1 Reis 17
mri2012 (MRI2012) vs ARC
1 Nā, ka mea a Irāia Tihipi, nō ngā tāngata o Kireara, ki a Āhapa, “E ora ana a Ihowā, te Atua o Īharaira, kei tōna aroaro nei ahau e tū ana, e kore ēnei tau e whai tōmairangi, e whai ua; engari mā tāku kupu anake.”
1 Então, Elias, o tisbita, dos moradores de Gileade, disse a Acabe: Vive o Senhor , Deus de Israel, perante cuja face estou, que nestes anos nem orvalho nem chuva haverá, senão segundo a minha palavra.
2 Nā, ka puta te kupu a Ihowā ki a ia, ka mea,
2 Depois, veio a ele a palavra do Senhor , dizendo:
3 “Haere atu i konei, anga atu whaka te rāwhiti, ka piri ki te awa ki Keriti, e aro nui atu nā ki Horano.
3 Vai-te daqui, e vira-te para o oriente, e esconde-te junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.
4 Ā, kei te awa he wai mōu; kua oti hoki ngā raweni te whakahau e ahau hei whāngai i a koe i reira.”
4 E há de ser que beberás do ribeiro; e eu tenho ordenado aos corvos que ali te sustentem.
5 Nā, haere ana ia, meatia ana tā Ihowā i kōrero ai; i haere hoki, ā, noho ana ki te taha o te awa, o Keriti, e aro nui nei ki Horano.
5 Foi, pois, e fez conforme a palavra do Senhor , porque foi e habitou junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.
6 Ā, nā ngā raweni i kawe mai he taro, he kikokiko māna i te ata, he taro, he kikokiko māna i te ahiahi; nō te awa hoki tōna wai.
6 E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, como também pão e carne à noite; e bebia do ribeiro.
7 Nāwai ā kei ētahi rā mai, ka maroke te awa, kāhore hoki he ua o te whenua.
7 E sucedeu que, passados dias, o ribeiro se secou, porque não tinha havido chuva na terra.
8 Nā, ka puta mai te kupu a Ihowā ki a ia, ka mea:
8 Então, veio a ele a palavra do Senhor , dizendo:
9 “Whakatika, haere ki Harepata o Hairona, ki reira noho ai. Nanā, kua oti tētahi wahine pouaru o reira te whakahau e ahau hei whāngai i a koe ki reira.”
9 Levanta-te, e vai a Sarepta, que é de Sidom, e habita ali; eis que eu ordenei ali a uma mulher viúva que te sustente.
10 Nā, whakatika ana ia, haere ana ki Harepata. Ā, nō tōna taenga atu ki te kūwaha o te pā, nā, ko tētahi wahine i reira, he pouaru, e kohikohi rākau ana. Ā, ka karanga atu ia ki a ia ka mea, “Mauria mai he wai mōku i roto i te oko, hei inu māku.”
10 Então, ele se levantou e se foi a Sarepta; e, chegando à porta da cidade, eis que estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; e ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, numa vasilha um pouco de água que beba.
11 Nā, haere ana tērā ki te tiki, ā, ka karanga anō ia ki a ia, “Tēnā tētahi wāhi taro maua mai i tōu ringa māku.”
11 E, indo ela a buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me, agora, também um bocado de pão na tua mão.
12 Nā, ka mea ia, “E ora ana a Ihowā, tōu Atua, kāhore āku keke; engari he kutanga parāoa i roto i te oko, me tētahi hinu, he iti nei, i roto i te ipu, e kohikohi ana anō tēnei ahau i ngā rākau e rua, kia haere ai ahau ki te taka i taua mea mā māua ko tāku tama, mō tā māua kai atu, ka mate ai.”
12 Porém ela disse: Vive o Senhor , teu Deus, que nem um bolo tenho, senão somente um punhado de farinha numa panela e um pouco de azeite numa botija; e, vês aqui, apanhei dois cavacos e vou prepará-lo para mim e para o meu filho, para que o comamos e morramos.
13 Nā, ka mea a Irāia ki a ia, “Kaua e wehi, tīkina, meatia tāu i kī mai nā; otiia, mātua hangā mai tētahi wāhi hei keke māku, kia nohinohi, ka mau mai ai ki ahau; ā muri iho ka hangā mā kōrua ko tāu tama.
13 E Elias lhe disse: Não temas; vai e faze conforme a tua palavra; porém faze disso primeiro para mim um bolo pequeno e traze-mo para fora; depois, farás para ti e para teu filho.
14 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā, a te Atua o Īharaira: ‘E kore e pau te oko parāoa, e kore anō te ipu hinu e poto ā taea noatia te rā e hōmai ai e Ihowā he ua ki te mata o te whenua.’ ”
14 Porque assim diz o Senhor , Deus de Israel: A farinha da panela não se acabará, e o azeite da botija não faltará, até ao dia em que o Senhor dê chuva sobre a terra.
15 Nā, haere ana ia; meatia ana tā Irāia i kī ai, ā, kai ana rāua, me tōna whare anō, i ngā rā maha.
15 E foi ela e fez conforme a palavra de Elias; e assim comeu ela, e ele, e a sua casa muitos dias.
16 Kīhai te oko parāoa i hemo, kīhai hoki te ipu hinu i poto, rite tonu ki te kupu a Ihowā i kōrerotia rā e Irāia.
16 Da panela a farinha se não acabou, e da botija o azeite não faltou, conforme a palavra do Senhor , que falara pelo ministério de Elias.
17 Ā, i muri i ēnei mea ka takoto mate te tama a taua wahine nōna nei te whare; nui atu te kaha o tōna mate, kāhore noa iho he manawa i mahue i roto i a ia.
17 E, depois destas coisas, sucedeu que adoeceu o filho desta mulher, da dona da casa; e a sua doença se agravou muito, até que nele nenhum fôlego ficou.
18 Nā, ka mea ia ki a Irāia, “He aha tāku ki a koe, e te tangata a te Atua? I haere mai nā koe ki ahau kia whakamaharatia mai ōku hē, ki te whakamate hoki i tāku tama!”
18 Então, ela disse a Elias: Que tenho eu contigo, homem de Deus? Vieste tu a mim para trazeres à memória a minha iniquidade e matares meu filho?
19 Nā, ka mea tērā ki a ia, “Hōmai tāu tamaiti ki ahau.” Nā, tangohia ana e ia i tōna uma, ā, kawea ana ki te rūma i runga, ki te wāhi i noho ai ia, whakatakotoria ana e ia ki tōna moenga.
19 E ele lhe disse: Dá-me o teu filho. E ele o tomou do seu regaço, e o levou para cima, ao quarto, onde ele mesmo habitava, e o deitou em sua cama,
20 Nā, ka karanga ia ki a Ihowā, ka mea, “E Ihowā, e tōku Atua, kua meatia anō hoki e koe he kino ki tēnei pouaru e noho nei ahau ki a ia, i tāna tama ka whakamatea nei?”
20 E clamou ao Senhor e disse: Ó Senhor , meu Deus, também até a esta viúva, com quem eu moro, afligiste, matando-lhe seu filho?
21 Nā, whārōrō ana ia, e toru ngā whārōrōtanga ki runga ki te tamaiti, ā, ka karanga ki a Ihowā, ka mea, “E Ihowā, e tōku Atua, kia hoki mai te wairua o tēnei tamaiti ki roto ki a ia.”
21 Então, se mediu sobre o menino três vezes, e clamou ao Senhor , e disse: Ó Senhor , meu Deus, rogo-te que torne a alma deste menino a entrar nele.
22 Nā, rongo tonu a Ihowā ki te reo o Irāia; ā, hoki ana te wairua o te tamaiti ki roto ki a ia, nā, kua ora.
22 E o Senhor ouviu a voz de Elias; e a alma do menino tornou a entrar nele, e reviveu.
23 Nā, ka mau a Irāia ki te tamaiti, ā, kawea atu ana i taua rūma ki raro, ki te whare, ā, hoatu ana ki tōna whaea; ā, ka mea a Irāia, “Titiro, kei te ora tāu tama.”
23 E Elias tomou o menino, e o trouxe do quarto à casa, e o deu a sua mãe; e disse Elias: Vês aí, teu filho vive.
24 Nā, ka mea te wahine rā ki a Irāia, “Kātahi rawa ahau ka mōhio he tangata koe nā te Atua, he pono anō te kupu a Ihowā i tōu māngai.”
24 Então, a mulher disse a Elias: Nisto conheço, agora, que tu és homem de Deus e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.