João 10

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 “He pono, he pono tāku e mea nei ki a koutou, ki te kāhore tētahi e tomo rā te kūwaha ki te kāinga hipi, ki te piki kē, he tāhae ia, he tangata pāhua.
1 Em verdade, em verdade vos digo: quem não entra pela porta no aprisco das ovelhas, mas sobe por outra parte, esse é ladrão e salteador.
2 Tēnā ko te tangata e tomo ana rā te kūwaha, ko te hēpara ia o ngā hipi.
2 Mas o que entra pela porta é o pastor das ovelhas.
3 Ka uaki te kai­tiaki tatau ki a ia; ka rongo anō ngā hipi ki tōna reo. Nā, ka karanga­tia e ia āna hipi ake, tō tēnei ingoa, tō tēnei ingoa, ka āra­hina ki waho.
3 A este o porteiro abre; e as ovelhas ouvem a sua voz; e ele chama pelo nome as suas ovelhas, e as conduz para fora.
4 Ā, ka oti āna ake hipi te tuku ki waho, ka haere ia i mua i a rātou, ka aru ngā hipi i a ia; e mātau ana hoki rātou ki tōna reo.
4 Depois de conduzir para fora todas as que lhe pertencem, vai adiante delas, e as ovelhas o seguem, porque conhecem a sua voz;
5 E kore ia rātou e aru i te tauhou, engari ka oma i a ia; e kore hoki e mātau ki te reo o ngā tauhou.”
5 mas de modo algum seguirão o estranho, antes fugirão dele, porque não conhecem a voz dos estranhos.
6 I kōrero­tia tēnei kupu whaka­rite e Īhu ki a rātou; heoi, kīhai rātou i mōhio ki ngā mea i kōrero­tia e ia ki a rātou.
6 Jesus propôs-lhes esta parábola, mas eles não entenderam o que era que lhes dizia.
7 Nā, ka mea anō a Īhu ki a rātou, “He pono, he pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko ahau te tatau o ngā hipi.
7 Tornou, pois, Jesus a dizer-lhes: Em verdade, em verdade vos digo: eu sou a porta das ovelhas.
8 He tāhae, he kai­pāhua te hunga katoa i haere mai i mua i ahau; heoi kīhai ngā hipi i whaka­rongo ki a rātou.
8 Todos quantos vieram antes de mim são ladrões e salteadores; mas as ovelhas não os ouviram.
9 Ko ahau te tatau; ki te waiho ahau hei hua­rahi tomo­kanga mō tētahi, e ora ia, ā, ka haere ki roto, ka haere ki waho, ka kite hoki i te kai.
9 Eu sou a porta; se alguém entrar a casa; o filho fica entrará e sairá, e achará pastagens.
10 Heoi anō tā te tāhae e haere mai ai, he tāhae, he patu, he whaka­mōtī hoki. I haere mai ahau kia whi­whi ai rātou ki te ora, inā, tōna nui noa atu.
10 O ladrão não vem senão para roubar, matar e destruir; eu vim para que tenham vida e a tenham em abundância.
11 “Ko ahau te hēpara pai, he hēpara pai, ka tuku i a ia anō kia mate mō ngā hipi.
11 Eu sou o bom pastor; o bom pastor dá a sua vida pelas ovelhas.
12 Tēnā ko te tangata e utua ana, ehara nei i te hēpara, ehara nei i a ia ngā hipi, i tōna kite­nga i te wuruhi e haere mai ana, whaka­rērea ake e ia ngā hipi, oma ana; nā, ka hopu­kia rātou e te wuruhi, ā, whaka­marara­tia ana ngā hipi.
12 Mas o que é mercenário, e não pastor, de quem não são as ovelhas, vendo vir o lobo, deixa as ovelhas e foge; e o lobo as arrebata e dispersa.
13 Ka oma te tangata e utua ana, nō te mea e utua ana ia, kāhore hoki ōna whaka­aro ki ngā hipi.
13 Ora, o mercenário foge porque é mercenário, e não se importa com as ovelhas.
14 Ko ahau te hēpara pai, e mātau ana hoki ki āku, ā, e mātau ana āku ki ahau.
14 Eu sou o bom pastor; conheço as minhas ovelhas, e elas me conhecem,
15 Pērā tonu me tō te Matua mātau ki ahau, me tōku mātau hoki ki te Matua. E tuku ana hoki ahau i ahau ki te mate mō ngā hipi.
15 assim como o Pai me conhece e eu conheço o Pai; e dou a minha vida pelas ovelhas.
16 He hipi atu anō āku, ehara nei i tēnei kāinga. Me ārahi mai rātou e ahau, ā, ka rongo rātou ki tōku reo, ā, e whaka­kotahi­tia te kāhui, kotahi anō hoki hēpara.
16 Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco; a essas também me importa conduzir, e elas ouvirão a minha voz; e haverá um rebanho e um pastor.
17 “Koia te Matua ka aroha mai ai ki ahau, nō te mea e tuku ana ahau i ahau kia mate, kia whaka­ora ake ai anō ahau i ahau.
17 Por isto o Pai me ama, porque dou a minha vida para a retomar.
18 Ehara i te mea mā tētahi tangata ahau e whaka­mate, engari, māku anō ahau e tuku ki te mate. Kei ahau te tikanga mō te tuku atu, kei ahau anō te tikanga mō te whaka­ora. Nā tōku Matua tēnei ture kua riro mai nei i ahau.”
18 Ninguém ma tira de mim, mas eu de mim mesmo a dou; tenho autoridade para a dar, e tenho autoridade para retomá-la. Este mandamento recebi de meu Pai.
19 Kātahi, ka wehe­wehea ngā Hūrai, nā ēnei kupu.
19 Por causa dessas palavras, houve outra dissensão entre os judeus.
20 He toko­maha o rātou i mea, “He rēwera tōna, e hau­rangi ana; he aha koutou ka whaka­rongo ai ki a ia?”
20 E muitos deles diziam: Tem demônio, e perdeu o juízo; por que o escutais?
21 Ko ētahi i mea, “Ehara ēnei i ngā kupu a te tangata e nohoia ana e te rēwera. E āhei koia i te rēwera te mea i ngā kanohi o ngā matapō kia kite?”
21 Diziam outros: Essas palavras não são de quem está endemoninhado; pode porventura um demônio abrir os olhos aos cegos?
22 Nā, i Hiruhārama tēnei, i te Hākari Horo­horo­nga. He hōtoke;
22 Celebrava-se então em Jerusalém a festa da dedicação. E era inverno.
23 ā, e hāere­ere ana a Īhu i te teme­para, i te whaka­mahau o Horomona.
23 Andava Jesus passeando no templo, no pórtico de Salomão.
24 Nā, ka kara­potia ia e ngā Hūrai, ka mea rātou ki a ia, “Kia pēhea te roa o tāu waiho i ō mātou ngākau i hiki­rangi ana? Ki te mea ko te Karaiti koe, kōrero­tia mata­nui­tia mai ki a mātou.”
24 Rodearam-no, pois, os judeus e lhe perguntavam: Até quando nos deixarás perplexos? Se tu és o Cristo, dize-no-lo abertamente.
25 Ka whaka­hoki a Īhu ki a rātou, “Kua kōrero­tia e ahau ki a koutou, ā, kāhore koutou e whaka­pono. Ko ngā mahi e mahi nei ahau i runga i te ingoa o tōku Matua, ko ēnei hei kai­whaka­atu mōku.
25 Respondeu-lhes Jesus: Já vo-lo disse, e não credes. As obras que eu faço em nome de meu Pai, essas dão testemunho de mim.
26 Otirā, e kore koutou e whaka­pono, nō te mea ehara koutou i te hipi nāku.
26 Mas vós não credes, porque não sois das minhas ovelhas.
27 E rongo ana āku hipi ki tōku reo, e mātau ana ahau ki a rātou, e aru ana hoki rātou i ahau.
27 As minhas ovelhas ouvem a minha voz, e eu as conheço, e elas me seguem;
28 E hoatu ana e ahau ki a rātou he ora tonu; e kore rātou e ngaro ake ake, e kore anō hoki tētahi e kapo atu i a rātou i roto i tōku ringa.
28 eu lhes dou a vida eterna, e jamais perecerão; e ninguém as arrebatará da minha mão.
29 Ko tōku Matua, nāna nei rātou i hōmai ki ahau, nui ake i te katoa; e kore anō rātou e taea e tētahi te kapo atu i roto i te ringa o tōku Matua.
29 Meu Pai, que mas deu, é maior do que todos; e ninguém pode arrebatá-las da mão de meu Pai.
30 Ko ahau, ko te Matua, kotahi māua.”
30 Eu e o Pai somos um.
31 Kātahi, ka mau anō ngā Hūrai ki te kōhatu hei āki ki a ia.
31 Os judeus pegaram então outra vez em pedras para o apedrejar.
32 Ka whaka­hokia e Īhu ki a rātou, “He maha ngā mahi pai kua whaka­kitea nei e ahau ki a koutou, he mea nā tōku Matua. Mō tēhea o aua mahi ka ākina ai ahau e koutou?”
32 Disse-lhes Jesus: Muitas obras boas da parte de meu Pai vos tenho mostrado; por qual destas obras ides apedrejar-me?
33 Ka whaka­hoki ngā Hūrai ki a ia, ka mea, “Ehara te mahi pai i te mea e ākina ai koe; engari, mō te kohu­kohu, mō te mea hoki ko koe, tangata nei anō, e whaka­atua ana i a koe.”
33 Responderam-lhe os judeus: Não é por nenhuma obra boa que vamos apedrejar-te, mas por blasfêmia; e porque, sendo tu homem, te fazes Deus.
34 Ka whaka­hokia e Īhu ki a rātou, “Kāhore rānei i tuhi­tuhia i roto i tō koutou ture, ‘I mea ahau, “He atua koutou”?’
34 Tornou-lhes Jesus: Não está escrito na vossa lei: Eu disse: Vós sois deuses?
35 Ki te huaina e ia he atua te hunga i tae mai nei te kupu a te Atua ki a rātou, ā, e kore hoki e taea te whaka­kāhore te karaipi­ture.
35 Se a lei chamou deuses àqueles a quem a palavra de Deus foi dirigida {e a Escritura não pode ser anulada},
36 E mea ana oti koutou ki tā te Matua i whaka­tapu ai, i tono mai ai hoki ki te ao, ‘E kohu­kohu ana koe’; nōku i mea, ‘Ko te Tama ahau a te Atua’?
36 àquele a quem o Pai santificou, e enviou ao mundo, dizeis vós: Blasfemas; porque eu disse: Sou Filho de Deus?
37 Ki te kore ahau e mahi i ngā mahi a tōku Matua, aua ahau e whaka­pono­hia.
37 Se não faço as obras de meu Pai, não me acrediteis.
38 Tēnā, ki te mahi ahau, ahakoa kāhore koutou e whaka­pono ki ahau, whaka­pono­hia ngā mahi; kia mātau ai koutou kia whaka­pono ai, ko te Matua kei roto i ahau, me ahau hoki kei roto i a ia.”
38 Mas se as faço, embora não me creiais a mim, crede nas obras; para que entendais e saibais que o Pai está em mim e eu no Pai.
39 Nā, ka whai anō rātou kia hopu­kia ia; heoi, puta ana ia i ō rātou ringa.
39 Outra vez, pois, procuravam prendê-lo; mas ele lhes escapou das mãos.
40 Nā, ka haere anō ia ki tāwāhi o Horano, ki te wāhi i mātua iri­iri ai a Hoani; ā, noho ana i reira.
40 E retirou-se de novo para além do Jordão, para o lugar onde João batizava no princípio; e ali ficou.
41 Ā, toko­maha hoki i haere ki a ia; i mea rātou “Kīhai a Hoani i mahi i tētahi mere­kara; he pono ia ngā mea katoa i kōrero­tia e Hoani mō tēnei.”
41 Muitos foram ter com ele, e diziam: João, na verdade, não fez sinal algum, mas tudo quanto disse deste homem era verdadeiro.
42 Ā, he toko­maha o reira i whaka­pono ki a ia.
42 E muitos ali creram nele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.