Deuteronômio 2

mri2012 (MRI2012) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, ka tahuri tātou, ka haere ki te koraha nā te ara ki te Moana Whero; i pērā anō me tā Ihowā i kī mai ai ki ahau; ā, he maha ngā rā i taiāwhiotia ai e tātou a Maunga Heira.
1 Depois viramo-nos, e caminhamos ao deserto, caminho do Mar Vermelho, como o SENHOR me tinha dito, e muitos dias rodeamos o monte Seir.
2 Nā, ka kōrero a Ihowā ki ahau, ka mea,
2 Então o Senhor me falou, dizendo:
3 “Ka roa nei tā koutou taiāwhio i tēnei maunga; tahuri whaka te raki.
3 Tendes rodeado bastante esta montanha; virai-vos para o norte.
4 Whakahau hoki ki te iwi, mea atu: ‘Ka haere nei koutou nā ngā rohe o ō koutou tuākana, o ngā tama a Ēhau, e noho ana i Heira; ā, ka wehi rātou i a koutou. Nā, kia tūpato i a koutou;
4 E dá ordem ao povo, dizendo: Passareis pelos termos de vossos irmãos, os filhos de Esaú, que habitam em Seir; e eles terão medo de vós; porém guardai-vos bem.
5 kaua e whakapātaritari i a rātou; e kore hoki e hoatu e ahau ki a koutou tētahi wāhi o tō rātou whenua, ahakoa takahanga mō te kapu o te waewae, nō te mea kua hoatu e ahau a Maunga Heira ki a Ēhau hei kāinga tupu.
5 Não vos envolvais com eles, porque não vos darei da sua terra nem ainda a pisada da planta de um pé; porquanto a Esaú tenho dado o monte Seir por herança.
6 Hokona he kai i a rātou ki te moni, ka kai ai koutou; ko te wai hoki me hoko e koutou i a rātou ki te moni, ka inu ai.
6 Comprareis deles, por dinheiro, comida para comerdes; e também água para beber deles comprareis por dinheiro.
7 “ ‘He mea hoki kua manaaki a Ihowā, tōu Atua, i a koe, i ngā mahi katoa a tōu ringa; e mōhio ana ia ki tōu haerenga i tēnei koraha nui; i tōu taha a Ihowā, tōu Atua, i ēnei tau e whā tekau; ā, kāhore koe i hapa i tētahi mea.’ ”
7 Pois o Senhor teu Deus te abençoou em toda a obra das tuas mãos; ele sabe que andas por este grande deserto; estes quarenta anos o Senhor teu Deus esteve contigo, coisa nenhuma te faltou.
8 Ā, ka pahemo i a tātou ō tātou tuākana, ngā tama a Ēhau, e noho ana i Heira, i te ara i te mānia o Erata, o Ehiono Kēpere. Nā, ka tahuri tātou, ka haere nā te huarahi i te koraha o Moapa,
8 Passando, pois, por nossos irmãos, os filhos de Esaú, que habitavam em Seir, desde o caminho da planície de Elate e de Eziom-Geber, nos viramos e passamos o caminho do deserto de Moabe.
9 ā, ka mea a Ihowā ki ahau: “Kei whawhai koe ki ngā Moapi, kaua anō e whakatari pakanga ki a rātou; tā te mea e kore e hoatu e ahau tētahi wāhi o tōna whenua hei kāinga mōu, nō te mea kua hoatu a Ara e ahau hei kāinga mō ngā tama a Rota.”
9 Então o Senhor me disse: Não molestes aos de Moabe, e não contendas com eles em peleja, porque não te darei herança da sua terra; porquanto tenho dado a Ar por herança aos filhos de Ló.
10 (I noho ngā Emime ki reira i mua, he nui, he tini, he roroa tēnā iwi, rite tahi anō ki ngā Anakimi.
10 (Os emins dantes habitaram nela; um povo grande e numeroso, e alto como os gigantes.
11 I kōrerotia hoki rātou he roroa, he pērā me ngā Anakimi; nā ngā Moapi ia rātou i hua he Emime.
11 Também estes foram considerados gigantes como os anaquins; e os moabitas os chamavam emins.
12 I noho hoki ngā Hori ki Heira i mua; ā muri iho i a rātou, ko ngā tama a Ēhau, nā rātou hoki te hunanga i ērā i ō rātou aroaro, ā, noho iho ana ki tō rātou wāhi, rite tahi tā rātou ki tā Īharaira i mea ai ki te whenua i riro mai i a ia, i hōmai nei e Ihowā ki a rātou.)
12 Outrora os horeus também habitaram em Seir; porém os filhos de Esaú os lançaram fora, e os destruíram de diante de si, e habitaram no seu lugar, assim como Israel fez à terra da sua herança, que o Senhor lhes tinha dado).
13 “Tēnā, whakatika, whiti atu i te awa, i Terete.” Nā, ka whiti mai tātou i te awa, i Terete.
13 Levantai-vos agora, e passai o ribeiro de Zerede. Assim passamos o ribeiro de Zerede.
14 Ā, ko ngā rā i haere mai ai tātou i Karehepārenea, ā tae noa ki tō tātou whitinga mai i te awa, i Terete, e toru tekau mā waru ngā tau, nō ka poto atu i roto i te ope te whakapaparanga katoa o ngā tāngata hāpai patu; te pērā me tā Ihowā i oati ai ki a rātou.
14 E os dias que caminhamos, desde Cades-Barnéia até que passamos o ribeiro de Zerede, foram trinta e oito anos, até que toda aquela geração dos homens de guerra se consumiu do meio do arraial, como o Senhor lhes jurara.
15 I runga anō hoki i a rātou te ringa o Ihowā e whakamate ana i a rātou i te puni ā poto noa rātou.
15 Assim também foi contra eles a mão do Senhor, para os destruir do meio do arraial até os haver consumido.
16 Ā, ka poto katoa ngā tāngata hāpai patu te mate atu i roto i te iwi.
16 E sucedeu que, sendo já consumidos todos os homens de guerra, pela morte, do meio do povo,
17 Nā, ka kōrero a Ihowā ki ahau, ka mea,
17 O Senhor me falou, dizendo:
18 “Hei tēnei rā koe haere ai mā Ara, mā te rohe o Moapa;
18 Hoje passarás a Ar, pelos termos de Moabe;
19 ā, e tata atu koe ki te ritenga atu o ngā tama a Āmona, kaua e whawhai ki a rātou, kaua anō hoki e whakatari pakanga ki a rātou. E kore hoki e hoatu e ahau tētahi wāhi o te whenua o ngā tama a Āmona hei kāinga mōu, nō te mea kua hoatu e ahau hei kāinga mō ngā tama a Rota.”
19 E chegando até defronte dos filhos de Amom, não os molestes, e com eles não contendas; porque da terra dos filhos de Amom não te darei herança, porquanto aos filhos de Ló a tenho dado por herança.
20 (I kōrerotia hoki tērā he whenua tāngata roroa; i noho hoki ngā tāngata roroa ki reira i mua, ā, huaina iho rātou e ngā Āmoni he Hamahumi.
20 (Também essa foi considerada terra de gigantes; antes nela habitavam gigantes, e os amonitas os chamavam zamzumins;
21 He nui, he maha, he roroa taua iwi, rite tahi ki ngā Anakimi. Nā Ihowā ia rātou i huna i tō rātou aroaro; ā, riro ana tō rātou kāinga i a rātou, ā, noho tonu iho i muri i a rātou;
21 Um povo grande, e numeroso, e alto, como os gigantes; e o Senhor os destruiu de diante dos amonitas, e estes os lançaram fora, e habitaram no seu lugar;
22 pērā me tāna i mea ai ki ngā tama a Ēhau, e noho rā i Heira, i tāna hunanga i ngā Hori i tō rātou aroaro; nā, riro ana i a rātou tō rātou kāinga, ā, noho tonu iho rātou i muri i a rātou ā mohoa noa nei.
22 Assim como fez com os filhos de Esaú, que habitavam em Seir, de diante dos quais destruiu os horeus, e eles os lançaram fora, e habitaram no lugar deles até este dia;
23 Nā, ko ngā Āwimi, i noho rā ki ngā pā ā puta noa ki Kaha, nā,ngā Kapatorimi i haere mai rā i Kapatoro rātou i huna, ā, noho iho i muri i a rātou.)
23 Também os caftorins, que saíram de Caftor, destruíram os aveus, que habitavam em Cazerim até Gaza, e habitaram no lugar deles).
24 “Whakatika, haere, whiti atu i te awa i Aranona; nā, kua hoatu e ahau ki tōu ringa a Hihona kīngi o Hehepona, te Amori me tōna whenua; anga atu, tangohia, e riri i tā kōrua riri.
24 Levantai-vos, parti e passai o ribeiro de Arnom; eis aqui na tua mão tenho dado a Siom, amorreu, rei de Hesbom, e a sua terra; começa a possuí-la, e contende com eles em peleja.
25 Kei tēnei rā ahau tīmata ai te whakapā i tōu pāwera, i tōu wehi ki ngā iwi i raro i te rangi, puta noa, puta noa, ina rongo ki tōu rongo, ā, ka wiri rātou, ka auē i a koe.”
25 Neste dia começarei a pôr um terror e um medo de ti diante dos povos que estão debaixo de todo o céu; os que ouvirem a tua fama tremerão diante de ti e se angustiarão.
26 Nā, tukua atu ana e ahau ngā karere i te koraha, i Keremota, ki a Hihona kīngi o Hehepona; mō te āta noho ngā kupu, ā, ka mea atu:
26 Então mandei mensageiros desde o deserto de Quedemote a Siom, rei de Hesbom, com palavras de paz, dizendo:
27 “Kia haere atu ahau nā tōu whenua; ka haere ahau nā te huanui; e kore ahau e peka ki matau, ki mauī.
27 Deixa-me passar pela tua terra; somente pela estrada irei; não me desviarei para a direita nem para a esquerda.
28 Māu e hōmai he kai māku hei utu mō te moni, ka kai ai ahau; e hōmai hoki he wai mōku mō te moni, ka inu ai ahau; heoi anō ko te haere kau a ōku waewae –
28 A comida, para que eu coma, vender-me-ás por dinheiro, e dar-me-ás por dinheiro a água para que eu beba; tão-somente deixa-me passar a pé;
29 kia rite ki tā ngā tama a Ēhau e noho ana i Heira i mea ai ki ahau, me tā ngā Moapi hoki e noho rā i Ara – kia whiti atu rā anō ahau i Horano ki te whenua i hōmai e Ihowā, e tō mātou Atua, ki a mātou.”
29 Como fizeram comigo os filhos de Esaú, que habitam em Seir, e os moabitas que habitam em Ar; até que eu passe o Jordão, à terra que o Senhor nosso Deus nos há de dar.
30 Heoi, kīhai a Hihona kīngi o Hehepona i pai kia haere atu tātou nā tōna kāinga; nā Ihowā hoki, nā tōu Atua i whakapakeke tōna wairua, i whakamāia hoki tōna ngākau, kia hōmai ai ia ki tōu ringa; koia anō tēnei ināianei.
30 Mas Siom, rei de Hesbom, não nos quis deixar passar por sua terra, porquanto o Senhor teu Deus endurecera o seu espírito, e fizera obstinado o seu coração para to dar na tua mão, como hoje se vê.
31 Nā, ka mea a Ihowā ki ahau, “Titiro, kua tīmata ahau te tuku ki tōu aroaro i a Hihona, i tōna whenua; anga atu, tangohia tōna whenua hei kāinga.”
31 E o Senhor me disse: Eis aqui, tenho começado a dar-te Siom, e a sua terra; começa, pois, a possuí-la para que herdes a sua terra.
32 Nā, ka puta mai a Hihona ki te tū i a tātou, ki te whawhai hoki i Iahata, ā, ia me tōna iwi katoa.
32 E Siom saiu-nos ao encontro, ele e todo o seu povo, à peleja, em Jaza;
33 Ā, hōmai ana ia e Ihowā, e tō tātou Atua, ki tō tātou aroaro; nā, patua ana ia e tātou, me āna tama, me tōna iwi katoa.
33 E o Senhor nosso Deus no-lo entregou, e o ferimos a ele, e a seus filhos, e a todo o seu povo.
34 Ā, horo ana i a tātou ōna pā katoa i taua wā anō, hunā iho ana hoki ngā tāngata o ngā pā katoa, me ngā wāhine, me ngā pōtiki, kīhai tētahi mōrehu i mahue i a tātou.
34 E naquele tempo tomamos todas as suas cidades, e cada uma destruímos com os seus homens, mulheres e crianças; não deixamos a ninguém.
35 Ko ngā kararehe ia i tangohia mā tātou, me ngā taonga hoki o ngā pā i horo i a tātou.
35 Somente tomamos por presa o gado para nós, e o despojo das cidades que tínhamos tomado.
36 O Aroere atu anō, i te taha o te awa o Aranona (me te pā hoki i te awa) ā pakū noa ki Kireara, kāhore tētahi pā i māia i a tātou. Hōmai katoa ana e Ihowā, e tō tātou Atua, ki a tātou.
36 Desde Aroer, que está à margem do ribeiro de Arnom, e a cidade que está junto ao ribeiro, até Gileade, nenhuma cidade houve que de nós escapasse; tudo isto o Senhor nosso Deus nos entregou.
37 Heoi anō ko te whenua o ngā tama a Āmona kīhai i taea atu e koe, me ngā wāhi katoa o te awa, o Iapoko, me ngā pā o ngā maunga, me ngā wāhi katoa i kīia mai e Ihowā, e tō tātou Atua.
37 Somente à terra dos filhos de Amom não chegastes; nem a toda a margem do ribeiro de Jaboque, nem às cidades da montanha, nem a coisa alguma que nos proibira o Senhor nosso Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.