Gênesis 31

Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Kaimer to Yakop ileŋ Laban lutuunu bizin tizzo ta kembei. Tiso: “Yakop ti iyo koroŋ ta boozomen ki tamanda ma imap. Koroŋ ta boozomen kini tiŋga na, imar pa tamanda tau.”
1 Jacó, entretanto, ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: Jacó tem levado tudo o que era de nosso pai, e do que era de nosso pai adquiriu ele todas estas, riquezas.
2 Mi Yakop ire Laban iur leleene pini kembei ta muŋgu na som.
2 Viu também Jacó o rosto de Labão, e eis que não era para com ele como dantes.
3 To Merere iso pa Yakop: “Miili ma la pa toono ki tomom bizin mi wal ku. Nio ko aŋbotmbot raamu.”
3 Disse o Senhor, então, a Jacó: Volta para a terra de teus pais e para a tua parentela; e eu serei contigo.
4 Tana Yakop iso la pa Rael mi Lea be timar ma tipet kini ta mbili murin a.
4 Pelo que Jacó mandou chamar a Raquel e a Léia ao campo, onde estava o seu rebanho,
5 Ziru tila tipet kini to, iso pizin ma iso: “Nio aŋre tomoyom iur leleene pio kembei ta muŋgu na som. Tamen Anutu ki tamaŋ, ni imbotmbot raama yo mi mataana pio.
5 e lhes disse: vejo que o rosto de vosso pai para comigo não é como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo.
6 — ausente —
6 Ora, vós mesmas sabeis que com todas as minhas forças tenho servido a vosso pai.
7 — ausente —
7 Mas vosso pai me tem enganado, e dez vezes mudou o meu salário; Deus, porém, não lhe permitiu que me fizesse mal.
8 Kere. Indeeŋe ta tomoyom iso: ‘Mekmek ŋgaltitiŋan ko tiwe lem kadoono’ na, zin mekmek tipeebe ŋgaltitiŋan men. Mi indeeŋe ta ni iso: ‘Zin mekmek parrisŋan ko tiwe lem kadoono’ na, mekmek tipeebe parrisŋan men.
8 Quando ele dizia assim: Os salpicados serão o teu salário; então todo o rebanho dava salpicados. E quando ele dizia assim: Os listrados serão o teu salário, então todo o rebanho dava listrados.
9 Ina zaala tana, ta Anutu itatke zin mbili ki tomoyom, mi ikam zin ma tiwe leŋ.
9 De modo que Deus tem tirado o gado de vosso pai, e mo tem dado a mim.
10 Pa kere! Indeeŋe mazwaana kizin mbili be tiparno zin na, nio aŋmiu ta kembei: Mekmek tomooto ta tinono zin paŋgaara na, parrisŋan mi ŋgaltitiŋan men.
10 Pois sucedeu que, ao tempo em que o rebanho concebia, levantei os olhos e num sonho vi que os bodes que cobriam o rebanho eram listrados, salpicados e malhados.
11 To aŋela ki Anutu ta iso pio ma isombe: ‘Yakop!’ Mi nio aŋtur la kalŋaana ma aŋso: ‘Oi, ituŋ ti.’
11 Disse-me o anjo de Deus no sonho: Jacó! Eu respondi: Eis-me aqui.
12 To ni iso: ‘Mbulu ta Laban ikamam pu na, nio aŋute ma imap. Tana re. Mekmek tomooto ta tino zin paŋgaara na, parrisŋan mi ŋgaltitiŋan men.
12 Prosseguiu o anjo: Levanta os teus olhos e vê que todos os bodes que cobrem o rebanho são listrados, salpicados e malhados; porque tenho visto tudo o que Labão te vem fazendo.
13 Anutu ta ipet ku su lele Betel, mi nu mbuk sua mbolŋana pini na, nio tau. Lele tana, ta nu suŋgun pat mi liŋ ŋgere sala. Mi iŋgi aŋso pu: Maŋga ta buri ma zem lele tiŋgi, mi miili ma la pa toono ta pesem isula pa na.’”
13 Eu sou o Deus de Betel, onde ungiste uma coluna, onde me fizeste um voto; levanta-te, pois, sai-te desta terra e volta para a terra da tua parentela.
14 Yakop iso zin pa sua tana makiŋ, to Rael ziru Lea tisu mi tiso: “Tomoyam, kaimer ko ikam leyam koroŋ kini sa be iwe matamur kini? Na som.
14 Então lhe responderam Raquel e Léia: Temos nós ainda parte ou herança na casa de nosso pai?
15 Pa ni mataana iŋgalŋgal yam som. Ni ire yam kembei tomtom toro lutuunu bizin. Mi nu ute: Nu woolo yam sorok som. Nu ŋgiimi yam kek. Mi kadoono biibi tana, ta ni itunu ikan ma imap kek. Ire leyam ri sa som kat.
15 Não somos tidas por ele como estrangeiras? pois nos vendeu, e consumiu todo o nosso preço.
16 Koroŋ boozomen ta Anutu itatke pini, ina niamŋan lutundu bizin koroŋ tiam. Tana kam kembei ta Anutu iso pu na.”
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai é nossa e de nossos filhos; portanto, faze tudo o que Deus te mandou.
17 — ausente —
17 Levantou-se, pois, Jacó e fez montar seus filhos e suas mulheres sobre os camelos;
18 — ausente —
18 e levou todo o seu gado, e toda a sua fazenda, que havia adquirido, o gado que possuía, que havia adquirido em Padã-Arã, a fim de ir ter com Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 Indeeŋe mazwaana tana, Laban, ni imbotmbot kar som. Paso, ni ila be ipup sipsip kini rumunrumun. Tana Rael ila mi ikemut ke teeteŋan ki tamaana.
19 Ora, tendo Labão ido tosquiar as suas ovelhas, Raquel furtou os ídolos que pertenciam a seu pai.
20 Mi Yakop isotaara rwoonobi kembei ni be izemi ma ila ne na som. Ikam ki keŋana.
20 Jacó iludiu a Labão, o arameu, não lhe fazendo saber que fugia;
21 Tana Yakop iyauyau koroŋ kini ta boozomen, mi ziŋan wal kini tiko ma tila len. Tila ma tindu yok Euprates, to tipa ma tila pa lele abalabalŋana zaana Gileat.
21 e fugiu com tudo o que era seu; e, levantando-se, passou o Rio, e foi em direção à montanha de Gileade.
22 Aigule ru ilae, beso iwe tel pa na, wal pakan tisotaara Laban ta kembei. Tiso: “A, nu mbotmbot? Zom ta iko ma ila ne kek.”
22 Ao terceiro dia foi Labão avisado de que Jacó havia fugido.
23 To Laban imaŋga mi ikam wal kini pakan, mi ziŋan tiketoto Yakop bizin. Tiketo zin ma tila tila ma irao kan mbeŋ lamata mi ru, to tigarau zin su lele abalabalŋana ki Gileat.
23 Então, tomando consigo seus irmãos, seguiu atrás de Jacó jornada de sete dias; e alcançou-o na montanha de Gileade.
24 Tamen mbeŋ na, Laban ta wal ki Aram na, imiu be Anutu ipet kini mi iso: “Kozo mbuulu kwom pa Yakop pepe.”
24 Mas Deus apareceu de noite em sonho a Labão, o arameu, e disse-lhe: Guardate, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
25 Yakop, ni ipo beeze isu lele tana kek. Tana Laban ziŋan wal kini tise kini na, zin tomini tipo beeze su lele tamen tau.
25 Alcançou, pois, Labão a Jacó. Ora, Jacó tinha armado a sua tenda na montanha; armou também Labão com os seus irmãos a sua tenda na montanha de Gileade.
26 Laban isu to iso pa Yakop ma iso: “Parei ta nu kam mbulu tiŋgi pio? Iŋgi pakaam yo mi koki lutuŋ moori bizin ma kembei ta mbulu ki malmal.
26 Então disse Labão a Jacó: Que fizeste, que me iludiste e levaste minhas filhas como cativas da espada?
27 — ausente —
27 Por que fizeste ocultamente, e me iludiste e não mo fizeste saber, para que eu te enviasse com alegria e com cânticos, ao som de tambores e de harpas;
28 — ausente —
28 Por que não me permitiste beijar meus filhos e minhas filhas? Ora, assim procedeste nesciamente.
29 Nio aŋrao be aŋpasaana yom. Mi toŋgo. Pa mbeŋi, Anutu ki tomom iso pio be aŋbuulu kwoŋ pu pepe.
29 Está no poder da minha mão fazer-vos o mal, mas o Deus de vosso pai falou-me ontem à noite, dizendo: Guarda-te, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
30 Nio aŋute: Ŋgar ku imbol kat be miili ma la ki tomom mi wal ku. Tanata zem yo. Mi parei ta kem ke teeteŋan tio?”
30 Mas ainda que quiseste ir embora, porquanto tinhas saudades da casa de teu pai, por que furtaste os meus deuses?
31 Yakop ipekel Laban kalŋaana ma iso: “Nio aŋmoto, ta aŋko pu: Kokena yakat lutum moori bizin pio.
31 Respondeu-lhe Jacó: Porque tive medo; pois dizia comigo que tu me arrebatarias as tuas filhas.
32 Tamen ke teeteŋan ku, ina nio aŋkankaana pa. Nu sombe ndeeŋe tomtom sa ta ikem zin, inako imeete. Tana itum tiiri koroŋ tio ta boozomen ila wal kiti tiŋgi matan, mi ru ke teeteŋan ku. Mi sombe ndeeŋe koroŋ ku tasa, na kam.” Yakop, ni iute tau Rael ikem ke teeteŋan ki tamaana na som.
32 Com quem achares os teus deuses, porém, esse não viverá; diante de nossos irmãos descobre o que é teu do que está comigo, e leva-o contigo. Pois Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 To Laban ila ma ilela beeze ki Yakop, beeze ki Lea, beeze kizin mbesooŋo moori ru, mi ipitiiri koroŋ ta boozomen. Tamen indeeŋe kosa sa som. Mana ilela beeze ki Rael be iru koroŋ kini.
33 Entrou, pois, Labão na tenda de Jacó, na tenda de Léia e na tenda das duas servas, e não os achou; e, saindo da tenda de Léia, entrou na tenda de Raquel.
34 Mi Rael, ni iturke ke teeteŋan ki tamaana lela pelpeele ki kamel kek, mi mbuleene salakaala ma imbotmbot. Tabe Laban ipitirtiiri koroŋ boozomen ta imbot lela beeze ki Rael na, ma som.
34 Ora, Raquel havia tomado os ídolos e os havia metido na albarda do camelo, e se assentara em cima deles. Labão apalpou toda a tenda, mas não os achou.
35 To Rael iso pa Laban ma iso: “O tamaŋ, ketem malmal pio pepe. Iŋgi irao aŋmaŋga na som. Pa mete tiam moori ikam yo.” Tana Laban iru iru ma indeeŋe som.
35 E ela disse a seu pai: Não se acenda a ira nos olhos de meu senhor, por eu não me poder levantar na tua presença, pois estou com o incômodo das mulheres. Assim ele procurou, mas não achou os ídolos.
36 Tona Yakop keteene malmal, mi iyaamba Laban ma iso: “Nio aŋmolo so tutu i, mi aŋkam so sosor i, ta nu ketoto yo ma mar?
36 Então irou-se Jacó e contendeu com Labão, dizendo: Qual é a minha transgressão? qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Koozi nu pitiiri koroŋ tio ta boozomen, bekena ru ke teeteŋan ku. Mi sombe ndeeŋe koroŋ ku tasa kek, na kam ma ur su mat ti pizin wal ku mi wal tio matan be tire. Koozi ko ituru tere kat. Asiŋ ta iso sua ŋonoono.
37 Depois de teres apalpado todos os meus móveis, que achaste de todos os móveis da tua casar. Põe-no aqui diante de meus irmãos e de teus irmãos, para que eles julguem entre nós ambos.
38 Nio aŋbot ku irao ndaama tomoota kek. Mi ndaama ta boozomen tana, sipsip mi mekmek ku tipepeebe ambai men. Mi nio aŋkan sorok sipsip ku sa som.
38 Estes vinte anos estive eu contigo; as tuas ovelhas e as tuas cabras nunca abortaram, e não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Mi indeeŋe ta koroŋ saŋsaŋŋana sa ikam malmal pa sipsip ku tasa ma ikani na, nio aŋkam sipsip tana ma aŋmar aŋso u pa som. Som kat. Nio aŋpekel pa ituŋ mbili tio. Paso, nu ur sua mbolŋana pio, beso koroŋ ku tasa imbiriizi pa aigule, som mbeŋ, inako nio ituŋ aŋkot.
39 Não te trouxe eu o despedaçado; eu sofri o dano; da minha mão requerias tanto o furtado de dia como o furtado de noite.
40 Zoŋ ikanan yo pa aigule, mi tolou ikamam yo pa mbeŋ ma niŋ tekteege. Tabe aŋkennekaala motoŋ som.
40 Assim andava eu; de dia me consumia o calor, e de noite a geada; e o sono me fugia dos olhos.
41 Nio aŋbesmbeeze pu ma irao ndaama tomoota kek. Aŋkam uraata pa ndaama laamuru mi paŋ bekena aŋkam lutum moori bizin ru. Mi aŋkam uraata pa ndaama lamata mi ta tomen bekena aŋkam leŋ mbili pakan. Mi nu tortooro kalŋom pa leŋ kadoono pa piizi sa kek.
41 Estive vinte anos em tua casa; catorze anos te servi por tuas duas filhas, e seis anos por teu rebanho; dez vezes mudaste o meu salário.
42 Kozobe Anutu ki tumbuŋ Abaraam, ta tamaŋ Isak imototo i mi imbesmbeeze pini na, ilae tio som mi mataana pio som, so irao nomoŋ ila ndemeŋ, mi ziiri yo ma aŋla leŋ. Tamen Anutu ire pataŋana tio mi uraata biibi ta aŋbelmbel pu na, tanata mbeŋi iyaambu. Pa nio leŋ uunu sa isaana som.”
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o Temor de Isaque não fora por mim, certamente hoje me mandarias embora vazio. Mas Deus tem visto a minha aflição e o trabalho das minhas mãos, e repreendeu-te ontem à noite.
43 Yakop iso sua tana makiŋ, to Laban ipekel kalŋaana ma iso: “Zin moori tiŋgi na, nio lutuŋ moori bizin. Mi zin pikin tiŋgi na, nio tumbuŋ bizin. Mi sipsip ma mekmek ta boozomen tiŋgi, ina nio tio. Tana koroŋ boozomen ta nu rre i, ina nio tio men. Tamen koozi ko aŋkam parei? Pa lutuŋ moori bizin ru ziŋan lutun bizin tizem yo kek.
43 Respondeu-lhe Labão: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e este rebanho é meu rebanho, e tudo o que vês é meu; e que farei hoje a estas minhas filhas, ou aos filhos que elas tiveram?
44 Tana nio leleŋ aŋsombe ituru tulup lelende mi tumbuk sua sa.”
44 Agora pois vem, e façamos um pacto, eu e tu; e sirva ele de testemunha entre mim e ti.
45 Tabe Yakop ikam pat molo ta mi ipamender, bekena iwe kilalan pa sua kizin mbukŋana tana mi ipombol.
45 Então tomou Jacó uma pedra, e a erigiu como coluna.
46 To iso pa wal kini be tila mi tindou pat pakan. Tila tindou makiŋ, to tilup zin mi tikan kini igarau pa pat ndouŋana tana.
46 E disse a seus irmãos: Ajuntai pedras. Tomaram, pois, pedras e fizeram um montão, e ali junto ao montão comeram.
47 Pat ndouŋana tana, Laban ipaata zaana ila zin wal ki Aram kalŋan be Yegar Saduta. Mi Yakop ipaata zaana be Galet.
47 Labão lhe chamou Jegar-Saaduta, e Jacó chamou-lhe Galeede.
48 To Laban iso: “Koozi, pat ndouŋana tiŋgi imbot la ituru mazwanda be ipombol sua kiti mbukŋana.” Tana tipaata pat ndouŋana tana zaana be Galet.
48 Disse, pois, Labão: Este montão é hoje testemunha entre mim e ti. Por isso foi chamado Galeede;
49 — ausente —
49 e também Mizpá, porquanto disse: Vigie o Senhor entre mim e ti, quando estivermos apartados um do outro.
50 — ausente —
50 Se afligires as minhas filhas, e se tomares outras mulheres além das minhas filhas, embora ninguém esteja conosco, lembra-te de que Deus é testemunha entre mim e ti.
51 To Laban iseeŋge sua kini ma iso: “Tana re pat ndouŋana mi pat suŋgunŋana ta timbot la ituru mazwanda i.
51 Disse ainda Labão a Jacó: Eis aqui este montão, e eis aqui a coluna que levantei entre mim e ti.
52 Koroŋ ru tiŋgi be tipei ŋgar kiti mi matanda iŋgal sua kiti mbukŋana. Sua ta kembei: Nio ko irao aŋmolo pat ndouŋana tiŋgi mi aŋma ma aŋkam mbulu sananŋana sa pu na som. Mi nu tomini ko irao molo pat ndouŋana ma pat suŋgunŋana tiŋgi, mi mar ma kam mbulu sananŋana sa pio na som.
52 Seja este montão testemunha, e seja esta coluna testemunha de que, para mal, nem passarei eu deste montão a ti, nem passarás tu deste montão e desta coluna a mim.
53 Anutu ki Abaraam, ziru anutu ki Naor ko tire kiskis ituru pa mbulu kiti. Mi sombe kiti tasa ikam sanaana, inako tiur kadoono pini.” Laban iso sua tana makiŋ, tona Yakop tomini ipaata Anutu ta tamaana Isak imototo i mi imbesmbeeze pini na zaana be ipombol sua mbukŋana tana.
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus do pai deles, julgue entre nós. E jurou Jacó pelo Temor de seu pai Isaque.
54 Tona ipun mbili ta ma ineeni sala abal uteene be ipatoron Merere pa. To iboobo wal ta boozomen ma timar, ma ziŋan tikan kini ma imap, mi tikeene su lele tana pa mbeŋ.
54 Então Jacó ofereceu um sacrifício na montanha, e convidou seus irmãos para comerem pão; e, tendo comido, passaram a noite na montanha.
55 Mankwoono mbeŋbeŋŋana na, Laban imaŋga, to ikat lutuunu moori bizin mi tumbuunu bizin naman, mi ipombol zin pa sua pakan, mana izem zin, mi imiili ma ila mini pa kar kini.
55 Levantou-se Labão de manhã cedo, beijou seus filhos e suas filhas e os abençoou; e, partindo, voltou para o seu lugar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.