Mateus 26

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ā, ka mutu ēnei kupu katoa a Īhu, ka mea ia ki āna ākonga,
1 E aconteceu que, quando Jesus concluiu todos estes discursos, disse aos seus discípulos:
2 “E mātau ana koutou kia rua ake rā ko te Kapenga, ā, ka tukua te Tama a te tangata kia rīpekatia.”
2 Bem sabeis que daqui a dois dias é a páscoa; e o Filho do homem será entregue para ser crucificado.
3 Nā, ka whakamine ngā tohunga nui, ngā karaipi, me ngā kaumātua o te iwi, ki te whare o te tohunga nui, ko Kaiapa te ingoa,
3 Depois os príncipes dos sacerdotes, e os escribas, e os anciãos do povo reuniram-se na sala do sumo sacerdote, o qual se chamava Caifás.
4 ka whakatakoto tikanga nanakia e mau ai a Īhu, e whakamatea ai.
4 E consultaram-se mutuamente para prenderem Jesus com dolo e o matarem.
5 Otirā, i mea rātou, “Kauaka i te hākari, kei ngangau te iwi.”
5 Mas diziam: Não durante a festa, para que não haja alvoroço entre o povo.
6 Nā, i a Īhu i Petani i te whare o Haimona repera,
6 E, estando Jesus em Betânia, em casa de Simão, o leproso,
7 ka haere mai tētahi wahine ki a ia me te pouaka kōhatu, kī tonu i te hinu kakara utu nui, ā, ringihia ana ki runga ki tōna mātenga, i a ia e noho ana ki te kai.
7 Aproximou-se dele uma mulher com um vaso de alabastro, com ungüento de grande valor, e derramou-lho sobre a cabeça, quando ele estava assentado à mesa.
8 Nō te kitenga ia o āna ākonga, ka riri, ka mea, “Hei aha tēnei maumau?
8 E os seus discípulos, vendo isto, indignaram-se, dizendo: Por que é este desperdício?
9 He nui hoki te utu me i hokona tēnei hinu kakara, ka hoatu ki te hunga rawakore.”
9 Pois este ungüento podia vender-se por grande preço, e dar-se o dinheiro aos pobres.
10 Ā, i mōhio a Īhu, ka mea ki a rātou, “He aha tā koutou e whakapāwerawera i te wahine nei? He mahi pai hoki tāna i mea nei ki ahau.
10 Jesus, porém, conhecendo isto, disse-lhes: Por que afligis esta mulher? pois praticou uma boa ação para comigo.
11 Kei a koutou tonu hoki te hunga rawakore i ngā wā katoa; tēnā ko ahau e kore e noho tonu ki a koutou.
11 Porquanto sempre tendes convosco os pobres, mas a mim não me haveis de ter sempre.
12 I ringihia ai hoki tēnei hinu kakara ki tōku tinana, he mea mō tōku tanumanga.
12 Ora, derramando ela este ungüento sobre o meu corpo, fê-lo preparando-me para o meu sepultamento.
13 He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko ngā wāhi o te ao katoa e kauwhautia ai tēnei rongopai, ka kōrerotia anō tā tēnei wahine i mea ai, hei whakamahara ki a ia.”
13 Em verdade vos digo que, onde quer que este evangelho for pregado em todo o mundo, também será referido o que ela fez, para memória sua.
14 Kātahi, ka haere tētahi o te tekau mā rua, ko Hūrā Ikariote te ingoa, ki ngā tohunga nui,
14 Então um dos doze, chamado Judas Iscariotes, foi ter com os príncipes dos sacerdotes,
15 ka mea, “He aha tā koutou e pai ai kia hōmai ki ahau, ā, māku ia e tuku ki a koutou?” Ā, ka pāunatia e rātou e toru tekau hiriwa ki a ia.
15 E disse: Que me quereis dar, e eu vo-lo entregarei? E eles lhe pesaram trinta moedas de prata,
16 Ā, nō reira mai anō ia i rapu ai i te wā pai e tukua ai ia.
16 E desde então buscava oportunidade para o entregar.
17 Nā, i te rā tuatahi o te Taro Rēwenakore, ka haere ngā ākonga ki a Īhu, ka mea ki a ia, “Ko hea tāu e pai ai kia takā e mātou te Kapenga hei kai māu?”
17 E, no primeiro dia da festa dos pães ázimos, chegaram os discípulos junto de Jesus, dizendo: Onde queres que façamos os preparativos para comeres a páscoa?
18 Nā, ka mea ia, “Haere ki te pā, ki a mea, ka kī atu ki a ia, ‘E mea ana te Kaiwhakaako, Ka tata tōku tāima; hei a koe mātou ko āku ākonga mea ai i te Kapenga.’ ”
18 E ele disse: Ide à cidade, a um certo homem, e dizei-lhe: O Mestre diz: O meu tempo está próximo; em tua casa celebrarei a páscoa com os meus discípulos.
19 Ā, meatia ana e ngā ākonga tā Īhu i whakarite ai ki a rātou; takā ana e rātou te Kapenga.
19 E os discípulos fizeram como Jesus lhes ordenara, e prepararam a páscoa.
20 Ka ahiahi, ka noho ia me te tekau mā rua.
20 E, chegada a tarde, assentou-se à mesa com os doze.
21 Ā, i a rātou e kai ana, ka mea ia, “He pono tāku e mea nei ki a koutou, mā tētahi o koutou ahau e tuku.”
21 E, comendo eles, disse: Em verdade vos digo que um de vós me há de trair.
22 Ā, pōuri noa iho rātou, ka anga, ka kōrero takitahi ki a ia, “Ko ahau rānei, e te Ariki?”
22 E eles, entristecendo-se muito, começaram cada um a dizer-lhe: Porventura sou eu, Senhor?
23 Ā, ka whakahoki ia, ka mea, “Ko te tangata, e toutou tahi nei ō māua ringa ki te rīhi, māna ahau e tuku.
23 E ele, respondendo, disse: O que põe comigo a mão no prato, esse me há de trair.
24 E haere ana hoki te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i tuhituhia mōna. Otiia, auē te mate mō te tangata e tukua ai te Tama a te tangata! He pai mō taua tangata me i kaua ia e whānau.”
24 Em verdade o Filho do homem vai, como acerca dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do homem é traído! Bom seria para esse homem se não houvera nascido.
25 Kātahi a Hūrā, tōna kaituku, ka oho ake, ka mea, “E te Kaiwhakaako, ko ahau rānei?”
25 E, respondendo Judas, o que o traía, disse: Porventura sou eu, Rabi? Ele disse: Tu o disseste.
26 Ā, i a rātou e kai ana, ka mau a Īhu ki te taro, ā, ka mutu te whakapai, ka whawhati. Ka hoatu ki ngā ākonga, ka mea, “Tangohia, kainga; ko tōku tinana tēnei.”
26 E, quando comiam, Jesus tomou o pão, e abençoando-o, o partiu, e o deu aos discípulos, e disse: Tomai, comei, isto é o meu corpo.
27 Nā, ka mau ia ki te kapu, ā, ka mutu te whakawhetai, ka hoatu ki a rātou, ka mea, “Inumia tētahi wāhi o tēnei e koutou katoa.
27 E, tomando o cálice, e dando graças, deu-lho, dizendo: Bebei dele todos;
28 Ko ōku toto hoki ēnei, ko o te kawenata hou, e whakahekea ana mō te tini, hei murunga hara.
28 Porque isto é o meu sangue, o sangue do novo testamento, que é derramado por muitos, para remissão dos pecados.
29 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, e kore ahau e inu i tēnei hua o te wāina ā mua ake nei, kia taea rā anō taua rā e inumia houtia ai e tātou i te rangatiratanga o tōku Matua.”
29 E digo-vos que, desde agora, não beberei deste fruto da vide, até aquele dia em que o beba novo convosco no reino de meu Pai.
30 Ā, nō ka mutu tā rātou hīmene, ka haere ki Maunga Ōriwa.
30 E, tendo cantado o hino, saíram para o Monte das Oliveiras.
31 Kātahi, a Īhu ka mea ki a rātou, “Ka hē katoa koutou ki ahau i tēnei pō, kua oti hoki te tuhituhi, ‘Ka patua e ahau te hēpara, ā, ka whakamararatia ngā hipi o te kāhui.’
31 Então Jesus lhes disse: Todos vós esta noite vos escandalizareis em mim; porque está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas do rebanho se dispersarão.
32 Otirā, muri iho i tōku aranga, ka haere ahau i mua i a koutou ki Kariri.”
32 Mas, depois de eu ressuscitar, irei adiante de vós para a Galiléia.
33 Nā, ka whakahoki a Pita, ka mea ki a ia, “Ahakoa hē noa te katoa ki a koe, e kore rawa ahau e hē.”
33 Mas Pedro, respondendo, disse-lhe: Ainda que todos se escandalizem em ti, eu nunca me escandalizarei.
34 Ka mea a Īhu ki a ia, “He pono tāku e mea nei ki a koe, ko tēnei pō anō, i te mea kāhore anō i tangi noa te tīkaokao, ka toru āu whakakāhoretanga i ahau.”
34 Disse-lhe Jesus: Em verdade te digo que, nesta mesma noite, antes que o galo cante, três vezes me negarás.
35 Ka mea a Pita ki a ia, “Ahakoa kua takoto te tikanga kia mate tahi tāua, e kore ahau e whakakāhore i a koe.”
35 Disse-lhe Pedro: Ainda que me seja mister morrer contigo, não te negarei. E todos os discípulos disseram o mesmo.
36 Kātahi, ka haere rātou ko Īhu ki tētahi wāhi, tōna ingoa nei ko Kehemane, ā, ka mea ia ki āna ākonga, “Hei konei koutou noho ai, kia haere ahau ki kōina īnoi ai.”
36 Então chegou Jesus com eles a um lugar chamado Getsêmani, e disse a seus discípulos: Assentai-vos aqui, enquanto vou além orar.
37 Nā, ka mau ia ki a Pita rātou ko ngā tama tokorua a Heperi, ā, ka tīmata te pōuri, te tūmatatenga.
37 E, levando consigo Pedro e os dois filhos de Zebedeu, começou a entristecer-se e a angustiar-se muito.
38 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Kī tonu tōku wairua i te pōuri, tata pū ki te mate; hei konei koutou noho ai, kia mataara tahi tātou.”
38 Então lhes disse: A minha alma está cheia de tristeza até a morte; ficai aqui, e velai comigo.
39 Ā, haere ana ia ki tahaki tata atu, ka takoto tāpapa, ka īnoi, ka mea, “E tōku Matua, ki te mea e āhei, kia pahemo atu tēnei kapu i ahau; otirā, kaua e waiho i tāku e pai ai, engari, i tāu.”
39 E, indo um pouco mais para diante, prostrou-se sobre o seu rosto, orando e dizendo: Meu Pai, se é possível, passe de mim este cálice; todavia, não seja como eu quero, mas como tu queres.
40 Ā, ka haere ia ki āna ākonga, rokohanga atu e moe ana, nā, ka mea ia ki a Pita, “Ha, ko tā koutou tēnei, tē mataara tahi tātou kia kotahi hāora?
40 E, voltando para os seus discípulos, achou-os adormecidos; e disse a Pedro: Então nem uma hora pudeste velar comigo?
41 Kia mataara me te īnoi, kei uru ki te whakamātautauranga. He hihiko te wairua, ko te kikokiko ia he ngoikore.”
41 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; na verdade, o espírito está pronto, mas a carne é fraca.
42 Ka haere atu anō ia, ko te rua o ōna hokinga, ka īnoi, ka mea, “E tōku Matua, ki te kore e āhei kia pahemo atu tēnei kapu i ahau, ā, me inu anō e ahau, waiho i tāu i pai ai.”
42 E, indo segunda vez, orou, dizendo: Pai meu, se este cálice não pode passar de mim sem eu o beber, faça-se a tua vontade.
43 Ko tōna haerenga mai anō, nā, rokohanga mai e moe ana anō rātou; i taimaha hoki ō rātou kanohi.
43 E, voltando, achou-os outra vez adormecidos; porque os seus olhos estavam pesados.
44 Nā, ka waiho anō rātou e ia, ā, haere ana anō, ka īnoi, ko te toru o ngā īnoinga, me te whakahua i taua kupu anō.
44 E, deixando-os de novo, foi orar pela terceira vez, dizendo as mesmas palavras.
45 Kātahi, ia ka haere ki āna ākonga, ka mea ki a rātou, “Moe tonu, takoto mārie. Nā, ka tata te hāora, ka tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara.
45 Então chegou junto dos seus discípulos, e disse-lhes: Dormi agora, e repousai; eis que é chegada a hora, e o Filho do homem será entregue nas mãos dos pecadores.
46 Maranga, ka haere tātou. Nana, ka tata te kaituku i ahau.”
46 Levantai-vos, partamos; eis que é chegado o que me trai.
47 Ā, i a ia anō e kōrero ana, nā, ka tae mai a Hūrā, tētahi o te tekau mā rua, he tini hoki ngā tāngata i a ia, me ngā hoari, me ngā patu, he mea tono mai nā ngā tohunga nui, nā ngā kaumātua o te iwi.
47 E, estando ele ainda a falar, eis que chegou Judas, um dos doze, e com ele grande multidão com espadas e varapaus, enviada pelos príncipes dos sacerdotes e pelos anciãos do povo.
48 Kua oti hoki tētahi tohu te whakarite ki a rātou e tōna kaituku, i mea ia, “Nā, ko tāku tangata e kihi ai, koia tēnā; hopukia.”
48 E o que o traía tinha-lhes dado um sinal, dizendo: O que eu beijar é esse; prendei-o.
49 Nā, tika tonu ia ki a Īhu, ka mea, “Tēnā koe, e te Kaiwhakaako!” ā, kihi ana i a ia.
49 E logo, aproximando-se de Jesus, disse: Eu te saúdo, Rabi; e beijou-o.
50 Nā, ka mea a Īhu ki a ia, “E hoa, meinga tāu i haere mai ai ki te mahi.”
50 Jesus, porém, lhe disse: Amigo, a que vieste? Então, aproximando-se eles, lançaram mão de Jesus, e o prenderam.
51 Nā, ka totoro te ringa o tētahi o ngā hoa o Īhu, ā, unuhia ana tāna hoari, ka hāua iho te pononga a te tino tohunga, tapahia ana tōna taringa.
51 E eis que um dos que estavam com Jesus, estendendo a mão, puxou da espada e, ferindo o servo do sumo sacerdote, cortou-lhe uma orelha.
52 Kātahi, ka mea a Īhu ki a ia, “Whakahokia iho tāu hoari ki tōna pūkoro; ka mate hoki i te hoari te hunga hāpai hoari.
52 Então Jesus disse-lhe: Embainha a tua espada; porque todos os que lançarem mão da espada, à espada morrerão.
53 E hua koe e kore e āhei i ahau āianei te īnoi ki tōku Matua, ā, e hōmai e ia ki ahau he anahera maha atu i ngā rihiona kotahi tekau mā rua?
53 Ou pensas tu que eu não poderia agora orar a meu Pai, e que ele não me daria mais de doze legiões de anjos?
54 Nei rā, mā te aha ka rite ai tā ngā karaipiture, arā, ko tēnei kia meatia?”
54 Como, pois, se cumpririam as Escrituras, que dizem que assim convém que aconteça?
55 I taua wā, ka mea a Īhu ki ngā mano, “He tāhae ahau i haere mai ai koutou me ngā hoari me ngā patu ki te hopu i ahau? I a koutou ahau e noho ana i te temepara, e ako ana i tēnā rā, i tēnā rā, ā, kīhai koutou i hopu i ahau.
55 Então disse Jesus à multidão: Saístes, como para um salteador, com espadas e varapaus para me prender? Todos os dias me assentava junto de vós, ensinando no templo, e não me prendestes.
56 Nā, i meatia tēnei katoa hei whakarite mō ngā karaipiture a ngā poropiti.”
56 Mas tudo isto aconteceu para que se cumpram as escrituras dos profetas. Então, todos os discípulos, deixando-o, fugiram.
57 Kātahi, ka kawea a Īhu e ngā kaihopu ki te whare o Kaiapa, o te tino tohunga, i reira hoki ngā karaipi me ngā kaumātua e huihui ana.
57 E os que prenderam a Jesus o conduziram à casa do sumo sacerdote Caifás, onde os escribas e os anciãos estavam reunidos.
58 Ko Pita ia i aru i a ia i tawhiti ki te marae o te tino tohunga, ā, tomo atu ana, noho tahi ana me ngā kaimahi, kia kite i te mutunga.
58 E Pedro o seguiu de longe, até ao pátio do sumo sacerdote e, entrando, assentou-se entre os criados, para ver o fim.
59 Nā, ka rapu ngā tohunga nui, me ngā kaumātua, me te rūnanga katoa, ki te whakapae teka mō Īhu, kia mate ai ia.
59 Ora, os príncipes dos sacerdotes, e os anciãos, e todo o conselho, buscavam falso testemunho contra Jesus, para poderem dar-lhe a morte;
60 Heoi, kīhai i kitea; ahakoa he tokomaha ngā kaiwhakapae teka i haere mai. Muri iho ka puta ngā kaiwhakapae teka tokorua,
60 E não o achavam; apesar de se apresentarem muitas testemunhas falsas, nào o achavam. Mas, por fim chegaram duas testemunhas falsas,
61 ka kī, “I mea ia, ‘E taea e ahau te whakahoro te whare tapu o te Atua, ā, kia toru ngā rā ka oti i ahau te hanga.’ ”
61 E disseram: Este disse: Eu posso derrubar o templo de Deus, e reedificá-lo em três dias.
62 Nā, kua whakatika te tino tohunga, ka mea ki a ia, “Kāhore āu kupu? He aha tā ēnei e whakaatu nei mōu?”
62 E, levantando-se o sumo sacerdote, disse-lhe: Não respondes coisa alguma ao que estes depõem contra ti?
63 Heoi, kīhai a Īhu i kuihi. Nā, ka kī anō te tino tohunga, ka mea ki a ia, “Ko te Atua ora tāku whakaoati mōu, nā, kōrero mai ki a mātou, ko te Karaiti rānei koe, ko te Tama a te Atua?”
63 Jesus, porém, guardava silêncio. E, insistindo o sumo sacerdote, disse-lhe: Conjuro-te pelo Deus vivo que nos digas se tu és o Cristo, o Filho de Deus.
64 Ka mea a Īhu ki a ia, “Kua kōrerotia mai nā e koe. Otirā, tēnei anō tāku kupu ki a koutou, ‘Tēnei ake ka kite koutou i te Tama a te tangata e noho ana ki matau o te kaha, e haere mai ana i runga i ngā kapua o te rangi.’ ”
64 Disse-lhe Jesus: Tu o disseste; digo-vos, porém, que vereis em breve o Filho do homem assentado à direita do Poder, e vindo sobre as nuvens do céu.
65 Kātahi, ka haehae te tino tohunga i ōna kākahu, ka mea, “Kua kohukohu! Hei aha atu mā tātou ngā kaiwhakaatu? Nā, kua rongo nei koutou i tāna kohukohu.
65 Então o sumo sacerdote rasgou as suas vestes, dizendo: Blasfemou; para que precisamos ainda de testemunhas? Eis que bem ouvistes agora a sua blasfêmia.
66 E pēhea ana ō koutou whakaaro?”
66 Que vos parece? E eles, respondendo, disseram: É réu de morte.
67 Nā, ka tuwhaina tōna mata e rātou, ka kurua ia; ko ētahi i papaki i a ia,
67 Então cuspiram-lhe no rosto e lhe davam punhadas, e outros o esbofeteavam,
68 i mea, “Poropiti ki a mātou, e te Karaiti! Nā wai koe i papaki?”
68 Dizendo: Profetiza-nos, Cristo, quem é o que te bateu?
69 Nā, i waho a Pita e noho ana, i te marae; ā, ka haere mai tētahi kōtiro ki a ia, ka mea, “Ko koe hoki i a Īhu o Kariri.”
69 Ora, Pedro estava assentado fora, no pátio; e, aproximando-se dele uma criada, disse: Tu também estavas com Jesus, o galileu.
70 Otirā, ka whakakāhore ia i te aroaro o rātou katoa, ka mea, “Kāhore ahau e mōhio ki tāu e kī mai nā.”
70 Mas ele negou diante de todos, dizendo: Não sei o que dizes.
71 Ā, ka puta atu ia ki waho ki te whakamahau, ka kite anō tētahi atu kōtiro i a ia, ā, ka mea tērā ki te hunga i reira, “I a Īhu anō o Nahareta tēnei.”
71 E, saindo para o vestíbulo, outra criada o viu, e disse aos que ali estavam: Este também estava com Jesus, o Nazareno.
72 Ā, ka whakakāhore anō ia, me te oati anō, “Kāhore ahau e mōhio ki tēnā tangata.”
72 E ele negou outra vez com juramento: Não conheço tal homem.
73 Ā muri tata iho, ka haere mai te hunga e tū ana, ka mea ki a Pita, “Koia anō, ko koe tētahi o rātou; nā tōu reo koe i whakaatu.”
73 E, daí a pouco, aproximando-se os que ali estavam, disseram a Pedro: Verdadeiramente também tu és deles, pois a tua fala te denuncia.
74 Kātahi ia, ka tīmata te kanga, te oati, “Kāhore rawa ahau e mōhio ki tēnā tangata!”
74 Então começou ele a praguejar e a jurar, dizendo: Não conheço esse homem. E imediatamente o galo cantou.
75 nā, ka mahara a Pita ki tā Īhu kupu i mea ai ki a ia, “E kore e tangi te tīkaokao, ka toru āu whakakāhoretanga i ahau.” Nā, haere ana ia ki waho, ā, nui atu tōna tangi.
75 E lembrou-se Pedro das palavras de Jesus, que lhe dissera: Antes que o galo cante, três vezes me negarás. E, saindo dali, chorou amargamente.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.