Marcos 14
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs VC
1 Tá cáma̱ní i̱vi̱ qui̱vi̱ caja na vicó pascua xi̱hi̱n víco̱ tá xíxi na pan ña̱ co̱ quée yusá na̱xa̱a̱ xi̱hi̱n já na̱casáhá na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés ndúcú na̱ ndá quia̱hva caja na tiin je̱hé na̱ Jesús já cuu cahní na̱ a̱.
1 Ora, dali a dois dias seria a festa da Páscoa e dos {pães} Ázimos; e os sumos sacerdotes e os escribas buscavam algum meio de prender Jesus à traição para matá-lo.
2 Ta já cáchí xi̱hi̱n táhan na: —A̱ tíin toho í da̱ mé víco̱ jáchi̱ tia̱hva náá ndiva̱a̱ ña̱yivi —na̱cachi na.
2 Mas não durante a festa, diziam eles, para não haver talvez algum tumulto entre o povo.
3 Ta ndaja coo íin Jesús ñuu Betania vehe Simón, da̱ cáha̱n na̱ xi̱hi̱n: ta̱a na̱ndoho cue̱he̱ táhyi̱. Ta nani ndúu coo na nu̱ mesa cán na̱xi̱nu̱ in ñáñáha̱ ta ñéhe ñá in yúyú alabastro na̱chutú jíní a̱ xi̱hín perfume, dó támi ndiva̱ha sáha̱n ta cúú dó perfume ya̱hvi ndiva̱ha. Ta na̱tahví ñá yóho mé yúyú cán já na̱cho̱jó ña̱ do̱ ji̱ni̱ Jesús.
3 Jesus se achava em Betânia, em casa de Simão, o leproso. Quando ele se pôs à mesa, entrou uma mulher trazendo um vaso de alabastro cheio de um perfume de nardo puro, de grande preço, e, quebrando o vaso, derramou-lho sobre a cabeça.
4 Ta java na̱ ndúu cán na̱casáhá na̱ jáa̱ ná xi̱hi̱n ña̱ já na̱casáhá cáchí xi̱hi̱n táhan na já: —Ndáva̱ha na̱ti̱ví uun perfume yóho.
4 Alguns, porém, ficaram indignados e disseram entre si: Por que este desperdício de bálsamo?
5 Cuu ji̱có yó do̱, nduu ta yáha ga̱ nu̱ú u̱ni̱ ciento denario quehé sa̱ha̱ dó ta xi̱hín jiu̱hún cán cuu chindeé yó na̱ nda̱hví, nduu —cáchí na̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xo̱jo̱ ini na xi̱hi̱n ñáñáha̱ cán ta na̱ca̱ha̱n núu na sa̱ha̱ ña̱.
5 Poder-se-ia tê-lo vendido por mais de trezentos denários, e os dar aos pobres. E irritavam-se contra ela.
6 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná: —A̱ cáha̱n ndó xi̱hi̱n ña̱. A̱ jáqui̱hvi̱ ndó ña̱. Ña̱ va̱ha quéa̱ na̱caja ñá yóho xi̱hín i̱.
6 Mas Jesus disse-lhes: Deixai-a. Por que a molestais? Ela me fez uma boa obra.
7 Jáchi̱ na̱ nda̱hví níí tiempo canduu na tañu ndó ta cuu caja ndó ña̱ va̱ha xi̱hi̱n ná ndá tañu cúni̱ mé va ndó joo ye̱he̱ a̱ cóo tuun toho i̱ xi̱hi̱n ndo̱.
7 Vós sempre tendes convosco os pobres e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; mas a mim não me tendes sempre.
8 Mé ñá yóho na̱caja ñá ja̱nda̱ nu̱ú na̱xi̱nu̱ ndée̱ ñá caja ñá xi̱hín i̱. Sa̱ na̱jándicuchu ya̱chi̱ va ñá yóho yiquí cu̱ñu i̱ xi̱hín perfume, dó támi sáha̱n ja̱n ña̱ ná coo tia̱hva vi̱ tá ná casa̱a̱ qui̱ví ndu̱xu̱.
8 Ela fez o que pode: embalsamou-me antecipadamente o corpo para a sepultura.
9 Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ níí cúú ñuyíví nu̱ú caca nuu ña̱yivi ca̱ha̱n na̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ mí i̱ já quéa̱ ndicani na ña̱ na̱caja ñá yóho xi̱hín i̱ já ndicu̱hu̱n ini na sa̱ha̱ ña̱ —na̱cachi a.
9 Em verdade vos digo: onde quer que for pregado em todo o mundo o Evangelho, será contado para sua memória o que ela fez.
10 Ta ndaja coo in táhan da̱ u̱xu̱ i̱vi̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús, da̱ naní Judas Iscariote na̱sa̱ha̱n da̱ cáha̱n da̱ xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱. Já na̱sa̱ha̱n da̱ tu̱hun da nu̱ú na̱ cán ña̱ ndiquia̱hva da Jesús ndáha̱ ná.
10 Judas Iscariotes, um dos Doze, foi avistar-se com os sumos sacerdotes para lhes entregar Jesus.
11 Tá na̱xini jo̱ho na̱ cán ña̱ na̱cachi da xi̱hi̱n ná na̱cavatá na̱ ta na̱sa̱ha̱n na̱ tu̱hun na nu̱ mé Judas ña̱ quia̱hva na jiu̱hún nu̱ dá. Ta sa̱ mé nani já na̱casáhá Judas ndúcú da̱ ndaja cuu caja da ndiquia̱hva da Jesús nu̱ ná.
11 A esta notícia, eles alegraram-se e prometeram dar-lhe dinheiro. E ele buscava ocasião oportuna para o entregar.
12 Mé qui̱ví nu̱ú víco̱ pascua tá xíxi na pan ña̱ co̱ quée yusá na̱xa̱a̱ xi̱hi̱n já sáhní na̱ ndicachi válí jóco̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱. Já na̱nda̱ca̱ tu̱hún na̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús mé á já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á: —Ndáchí cúni̱ ndó cu̱hu̱n nde̱ caja ndíví nde̱ cajíni ndó vicó pascua —na̱cachi na.
12 No primeiro dia dos Ázimos, em que se imolava a Páscoa, perguntaram-lhe os discípulos: Onde queres que preparemos a refeição da Páscoa?
13 A̱nda̱ já na̱chindahá Jesús i̱vi̱ da̱ xíca tuun xi̱hi̱n á já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá: —Cuáhán ndó ñuu ja̱n jáchi̱ ja̱n ndiñe̱he̱ ndó in da̱ta̱a ñéhe da in yoo ti̱cui̱í ta candi̱co̱ ndó da̱ cu̱hu̱n ndo̱.
13 Ele enviou dois dos seus discípulos, dizendo: Ide à cidade, e sair-vos-á ao encontro um homem, carregando um cântaro de água.
14 Tá ná xi̱nu̱ da̱ vehe nu̱ú ndi̱hvi da já cachi ndó xi̱hín da̱ cúú xitoho vehe cán já: “Da̱ jána̱ha̱ nde̱he̱ cáchí xu̱hu̱n: Ndáchí íin nu̱ú coo i̱ cajíni i̱ vicó pascua xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hín i̱.”
14 Segui-o e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre pergunta: Onde está a sala em que devo comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 A̱nda̱ já jána̱ha̱ mé da̱ cán in cuarto cáhnu ña̱ cánúu ji̱ni̱ véhe piso ni̱nu. Sa̱ íin tia̱hva va ña̱. Cán caja ndíví ndo̱ ña̱ cajíní —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
15 E ele vos mostrará uma grande sala no andar superior, mobiliada e pronta. Fazei ali os preparativos.
16 Já na̱quee mé na̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús cán cua̱ha̱n na̱ ta tá na̱xi̱nu̱ na̱ ñuu cán na̱sahi̱in tá íin cáchí Jesús xi̱hi̱n ná. Já na̱caja ndíví na̱ ña̱ cajíni na vicó pascua mé cán.
16 Partiram os discípulos para a cidade e acharam tudo como Jesus lhes havia dito, e prepararam a Páscoa.
17 Tá na̱cuaá na̱xi̱nu̱ Jesús xi̱hi̱n ndíhu̱xu̱ i̱vi̱ na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á.
17 Chegando a tarde, dirigiu-se ele para lá com os Doze.
18 Ta tá ndúu coo na nu̱ mesa xíxi na já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná: —Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ in táhan ndó, da̱ ndúu coo xíxi xi̱hín i̱ nu̱ mesa yóho cacuu da̱ ji̱có túhún ye̱he̱ —na̱cachi a.
18 E enquanto estavam sentados à mesa e comiam, Jesus disse: Em verdade vos digo: um de vós que come comigo me há de entregar.
19 A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ cán cácuéha̱ ini na já na̱casáhá tá in tá in na ndáca̱ tu̱hún na̱ mé á já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á: —Á ye̱he̱ cacuu da̱ ji̱có túhún mé ndó. Já na̱cachi inga tucu da já: —Á a̱ ju̱ú ye̱he̱ cacuu da.
19 Começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe, um após outro: Porventura sou eu?
20 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já: —In táhan ndó da̱ cúú u̱xu̱ i̱vi̱, da̱ in ndúu xíxi xi̱hín i̱ ini co̱hó i̱, da̱ cán cúú da̱ ji̱có túhún ye̱he̱.
20 Respondeu-lhes ele: É um dos Doze, que se serve comigo do mesmo prato.
21 Ye̱he̱ cúú da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ nduu ña̱yivi ta ndítahan nu̱ú i̱ quivi i̱ tá íin cáchí tu̱hun Ndióxi̱. Joo ndáhví na̱há na̱cuu da̱ ji̱có túhún ye̱he̱. Ja̱nda̱ va̱ha chága̱ ná a̱ cácu da, nduu —na̱cachi a.
21 O Filho do homem vai, segundo o que dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do homem for traído! Melhor lhe seria que nunca tivesse nascido...
22 Nani xíxi na ndúu na na̱tiin Jesús pan já na̱ndiquia̱hva ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱. Tá na̱ndihi na̱sahnda java ña̱ ta na̱sa̱ha̱n ña̱ nu̱ ná já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná: —Júhun ndó jáchi̱ ña̱ yóho cúú tátu̱hun yiquí cu̱ñu i̱ —na̱cachi a.
22 Durante a refeição, Jesus tomou o pão e, depois de o benzer, partiu-o e deu-lho, dizendo: Tomai, isto é o meu corpo.
23 Tá na̱ndihi na̱tiin a in vaso nu̱ ñúhu tó uva já na̱ndiquia̱hva ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱. Ta na̱sa̱ha̱n mé á do̱ nu̱ú na̱ cán ta tá in tá in na na̱xihi na do̱.
23 Em seguida, tomou o cálice, deu graças e apresentou-lho, e todos dele beberam.
24 Já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: —Dó yóho cúú dó tátu̱hun ni̱í i̱, dó cui̱ta sa̱há cua̱há ña̱yivi. Tá ná cui̱ta ni̱í i̱ já canda̱a̱ ini ndó ña̱ na̱jáxi̱nu̱ co̱o Ndióxi̱ tu̱hun a na̱sa̱ha̱n sa̱nahá.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o sangue da aliança, que é derramado por muitos.
25 Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ a̱ cóho ga̱ i̱ tó uva ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ co̱o qui̱ví coho tucu u̱ inga dó va̱ha chága̱ tá ná xi̱nu̱ qui̱ví cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi —na̱cachi a.
25 Em verdade vos digo: já não beberei do fruto da videira, até aquele dia em que o beberei de novo no Reino de Deus.
26 Tá na̱ndihi na̱xita na in canto já na̱quee na cua̱ha̱n na̱ yúcu̱ yitó Olivo.
26 Terminado o canto dos Salmos, saíram para o monte das Oliveiras.
27 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná: —Tócó ndihi ndó jándacoo ndó ye̱he̱ ñuú viti jáchi̱ já cáchí tu̱hun Ndióxi̱ já: “Cahní i̱ da̱ ndáá ndicachi ta xi̱hín ña̱ yóho ndicui̱ta nuu ndicachi ja̱na̱ dá cu̱hu̱n ri̱”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
27 E Jesus disse-lhes: Vós todos vos escandalizareis, pois está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas serão dispersas {Zac 13,7}.
28 Joo tá na̱ndihi nditacu tucu u̱ ta já cu̱hu̱n jihna ñúhú ye̱he̱ estado Galilea a̱nda̱ já cu̱hu̱n mé ndó —na̱cachi a.
28 Mas depois que eu ressurgir, eu vos precederei na Galiléia.
29 A̱nda̱ já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n Jesús: —Va̱tí ná jándacoo ndihi na mé ndó joo a̱ jándacoo toho i̱ ndo̱hó —na̱cachi da.
29 Entretanto, Pedro lhe respondeu: Ainda que todos se escandalizem de ti, eu, porém, nunca!
30 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n dá: —Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xu̱hu̱n mé ñuú viti tá cáma̱ní cana i̱vi̱ chéle já chije̱hé tu̱hún ña̱ xínún ye̱he̱ u̱ni̱ tañu —na̱cachi a.
30 Jesus disse-lhe: Em verdade te digo: hoje, nesta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes me terás negado.
31 Já na̱casáhá ndúcú ndéé Pedro cáha̱n da̱ já cáchí da̱ já: —Va̱tí ná quivi i̱ xi̱hi̱n ndo̱ joo a̱ chíje̱hé tu̱hun toho i̱ sa̱há ña̱ xíní i̱ mé ndó —na̱cachi da. Ta mé quia̱hva já na̱cachi ndihi na̱ cán xi̱hi̱n á.
31 Mas Pedro repetia com maior ardor: Ainda que seja preciso morrer contigo, não te renegarei.E todos disseram o mesmo.
32 A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ na̱ cán in nu̱ú naní Getsemaní já na̱cachi Jesús já xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á: —Yóho caco̱o ndó nani ná cu̱hu̱n i̱ cáa ca̱ca̱ ta̱hví i̱ nu̱ Ndióxi̱ —na̱cachi a.
32 Foram em seguida para o lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto vou orar.
33 Ta ndáca Pedro xi̱hi̱n Jacobo xi̱hi̱n Juan cua̱ha̱n xi̱hi̱n á. Ta ndaja coo na̱casáhá cácuéha̱ ini a ta a̱ ju̱ú quia̱hva táhvi̱ ini a.
33 Levou consigo Pedro, Tiago e João; e começou a ter pavor e a angustiar-se.
34 Já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: —Cácuéha̱ ndiva̱ha ini i̱ chí quivi i̱ cúu ini i̱. Yóho cando̱o tóo ndó ta coto a̱ cúju̱ ndo̱ —na̱cachi a.
34 Disse-lhes: A minha alma está numa tristeza mortal; ficai aqui e vigiai.
35 A̱nda̱ já na̱quee Jesús cua̱ha̱n chága̱ chí nu̱u̱ já na̱caxítí a̱ ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o nu̱u̱ á nu̱ ñúhu̱ cán. Já na̱xi̱ca̱ ta̱hví a̱ nu̱ Ndióxi̱ ña̱ ná caja mé á ña̱ ná a̱ ndóho a tá quia̱hva va̱xi nu̱ á ndoho a chí nu̱u̱.
35 Adiantando-se alguns passos, prostrou-se com a face por terra e orava que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Já cáchí a̱ já xíca̱ ta̱hví a̱ nu̱ Ndióxi̱: —Tátá Ndióxi̱, tócó ndihi ña̱ha cuu caja ndó. Chindeé ndó ye̱he̱ ná a̱ ndóho i̱ ña̱ i̱hvi̱ ndiva̱ha ña̱ va̱xi nu̱ú i̱ ndoho i̱. Joo ná coo tá íin cúni̱ mé ndó ta ná a̱ cóo toho ña̱ cúni̱ ye̱he̱ —na̱cachi a.
36 Aba! {Pai!}, suplicava ele. Tudo te é possível; afasta de mim este cálice! Contudo, não se faça o que eu quero, senão o que tu queres.
37 A̱nda̱ já na̱ndicó co̱o a nu̱ ndúu na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán ta já na̱ndiñe̱he̱ á na̱ quíji̱ na̱ ndúu na. Já na̱casáhá cáchí a̱ já xi̱hi̱n Pedro: —Á quíji̱ vún, Simón. Á co̱ó na̱cuu canditún ni in hora.
37 Em seguida, foi ter com seus discípulos e achou-os dormindo. Disse a Pedro: Simão, dormes? Não pudeste vigiar uma hora!
38 Xíní ñúhú coo tia̱hva ndó ta ca̱ca̱ ta̱hví ndo̱ nu̱ Ndióxi̱ já ná a̱ cóto ndojó rí quini ndo̱hó. Mé a̱ nda̱a̱ ínima̱ ña̱yivi cúni̱ a̱ ndinducú a̱ Ndióxi̱ joo yiquí cu̱ñu na co̱ íin tia̱hva caja ña̱ cúni̱ Ndióxi̱ —na̱cachi a.
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação. Pois o espírito está pronto, mas a carne é fraca.
39 A̱nda̱ já na̱quee tucu a cua̱ha̱n ca̱ca̱ ta̱hví a̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta sa̱ mé tu̱hun na̱ca̱ha̱n nu̱ cuítí cán na̱ca̱ha̱n tucu a chí i̱vi̱.
39 Afastou-se outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Ta tá na̱ndicó co̱o a na̱ndiñe̱he̱ tucu a na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán ndúu na quíji̱ na̱ jáchi̱ na̱quehe a̱ ma̱hnú na̱. Ta chí co̱ xíni̱ na̱ ndá tu̱hun nducú ñehe na nu̱ Jesús sa̱há ña̱ quíji̱ na̱.
40 Voltando, achou-os de novo dormindo, porque seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Tá na̱ndicó co̱o a táhndá u̱ni̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: —Va̱tí cúni̱ ndó cu̱ju̱ ndo̱ ta va̱tí cúni̱ ndó ndique̱he ndée̱ ndo̱ joo a̱ cúu caja ndó ña̱ viti. Jáchi̱ sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o hora ndiquia̱hva na ye̱he̱, da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ nduu ña̱yivi ndahá ña̱yivi cája cua̱chi.
41 Voltando pela terceira vez, disse-lhes: Dormi e descansai. Basta! Veio a hora! O Filho do homem vai ser entregue nas mãos dos pecadores.
42 Cuáhán ndaco̱o ndó ná co̱ho̱. Jáchi̱ sa̱ va̱xi da̱ jícó túhún ye̱he̱ —na̱cachi a.
42 Levantai-vos e vamos! Aproxima-se o que me há de entregar.
43 Ta nani cáha̱n yi̱i̱ va Jesús cándichi a já na̱xi̱nu̱ Judas, da̱ cúú in táhan da̱ u̱xu̱ i̱vi̱ xíca tuun xi̱hín Jesús cán. Ta xi̱hi̱n mé da̱ cán va̱xi cua̱há ña̱yivi ñéhe na machiti xi̱hi̱n yíto̱ viti. Mé na̱ va̱xi cán cúú ná na̱ va̱xi cuéntá na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín nu̱ú na̱ jána̱ha̱ ley Moisés xi̱hín nu̱ú na̱ sa̱cua̱há veñu̱hu.
43 Ainda falava, quando chegou Judas Iscariotes, um dos Doze, e com ele um bando armado de espadas e cacetes, enviado pelos sumos sacerdotes, escribas e anciãos.
44 Ta mé Judas, da̱ ndiquia̱hva mé á nu̱ú na̱ cán sa̱ na̱cando̱o da xi̱hín na̱ cán ña̱ tatí yúhu̱ dá sa̱jóho Jesús jáchi̱ na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: —Mé da̱ ná tatí yuhú u̱ sa̱jóho, da̱ cán cúú dá tiin ndó ta cató tuun ndó da̱ cañehe ndó cu̱hu̱n ndo̱ —na̱cachi da.
44 Ora, o traidor tinha-lhes dado o seguinte sinal: Aquele a quem eu beijar é ele. Prendei-o e levai-o com cuidado.
45 Ta tá na̱xi̱nu̱ da̱ cán chí i̱vi̱ la̱á na̱cayati da nu̱ Jesús já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á: —Maestro, maestro. Já na̱tatí yúhu̱ dá sa̱jóho a.
45 Assim que ele se aproximou de Jesus, disse: Rabi!, e o beijou.
46 A̱nda̱ já na̱tiin tuun na Jesús.
46 Lançaram-lhe as mãos e o prenderam.
47 Joo in táhan da̱ xíca tuun xi̱hín Jesús cán na̱tavá da̱ machiti da̱ já na̱chitúhu̱n dá in jo̱ho da̱ cúú mozo da̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ cán.
47 Um dos circunstantes tirou da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e decepou-lhe a orelha.
48 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hín na̱ na̱xi̱nu̱ tiin ñahá cán: —Cája ndó xi̱hín i̱ tátu̱hun cája na xi̱hín ta̱a cui̱hná jáchi̱ na̱queta ndó va̱xi ndó tiin ndó ye̱he̱ xi̱hín machiti ta xi̱hi̱n yíto̱.
48 Mas Jesus tomou a palavra e disse-lhes: Como a um bandido, saístes com espadas e cacetes para prender-me!
49 Ndijáá níí qui̱vi̱ na̱sahi̱in i̱ tañu ndó ja̱n ta na̱jána̱ha̱ i̱ ndo̱hó ini veñu̱hu cáhnu ta ni in tañu co̱ó na̱tiin ndó ye̱he̱. Joo tócó ndihi ña̱ yáha yóho xíní ñúhú ya̱ha ña̱ já ná xi̱nu̱ co̱o nu̱ú ña̱ na̱ca̱hyi̱ sa̱há i̱ ini tu̱hun Ndióxi̱ —na̱cachi a.
49 Entretanto, todos os dias estava convosco, ensinando no templo, e não me prendestes. Mas isso acontece para que se cumpram as Escrituras.
50 A̱nda̱ já na̱xinu ndihi na̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús cán cua̱ha̱n na̱ ta na̱jándacoo na mé á.
50 Então todos o abandonaram e fugiram.
51 Joo in da̱tacú cátíví da̱ in túhún ji̱ní sábana ndíco̱ da̱ ja̱tá na̱ cán cua̱ha̱n da̱ ta na̱tiin na da̱.
51 Seguia-o um jovem coberto somente de um pano de linho; e prenderam-no.
52 Joo na̱janí da̱ mé dá ta na̱cando̱o sábana da̱ já na̱xinu lahla da cua̱ha̱n da̱.
52 Mas, lançando ele de si o pano de linho, escapou-lhes despido.
53 A̱nda̱ já na̱sa̱ñehe na Jesús na̱sa̱ha̱n na̱ nu̱ú da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱. Ta na̱ndique táhan tócó ndihi na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés.
53 Conduziram Jesus à casa do sumo sacerdote, onde se reuniram todos os sacerdotes, escribas e anciãos.
54 Ta na̱sa̱ndi̱co̱ xícá Pedro Jesús a̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ da̱ yéhé vehe da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ cán. Já na̱sa̱co̱o da xi̱hín da̱ ndáá veñu̱hu cáhnu cán xítúní da̱ yati yávi̱ núhu̱ cán.
54 Pedro o foi seguindo de longe até dentro do pátio. Sentou-se junto do fogo com os servos e aquecia-se.
55 Ta na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ cómí cuéntá sa̱há na̱ Israel na̱taca na cán ndúcú na̱ cua̱chi jácana na ja̱tá Jesús já cuu cahní ñahá na̱. Joo co̱ó cua̱chi jíquí ná ñe̱he̱ ná chínúu na ja̱ta̱ mé á.
55 Os sumos sacerdotes e todo o conselho buscavam algum testemunho contra Jesus, para o condenar à morte, mas não o achavam.
56 Ta cua̱ha̱ ná na̱casáhá cáha̱n na̱ ña̱ tu̱hún sa̱ha̱ Jesús joo co̱ xínu̱ tu̱hun cáha̱n na̱ jáchi̱ a̱ cu̱ú ndique táhan va̱ha tu̱hun na.
56 Muitos diziam falsos testemunhos contra ele, mas seus depoimentos não concordavam.
57 Ta na̱nda̱ca̱ ndichi java da cáha̱n da̱ tu̱hun jíquí sa̱ha̱ Jesús já cáchí da̱ já:
57 Levantaram-se, então, alguns e deram esse falso testemunho contra ele:
58 —Na̱xini jo̱ho nde̱ na̱cachi da̱ ja̱n já: “Jándita̱ni̱ i̱ veñu̱hu cáhnu cán, ña̱ na̱cava̱ha ña̱yivi ta ti̱xi u̱ni̱ qui̱ví jácandichi tucu u̱ inga ga̱ ña̱ a̱ cu̱ú cava̱ha ndahá ta̱a” —na̱cachi da.
58 Ouvimo-lo dizer: Eu destruirei este templo, feito por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, que não será feito por mãos de homens.
59 Joo ni já co̱ó na̱cuu ndique táhan tu̱hun na xi̱hín ña̱ na̱cachi na̱ cán.
59 Mas nem neste ponto eram coerentes os seus testemunhos.
60 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ ndichi mé da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ tañu na̱ cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ Jesús já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á: —Á chí a̱ ndúcú ñehún tu̱hun nu̱ú nde̱ sa̱há cua̱chi jácojo na ja̱tu̱n —na̱cachi da.
60 O sumo sacerdote levantou-se no meio da assembléia e perguntou a Jesus: Não respondes nada? O que é isto que dizem contra ti?
61 Joo co̱ó na̱ca̱ha̱n Jesús ni in tu̱hun xi̱hi̱n ná já táji̱ níí já va na̱sahi̱in a. Mé da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ cán na̱casáhá ndáca̱ tu̱hún tucu da a̱ já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á: —Á jivi ndusa yóhó cúún Cristo, da̱ cúú in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱ yi̱i̱, mé da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ cacomí cuéntá sa̱há ña̱yivi —na̱cachi da.
61 Mas Jesus se calava e nada respondia. O sumo sacerdote tornou a perguntar-lhe: És tu o Cristo, o Filho de Deus bendito?
62 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já: —A̱ja̱n, jivi ye̱he̱ cúú dá. Ta va̱xi qui̱vi̱ tá cuni ndó ye̱he̱, da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ nduu ña̱yivi caco̱o i̱ xoo cuáha Ndióxi̱, mé a̱ íin cua̱ha̱ ndée̱. Ta já cuni ndó ye̱he̱ ndicó co̱o i̱ ñuyíví yóho tañu vi̱co̱ tá ná quixi i̱ chí indiví —na̱cachi a.
62 Jesus respondeu: Eu o sou. E vereis o Filho do Homem sentado à direita do poder de Deus, vindo sobre as nuvens do céu.
63 A̱nda̱ já na̱ndatá da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ jáhma̱ da̱ ña̱ ná canda̱a̱ ini ña̱yivi ña̱ xójo̱ ini da. Já cáchí da̱ já: —Ndá chicuu chága̱ yó ña̱yivi ndicani nu̱ yo̱. Xi̱hín ña̱ na̱ca̱ha̱n da̱ yóho cánda̱a̱ iní ña̱ ndája núu da Ndióxi̱.
63 O sumo sacerdote rasgou então as suas vestes. Para que desejamos ainda testemunhas?!, exclamou ele.
64 Á sa̱ na̱xini jo̱ho ndó ña̱ ndája núu da Ndióxi̱ xi̱hín tu̱hun na̱ca̱ha̱n da̱. Ndaja xíní ndó caja í xi̱hi̱n dá viti —na̱cachi da. A̱nda̱ já na̱ndique táhan tu̱hun ndihi ña̱yivi ña̱ ndáca̱a̱n cua̱chi nu̱ Jesús ña̱ cán quéa̱ ndítahan quivi a.
64 Ouvistes a blasfêmia! Que vos parece? E unanimemente o julgaram merecedor da morte.
65 Java na na̱casáhá na̱ xíhnu ndaa na tóji̱í nu̱ á ta java na na̱chicaji na jáhma̱ nu̱ á já na̱casáhá cáni na ja̱hndá nu̱u̱ á já ndáca̱ tu̱hún ñahá na̱ já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á: —Ca̱ha̱n xi̱hín nde̱ yo na̱cani yo̱hó viti —na̱cachi na. Ta ja̱nda̱ na̱ ndáá veñu̱hu cáhnu cán viti na̱casáhá cáni na ja̱hndá nu̱u̱ á.
65 Alguns começaram a cuspir nele, a tapar-lhe o rosto, a dar-lhe socos e a dizer-lhe: Adivinha! Os servos igualmente davam-lhe bofetadas.
66 Ta ndaja coo Pedro íin yi̱i̱ dá xítúní da̱ cán já na̱xi̱nu̱ in ñá cája chúun xi̱hín da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱.
66 Estando Pedro embaixo, no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote.
67 Já na̱xini ñá xítúní Pedro ta nahá va̱ha na̱sande̱hé ñá nu̱ dá já cáchí ña̱ já: —Yóhó cúún táhan da̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús, da̱ ñuu Nazaret —na̱cachi ñá.
67 Ela fixou os olhos em Pedro, que se aquecia, e disse: Também tu estavas com Jesus de Nazaré.
68 Joo na̱chije̱hé tu̱hun da ña̱ xíni̱ da̱ Jesús já cáchí da̱ já: —U̱hu̱n. Co̱ xíni̱ toho i̱ da ta co̱ xíni̱ toho ye̱he̱ ndá sa̱ha̱ cáhu̱n —cáchí Pedro. A̱nda̱ já na̱cayati da yuyéhé ta i̱vi̱ la̱á na̱cana chéle.
68 Ele negou: Não sei, nem compreendo o que dizes. E saiu para a entrada do pátio; e o galo cantou.
69 Tá na̱xini mé ñá cája chúun xi̱hín da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ cán ña̱ na̱sandichi tóo da yéhé cán já na̱casáhá ña̱ cáxi tu̱hun ñá xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi ndúu cán já cáchí ña̱ já: —Cande̱hé ndó. Da̱ cáa cúú in táhan da̱ xíca tuun xi̱hín Jesús —na̱cachi ñá.
69 A criada, que o vira, começou a dizer aos circunstantes: Este faz parte do grupo deles.
70 Na̱cachi tucu Pedro ña̱ co̱ xíni̱ da̱ Jesús. Chá va na̱ya̱ha ña̱ yóho ta já na̱cachi na̱ ndúu xítúní cán xi̱hi̱n Pedro: —Táhan ri da̱ cáa va cúú yóhó jáchi̱ cúún da̱ Galilea ta cáhu̱n tátu̱hun cáha̱n na̱ cán —na̱cachi na.
70 Mas Pedro negou outra vez. Pouco depois, os que ali estavam diziam de novo a Pedro: Certamente tu és daqueles, pois és galileu.
71 A̱nda̱ já na̱casáhá Pedro cána̱há da̱ ta na̱tavá da̱ qui̱vi̱ Ndióxi̱ ña̱ co̱ xíni̱ da̱ Jesús já na̱cachi da já: —Ni co̱ xíni̱ mí i̱ ndá ta̱a cúú da̱ ja̱n, da̱ cáha̱n ndó sa̱há ja̱n —na̱cachi da.
71 Então ele começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 Tá na̱cachi da já i̱vi̱ la̱á na̱cana chéle ña̱ chí i̱vi̱. A̱nda̱ já na̱ndicu̱hu̱n ini Pedro ña̱ na̱cachi Jesús xi̱hi̱n dá tá na̱cachi a já: “Tá cáma̱ní cana i̱vi̱ chéle sa̱ chíje̱hé tu̱hún ña̱ xínún ye̱he̱ u̱ni̱ tañu.” Tá na̱ndicu̱hu̱n ini Pedro ña̱ yóho já na̱casáhá sácu ndiva̱ha da̱.
72 E imediatamente cantou o galo pela segunda vez. Pedro lembrou-se da palavra que Jesus lhe havia dito: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás. E, lembrando-se disso, rompeu em soluços.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.