Hebreus 2
mri2012 (MRI2012) vs NAA
1 Nā, ko te tikanga tēnei, kia kaha ake tō tātou whakaaro ki ngā mea kua rangona, kei pahuhu atu i a tātou.
1 Por esta razão, importa que nos apeguemos, com mais firmeza, às verdades ouvidas, para que delas jamais nos desviemos.
2 Mehemea hoki te kupu i whakapuakina e ngā anahera he pūmau, ā, he tika tonu te utu i whakahokia mō ngā pokanga kētanga katoa, mō ngā mahi tutū;
2 Porque, se a palavra falada por meio de anjos se tornou firme, e toda transgressão ou desobediência recebeu justo castigo,
3 me pēhea ka mawhiti ai tātou ki te paopao tātou ki tēnei ora nui; i tīmataia nei te kōrero e te Ariki, ā, kua whakaūkia mai ki a tātou e te hunga i rangona ai;
3 como escaparemos nós, se não levarmos a sério tão grande salvação? Esta, tendo sido anunciada inicialmente pelo Senhor, depois nos foi confirmada pelos que a ouviram.
4 me te whakaatu anō te Atua ki tā rātou, i runga i ngā tohu, i ngā mea whakamīharo, i tōna tini o ngā merekara, i ngā tūwhanga mai anō hoki o te Wairua Tapu, he pērā anō me tāna i pai ai.
4 Também Deus testemunhou juntamente com eles, por meio de sinais, prodígios, vários milagres e a distribuição do Espírito Santo, segundo a sua vontade.
5 Kāhore hoki i waiho e ia ki raro i ngā anahera te ao meāke nei puta, tā mātou e kōrero nei.
5 Pois não foi a anjos que Deus sujeitou o mundo que há de vir, sobre o qual estamos falando.
6 Heoi, i whakaaturia mai e tētahi i tētahi wāhi, i mea mai:
6 Pelo contrário, alguém, em certo lugar, deu testemunho, dizendo: “Que é o homem, que dele te lembres? Ou o filho do homem, que o visites?
7 Nohinohi nei te whai i whakaititia iho ai ia e koe i ngā anahera;
7 Fizeste-o, por um pouco, menor do que os anjos e de glória e de honra o coroaste.
8 Kua waiho nei e koe ngā mea katoa ki raro i ōna waewae.”
8 Todas as coisas sujeitaste debaixo dos seus pés.” Ora, ao lhe sujeitar todas as coisas, nada deixou fora do seu domínio. Neste momento, porém, ainda não vemos todas as coisas a ele sujeitas.
9 Ka kite rāia tātou i a Īhu, he nohinohi nei te wāhi i whakaititia iho ai ia i ngā anahera ka oti nei te karauna ki te korōria, ki te hōnore, i muri nei i tōna ngaunga e te mate; he meatanga nā tō te Atua aroha noa kia pāngia ia e te mate mō ngā tāngata katoa.
9 Vemos, porém, aquele que, por um pouco, foi feito menor do que os anjos, Jesus, que, por causa do sofrimento da morte, foi coroado de glória e de honra, para que, pela graça de Deus, provasse a morte por todos.
10 Ko tāna tikanga tika hoki ia, māna nei ngā mea katoa, nāna anō hoki ngā mea katoa i a ia e ārahi ana i ngā tama tokomaha ki te korōria, kia waiho ngā mamae hei mea e tino rite ai te take o tō rātou whakaoranga.
10 Porque convinha que Deus, por causa de quem e por meio de quem todas as coisas existem, conduzindo muitos filhos à glória, aperfeiçoasse, por meio de sofrimentos, o Autor da salvação deles.
11 Ko te kaiwhakatapu hoki, rātou ko te hunga e whakatapua ana, nō te pū kotahi rātou katoa. Koia ia tē whakamā ai ki te hua i a rātou he tēina;
11 Pois, tanto o que santifica como os que são santificados, todos vêm de um só. É por isso que Jesus não se envergonha de chamá-los de irmãos,
12 e mea nei ia,
12 dizendo: “A meus irmãos declararei o teu nome, no meio da congregação eu te louvarei.”
13 Me tēnei anō hoki,
13 E, outra vez: “Eu porei nele a minha confiança.” E, ainda: “Eis aqui estou eu e os filhos que Deus me deu.”
14 Nā, kei ngā tamariki he kikokiko, he toto, koia hoki ia i whakawhiwhia ai anō hoki ki aua mea; kia ai ai tōna matenga hei whakakāhore mō te rangatira o te mate, arā mō te rēwera;
14 Visto, pois, que os filhos têm participação comum de carne e sangue, também Jesus, igualmente, participou dessas coisas, para que, por sua morte, destruísse aquele que tem o poder da morte, a saber, o diabo,
15 kia whakaputaina mai ai hoki e ia ki waho te hunga i meinga e te wehi o te mate hei taurekareka i ngā wā katoa i ora ai rātou.
15 e livrasse todos os que, pelo pavor da morte, estavam sujeitos à escravidão por toda a vida.
16 Kīhai hoki ia i mau ki ngā anahera; engari i mau ia ki te uri o Āperahama.
16 Pois ele, evidentemente, não socorre anjos, mas socorre a descendência de Abraão.
17 Nā konei i tika ai kia whakaritea ia ki ōna tēina i ngā mea katoa, kia waiho ai ia hei tohunga nui e atawhai ana, e pono ana i ngā meatanga ki te Atua, hei whakamārie mō ngā hara o te iwi.
17 Por isso mesmo, era necessário que, em todas as coisas, ele se tornasse semelhante aos irmãos, para ser misericordioso e fiel sumo sacerdote nas coisas referentes a Deus e para fazer propiciação pelos pecados do povo.
18 I te mea hoki ka whakamātautauria ia, ā, mamae iho, e taea e ia te āwhina te hunga e whakamātautauria ana.
18 Pois, naquilo que ele mesmo sofreu, quando foi tentado, é poderoso para socorrer os que são tentados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.