Hebreus 11
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs VC
1 Tá ná candeé iní Ndióxi̱ já quéa̱ cúni̱ cachi a ña̱ sa̱ xíni̱ va̱ha í ña̱ ya̱ha tá ya̱ha ña̱ ndáti yó ya̱ha. Ta va̱tí co̱ xíní yó ña̱ ndátí joo cándeé iní ña̱ já coo.
1 A fé é o fundamento da esperança, é uma certeza a respeito do que não se vê.
2 Jáchi̱ sa̱há ña̱ na̱candeé ini tásáhnu jícó yo̱ Ndióxi̱ sa̱nahá ndiva̱ha sa̱há ña̱ cán quéa̱ cáji̱i̱ ini Ndióxi̱ xi̱hi̱n ná.
2 Foi ela que fez a glória dos nossos, antepassados.
3 Ta sa̱há ña̱ cándeé iní Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ cánda̱a̱ va̱ha iní ña̱ na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ ta já na̱cava̱ha mé á ñuyíví xi̱hín indiví. Jihna co̱ó na̱sahi̱in ni in ña̱ha joo viti náha̱ nu̱ú ña̱ na̱cava̱ha mé á.
3 Pela fé reconhecemos que o mundo foi formado pela palavra de Deus e que as coisas visíveis se originaram do invisível.
4 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini da̱ naní Abel Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱tahan ini Ndióxi̱ xi̱hín ña̱ na̱caja da tá na̱jo̱có da̱ ña̱ha nu̱ á. Ta co̱ó na̱tahan ini a xi̱hín ña̱ na̱jo̱có da̱ naní Caín, da̱ cúú ñani Abel jáchi̱ co̱ó na̱candeé ini Caín mé á. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndiquehe Ndióxi̱ ña̱ na̱jo̱co̱ Abel nu̱ á ta xi̱hín ña̱ yóho na̱nduu da da̱ nda̱a̱ nu̱ á. Ta va̱tí na̱xi̱hi̱ Abel joo xi̱hín ña̱ na̱caja da sa̱nahá jána̱ha̱ da̱ nu̱ yo̱ ndaja ndítahan nu̱ yó candeé iní Ndióxi̱.
4 Pela fé Abel ofereceu a Deus um sacrifício bem superior ao de Caim, e mereceu ser chamado justo, porque Deus aceitou as suas ofertas. Graças a ela é que, apesar de sua morte, ele ainda fala.
5 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini da̱ naní Enoc Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ó na̱xi̱hi̱ toho da. Joo na̱sañehe Ndióxi̱ da̱ indiví ta co̱ó na̱cuu ndiñehé ña̱yivi mé dá jáchi̱ na̱ndaa da cua̱ha̱n da̱ indiví na̱caja Ndióxi̱. Ta cáchí tu̱hun Ndióxi̱ já na̱caja mé á jáchi̱ táhán ini a xi̱hín ña̱ na̱caja Enoc nani na̱sahi̱in da ñuyíví yóho.
5 Pela fé Henoc foi arrebatado, sem ter conhecido a morte: e não foi achado, porquanto Deus o arrebatou; mas a Escritura diz que, antes de ser arrebatado, ele tinha agradado a Deus {Gn 5,24}.
6 Tá co̱ cándeé iní Ndióxi̱ já quéa̱ co̱ táhán ini Ndióxi̱ xo̱ho̱. Jáchi̱ ndá na̱ cúni̱ cayati nu̱ Ndióxi̱ xíní ñúhú cándúsa na ña̱ íin mé á indiví ta xíní ñúhú cándúsa na ña̱ quia̱hva mé á ña̱ va̱ha nu̱ú ña̱yivi tá ndinducú na̱ mé á.
6 Ora, sem fé é impossível agradar a Deus, pois para se achegar a ele é necessário que se creia primeiro que ele existe e que recompensa os que o procuram.
7 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini da̱ naní Noé Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱taa jo̱ho da tá na̱ca̱xi tu̱hun Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá ña̱ ndoho ini ña̱yivi chága̱ chí nu̱u̱ va̱tí co̱ó na̱sana̱ha̱ nu̱ á. Na̱candúsa Noé Ndióxi̱ ta chí na̱casáhá da̱ cáva̱ha da in barco cáhnu nu̱ú cuu ca̱cu ndaa mé dá xi̱hín na̱ vehe da. Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini da Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nduu da ta̱a nda̱a̱ nu̱ mé á. Ta xi̱hín ña̱ na̱caja da na̱jácojo da cua̱chi ja̱tá ña̱yivi ñuyíví jáchi̱ náha̱ cáxí a̱ ña̱ co̱ó na̱candúsa na caja na ña̱ cáchí Ndióxi̱.
7 Pela fé na palavra de Deus, Noé foi avisado a respeito de acontecimentos imprevisíveis; cheio de santo temor, construiu a arca para salvar a sua família. Pela fé ele condenou o mundo e se tornou o herdeiro da justificação mediante a fé.
8 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini da̱ naní Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱candúsa da ña̱ na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá. Ta chí na̱quee da ñuu da ta cua̱ha̱n da̱ in ñundáhyi̱, ña̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a quia̱hva nu̱ dá. Na̱jándacoo da ñuu da va̱tí co̱ó na̱saxíni̱ da̱ ndaja naní mé ñuu nu̱ú cu̱hu̱n da̱.
8 Foi pela fé que Abraão, obedecendo ao apelo divino, partiu para uma terra que devia receber em herança. E partiu não sabendo para onde ia.
9 Ta sa̱há ña̱ cándeé ini Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o da ñundáhyi̱ ña̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a quia̱hva nu̱ dá. Joo na̱ndiñe̱he̱ dá java ña̱yivi ndúu cán chí na̱sahi̱in da tá quia̱hva ndúu na̱ tóho̱. Vehe tienda na̱sahi̱in da xi̱hín na̱ vehe da. Ta quia̱hva já na̱sahi̱in Isaac xi̱hín Jacob jáchi̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ mé dá xi̱hín nu̱ú na̱ vehe da.
9 Foi pela fé que ele habitou na terra prometida, como em terra estrangeira, habitando aí em tendas com Isaac e Jacó, co-herdeiros da mesma promessa.
10 Na̱caja Abraham ña̱ yóho jáchi̱ ndáti da coo da in ñuu ña̱ íin indiví, ña̱ na̱cava̱ha Ndióxi̱ nu̱ú coo a a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱.
10 Porque tinha a esperança fixa na cidade assentada sobre os fundamentos {eternos}, cujo arquiteto e construtor é Deus.
11 Ta jári na̱candeé ini Sara, mé ñájíhí Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱caja Ndióxi̱ ña̱ na̱cuu que̱e ja̱hyi ñá va̱tí sa̱ na̱cayatá ña̱. Ta tá na̱ndihi já na̱cacu ja̱hyi ñá ta na̱sacuu a sa̱há ña̱ na̱candeé ini ñá jáxi̱nu̱ co̱o Ndióxi̱ tu̱hun na̱sa̱ha̱n nu̱ ña̱.
11 Foi pela fé que a própria Sara cobrou o vigor de conceber, apesar de sua idade avançada, porque acreditou na fidelidade daquele que lhe havia prometido.
12 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ va̱tí na̱cayatá ndiva̱ha Abraham ta na̱cayati qui̱ví quivi da joo na̱cacu ja̱hyi da xi̱hi̱n ña̱ ta na̱nduu da tásáhnu jícó na̱ Israel. Ta cua̱há ndiva̱ha na cúú chi̱chi da ja̱nda̱ a̱ cu̱ú candahvi na. Cúú á tátu̱hun qui̱mi ña̱ íin indiví á tátu̱hun ñu̱tí yuhú ta̱ñu̱hú jáchi̱ a̱ cu̱ú candahvi a.
12 Assim, de um só homem quase morto nasceu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como os grãos de areia da praia do mar.
13 Tócó ndihi na̱ na̱quixi chi̱chi Abraham yóho va̱tí na̱xi̱hi̱ na̱ joo na̱candeé tá na̱candeé ini na Ndióxi̱. Ta va̱tí co̱ó na̱xini na ña̱ na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a quia̱hva nu̱ ná joo na̱sacuu a tátu̱hun na̱xini na ña̱. Jáchi̱ na̱candeé ini na ña̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n ná ta na̱caji̱i̱ íní na̱. Ña̱ cán quéa̱ na̱cachi na ña̱ ndúu tóo cuití na̱ ñuyíví yóho ta cúú ná tátu̱hun na̱ tóho̱ jáchi̱ co̱ó ñuu na ñuyíví yóho.
13 Foi na fé que todos {nossos pais} morreram. Embora sem atingir o que lhes tinha sido prometido, viram-no e o saudaram de longe, confessando que eram só estrangeiros e peregrinos sobre a terra {Gn 23,4}.
14 Cánda̱a̱ iní ña̱ ndá na̱ cáchí já cúni̱ cachi a ña̱ ndinducú na̱ inga ñuu nu̱ú canduu na.
14 Dizendo isto, declaravam que buscavam uma pátria.
15 Ta co̱ó na̱tahnda ini na sa̱há ñuu na̱quee na cán jáchi̱ cuu ndicó co̱o na, nduu joo co̱ó na̱cacúni̱ na caja na ña̱.
15 E se se referissem àquela donde saíram, ocasião teriam de tornar a ela...
16 Joo ña̱ ndúcú na̱ cúú in ñuu ña̱ va̱ha chága̱, ña̱ íin indiví. Ta na̱caja tia̱hva Ndióxi̱ mé ñuu indiví nu̱ú cuu coo na já quéa̱ a̱ cácahan nu̱u̱ mé á cachi a ña̱ cúú ná cuéntá mé á.
16 Mas não. Eles aspiravam a uma pátria melhor, isto é, à celestial. Por isso, Deus não se dedigna de ser chamado o seu Deus; de fato, ele lhes preparou uma cidade.
17 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Abraham Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahi̱in tia̱hva da cahní da̱ Isaac, ja̱hyi da jo̱co̱ ñahá da̱ nu̱ Ndióxi̱ tá na̱xito ndojó Ndióxi̱ da̱. Já na̱caja Abraham va̱tí na̱sahi̱in in túhún ji̱ní ja̱hyi da ta sa̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham
17 Foi pela sua fé que Abraão, submetido à prova, ofereceu Isaac, seu único filho,
18 tá na̱cachi a já xi̱hi̱n dá: “Cacu ja̱hyún, da̱ cananí Isaac ta xi̱hín da̱ cán ndicua̱há ndiva̱ha chi̱chún chága̱ chí nu̱u̱”, na̱cachi Ndióxi̱.
18 depois de ter recebido a promessa e ouvido as palavras: Uma posteridade com o teu nome te será dada em Isaac {Gn 21,12}.
19 Sa̱ na̱canda̱a̱ va̱ha ini Abraham ña̱ cuu caja Ndióxi̱ ña̱ ná nditacu tucu Isaac tá sa̱ na̱xi̱hi̱ da̱. Ta va̱tí co̱ó na̱sahní toho Abraham Isaac joo cúú á tátu̱hun na̱xi̱hi̱ da̱ ta na̱nditacu tucu da jáchi̱ na̱sahi̱in tia̱hva da cahní da̱ da̱ sa̱há ña̱ na̱candeé ini da Ndióxi̱.
19 Estava ciente de que Deus é poderoso até para ressuscitar alguém dentre os mortos. Assim, ele conseguiu que seu filho lhe fosse devolvido. E isso é um ensinamento para nós!
20 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Isaac Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sa̱ha̱n da̱ tu̱hun da nu̱ ndíví ja̱hyi da, da̱ naní Jacob xi̱hín da̱ naní Esaú ña̱ caja cua̱ha̱ Ndióxi̱ ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ndíví da̱ chága̱ chí nu̱u̱.
20 Foi inspirado pela fé que Isaac deu a Jacó e a Esaú uma bênção em vista de acontecimentos futuros.
21 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Jacob Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá ja̱lóho cúni̱ quivi da já quéa̱ na̱cachi da ña̱ caja cua̱ha̱ Ndióxi̱ ña̱ma̱ni̱ xi̱hín i̱vi̱ ja̱hyi ñání da̱, da̱ cúú ja̱hyi da̱ naní José. A̱nda̱ jáví na̱caja cáhnu da Ndióxi̱ nani tíin ndaa da garrote da̱.
21 Foi pela fé que Jacó, estando para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e venerou a extremidade do seu bastão.
22 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini José Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá ja̱lóho cúni̱ quivi da na̱ca̱ha̱n da̱ xi̱hín na̱ Israel sa̱há mé qui̱vi̱ tá ná quee na nación Egipto cu̱hu̱n na̱. Ta na̱sahnda da chuun nu̱ ná ña̱ ná cañehe na lasa yiquí cu̱ñu mé dá cu̱hu̱n ña̱ xi̱hi̱n ná.
22 Foi pela fé que José, quando estava para morrer, fez menção da partida dos filhos de Israel e dispôs a respeito dos seus despojos.
23 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini náná tátá Moisés Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱ndihi na̱cacu da já na̱chica̱a̱n je̱hé na̱ da̱ tañu u̱ni̱ yo̱o̱. Náha̱ ña̱ cúú dá in lée̱ ñúchí ndiva̱ha ta chí co̱ó na̱yi̱hví toho na tu̱hun na̱ca̱ha̱n rey cán tá na̱sahnda da chuun ña̱ quivi ndihi ta̱va̱lí ja̱cá na̱cacu nu̱ú na̱ Israel.
23 Foi pela fé que os pais de Moisés, vendo nele uma criança encantadora, o esconderam durante três meses e não temeram o edito real.
24 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Moisés Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱sahnu da na̱jándacoo da vehe rey Egipto va̱tí na̱jácuahnu ñá cúú ja̱hyi jíhí rey cán da̱ tátu̱hun ja̱hyi ñá.
24 Foi pela fé que Moisés, uma vez crescido, renunciou a ser tido como filho da filha do faraó,
25 Ta ña̱ na̱caja da quéa̱ na̱sa̱ha̱n da̱ na̱ndoho ini da xi̱hín na̱ cúú cuéntá Ndióxi̱. Jáchi̱ co̱ cúni̱ da̱ cáji̱i̱ ini da cája da cua̱chi va̱tí chá tiempo.
25 preferindo participar da sorte infeliz do povo de Deus, a fruir dos prazeres culpáveis e passageiros.
26 Ta na̱ca̱hán da̱ ña̱ va̱ha chága̱ ná ndoho ini da sa̱ha̱ Jesucristo, mé a̱ chindahá Ndióxi̱ cacomí cuéntá sa̱há ña̱yivi a̱ ju̱ú ga̱ ña̱ ná cacomí da̱ cua̱há ña̱ha cuícá nación Egipto cán. Jáchi̱ na̱ca̱hvi ini da sa̱há ña̱ma̱ni̱ caja Ndióxi̱ xi̱hi̱n da̱ chága̱ chí nu̱u̱.
26 Com os olhos fixos na recompensa, considerava os ultrajes por amor de Cristo como um bem mais precioso que todos os tesouros dos egípcios.
27 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Moisés Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱jándacoo da nación Egipto ta co̱ó na̱yi̱hví da̱ ña̱ ná ndicue̱he̱ rey Egipto cán xi̱hi̱n dá. Ta na̱sa̱ha̱n ndeé ini da jáchi̱ na̱xi̱ca da tátu̱hun in da xíca xi̱hi̱n Ndióxi̱ va̱tí co̱ó na̱xini da mé á.
27 Foi pela fé que deixou o Egito, não temendo a cólera do rei, com tanta segurança como estivesse vendo o invisível.
28 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini Moisés Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahnda da chuun ña̱ ná caja na̱ Israel vicó pascua. Na̱sahnda da chuun ña̱ ná cahní na̱ ndicachi ta já cuihna ndaa na ni̱i̱ rí yuyéhé vehe na̱ Israel ña̱ ná a̱ quíví ja̱hyi ta̱a na̱, da̱ na̱cacu nu̱ cuítí tá ná ya̱ha táto̱ Ndióxi̱, mé a̱ cája ña̱ ná quivi ña̱yivi.
28 Foi pela fé que mandou celebrar a Páscoa e aspergir {os portais} com sangue, para que o anjo exterminador dos primogênitos poupasse os dos filhos de Israel.
29 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini na̱ Israel Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ya̱ha na ma̱hñú nda̱a̱ ta̱ñu̱hú naní ta̱ñu̱hú cuáhá. Na̱sacuu a tátu̱hun xíca na nu̱ ñundáhyi̱ íchí uun. Joo tá na̱casáhá na̱ Egipto yáha na mé ta̱ñu̱hú cán já quéa̱ co̱ó na̱cuu caja na ña̱. Na̱candaa na ini ticui̱í ta já na̱xi̱hi̱ ndihi na.
29 Foi pela fé que os fez atravessar o mar Vermelho, como por terreno seco, ao passo que os egípcios que se atreveram a persegui-los foram afogados.
30 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini na̱ Israel Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cava nuu na ñuu Jericó tañu u̱sa̱ qui̱vi̱ ta já na̱cu̱yu ndihi náma̱ ñuu cán.
30 Foi pela fé que desabaram as muralhas de Jericó, depois de rodeadas por sete dias.
31 Ta sa̱há ña̱ na̱candeé ini ñá xíca ji̱i̱ naní Rahab cán Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ó na̱xi̱hi̱ ñá xi̱hín ndihi ña̱yivi ñuu Jericó, na̱ co̱ó na̱candúsa Ndióxi̱. Na̱jáca̱cu Ndióxi̱ Rahab cán jáchi̱ sa̱ na̱ndiquehe va̱ha ñá java ta̱a Israel tá na̱casa̱a̱ da̱ nu̱ cuítí sánde̱hé da̱ ñuu cán.
31 Foi pela fé que Raab, a meretriz, não pereceu com aqueles que resistiram, por ter dado asilo aos espias.
32 Ndá chága̱ ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱. Sa̱ na̱ca̱ha̱n cua̱há i̱ xi̱hi̱n ndo̱ joo cáma̱ni̱ ca̱ha̱n i̱ sa̱há da̱ naní Gedeón xi̱hín da̱ naní Barac xi̱hín da̱ naní Sansón xi̱hín da̱ naní Jefté xi̱hín da̱ naní David xi̱hín da̱ naní Samuel xi̱hín java ga̱ na̱ na̱sacuu profeta.
32 Que mais direi? Faltar-me-á o tempo, se falar de Gedeão, Barac, Sansão, Jefté, Davi, Samuel e dos profetas.
33 Sa̱há ña̱ na̱candeé ini na̱ cán Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱quee va̱ha na tá na̱cani táhan na xi̱hín java nación ta na̱sacomí va̱ha na cuéntá sa̱há ña̱yivi ta na̱ndiquehe na ña̱ va̱ha na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a quia̱hva nu̱ ná. Java na na̱chicaji na yúhu̱ león.
33 Graças à sua fé conquistaram reinos, praticaram a justiça, viram se realizar as promessas. Taparam bocas de leões,
34 Ta java na na̱ndahva na ñúhu̱ cáyi̱ ña̱ ná a̱ cáyi̱ toho na. Ta java na na̱ca̱cu na ndahá ña̱yivi, na̱ na̱cacúni̱ cahní ñahá xi̱hi̱n machiti. Ta java na va̱tí vitá ini na joo na̱ndi̱hvi ndée̱ ná. Ta java na na̱quee va̱ha na tá na̱cani táhan na xi̱hín na̱ i̱hvi̱ na̱.
34 extinguiram a violência do fogo, escaparam ao fio de espada, triunfaram de enfermidades, foram corajosos na guerra e puseram em debandada exércitos estrangeiros.
35 Ta java na̱ji̱hí na̱candeé ini na Ndióxi̱ ta sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xini na ña̱ na̱nditacu tucu na̱ vehe na na̱caja Ndióxi̱.
35 Devolveram vivos às suas mães os filhos mortos. Alguns foram torturados, por recusarem ser libertados, movidos pela esperança de uma ressurreição mais gloriosa.
36 Java na na̱ndoho ini na tá na̱sacu ndaa i̱chi̱ ñahá na̱ ta na̱cani ñahá na̱. Ta java na na̱sandi̱co̱ na̱ xi̱hi̱n cadena ta na̱chica̱a̱n na̱ na̱ veca̱a.
36 Outros sofreram escárnio e açoites, cadeias e prisões.
37 Ta java na na̱xi̱hi̱ na̱ jáchi̱ na̱cuun ña̱yivi yu̱u̱ ná ta java na na̱xi̱hi̱ na̱ tá na̱sahnda túhu̱n ñahá na̱. Ta java na na̱xito ndojó ña̱yivi na ña̱ ná caja na cua̱chi. Ta java na na̱xi̱hi̱ xi̱hi̱n machiti. Ta java na na̱sandíxi na xi̱hi̱n nií ndicachi xi̱hi̱n nií ti̱júhu̱ cuití va jáchi̱ co̱ó toho jiu̱hún na̱. Na̱caja xíxi ña̱yivi xi̱hi̱n ná ta na̱jándoho na ini na.
37 Foram apedrejados, massacrados, serrados ao meio, mortos a fio de espada. Andaram errantes, vestidos de pele de ovelha e de cabra, necessitados de tudo, perseguidos e maltratados,
38 Na̱xi̱ca ndáhví na̱ nu̱ íchí ndiva̱ha ta na̱xi̱ca nuu na yucú ñúhú ta na̱sa̱nduu na ti̱xi cáva̱ xi̱hi̱n yávi̱ nu̱ ñúhu̱. Mé a̱ nda̱a̱ cúú ná ña̱yivi va̱ha ndiva̱ha ta co̱ ndítahan nu̱ ná ndoho ini na ñuyíví yóho.
38 homens de que o mundo não era digno! Refugiaram-se nas solidões das montanhas, nas cavernas e em antros subterrâneos.
39 Ta cáji̱i̱ ini Ndióxi̱ xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ cán jáchi̱ na̱candeé ini na mé á. Joo cáma̱ni̱ ndiquehe na ña̱ na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a quia̱hva nu̱ ná.
39 E, no entanto, todos estes mártires da fé não conheceram a realização das promessas!
40 Jáchi̱ cúni̱ Ndióxi̱ ña̱ ná candati na̱ cán a̱nda̱ tandaa qui̱vi̱ ndiquehe tócó ndihí ña̱ va̱ha chága̱ quia̱hva Ndióxi̱ nu̱ yo̱.
40 Porque Deus, que tinha para nós uma sorte melhor, não quis que eles chegassem sem nós à perfeição {da felicidade}.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.