Gálatas 2

mri2012 (MRI2012) vs BKJ

Sair da comparação
1 Muri iho, kia pahure ngā tau tekau mā whā, ka haere anō ahau ki Hiruhārama māua ko Pānapa, me te mau anō i a Taituha hei hoa mōku.
1 Então, catorze anos depois, eu subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 Nā te whakakitenga mai hoki ahau i haere ai, ā, whakatakotoria ana e ahau ki a rātou te rongopai e kauwhautia nei e ahau ki ngā tauiwi; otiia, i meatia pukutia ki te hunga whai ingoa, kei maumau kau tāku oma onāianei, ō mua rā rānei.
2 E subi por causa de uma revelação, e comuniquei-lhes o evangelho que prego entre os gentios, porém particularmente aos que eram de reputação, a fim de eu não correr ou de não ter corrido em vão.
3 Kīhai ia a Taituha tōku hoa, he Kariki nei ia, i meinga kia kotia.
3 Mas nem Tito, que estava comigo, sendo grego, foi obrigado a circuncidar-se;
4 Mō ngā tēina teka hoki i whakaurua pukutia mai, i haere puku mai nei ki te tirotiro i tō mātou āhua, he herekore i roto i a Karaiti Īhu, kia whakataurekareka ai rātou i a mātou.
4 e isso por causa da presença dos falsos irmãos, desconhecedores, que secretamente introduziram-se entre nós para espionar a liberdade que temos em Cristo Jesus, a fim de nos escravizar;
5 Kīhai rawa mātou i whakangāwari iho, i rongo ki a rātou, ahakoa kotahi hāora; he mea kia mau ai te pono o te rongopai ki a koutou.
5 aos quais não nos sujeitamos nem por uma hora; a fim de que a verdade do evangelho permanecesse convosco.
6 Otirā, ko te hunga whai ingoa – ahakoa he aha rātou, kāhore tahi he tikanga ki ahau: kāhore a te Atua whakapai ki te kanohi tangata – kīhai rātou, te hunga whai ingoa, i whakaatu mea ki ahau.
6 Mas quanto aos que pareciam ser alguma coisa, (o que quer que eles fossem, nenhuma diferença faz para mim: nada me importa; Deus não se deixa levar pela aparência do homem) pois aqueles que pareciam ser alguma coisa quando reunidos nada me acrescentaram,
7 Engari i tō rātou kitenga kua tukua ki ahau te rongopai ki te kotingakore, pērā hoki me tērā ki te kotinga kua tukua rā ki a Pita;
7 antes, pelo contrário, quando viram que o evangelho da incircuncisão me foi confiado, assim como o evangelho da circuncisão foi confiado a Pedro;
8 ko te kaimahi hoki i roto i a Pita hei āpōtoro ki te kotinga, mahi ana anō ia i roto i ahau ki ngā tauiwi.
8 (porque aquele que operou eficazmente em Pedro para o apostolado da circuncisão, o mesmo operou também em mim para com os gentios);
9 Nā, nō rātou ka mātau ki te aroha noa kua hōmai ki ahau, ka hōmai e Hēmi, e Kipa, e Hoani, i meinga nei hei pou, ngā ringa matau hei whakahoatanga ki a māua ko Pānapa, mō māua kia haere ki ngā tauiwi, ko rātou ia ki te kotinga.
9 e quando Tiago, Cefas e João, que pareciam ser os pilares, perceberam a graça que me foi dada, deram a mim e a Barnabé suas mãos direitas em sinal de comunhão; nós iríamos aos gentios e eles aos circuncidados.
10 Otiia, me mahara māua ki te hunga rawakore; he mea anō hoki tēnā i hihiko ai ahau.
10 Recomendaram-nos apenas que nos lembrássemos dos pobres; justamente o que eu também estava determinado a fazer.
11 Nā, i te taenga mai o Kipa ki Anatioka, ka whakatika atu ahau ki a ia he kanohi, he kanohi, nō te mea kua tika kia whakahēngia ia.
11 Quando, porém, Pedro foi para Antioquia, me opus a ele face a face, porque ele era reprovável.
12 I mua hoki o te taenga mai o ētahi i a Hēmi, e kai tahi ana ia me ngā tauiwi. Nō tō rātou taenga mai ia, neke atu ana ia, momotu kē ana i a ia; i mataku hoki ki te hunga o te kotinga.
12 Porque, antes de chegarem alguns da parte de Tiago, ele comia com os gentios; mas, quando aqueles vieram, ele retirou-se e separou-se deles, temendo os que eram da circuncisão.
13 I uru anō ērā atu Hūrai ki tōna tinihanga; heoi, riro pū a Pānapa i tō rātou tinihanga.
13 Os demais judeus se afastaram como ele, de modo que mesmo Barnabé foi levado por eles a essa dissimulação.
14 Otirā, i tōku kitenga kīhai rātou i haere tika i runga i te pono o te rongopai, ka mea ahau ki a Kipa i te aroaro o rātou katoa, ki te mea, “Ko koe, he Hūrai, ka whakatauiwi i a koe, ā, kāhore e whakahūrai, me pēhea e taea ai e koe te mea ngā tauiwi kia Hūrai?”
14 Mas, quando vi que eles não andavam corretamente segundo a verdade do evangelho, eu disse a Pedro diante de todos eles: Se tu, sendo judeu, vives como os gentios, e não como os judeus, como obrigas os gentios a viverem como os judeus?
15 “Ko tātou, ko ngā Hūrai tupu nei, ehara nei i te hunga hara nō ngā tauiwi,
15 Nós que somos naturalmente judeus, e não pecadores dentre os gentios;
16 kua mōhio nei ehara ngā mahi a te ture i te mea e tika ai te tangata, engari ko te whakapono ki a Īhu Karaiti; kua whakapono anō tātou ki a Īhu Karaiti, kia meinga ai te whakapono ki a te Karaiti hei tika mō tātou, kāhore ia ngā mahi a te ture; nō te mea kāhore rawa he kikokiko e tika i ngā mahi o te ture.
16 sabemos que um homem não é justificado pelas obras da lei, mas pela fé de Jesus Cristo, nós também cremos em Jesus Cristo, para que pudéssemos ser justificados pela fé de Cristo, e não pelas obras da lei, porque pelas obras da lei nenhuma carne será justificada.
17 “Nā, i a tātou e whai nei kia whakatikaia i roto i a te Karaiti, ki te kitea tātou nei he hunga hara, he minita rānei a te Karaiti ki te hara? Kāhore rāpea.
17 Porém, se enquanto procuramos ser justificados por Cristo, nós mesmos também formos achados pecadores, por acaso seria Cristo o ministro do pecado? De forma alguma.
18 Ki te mea hoki ka hangā anō e ahau ngā mea i wāhia e ahau, e whakakite ana ahau i ahau anō, he tangata hara.
18 Se torno a construir as coisas que eu destruí, eu faço de mim mesmo um transgressor.
19 Nā te ture hoki ahau i tūpāpaku ai ki te ture, kia ora ai ahau ki te Atua.
19 Porque eu, pela lei, estou morto para a lei, para que eu possa viver para Deus.
20 Kua rīpekatia tahitia ahau me te Karaiti; ā, e ora nei, ehara i te mea ko ahau, engari ko te Karaiti e ora ana i roto i ahau. E ora nei hoki ahau i roto i te kikokiko, he oranga nā te whakapono ki te Tama a te Atua, i aroha nei ki ahau, i tuku nei i a ia mōku.
20 Estou crucificado com Cristo, não obstante, eu vivo, porém, não eu, mas Cristo vive em mim. E a vida que agora vivo na carne, vivo-a pela fé do Filho de Deus, que me amou, e entregou-se a si mesmo por mim.
21 Kāhore āku whakakāhore i te aroha noa o te Atua; mehemea hoki i nā runga mai te tika i te ture, maumau mate noa a te Karaiti.”
21 Não negligencio a graça de Deus, pois se a justiça vem pela lei, então Cristo morreu em vão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.