Hebreus 12
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Mé ña̱yivi cua̱ha̱ cán na̱quee va̱ha na jáchi̱ na̱candeé ini na Ndióxi̱. Ta jána̱ha̱ na̱ nu̱ yo̱ ndaja caja í ña̱ ná quia̱hva ndeé iní tá ná ndoho iní. Ña̱ cán quéa̱ ná jándacoo í tócó ndihi cua̱chi cája í, ña̱ tíin tuun mí. Ta ná jácaxoo í tócó ndihi ña̱ sájí nuu nu̱ yo̱ caja í ña̱ cúni̱ Ndióxi̱. Ta ná candi̱co̱ yó íchi̱ Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu iní tá quia̱hva ndítahan caja í.
1 Portanto, uma vez que estamos rodeados de tão grande multidão de testemunhas, livremo-nos de todo peso que nos torna vagarosos e do pecado que nos atrapalha, e corramos com perseverança a corrida que foi posta diante de nós.
2 Ta ná cande̱hé cáxí yo̱ nu̱u̱ Jesús jáchi̱ mé á cán cája ña̱ ná casáhá cándeé iní Ndióxi̱ ta cája ña̱ ná candeé iní mé á a̱nda̱ tandaa qui̱ví quiví. Na̱ndoho ini Jesús tá na̱xi̱hi̱ a̱ ndi̱ca crúxu̱ ta co̱ó na̱cacahan nu̱u̱ á va̱tí cácahan nu̱ú ña̱yivi quivi na quia̱hva já. Jáchi̱ na̱canda̱a̱ ini a ña̱ tá ná ndihi ndoho ini a já tandaa qui̱vi̱ caji̱i̱ ndiva̱ha ini a. Ta viti íin coo a xoo cuáha Ndióxi̱ indiví.
2 Mantenhamos o olhar firme em Jesus, o líder e aperfeiçoador de nossa fé. Por causa da alegria que o esperava, ele suportou a cruz sem se importar com a vergonha. Agora ele está sentado no lugar de honra à direita do trono de Deus.
3 Xíní ñúhú ndicu̱hu̱n ini ndó ndaja na̱caja Jesús jáchi̱ a̱ ju̱ú quia̱hva na̱ndoho ini a ndahá ña̱yivi cája cua̱chi. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ a̱ jándacoo ndó ña̱ cándeé ini ndó Jesús ta a̱ cácuitá ínima̱ ndó tá ndóho ini ndó.
3 Pensem em toda a hostilidade que ele suportou dos pecadores; desse modo, vocês não ficarão cansados nem desanimados.
4 Jáchi̱ cáma̱ni̱ yi̱i̱ va cahní na̱ cája cua̱chi ndo̱hó sa̱há ña̱ co̱ xe̱én ndó caja ndó cua̱chi.
4 Afinal, ainda não chegaram a arriscar a vida na luta contra o pecado.
5 Á na̱ndindójó ndó tu̱hun na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n ndo̱ sa̱há ña̱ cúú ndó ja̱hyi mé á. Já cáchí tu̱hun Ndióxi̱ já:
5 Acaso vocês se esqueceram das palavras de ânimo que Deus lhes dirigiu como filhos dele? Ele disse: “Meu filho, não despreze a disciplina do Senhor; não desanime quando ele o corrigir.
6 Jáchi̱ já cája Ndióxi̱ xi̱hín na̱ quíhvi̱ ini a.
6 Pois o Senhor disciplina quem ele ama e castiga todo aquele que aceita como filho”.
7 Quia̱hva ndeé ini ndó tá cája Ndióxi̱ ña̱ ná ndoho ini ndó. Jáchi̱ tá quia̱hva cája in da̱ ta̱a xi̱hín ja̱hyi da quia̱hva já cája mé á xi̱hi̱n ndo̱. Jáchi̱ tócó ndihi da̱ta̱a jácaxáhan da ja̱hyi da já ná ndacaca va̱ha da.
7 Enquanto suportam essa disciplina de Deus, lembrem-se de que ele os trata como filhos. Quem já ouviu falar de um filho que nunca foi disciplinado pelo pai?
8 Ta tá co̱ jándoho Ndióxi̱ ini ndó já quéa̱ co̱ cúú ndó ja̱hyi mé á. Cúú ndó tátu̱hun ja̱hyi ndáhví na̱. Joo tá ná jándoho Ndióxi̱ ini ndó já cánda̱a̱ ini ndó ña̱ mé a̱ nda̱a̱ cúú ndó ja̱hyi mé á.
8 Se Deus não os disciplina como faz com todos os seus filhos, significa que vocês não são filhos de verdade, mas ilegítimos.
9 Tá na̱sacuú na̱ va̱lí na̱caja cáhnu yó tátá yo̱ va̱tí na̱jácaxáhan na mí. Joo íin chága̱ sa̱ha̱ caja cáhnu í Ndióxi̱, tátá yo̱, mé á íin indiví va̱tí jándoho a ini mí jáchi̱ xi̱hín ña̱ yóho cuu coo í xi̱hi̱n mé á a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱.
9 Uma vez que respeitávamos nossos pais terrenos que nos disciplinavam, não devemos nos submeter ainda mais à disciplina do Pai de nosso espírito e, assim, obter vida?
10 Tá válí yo̱ na̱jándacaca va̱ha tátá yo̱ mí tá na̱jána̱ni na̱ mí jáchi̱ já va̱ha xíní na̱ va̱tí mé ñuyíví yóho cúú á nu̱ ndúu tóo cuití ví. Joo tá jána̱ni Ndióxi̱, tátá yo, mí cúú á ña̱ va̱ha chága̱ jáchi̱ xi̱hín ña̱ yóho ndaja yi̱i̱ á mí tá quia̱hva íin yi̱i̱ mé á.
10 Pois nossos pais nos disciplinaram por alguns anos como julgaram melhor, mas a disciplina de Deus é sempre para o nosso bem, a fim de que participemos de sua santidade.
11 Mé a̱ nda̱a̱ co̱ táhán iní tá jána̱ni na mí jáchi̱ cáhi̱hvi̱ yo̱ xi̱hi̱n á. Joo tá na̱ndihi já coo va̱ha iní jáchi̱ na̱catia̱hva í ndaja caca va̱ha í sa̱há ña̱ na̱ndoho iní ta xi̱hín ña̱ yóho cacuú ña̱yivi nda̱a̱ nu̱ mé á.
11 Nenhuma disciplina é agradável no momento em que é aplicada; ao contrário, é dolorosa. Mais tarde, porém, produz uma colheita de vida justa e de paz para os que assim são corrigidos.
12 Ña̱ cán quéa̱ ndicui̱ta ndó ta a̱ jándacoo ndó mé ndó.
12 Portanto, revigorem suas mãos cansadas e seus joelhos enfraquecidos.
13 Ta ndinducú ndó ichí nda̱cú já ná cuu chindeé ndó ña̱yivi, na̱ cáva̱ i̱vi̱ joho ini ña̱ ná a̱ ndícó co̱o na nu̱ú cua̱chi.
13 Façam caminhos retos para seus pés a fim de que os mancos não caiam, mas sejam fortalecidos.
14 Xíní ñúhú ndinducú ndó ndaja caja ndó coo va̱ha ini ndó xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi. Jándacoo ndó cua̱chi cája ndó ta ndinuhu ini ndó caja ndó ña̱ cúni̱ Ndióxi̱ já ná cuu coo ndó nu̱ íin mé á.
14 Esforcem-se para viver em paz com todos e procurem ter uma vida santa, sem a qual ninguém verá o Senhor.
15 Cuéntá coo ndó ná a̱ jándacoo ni in ndó íchi̱ cuéntá Ndióxi̱ jáchi̱ cúni̱ a̱ caja cua̱há ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ndo̱. Cuéntá coo ndó ná a̱ cácuu ndó tátu̱hun in yu̱cu̱ o̱va̱ ña̱ játi̱ví ña̱ xíxi na jáchi̱ na̱ cája cua̱chi cája quini na ta játi̱ví na̱ java ga̱ na̱ cúú cuéntá Ndióxi̱.
15 Cuidem uns dos outros para que nenhum de vocês deixe de experimentar a graça de Deus. Fiquem atentos para que não brote nenhuma raiz venenosa de amargura que cause perturbação, contaminando muitos.
16 Coto a̱ quíhvi nuu ndó coo ndó xi̱hín in na co̱ cúú yíi̱ ndo̱ á ñájíhí ndo̱. Coto a̱ quéhe núu ndó ña̱ha Ndióxi̱ tá quia̱hva na̱caja Esaú. Jáchi̱ in qui̱vi̱ cuíco ndiva̱ha da ta na̱ji̱có da̱ tócó ndihi ña̱ha ndítahan ndiquehe da nu̱ tátá da̱ sa̱há ña̱ ná cuxu da in co̱ho̱ cuití va.
16 Vigiem para que ninguém seja imoral ou profano, como Esaú, que trocou seus direitos como filho mais velho por uma simples refeição.
17 Joo cánda̱a̱ iní ña̱ tá na̱ndindaa nu̱u̱ dá ndiquehe da ña̱ha ndáha̱ tátá da̱ co̱ó na̱cuu ndiquehe da ni in ña̱ha. Jáchi̱ na̱ji̱có da̱ ña̱ nu̱ú ñani da sa̱há ña̱ ná cuxu da in co̱ho̱. Ta va̱tí na̱sacu ndiva̱ha da joo co̱ó na̱cuu caja da ndijama da tu̱hun da ña̱ sa̱ na̱sa̱ha̱n da̱ nu̱ú ñani da.
17 Como vocês sabem, mais tarde, quando ele quis a bênção do pai, foi rejeitado. Era tarde para que houvesse arrependimento, embora ele tivesse implorado com lágrimas.
18 Ta mé ndó co̱ó na̱cayati ndó nu̱ Ndióxi̱ tá quia̱hva na̱caja na̱ Israel sa̱nahá. Mé na̱ cán na̱taca na sa̱ha̱ in yúcu̱ naní Sinaí xi̱hín da̱ naní Moisés. Ta na̱ca̱yi̱ ñúhu̱ cán ta na̱naá ndiva̱ha ta na̱xi̱có ndiva̱ha ta̱chi̱ na̱xini na.
18 Vocês não chegaram a um monte que se pode tocar, a um lugar de fogo ardente, escuridão, trevas e vendaval,
19 Ta na̱xini jo̱ho na na̱tivi trompeta ta na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n ná. A̱ ju̱ú quia̱hva na̱yi̱hví na̱ tá na̱xini jo̱ho na nu̱ cáha̱n Ndióxi̱ chí na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ nu̱ á ña̱ ná a̱ cáha̱n ga̱ xi̱hi̱n ná.
19 ao toque da trombeta e à voz tão terrível que aqueles que a ouviram suplicaram que nada mais lhes fosse dito,
20 Jáchi̱ co̱ó na̱candeé ini na táa jo̱ho na ña̱ sáhndá Ndióxi̱ nu̱ ná tá na̱cachi a já: “Tá ná cani ndaa in ña̱yivi á in quíti̱ yúcu̱ Sinaí yóho já quéa̱ xíní ñúhú cuun ndó yu̱u̱ ná á tuxú ndó na̱ xi̱hi̱n póyá a̱nda̱ ná quivi na”, cáchí Ndióxi̱.
20 pois não podiam suportar a ordem que recebiam: “Se até mesmo um animal tocar no monte, deve ser apedrejado”.
21 Ta a̱ ju̱ú quia̱hva na̱yi̱hví na̱ sa̱há ña̱ na̱xini na̱ cán. Ta a̱nda̱ Moisés viti na̱yi̱hví ndiva̱ha da ta já na̱cachi da já: “Quíji ni̱nu i̱ xi̱hín ña̱ yíhví i̱”, cáchí da̱.
21 O próprio Moisés ficou tão assustado com o que viu a ponto de dizer: “Fiquei apavorado e tremendo de medo”.
22 Joo ña̱ na̱caja mé ndó quéa̱ sa̱ na̱cayati ndó in nu̱ú naní Sión, mé nu̱ íin Ndióxi̱, mé a̱ tácú indiví. Mé ñuu cán cúú á tátu̱hun inga Jerusalén, ña̱ íin indiví ta ndúu cua̱ha̱ mil táto̱ Ndióxi̱ cán.
22 Vocês, porém, chegaram ao monte Sião, à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, aos incontáveis milhares de anjos em alegre reunião,
23 Sa̱ na̱taca ndó cán caja cáhnu ndó Ndióxi̱ xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi, na̱ mé a̱ nda̱a̱ cúú ja̱hyi Ndióxi̱, mé na̱ ndáa̱ qui̱vi̱ nu̱ libro Ndióxi̱ indiví. Ta sa̱ na̱casa̱a̱ ndó nu̱ Ndióxi̱, mé a̱ cája vií sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱yivi. Ta na̱taca ndó xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi, na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ sa̱nahá, mé na̱ sa̱ na̱nduu nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ na̱caja mé á.
23 à congregação dos filhos mais velhos, cujos nomes estão escritos no céu, e a Deus, que é juiz de todos, aos espíritos dos justos no céu, agora aperfeiçoados,
24 Ta sa̱ na̱cayati ndó nu̱ú Jesús, mé a̱ cáha̱n xoo mí nu̱ Ndióxi̱. Jáchi̱ sa̱há ña̱ na̱caja Jesús tá na̱xi̱ta̱ ni̱i̱ á ndi̱ca crúxu̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ yo̱ ña̱ ná ndoo cua̱chí. Joo jíin va na̱caja Ndióxi̱ tá na̱xi̱ta̱ ni̱i̱ Abel sa̱nahá ndiva̱ha jáchi̱ na̱jándoho a ini ñani da, da̱ naní Caín sa̱há ña̱ na̱sahní ñahá da̱.
24 a Jesus, o mediador da nova aliança, e ao sangue aspergido, que fala de coisas melhores do que falava o sangue de Abel.
25 Cuéntá coo ndó já ná a̱ quéhe núu ndó nu̱ cáha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n yo̱. Jáchi̱ ña̱yivi cán, na̱ co̱ó na̱xeen cája ña̱ cáchí Ndióxi̱ na̱cha̱hvi na sa̱há ña̱ núu na̱caja na mé ñuyíví yóho. Ta já caja ri Ndióxi̱ xi̱hi̱n mí tá ná quehe núu í tu̱hun mé á jáchi̱ ja̱nda̱ indiví íin mé á ca̱ha̱n xo̱ho̱.
25 Tenham cuidado para não se recusarem a ouvir aquele que fala. Porque, se aqueles que se recusaram a ouvir o mensageiro terreno não escaparam, certamente não escaparemos se rejeitarmos aquele que nos fala do céu.
26 Mé tiempo cán na̱játa̱an Ndióxi̱ ñuyíví yóho tá na̱ca̱ha̱n mé á. Joo já cáchí a̱ já viti: “Va̱xi qui̱ví ta játa̱an tucu i̱ ñuyíví ta mé tiempo cán jáqui̱ji nuu i̱ indiví viti”, cáchí a̱.
26 Quando Deus falou naquela ocasião, sua voz fez a terra tremer, mas agora ele promete: “Mais uma vez, farei tremer não só a terra, mas também os céus”.
27 Tá na̱cachi Ndióxi̱ ña̱ inga tucu játa̱an mé á ñuyíví yóho já cánda̱a̱ iní ña̱ ndihi sa̱há ña̱ha na̱cava̱ha mé á. Ta tócó ndihi ña̱ha, ña̱ a̱ cu̱ú qui̱ji nuu, ña̱ cán coo a a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱.
27 Isso significa que toda a criação será abalada e removida, de modo que permaneçam apenas as coisas inabaláveis.
28 Ñe̱he̱ táhvi̱ yo̱ coo í nu̱ú cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱ha̱ yo̱ ta mé cán a̱ cu̱ú qui̱ji nuu a. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ ná ndiquia̱hva í ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱ ta ná caja cáhnu í mé á xi̱hín ndinuhu iní jáchi̱ cáji̱i̱ ini mé á xi̱hín ña̱ yóho.
28 Uma vez que recebemos um reino inabalável, sejamos gratos e agrademos a Deus adorando-o com reverência e santo temor.
29 Jáchi̱ mé a̱ nda̱a̱ Ndióxi̱ cúú á tátu̱hun ñúhu̱ ña̱ cáyi̱ ña̱ jándihi sa̱há ña̱ha. Ña̱ cán quéa̱ caja mé á ña̱ ná ndihi sa̱ha̱ tócó ndihi cua̱chi.
29 Porque nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.