Gênesis 18

mri2012 (MRI2012) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ā, ka puta anō a Ihowā ki a ia i ngā oki o Mamere, i a ia e noho ana i te kūwaha o te tēneti i te tīkākātanga o te rā.
1 O Senhor Deus apareceu a Abraão no bosque sagrado de Manre. Era a hora mais quente do dia, e Abraão estava sentado na entrada da sua barraca.
2 Ā, ka anga ake ōna kanohi, ka titiro, nā, ko ngā tāngata tokotoru e tū ana i tōna taha. Ā, nō tōna kitenga atu, ka rere atu ia i te kūwaha o te tēneti ki te whakatau i a rātou, ā, ka piko ki te whenua.
2 Ele olhou para cima e viu três homens, de pé na sua frente. Quando os viu, correu ao encontro deles. Ajoelhou-se, encostou o rosto no chão
3 Ka mea, “E tōku Ariki, ki te mea he pai tōku ki tāu titiro, kaua rā e kapea tāu pononga.
3 e disse: — Senhores, se eu mereço a sua atenção, não passem pela minha humilde casa sem me fazerem uma visita.
4 Kia tīkina koa tētahi wai, ka horoi i ō koutou waewae, ā, ka okioki koutou i raro i te rākau.
4 Vou mandar trazer água para lavarem os pés, e depois os senhores descansarão aqui debaixo da árvore.
5 Ā, māku e tiki tētahi wāhi taro hei oranga mō ō koutou ngākau; hei muri rā ka haere ai koutou. He mea hoki kua tae mai nei koutou ki tā koutou pononga.”
5 Também vou trazer um pouco de comida, e assim terão forças para continuar a viagem. Os senhores me honraram com a sua visita; portanto, deixem que eu os sirva. Eles responderam: — Está bem, nós aceitamos.
6 Nā, ka hohoro a Āperahama ki te tēneti ki a Hara, ā, ka mea, “Kia hohoro te pokepoke i tētahi parāoa pai, kia toru ngā mēhua, ka hanga i ētahi keke.”
6 Abraão correu para dentro da barraca e disse a Sara: — Depressa! Pegue uns dez quilos de farinha e faça pão.
7 Nā, ka rere a Āperahama ki te kāhui, ā, hopukia ana e ia tētahi kūao kau, he kiri ngāwari, he mea pai, ā, hoatu ana e ia ki tētahi taitamariki; ā, hohoro ana ia te taka i taua mea.
7 Em seguida ele correu até onde estava o gado, escolheu um bom bezerro novo e o entregou a um dos empregados, que o preparou para ser comido.
8 Nā, ka tīkina e ia he pata, he waiū, me te kūao i raweketia e ia, ā, whakatakotoria ana ki tō rātou aroaro; me te tū anō ia i tō rātou taha i raro i te rākau, ā, ka kai rātou.
8 Abraão pegou coalhada, leite e a carne preparada e pôs tudo diante dos visitantes. Ali, debaixo da árvore, ele mesmo serviu a comida e ficou olhando.
9 Nā, ka mea rātou ki a ia, “Kei hea a Hara, tāu wahine?”
9 Então eles perguntaram: — Onde está Sara, a sua mulher? — Está na barraca — respondeu Abraão.
10 Nā, ka mea ia, “He pono ka hoki mai anō ahau ki a koe ā te huringa mai anō o te wā; ā, ka whai tama tāu wahine, a Hara.”
10 Um deles disse: — No ano que vem eu virei visitá-lo outra vez. E nessa época Sara, a sua mulher, terá um filho. Sara estava atrás dele, na entrada da barraca, escutando a conversa.
11 Nā, kua koroheke rawa a Āperahama rāua ko Hara, kua maha ō rāua rā; kua mutu a Hara te pērā me ētahi wāhine.
11 Abraão e Sara eram muito velhos, e Sara já havia passado da idade de ter filhos.
12 Nā, ka kata a Hara i roto i a ia, ka mea, “Ka rūruhitia nei ahau, ā tērā rānei ahau e whai koa, he koroheke nei anō hoki tōku ariki?”
12 Por isso riu por dentro e pensou assim: — Como poderei ter prazer sexual agora que eu e o meu senhor estamos velhos?
13 Nā, ka mea a Ihowā ki a Āperahama, “He aha a Hara i kata ai, i mea ai, ‘He pono, ka whānau tamariki rānei ahau, he rūruhi nei hoki ahau?’
13 Então o Senhor perguntou a Abraão: — Por que Sara riu? Por que disse que está velha demais para ter um filho?
14 He pakeke rawa rānei tētahi mea ki a Ihowā? Kei te tāima i whakaritea, kei te hurihanga mai o te wā, ka hoki mai ahau ki a koe, ā, ka whai tamaiti a Hara.”
14 Será que para o Senhor há alguma coisa impossível? Pois, como eu disse, no ano que vem virei visitá-lo outra vez. E nessa época Sara terá um filho.
15 Nā, ka whakawareware a Hara, ka mea, “Kīhai ahau i kata”; i wehi hoki ia.
15 Ao escutar isso, Sara ficou com medo e quis negar. — Eu não estava rindo — disse ela. Mas o — Não é verdade; você riu mesmo.
16 Nā, ka whakatika atu ngā tāngata rā i reira, ā, ka titiro ki te ritenga mai o Horoma; i haere anō a Āperahama i a rātou, ki te tuku i a rātou kia haere.
16 Depois os visitantes se levantaram e foram para um lugar de onde podiam ver a cidade de Sodoma. E Abraão os acompanhou para lhes mostrar o caminho.
17 Ā, ka mea a Ihowā, “Me huna rānei e ahau i a Āperahama tāku e mea ai.
17 Aí o Senhor Deus disse a si mesmo: “Não vou esconder de Abraão o que pretendo fazer.
18 Ka meinga nei hoki a Āperahama hei iwi nui, hei iwi kaha, ā, māna ka manaakitia ai ngā iwi katoa o te ao?
18 Os seus descendentes se tornarão uma nação grande e poderosa, e por meio dele eu abençoarei todas as nações da terra.
19 E mōhio ana hoki ahau ki a ia, hei mea kia whakahaua iho ai e ia āna tama, me tōna whare, i muri i a ia, ā, kia whakaritea e rātou te ara o Ihowā, ka mahi hoki i te tika, i te whakawā; ā, kia kawea mai ai e Ihowā ki runga ki a Āperahama ngā mea katoa i kōrerotia e ia mōna.”
19 Eu o escolhi para que ele mande que os seus filhos e os seus descendentes obedeçam aos meus ensinamentos e façam o que é correto e justo. Se eles obedecerem, farei por Abraão tudo o que prometi.”
20 Nā, ka mea a Ihowā, “I te mea he nui te karanga o Horoma, o Komora, he taimaha rawa hoki ō rāua kino;
20 Aí o Senhor disse a Abraão: — Há terríveis acusações contra Sodoma e Gomorra, e o pecado dos seus moradores é muito grave.
21 me haere tēnei ahau kia kite he mea rite rānei tā rāua mahi ki tōna karanga kua tae ake nei ki ahau; ā, ki te kāhore, ka mōhio ahau.”
21 Preciso descer até lá para ver se as acusações que tenho ouvido são verdadeiras ou não.
22 Nā, ka tahuri ngā tāngata rā i reira, ā, ka ahu ki Horoma; ko Āperahama ia i tū tonu i te aroaro o te Atua.
22 Então dois dos visitantes saíram, indo na direção de Sodoma; porém Abraão ficou ali com Deus, o Senhor .
23 Nā, ka whakatata a Āperahama, ka mea, “Ka whakangaromia anō hoki e koe te tangata tika rāua ko te tangata kino?
23 Abraão chegou um pouco mais perto e perguntou: — Será que vais destruir os bons junto com os maus?
24 Ākuanei pea e rima tekau ngā tāngata tika i roto i te pā; ka whakangaromia rānei e koe, e kore rānei koe e tohu i taua wāhi mō ngā tāngata tika e rima tekau i roto?
24 Talvez haja cinquenta pessoas direitas na cidade. Nesse caso, vais destruir a cidade? Será que não a perdoarias por amor aos cinquenta bons?
25 Kaua rā tēnā e waiho hei tikanga mō tāu mahi, te whakamate ngātahi i te tangata tika rāua ko te tangata kino. Pēnei ka rite te tangata tika ki te tangata kino; kaua rā koe e pērā. E kore rānei e tika te mahi a te Kaiwhakawā o te whenua katoa?”
25 Não é possível que mates os bons junto com os maus, como se todos tivessem cometido os mesmos pecados. Não faças isso! Tu és o juiz do mundo inteiro e por isso agirás com justiça.
26 Nā, ka mea a Ihowā, “Ki te kitea e ahau i Horoma e rima tekau ngā tāngata tika i roto i te pā, ka tohungia e ahau tēnā wāhi katoa, ka whakaaro hoki ki a rātou.”
26 O Senhor Deus respondeu: — Se eu achar cinquenta pessoas direitas em Sodoma, perdoarei a cidade inteira por causa delas.
27 Nā, ka whakahoki a Āperahama, ka mea, “Nā, kua tīmata nei ahau te kōrero ki te Ariki; he puehu nei ahau, he pungarehu.
27 Abraão voltou a dizer: — Perdoa o meu atrevimento de continuar falando contigo, pois tu és o Senhor, e eu sou um simples mortal.
28 Tērā pea e kore te tokorima o te rima tekau o ngā tāngata tika ka kore te tokorima, e whakangaro rānei koe i te pā katoa?”
28 Pode acontecer que haja apenas quarenta e cinco pessoas direitas. Destruirás a cidade por causa dessa diferença de cinco? Deus respondeu: — Se eu achar quarenta e cinco, não destruirei a cidade.
29 Nā, ka kōrero atu anō ia ki a ia, ka mea, “Tērā pea e kitea e whā tekau kei reira.”
29 Abraão continuou: — E se houver somente quarenta bons? — Por amor a esses quarenta, não destruirei a cidade — Deus respondeu.
30 Anō rā ko ia, “Kaua rā e riri te Ariki, ā, ka kōrero ahau. Tērā pea e kitea e toru tekau kei reira.” Ka mea ia, “E kore e meatia e ahau, ki te kitea e ahau e toru tekau kei reira.”
30 Abraão disse: — Não fiques zangado comigo, Senhor, por eu continuar a falar. E se houver só trinta? Deus respondeu: — Se houver trinta, eu perdoarei a cidade.
31 Ā, ka mea ia, “Nā, kua whakapakari nei ahau ki te kōrero ki te Ariki. Tērā pea e kitea e rua tekau kei reira.”
31 Abraão tornou a insistir: — Estou sendo atrevido, mas me perdoa, Senhor. E se houver somente vinte? — Por amor a esses vinte, não destruirei a cidade — Deus respondeu.
32 Nā, ka mea ia, “Kaua e riri te Ariki ki te kōrero ahau, heoi anō ko tēnei kōrerotanga. Tērā pea e kitea kotahi tekau kei reira.”
32 Finalmente Abraão disse: — Não fiques zangado, Senhor, pois esta é a última vez que vou falar. E se houver só dez? — Por causa desses dez, não destruirei a cidade — Deus respondeu.
33 Nā, ka haere a Ihowā i te mutunga o tāna kōrero ki a Āperahama; ā, hoki ana a Āperahama ki tōna wāhi.
33 Quando o Senhor Deus acabou de falar com Abraão, ele foi embora, e Abraão voltou para casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.