoru hei hoa mōku; kīhai hoki i kōrerotia e ahau ki tētahi tā tōku Atua i hōmai ai ki tōku ngākau kia meatia ki Hiruhārama. Kāhore hoki ōku kararehe; heoi anō ko te kararehe i eke ai ahau.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 I haere anō ahau i te pō i te Kūwaha o te Raorao, ki te ritenga o te puna tarakona, ki te Kūwaha Paru anō hoki, ā, tirotirohia iho e ahau ngā taiepa o Hiruhārama kua pakaru nei me ōna kēti kua pau nei i te ahi.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Kātahi ahau ka haere ki te Kūwaha o te Puna, ki te poka wai anō a te kīngi; heoi kāhore he wāhi e haere atu ai te kararehe e waha ana i ahau.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 Nā, piki ana ahau i te awaawa i te pō, tirotirohia ana e ahau te taiepa. Nā, tahuri ana ahau, tomo ana nā te Kūwaha o te Raorao, hoki ana.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Heoi, kīhai ngā rangatira i mōhio e haere ana rānei ahau ki hea, he aha rānei tāku e mea nei; kāhore anō kia kōrerotia noatia e ahau ki ngā Hūrai, ki ngā tohunga, ki ngā tino tāngata, ki ngā rangatira, ki tērā atu hunga rānei i mahi nei i ngā mahi.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Kātahi ka mea ahau ki a rātou, “Ka kite koutou i te nui o tō tātou aituā, ko Hiruhārama kua ururuatia, ko ōna kēti kua wera i te ahi. Haere mai, tātou ka hanga i te taiepa o Hiruhārama; kei waiho tonu tātou hei tāwainga.”
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Nā, ka kōrerotia e ahau ki a rātou te ringa o tōku Atua i pai nei ki runga i ahau, me ngā kupu a te kīngi i kōrerotia ki ahau.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 I te rongonga ia o Hanaparata Horoni, rātou ko te pononga, ko Tōpia Āmoni, ko Keheme Ārapi, ka whakahī mai rātou ki a mātou, ka whakahāwea ki a mātou, ka mea, “He aha tēnei mea ka meatia nei e koutou? Ka whakakeke rānei koutou ki te kīngi?”
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Kātahi ka whakahoki ahau ki a rātou, ka mea ki a rātou, “Ko te Atua o te rangi, māna e tika ai tā mātou. Nā, ka whakatika mātou, āna tāngata, ka hanga. Ko koutou ia, kāhore he wāhi, he tikanga, he maharatanga rānei, i Hiruhārama.”
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.