2 Coríntios 7
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NAA
1 Cande̱hé ndó ñani máni̱, na̱ cúú cuéntá Jesús. Ña̱ yóho cúú tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ yo̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ ndítahan nu̱ yo̱ caja í in ña̱ núu ña̱ cuu jácaquini yiquí cu̱ñu í á ínima̱ yo̱. Ña̱ ndítahan caja í quéa̱ cayi̱hví yo̱ Ndióxi̱ ta cacu iní ndaja vií yo̱ mí já ndiquia̱hva í mí ndáha̱ mé á.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Xíca̱ ta̱hví nde̱ nu̱ ndo̱ ña̱ ná a̱ cájí nuu ga̱ ndó nu̱ ínima̱ ndo̱ ta ná qui̱hvi̱ ini ndó nde̱he̱. Jáchi̱ ni in ndó co̱ó na̱caja xíxi nde̱ xi̱hi̱n ta ni in ndó co̱ó na̱játi̱ví nde̱ ta ni in ndó co̱ó na̱jándahvi nde̱.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Co̱ cáha̱n i̱ ña̱ yóho xi̱hi̱n ndo̱ sa̱há ña̱ cúni̱ cande̱hé ndaa i̱ ndo̱hó, va̱ha. Jáchi̱ ja̱nda̱ jihna va na̱cachi i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ ñúhu ndó ínima̱ i̱. Ta va̱ha ri catacu u̱ ta va̱ha ri quivi i̱ joo qui̱hvi̱ ini tá qui̱hvi̱ ini i̱ ndo̱hó.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mé a̱ nda̱a̱ cándeé cáhnu ndiva̱ha ini i̱ ndo̱hó ta cáji̱i̱ ini i̱ xi̱hín ña̱ cája ndó. Ta tá ndícu̱hu̱n ini i̱ sa̱ha̱ ndo̱ já ndíndacú ini i̱ ta ndícutú nda̱a̱ ini i̱ xi̱hín ña̱ cáji̱i̱ ini i̱ va̱tí ndóho ini i̱.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Ja̱nda̱ naní na̱xi̱nu̱ nde̱ estado Macedonia chí a̱ cu̱ú canduu va̱ha nde̱ jáchi̱ ndáchí na̱cuu ndáca náha̱ tondóhó nu̱ú nde̱. Jáchi̱ ndijáá quixi ña̱ha jáqui̱hvi nde̱he̱ ja̱nda̱ quia̱hva yíhví nde̱ ndúu nde̱ yóho.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Joo sáhan Ndióxi̱ tu̱hun ndeé ini ña̱yivi ndúu cuéha̱ ini. Ña̱ cán quéa̱ na̱sa̱ha̱n tu̱hun ndeé ini nde̱ jáchi̱ na̱xi̱nu̱ Tito nu̱ ndúu nde̱ yóho.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ta a̱ ju̱ú sa̱há ña̱ na̱xi̱nu̱ da̱ yóho cuití va, va̱ha. Na̱ndi̱hvi tu̱hun ndeé ini nde̱ jáchi̱ na̱caji̱i̱ ndiva̱ha ini mé dá na̱caja ndóhó. Ta na̱ndicani da nu̱ú nde̱ ña̱ xíca̱ ndiva̱ha ini ndó cuni ndó nde̱he̱ ta a̱nda̱ quia̱hva táhnda̱ ini ndó sa̱há nde̱. Ta na̱cachi da xi̱hín i̱ ndá quia̱hva ndícani ini ndó sa̱há i̱ ta xi̱hín ña̱ yóho na̱caji̱i̱ chága̱ ví ini i̱.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Va̱tí na̱cacuéha̱ ini ndó xi̱hi̱n carta na̱ca̱hyí i̱ nu̱ ndo̱ joo viti co̱ táhnda̱ toho ini i̱ ña̱ na̱chindahá i̱ ña̱ nu̱ ndo̱. Va̱tí na̱ta̱hnda̱ ini i̱ tá na̱xini i̱ ña̱ na̱cacuéha̱ ini ndó ti̱xi chá tiempo
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 joo cáji̱i̱ ini i̱ viti. Co̱ cúú á sa̱há ña̱ na̱caja cuéha̱ carta cán ndo̱hó. Cáji̱i̱ ini i̱ jáchi̱ tócó ndihi ña̱ na̱caja cuéha̱ ini ndó cán na̱nducú ñehe a ndo̱hó nu̱ Ndióxi̱. Mé ndó na̱caja ndeé ini ndó tá quia̱hva cúni̱ Ndióxi̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cánda̱a̱ ini nde̱ ña̱ co̱ó na̱caja núu nde̱ xi̱hi̱n ndo̱.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Jáchi̱ tá cácuéha̱ iní ta tá cája ndeé iní tá quia̱hva cúni̱ Ndióxi̱ caja í já quéa̱ chíndeé a̱ mí ndicó co̱o iní. Ta xi̱hín ña̱ yóho jáca̱cu a mí ta co̱ó ña̱ha ndítahan ta̱hnda̱ iní sa̱ha̱. Joo tá cácuéha̱ ini ña̱yivi ñuyíví co̱ ndícó co̱o ini na sa̱há ña̱ cán quéa̱ ndihi sa̱ha̱ ná indayá.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Cánde̱hé ndó ndaja na̱caja ndeé ini ndó tá na̱cacuéha̱ ini ndó tá quia̱hva cúni̱ Ndióxi̱. Joo tá co̱ó ña̱ yóho ná ya̱ha ta a̱ jándacoo toho ndó cua̱chi na̱sacaja ndó, nduu. Joo viti a̱ ju̱ú quia̱hva na̱xo̱jo̱ ini ndó sa̱ha̱ mé cua̱chi ta na̱yi̱hví ndo̱ sa̱há. Ta tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ ini ndó cuni ndó ye̱he̱ ña̱ ná chindeé e̱ ndo̱hó. Ta a̱nda̱ já na̱sahi̱in tia̱hva ndó jándoho ndó ini da̱ na̱caja cua̱chi cán. Ta xi̱hín ña̱ yóho náha̱ ña̱ co̱ táhan ini ndó xi̱hín cua̱chi na̱caja da̱ cán.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ña̱ cán quéa̱ tá na̱ca̱hyí i̱ carta cán nu̱ ndo̱ co̱ó na̱caja i̱ ña̱ sa̱há da̱ na̱caja cua̱chi cán. Ta ni co̱ó na̱caja i̱ ña̱ sa̱há ña̱yivi na̱ndoho ini sa̱há cua̱chi na̱caja da. Na̱ca̱hyí i̱ ña̱ jáchi̱ xi̱hín ña̱ yóho cuu jána̱ha̱ ndó nu̱ Ndióxi̱ ndá quia̱hva quíhvi̱ ini ndó nde̱he̱.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Ta ña̱ yóho quéa̱ sáhan tu̱hun ndeé ini nde̱.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Jáchi̱ mí i̱ sa̱ na̱cachi i̱ xi̱hi̱n Tito ña̱ cáji̱i̱ ini i̱ xi̱hín ña̱ cája ndó ta co̱ó na̱cando̱o núu i̱ nu̱ Tito xi̱hín ña̱ na̱cachi i̱ xi̱hi̱n dá sa̱ha̱ ndo̱. Joho na̱cando̱o va̱ha joho i̱ nu̱ dá jáchi̱ tá quia̱hva cáha̱n nde̱ ña̱ nda̱a̱ xi̱hi̱n ndo̱ quia̱hva já na̱ca̱ha̱n nda̱a̱ nde̱ xi̱hi̱n mé dá. Ta ña̱ cáchí nde̱ quéa̱ cáji̱i̱ ini nde̱ xi̱hín ña̱ cája ndó.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Ta cásáhá quíhvi̱ ini chága̱ da̱ ndo̱hó tá ndícu̱hu̱n ini da ña̱ na̱caja ndó ña̱ cúni̱ mé dá. Ta na̱sahi̱in toní ñúhú ndó xi̱hi̱n dá ta na̱ndiquehe ndó da̱ xi̱hín ndinuhu ini ndó.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Ta cáji̱i̱ ndiva̱ha ini i̱ jáchi̱ cuu candeé ini i̱ ndo̱hó sa̱há ña̱ cája va̱ha ndó.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.