Atos 27
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs VC
1 Tá na̱sacu ini na chindahá na̱ Pablo ná cu̱hu̱n da̱ chí nación Italia nu̱ ndáca̱a̱n ñuu Roma cavií sa̱ha̱ dá já na̱ndiquia̱hva na da̱ xi̱hín java ga̱ da̱ ndáca̱a̱n veca̱a cán nu̱ú da̱ naní Julio, da̱ sáhndá chuun nu̱ soldado cuéntá Roma. Mé Julio yóho cúú dá da̱ cómí cuéntá sa̱há in táhndá soldado naní Augusto. Ta tañu na̱ cu̱hu̱n xi̱hi̱n Pablo cán cua̱ha̱n ri ye̱he̱, da̱ naní Lucas.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ta tañu nde̱ cán cua̱ha̱n ri da̱ naní Aristarco, da̱ ñuu Tesalónica, ña̱ ndáca̱a̱n estado Macedonia. Na̱ndaa nde̱ ini barco, dó na̱quixi chí Adramitio. Mé barco yóho cúú dó cu̱hu̱n ndijáá ñuu válí ñúhu estado Asia cán. Cándójó nde̱ barco cán cua̱ha̱n nde̱.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Sidón. Ta cán na̱caja va̱ha da̱ naní Julio cán xi̱hi̱n Pablo jáchi̱ na̱sa̱ha̱n da̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ Pablo ña̱ ná coto nihni da na̱ xíní táhan xi̱hi̱n dá ndúu ñuu Sidón cán já ná caja ndíví na̱ nu̱ dá.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱ndi̱hvi tucu nde̱ barco já na̱quee nde̱ ñuu Sidón cán. Ta sa̱há ña̱ va̱xi ta̱chi̱ xoo nu̱ú cu̱hu̱n barco cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ya̱ha nde̱ xoo íti isla Chipre jáchi̱ co̱ xícó cua̱há ta̱chi̱ cán.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Na̱xo̱jo̱ cava nde̱ a̱nda̱ inga xoo tañu̱hú ta já na̱ya̱ha nde̱ in xoo estado Cilicia xi̱hi̱n estado Panfilia. A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Mira ndáca̱a̱n estado Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Mé ñuu Mira cán na̱ndiñe̱hé da̱ sáhndá chuun nu̱ soldado cán in barco, dó na̱quixi chí Alejandría ta cu̱hu̱n do̱ chí Italia. Ta na̱jándaa da nde̱he̱ ja̱ta̱ dó cán já na̱quee tucu nde̱ cua̱ha̱n nde̱.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Cuéé va̱ha va cua̱ha̱n nde̱ ta na̱ndoho chá ini nde̱ cua̱ha̱n nde̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ cua̱há qui̱vi̱ na̱caja nde̱ ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Gnido. Ta sa̱há ña̱ xícó ndiva̱ha ta̱chi̱ xoo nu̱ú cu̱hu̱n nde̱ cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndija̱ma nde̱ nu̱ú cu̱hu̱n nde̱. Ta já na̱ya̱ha nde̱ inga xoo isla Creta nu̱ú na̱ya̱ha nde̱ ñuu Salmón.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Cuéé ndiva̱ha cua̱ha̱n nde̱ já yáha nde̱ yati yu̱hú tañu̱hú isla Creta cán. A̱nda̱ jáví na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ nu̱ú coo va̱ha barco naní Puerto Va̱ha yati ñuu Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Sa̱ na̱ya̱ha cua̱há qui̱vi̱ ta na̱cacuáchi̱ nde̱. Ta i̱yo̱ ndiva̱ha cáa cu̱hu̱n nde̱ xi̱hi̱n barco jáchi̱ na̱cayati tiempo vi̱xi. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ca̱ha̱n Pablo xi̱hín ndihi na̱ cán já cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 —Cande̱hé ndo̱. Cája i̱ cuéntá i̱yo̱ ndiva̱ha cáa co̱ho̱ xi̱hi̱n barco jáchi̱ cuu ndihi sa̱ha̱ barco xi̱hín ña̱ ndójo dó cua̱ha̱n do̱. Ta ja̱nda̱ mí cuu quiví —na̱cachi Pablo xi̱hi̱n ná.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Joo co̱ó na̱xeen da̱ sáhndá chuun nu̱ú soldado cán cuni jo̱ho da nu̱ cáha̱n Pablo. Na̱candúsa chága̱ da̱ nu̱ú na̱ca̱ha̱n da̱ ñéhe barco xi̱hín da̱ xíña̱ha barco a̱ ju̱ú ga̱ nu̱ú na̱ca̱ha̱n Pablo.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ña̱ na̱cachi na quéa̱ a̱ cu̱ú cando̱o na yóho tiempo vi̱xi jáchi̱ xícó ndiva̱ha ta̱chi̱. Ta tócó ndihi na na̱cachi na ña̱ va̱ha chága̱ ná cu̱hu̱n nde̱. Tia̱hva náá jana quee va̱ha nde̱ xi̱nu̱ co̱o nde̱ ja̱nda̱ ñuu Fenice cáhán na̱. Mé ñuu Fenice cán ndáca̱a̱n isla Creta ta co̱ xícó ndeé na̱há ta̱chi̱ cán. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu ini na canduu na cán tiempo vi̱xi.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Tá na̱ndihi já na̱casáhá vitá uun xícó ta̱chi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ca̱hán na̱ ña̱ cuu va quee nde̱ cu̱hu̱n nde̱. A̱nda̱ já na̱quee nde̱ cua̱ha̱n nde̱ yati yúhu̱ isla Creta cán xíca nde̱ cua̱ha̱n nde̱.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Joo tá na̱ndihi já na̱xi̱nu̱ ta̱chi̱ ndeé ja̱ta̱ barco. Mé ta̱chi̱ ndeé cán va̱xi a chí xoo norte xi̱hi̱n chí nu̱ cána ca̱ndii.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ta na̱casáhá ñúhu mé ta̱chi̱ ndeé cán barco cua̱ha̱n do̱. Ta sa̱há ña̱ co̱ó na̱cuu caja nde̱ jándicaca nde̱ barco cán xoo nu̱ú va̱xi ta̱chi̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sa̱ha̱n nde̱ ña̱ma̱ni̱ ña̱ ná cañehe a barco cu̱hu̱n do̱ tá quia̱hva cúni̱ ta̱chi̱.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Tá na̱ndihi já na̱ya̱ha nde̱ ja̱tá in isla loho naní Clauda. Ta mé cán co̱ó na̱xicó na̱há ta̱chi̱ ndeé. A̱nda̱ já na̱casáhá nde̱ jándaa nde̱ lancha loho, dó jítá barco cáhnu cán. Joo na̱ndoho chá ini nde̱ já na̱cuu na̱jándaa nde̱ do̱ ja̱ta̱ barco cáhnu cán.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Tá na̱ndihi já na̱cava nuu na rieta ja̱ta̱ mé barco cáhnu já ná coo tóyíí do̱. Tá na̱ndihi já na̱jánuu na jáhma̱ cáhnu sándaca barco cán ña̱ ná cañehe mé ta̱chi̱ do̱. Na̱caja na ña̱ yóho jáchi̱ yíhví na̱ xi̱nu̱ co̱o barco xoo naní Sirte nu̱ yájí tañu̱hú ta cán cuu cachi̱hin dó ñu̱tí.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ta chí co̱ó na̱sacui̱i̱n ta̱chi̱ ndeé na̱há cán inga qui̱vi̱ ita̱a̱n sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá na̱ jácana nihni na ña̱ha ndójo barco cán ini tañu̱hú já ná ndicama dó.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ta tá na̱xi̱nu̱ qui̱ví u̱ni̱ ja̱nda̱ mé nde̱ viti na̱casáhá nde̱ jácana nde̱ ña̱ sácaja chúun barco cán ini tañu̱hú já ná ndicama chága̱ do̱.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ta ti̱xi cua̱há ndiva̱ha qui̱vi̱ co̱ó na̱xini nde̱ nu̱ú ca̱ndii ta ni qui̱mi co̱ tívi. Ta ja̱vi̱ na̱cuun quini ndiva̱ha dó ta a̱ ju̱ú quia̱hva na̱xicó ndiva̱ha ta̱chi̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ chí na̱sahnda va̱ha ini nde̱: “Yóho quiví viti”, na̱ca̱hán nde̱.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Cua̱há ndiva̱ha qui̱ví na̱ya̱ha ta ni in nde̱ co̱ cúni̱ cuxu. Sa̱há ña̱ cán na̱nda̱ca̱ ndichi Pablo tañu tócó ndihi na̱ cán já na̱casáhá cáchí da̱ já:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Joo cáchí i̱ xi̱hi̱n ndó viti ña̱ co̱ ndítahan ndicani ini ndó. Jáchi̱ ni in túhún toho ndó a̱ quíví va̱tí mé barco ndihi sa̱ha̱ do̱.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Jáchi̱ ye̱he̱ cúú u̱ cuéntá Ndióxi̱ ta cája cáhnu i̱ mé á. Ta mé ñuú ja̱nda̱ véhe̱ na̱na̱ha̱ in táto̱ Ndióxi̱ mé á nu̱ú i̱.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Ta já na̱cachi a já xi̱hín i̱: “A̱ cáyi̱hví tohún, Pablo. Jáchi̱ ndítahan xi̱nu̱n tá xi̱nu̱n nu̱ú da̱ cúú emperador ñuu Roma cán. Ta sa̱ha̱ yóhó jáca̱cu ri Ndióxi̱ tócó ndihi na̱ ñúhu xu̱hu̱n ini barco ja̱n já ná a̱ quíví na̱ ini tañu̱hú”, já na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hín i̱.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ a̱ ndícani ga̱ ini ndó jáchi̱ cándeé cáhnu ini i̱ Ndióxi̱ ta cánda̱a̱ cáxí ini i̱ ña̱ coo tá íin na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hín i̱.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Joo in ta̱chi̱ ndeé caja ña̱ ná ti̱ví barco yóho yati in isla —na̱cachi Pablo xi̱hín na̱ cán.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Sa̱ na̱xi̱nu̱ sa̱hu̱n qui̱vi̱ xíca nde̱ ini barco cán cua̱ha̱n nde̱. Ta in ñuú na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ in xoo tañu̱hú naní Adria. Joo tá xoo joho tá xoo cáa ñéhe ta̱chi̱ nde̱ cua̱ha̱n nde̱. Joo tátu̱hun java ñu̱u já na̱xini da̱ ñéhe barco cán ña̱ cáyati nde̱ yuhú tañu̱hú cua̱ha̱n nde̱.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 A̱nda̱ já na̱casáhá chíquia̱hvá na̱ ndá quia̱hva cúná tañu̱hú yati yúhu̱ nu̱ ndúu nde̱ cán. Ta quia̱hva cúná do̱ na̱sa̱cuu o̱co̱ sa̱hu̱n in metro. Tá na̱casáhá cáyati chága̱ barco yúhu̱ cán já na̱chiquia̱hva tucu na. Ta cán sa̱ yájí chága̱ ta cúú á o̱co̱ u̱sa̱ metro quia̱hva cúná a̱.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ta sa̱há ña̱ yíhví na̱ xi̱nu̱ co̱o barco cani ndaa dó tóto̱ ñúhu yati cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱tiin na rieta ña̱ ndíco̱ co̱mí ca̱a gáncho̱ cáhnu nu̱ cán. Ta na̱jácana na ña̱ ini tañu̱hú chí xoo cáha̱ mé barco cán já ná tiin a barco ná a̱ cáca ga̱ dó cu̱hu̱n do̱ chí nu̱u̱. Ta a̱ ju̱ú quia̱hva yíhví na̱ ndáti na ná ti̱vi.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Joo ndaja coo java da̱ cája chúun xi̱hi̱n barco cán na̱ca̱hán da̱ quee je̱hé da̱ xi̱hi̱n lancha loho cán cu̱hu̱n da̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá da̱ ndáxí da̱ lancha loho cán ña̱ jánuu da do̱ nu̱ú tañu̱hú ta já cu̱hu̱n da̱, cáhán da̱. Ta na̱casáhá cája da tátu̱hun táán chága̱ da̱ ca̱a gáncho̱ cán ini tañu̱hú já ná tiin a barco xoo chí nu̱u̱ do̱.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Joo na̱xini Pablo ña̱ cája da sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ca̱xi tu̱hun da nu̱ú da̱ sáhndá chuun nu̱ú soldado ta xi̱hín nu̱ú soldado cán já cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n soldado cán na̱sahnda da rieta ndíco̱ lancha loho cán já na̱jándicava da dó ini tañu̱hú.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ta tá sa̱ yati ti̱vi yaa já na̱jáca̱ha̱n Pablo tócó ndihi na̱ cán ña̱ ná cuxu na va̱tí loho. Já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Sa̱há ña̱ cán xíca̱ i̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ ndó ña̱ ná cuxu ndó va̱tí chá va. Xíní ñúhú cuxu ndó já ná coo ndée̱ ndo̱ chindeé ndó mé ndó já ná ca̱cu ndó. Jáchi̱ ca̱cu ndihí. Ta ni ja̱nda̱ in túhún ijí ji̱ni̱ yo̱ a̱ ndíhi sa̱ha̱ —na̱cachi Pablo xi̱hi̱n ná.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Tá na̱ndihi na̱cachi Pablo ña̱ yóho xi̱hi̱n ná já na̱tiin da in pan ta nu̱ táhyí ndihi na̱ cán na̱ndiquia̱hva da ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱. Tá na̱ndihi já na̱sahnda java da ña̱ ta na̱casáhá da̱ xíxi da.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Xi̱hín ña̱ yóho na̱ndindeé ri ini na̱ java cán ta na̱casáhá na̱ xíxi na.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Ta tócó ndihi nde̱, na̱ na̱sañuhu ini barco cán na̱sa̱cuu nde̱ i̱vi̱ ciento u̱ni̱ jícó sa̱hu̱n in ña̱yivi.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Tá na̱ndihi na̱xixi nde̱ ña̱ cúni̱ nde̱ já na̱sata na trigo ini tañu̱hú já ná ndicama chága̱ ja̱ta̱ barco cán.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Joo tá na̱ti̱vi yaa já na̱xini na ñundáhyi̱. Joo co̱ó na̱cuu ndicuni da̱ cája chúun xi̱hi̱n barco cán ndá ñuu cúú á. Ta tá na̱ndihi já na̱xini na ña̱ íin ñu̱tí nu̱ yájí yuhú tañu̱hú cán. A̱nda̱ já na̱ca̱hán na̱ jácayati na barco yati yúhu̱ cán.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahnda na rieta ndíco̱ barco cán já na̱ja̱ni̱ dó. Ta na̱cando̱o ca̱a gáncho̱ ini tañu̱hú na̱caja na. Ta tá na̱ndihi já na̱jánditayi na yitó nu̱ú ja̱hnda̱ ta xi̱hi̱n yíto̱ cán na̱casáhá na̱ jándicaca na barco cán nu̱ú tañu̱hú. Ta na̱jándindita tucu na jahmá cáhnu xoo nu̱ barco cán já ná cuu caca dó xi̱hín ta̱chi̱. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱casáhá barco cán cáyati dó yu̱hú tañu̱hú.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ta in cuití na̱xi̱nu̱ barco cán nu̱ ndíque táhan i̱vi̱ táhndá tañu̱hú. Ta sa̱há ña̱ na̱cayájí tañu̱hú nu̱ú ñu̱tí cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cati̱in nu̱u̱ barco cán. Ta ni loho ga̱ co̱ó na̱cuu cu̱hu̱n do̱. Joo xi̱hín ña̱ quia̱hva ndeé ndacú cáni ndaa tañu̱hú cán xoo cáha̱ do̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá cháchi dó.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 A̱nda̱ já na̱nducú soldado cahní ndihi da na̱ cua̱ha̱n veca̱a ñuu Roma cán. Jáchi̱ tia̱hva náá ji̱tá na̱ cu̱hu̱n na̱ nu̱ú tañu̱hú ta cunu na cu̱hu̱n na̱ tá sa̱ na̱queta na yuhú tañu̱hú, cáhán na̱.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Joo da̱ sáhndá chuun nu̱ú soldado cán co̱ó na̱sa̱ha̱n da̱ ña̱ma̱ni̱ ña̱ ná caja na já jáchi̱ cúni̱ da̱ jáca̱cu da Pablo. Ña̱ na̱caja da quéa̱ na̱sahnda da chuun nu̱ú na̱ tia̱hva ji̱tá ticui̱í ña̱ ná jácana na mé ná ini tañu̱hú cán já ná xi̱nu̱ na̱ nu̱ ñúhu̱.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ta na̱ java, na̱ co̱ tiáhva ji̱tá ticui̱í cán na̱cachi da xi̱hi̱n ná ña̱ ná ndaa na ja̱ta̱ yíto̱ á ja̱ta̱ túhu̱n barco cán já ná xi̱nu̱ na̱ nu̱ ñúhu̱. A̱nda̱ jáví na̱xi̱nu̱ co̱o va̱ha tócó ndihi nde̱ nu̱ ñúhu̱.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.