Lucas 1
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs ARIB
1 Sa̱ xíni̱ va̱hún, Teófilo ña̱ sa̱ cua̱há ña̱yivi ndúcú na̱ ca̱hyí na̱ tá cáa tá íin ña̱ na̱ya̱ha tañu nde̱.
1 Visto que muitos têm empreendido fazer uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 Ta na̱jána̱ha̱ na̱ nu̱ú nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱xini na ja̱nda̱ mé sa̱ha̱. Mé na̱ yóho cúú ná na̱ na̱xi̱ca nuu na̱ca̱ha̱n na̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú ña̱yivi.
2 segundo no-los transmitiram os que desde o princípio foram testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ta cúni̱ ri ye̱he̱ va ca̱hyí i̱ ña̱ jáchi̱ cuéé cuéé na̱nda̱ca̱ tu̱hún i̱ ndaja cáa a̱nda̱ mé sa̱ha̱ já ná cuu ca̱hyí vií ndihi i̱ ña̱ nu̱ mún, Teófilo, da̱ quíhvi̱ ndiva̱ha ini i̱.
3 também a mim, depois de haver investido tudo cuidadosamente desde o começo, pareceu-me bem, ó excelentíssimo Teófilo, escrever-te uma narração em ordem.
4 Jáchi̱ cúni̱ ña̱ ná canda̱a̱ va̱ha inún ndaja cáa ña̱ nda̱a̱ ña̱ na̱jána̱ha̱ na̱ nu̱u̱n.
4 para que conheças plenamente a verdade das coisas em que foste instruído.
5 Mé tiempo cán na̱sacuu Herodes rey nu̱ú na̱ Judea. Ta na̱sahi̱in in da̱ cúú ju̱tu̱ naní Zacarías. Ta na̱sacuu da cuéntá in táhndá ju̱tu̱ naní Abías. Ta ñájíhí da̱ naní ña̱ Elisabet, ñá na̱quixi chi̱chi Aarón, da̱ na̱sacuu ju̱tu̱ sa̱nahá.
5 Houve nos dias do Rei Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da turma de Abias; e sua mulher era descendente de Arão, e chamava-se Isabel.
6 Mé Zacarías yóho xi̱hi̱n ñájíhí da̱ na̱sacuu na ña̱yivi na̱xi̱ca nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta xi̱hín ndinuhu ini na na̱caja na ña̱ sáhndá Ndióxi̱ nu̱ú tu̱hun mé á caja na. Ta ni in túhún toho ña̱yivi co̱ó na̱cuu ñe̱he̱ íní na̱ ca̱ha̱n núu na sa̱ha̱ ná.
6 Ambos eram justos diante de Deus, andando irrepreensíveis em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Joo co̱ó toho ja̱hyi na na̱cacu jáchi̱ co̱ó na̱cuu canduu ja̱hyi Elisabet cán. Ta mé tiempo já sa̱ na̱cayatá ndiva̱ha ndíví na̱.
7 Mas não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos avançados em idade.
8 Ta ndaja coo in qui̱vi̱ na̱nditahan nu̱ú mé táhndá ju̱tu̱ xíca xi̱hi̱n Zacarías cán caja chúun na cuéntá Ndióxi̱.
8 Ora, estando ele a exercer as funções sacerdotais perante Deus, na ordem da sua turma,
9 Tócó ndihi ju̱tu̱ cán na̱sajíquí na̱ ndá da̱ ná quee va̱ha ta da̱ cán cacuu da̱ qui̱hvi chiníhmá ini veñu̱hu cáhnu ndáca̱a̱n ñuu Jerusalén cán. Ta na̱quee va̱ha Zacarías.
9 segundo o costume do sacerdócio, coube-lhe por sorte entrar no santuário do Senhor, para oferecer o incenso;
10 Ta nani chíníhmá Zacarías cán ini veñu̱hu já na̱nditútú ña̱yivi ndúu na yéhé ñu̱hu cán ndícahán na̱ Ndióxi̱.
10 e toda a multidão do povo orava da parte de fora, à hora do incenso.
11 Ta nani chíníhmá Zacarías nu̱ náa̱ cán ndáca̱a̱n da̱ já na̱canáha̱ in táto̱ Ndióxi̱ nu̱ dá cándichi a xoo cuáha nu̱ náa̱ nu̱ chíníhmá da̱ cán.
11 Apareceu-lhe, então, um anjo do Senhor, em pé à direita do altar do incenso.
12 Tá na̱xini Zacarías táto̱ Ndióxi̱ cán, na̱yi̱hví ndiva̱ha da ta ni co̱ xíni̱ da̱ ndía̱ caja da.
12 E Zacarias, vendo-o, ficou turbado, e o temor o assaltou.
13 Joo na̱ndica̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já: —A̱ yíhví tohún, Zacarías jáchi̱ sa̱ na̱xini jo̱ho Ndióxi̱ nu̱ú na̱xi̱ca̱ ta̱hvún nu̱ á. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ caja mé á ña̱ ná cacu in ja̱hyi Elisabet, ñájíhún. Ta cacún qui̱vi̱ dá cananí da̱ Juan.
13 Mas o anjo lhe disse: Não temais, Zacarias; porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João;
14 A̱ ju̱ú quia̱hva cavatún ta caji̱i̱ inún caja ta̱a loho ja̱n tá ná cacu da. Ta cua̱há ga̱ java na caji̱i̱ íní na̱ caja da tá ná cacu da.
14 e terás alegria e regozijo, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Jáchi̱ da̱ cáhnu cacuu ja̱hyún ja̱n nu̱ Ndióxi̱. A̱ cóho da ni in túhún toho dó xíhi ña̱yivi xíni na xi̱hi̱n. Ta cacuu da in da̱ jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ja̱nda̱ tá cáma̱ní cacu da.
15 porque ele será grande diante do Senhor; não beberá vinho, nem bebida forte; e será cheio do Espírito Santo já desde o ventre de sua mãe;
16 Ta mé ja̱hyún ja̱n caja da ña̱ ná ndicó co̱o cua̱há na̱ Israel nu̱ Ndióxi̱, xitoho na.
16 converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus;
17 Ta jihna ñúhú mé Juan cu̱hu̱n da̱ caja tia̱hva da ña̱yivi ja̱nda̱ ná quixi mé á chindahá Ndióxi̱. Tá quia̱hva na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ profeta Elías xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ quia̱hva já ndicutú nda̱a̱ ínima̱ Juan xi̱hi̱n á já ná coo ndée̱ dá caja da ña̱ha tátu̱hun na̱caja Elías. Ta caja mé Juan ña̱ ná ndique táhan máni̱ ña̱yivi xi̱hín ja̱hyi na. Ta caja da ña̱ ná coo jo̱ho ña̱yivi sáá ini já ná caja na ña̱ cúni̱ Ndióxi̱. Quia̱hva já caja da cacu tia̱hva da ña̱yivi ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ qui̱ví quixi da̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a chindahá a̱ —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n Zacarías.
17 irá adiante dele no espírito e poder de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, a fim de preparar para o Senhor um povo apercebido.
18 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún Zacarías cán táto̱ Ndióxi̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n á: —Ndaja caja i̱ canda̱a̱ ini i̱ á mé a̱ nda̱a̱ táhyí coo tá íin cáchún coo jáchi̱ sa̱ na̱cayatá ndiva̱ha i̱ ta quia̱hva já na̱cayatá ri ñájíhí vi̱ —na̱cachi Zacarías cán.
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como terei certeza disso? pois eu sou velho, e minha mulher também está avançada em idade.
19 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe táto̱ Ndióxi̱ cán tu̱hun nu̱ dá já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá: —Ye̱he̱ cúú Gabriel ta chuun Ndióxi̱ xíca nuu i̱ cája i̱. Mé a̱ cán na̱chindahá ye̱he̱ ña̱ ná quixi i̱ ca̱xi tu̱hun i̱ ña̱ yóho xu̱hu̱n.
19 Ao que lhe respondeu o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te dar estas boas novas;
20 Joo viti sa̱há ña̱ co̱ó na̱candúsún ña̱ na̱cachi i̱ xu̱hu̱n cando̱o níhu̱n ña̱ ná a̱ cúu ca̱hu̱n ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ cacu ja̱hyún. Sa̱ va̱xi qui̱vi̱ coo tá íin na̱cachi i̱ xu̱hu̱n coo —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n dá.
20 e eis que ficarás mudo, e não poderás falar até o dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo hão de cumprir-se.
21 Joo ndaja coo ña̱yivi ndíta ndáti yéhé ñu̱hu cán sa̱ na̱casáhá ndíhi ini na sa̱há ña̱ sa̱ na̱canahá ta co̱ó Zacarías cán quéta ja̱ta̱ véhe.
21 O povo estava esperando Zacarias, e se admirava da sua demora no santuário.
22 Joo tá na̱queta Zacarías veñu̱hu co̱ó na̱cuu ca̱ha̱n da̱ ni in túhún tu̱hun xi̱hi̱n ná. Xi̱hín ña̱ yóho na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱xini da in ña̱ha na̱caja Ndióxi̱ nu̱ náa̱ yi̱i̱ mé á cán. Ja̱ndá ndáha̱ uun da cúu nu̱ú na̱ cán jáchi̱ na̱cando̱o níhi̱ dá.
22 Quando saiu, porém, não lhes podia falar, e perceberam que tivera uma visão no santuário. E falava-lhes por acenos, mas permanecia mudo.
23 Ta tá sa̱ na̱jáxi̱nu̱ Zacarías qui̱vi̱ cája chúun da veñu̱hu cán já na̱quee da cuanúhu̱ dá vehe da.
23 E, terminados os dias do seu ministério, voltou para casa.
24 Tá sa̱ na̱ya̱ha ña̱ yóho já na̱que̱e ja̱hyi Elisabet, ñájíhí Zacarías cán. Ta ti̱xi u̱hu̱n yo̱o̱ co̱ó na̱quee ñá caca nuu ñá. Ta na̱ca̱hán ña̱:
24 Depois desses dias Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 “Na̱caja Ndióxi̱ ña̱ yóho xi̱hín i̱ viti já ná a̱ cánde̱hé ndaa nahá ga̱ ña̱yivi ye̱he̱”, na̱ca̱hán ña̱.
25 Assim me fez o Senhor nos dias em que atentou para mim, a fim de acabar com o meu opróbrio diante dos homens.
26 Tá na̱xi̱nu̱ i̱ñu̱ yo̱o̱ ñúhu ja̱hyi Elisabet cán já na̱chindahá Ndióxi̱ mé Gabriel, táto̱ mé á in ñuu naní Nazaret ndáca̱a̱n estado Galilea.
26 Ora, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Na̱sa̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ yóho Nazaret na̱xi̱to nihni a in ñá tacú naní María, ñá na̱tiin tu̱hun in da̱ naní José ña̱ ná tanda̱ha̱ ñá xi̱hi̱n dá. Mé José yóho na̱quixi da chi̱chi David, da̱ na̱sacomí cuéntá sa̱há ña̱yivi Israel sa̱nahá.
27 a uma virgem desposada com um varão cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Na̱ndi̱hvi táto̱ Ndióxi̱ cán nu̱ íin ñá ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n ña̱: —Cáha̱n Ndióxi̱ ye̱he̱ xu̱hu̱n, María jáchi̱ cúún in ñá na̱ñe̱he̱ táhvi̱ nu̱ Ndióxi̱. Íin Ndióxi̱ xu̱hu̱n ta na̱caja cua̱ha̱ chága̱ ña̱ma̱ni̱ xu̱hu̱n a̱ ju̱ú ga̱ xi̱hín java ga̱ na̱ji̱hí —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n ña̱.
28 E, entrando o anjo onde ela estava disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo.
29 Joo tá na̱xini María táto̱ Ndióxi̱ cán já na̱catóntó ña̱ táa jo̱ho ñá ña̱ cáha̱n mé a̱ cán xi̱hi̱n ña̱. “Ta ndá cuéntá quéa̱ cáha̱n táto̱ Ndióxi̱ yóho já xi̱hín yo̱”, na̱ca̱hán ña̱.
29 Ela, porém, ao ouvir estas palavras, turbou-se muito e pôs-se a pensar que saudação seria essa.
30 A̱nda̱ já na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán já xi̱hi̱n ña̱: —A̱ yíhví tohún, María jáchi̱ cúún in ñá na̱ñe̱he̱ táhvi̱ nu̱ Ndióxi̱.
30 Disse-lhe então o anjo: Não temas, Maria; pois achaste graça diante de Deus.
31 Ta viti que̱e ja̱hyún ta tá sa̱ na̱cacu a já cacún qui̱vi̱ á ná cananí a̱ Jesús.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, ao qual porás o nome de Jesus.
32 Mé ja̱hyún ja̱n cacuu a ta̱a cáhnu. Ta cachi ña̱yivi sa̱ha̱ dá ña̱ cacuu da in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱, mé á cáhnu nu̱ ndíhi a. Ta mé Ndióxi̱, xitoho í caja ña̱ ná cacomí ja̱hyún cuéntá sa̱há ña̱yivi tá quia̱hva na̱sacomí David, da̱ cúú tásáhnu jícó da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi.
32 Este será grande e será chamado filho do Altíssimo; o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi seu pai;
33 Quixi da cacomí da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi Israel ta a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n María.
33 e reinará eternamente sobre a casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún María táto̱ Ndióxi̱ cán já cáchí ña̱ já xi̱hi̱n á: —Ndaja coo cacu ja̱hyi i̱ ta ni in túhún toho ta̱a co̱ íin xi̱hín i̱ —na̱cachi ñá xi̱hi̱n á.
34 Então Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, uma vez que não conheço varão?
35 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe táto̱ Ndióxi̱ cán tu̱hun nu̱ ñá já cáchí a̱ já: —Ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ quéa̱ quixi jándicutú yo̱hó. Ta ndée̱ Ndióxi̱, mé á cáhnu nu̱ ndíhi a cán ca̱va̱ nuu a yo̱hó tátu̱hun caja in vi̱co̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá ná cacu ja̱hyún ja̱n cacuu da in da̱ yi̱i̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ caja chúun nu̱ mé á. Ta cachi ña̱yivi sa̱ha̱ dá ña̱ cúú dá in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱.
35 Respondeu-lhe o anjo: Virá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso o que há de nascer será chamado santo, Filho de Deus.
36 Ta cáxi tu̱hun i̱ xu̱hu̱n ña̱ cacu ja̱hyi Elisabet, ñá cúú táhún cán va̱tí sa̱ na̱cayatá ña̱. Ta viti sa̱ na̱xi̱nu̱ i̱ñu̱ yo̱o̱ ñúhu ja̱hyi ñá, mé ñá na̱cachi ña̱yivi sa̱ha̱ ña̱ a̱ cúu coo ja̱hyi ñá.
36 Eis que também Isabel, tua parenta concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 Jáchi̱ Ndióxi̱ cuu caja tócó ndihi ña̱ha —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n María.
37 porque para Deus nada será impossível.
38 A̱nda̱ já na̱cachi María já: —Ndióxi̱ cúú xitoho i̱ ta ná caja mé á tá quia̱hva cúni̱ a̱ xi̱hín i̱. Ná coo tá íin cáchí ndó coo. Tá na̱ndihi na̱cachi María cán ña̱ yóho já na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n.
38 Disse então Maria. Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Ta mé tañu qui̱vi̱ já já xínu María na̱sa̱ha̱n ñá in ñuu ndáca̱a̱n chí yúcu̱ cuéntá Judea cán.
39 Naqueles dias levantou-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 Ta tá na̱qui̱hvi ñá vehe Zacarías, yíi̱ Elisabet cán já na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ ñá xi̱hi̱n Elisabet.
40 entrou em casa de Zacarias e saudou a Isabel.
41 Ta tá na̱xini jo̱ho Elisabet na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ María xi̱hi̱n ñá chí na̱candita ña̱ loho ndáca̱a̱n ti̱xi Elisabet cán chí i̱vi̱ la̱á na̱ndicutú nda̱a̱ ñá xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
41 Ao ouvir Isabel a saudação de Maria, saltou a criancinha no seu ventre, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo,
42 A̱nda̱ já na̱cayuhú cóhó Elisabet já na̱cachi ñá já xi̱hi̱n María: —Ni in túhún toho na̱ji̱hí co̱ó na̱caja máni̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n tá quia̱hva na̱caja máni̱ á yo̱hó. Ta na̱caja yi̱i̱ mé á ja̱hyún.
42 e exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito é o fruto do teu ventre!
43 Ta co̱ó sa̱ha̱ toho ye̱he̱ ná quisún yóho, ñá cúú náná xitoho i̱ coto nihnún ye̱he̱.
43 E donde me provém isto, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Jáchi̱ tá na̱xini jo̱ho uun i̱ ña̱ na̱ca̱ha̱n Ndiósu̱n xi̱hín i̱ i̱vi̱ la̱á na̱ca̱nda̱ ja̱hyi i̱ ini ti̱xi i̱ jáchi̱ na̱caji̱i̱ íní a̱.
44 Pois logo que me soou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria dentro de mim.
45 Ta̱hví na̱cuún jáchi̱ na̱candúsún ña̱ na̱cachi Ndióxi̱, xitoho í xu̱hu̱n. Jáchi̱ caja tá caja mé á ña̱ na̱cachi a caja —na̱cachi Elisabet cán xi̱hi̱n María.
45 Bem-aventurada aquela que creu que se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 A̱nda̱ já na̱cachi María já:
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito exulta em Deus meu Salvador;
48 — ausente —
48 porque atentou na condição humilde de sua serva. Desde agora, pois, todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 — ausente —
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas; e santo é o seu nome.
50 — ausente —
50 E a sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Com o seu braço manifestou poder; dissipou os que eram soberbos nos pensamentos de seus corações;
52 — ausente —
52 depôs dos tronos os poderosos, e elevou os humildes.
53 — ausente —
53 Aos famintos encheu de bens, e vazios despediu os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Isabel, seu servo, lembrando-se de misericórdia
55 — ausente —
55 {como falou a nossos pais} para com Abraão e a sua descendência para sempre.
56 Ta na̱cando̱o María na̱sahi̱in ñá vehe Elisabet ti̱xi u̱ni̱ yo̱o̱. A̱nda̱ já na̱quee ñá cuanúhu̱ ñá vehe ñá.
56 E Maria ficou com ela cerca de três meses; e depois voltou para sua casa.
57 Tá na̱ndindaa qui̱ví cacu ja̱hyi Elisabet já na̱cacu in ta̱a loho.
57 Ora, completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Ta tócó ndihi ña̱yivi ndúu yati xi̱hi̱n ñá xi̱hín na̱ cúú táhan ñá na̱sa̱ha̱n na̱ xíto nihni na ña̱. Ta cáji̱i̱ íní na̱ jáchi̱ na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱caja Ndióxi̱ cua̱há ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ña̱.
58 Ouviram seus vizinhos e parentes que o Senhor lhe multiplicara a sua misericórdia, e se alegravam com ela.
59 Ta tá na̱xi̱nu̱ ña̱ loho cán u̱na̱ qui̱vi̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱chica̱a̱n na̱ marca yiquí cu̱ñu a tátu̱hun íin costumbre na̱. Ta na̱ca̱hán na̱ cananí a̱ Zacarías tá quia̱hva naní tátá a̱.
59 Sucedeu, pois, no oitavo dia, que vieram circuncidar o menino; e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Joo já na̱cachi Elisabet já: —A̱ cánaní toho da já. Juan va cananí da̱ —na̱cachi ñá xi̱hín na̱ cán.
60 Respondeu, porém, sua mãe: De modo nenhum, mas será chamado João.
61 A̱nda̱ já na̱cachi na cán já xi̱hi̱n ña̱: —Ndá cuéntá quéa̱ cananí ja̱hyún já ta ni in túhún toho na̱ vehún co̱ó naní já.
61 Ao que lhe disseram: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 A̱nda̱ já na̱cuu ndáha̱ ná nu̱ Zacarías cán ña̱ ndáca̱ tu̱hún na̱ da̱ ndaja coo cananí ña̱ loho cán.
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que se chamasse.
63 A̱nda̱ já na̱xi̱ca̱ Zacarías cán in tutu nu̱ ná ta já na̱ca̱hyí da̱ já: “Juan cananí da̱.” Tá na̱cahvi na̱ cán ña̱ yóho já na̱catóntó ndihi na.
63 E pedindo ele uma tabuinha, escreveu: Seu nome é João. E todos se admiraram.
64 Ta chí sa̱ mé hora já na̱ndica̱ha̱n tucu Zacarías. Já na̱casáhá da̱ cája cáhnu da Ndióxi̱.
64 Imediatamente a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; louvando a Deus.
65 Xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱ na̱ya̱ha yóho na̱catóntó ndihi na̱ na̱sanduu yati xi̱hi̱n Zacarías cán. Ta níí cúú ñuu válí ñúhu chí yúcu̱ cuéntá Judea cán na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱ na̱ya̱ha yóho.
65 Então veio temor sobre todos os seus vizinhos; e em toda a região montanhosa da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 Ta tócó ndihi na̱ na̱xini jo̱ho ña̱ yóho na̱casáhá ndícani ini na sa̱há. Já na̱casáhá ndáca̱ tu̱hún táhan na já cáchí xi̱hi̱n táhan na já: —Ndá ta̱a cacuu ta̱a loho yóho tá ná cuahnu da. Na̱cachi na ña̱ yóho jáchi̱ na̱xini táhyí na̱ ña̱ma̱ni̱ náhnu cája Ndióxi̱ xi̱hín ta̱a loho cán.
66 E todos os que delas souberam as guardavam no coração, dizendo: Que virá a ser, então, este menino? Pois a mão do Senhor estava com ele.
67 A̱nda̱ já na̱ndicutú ínima̱ Zacarías, tátá Juan cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱. Já na̱casáhá da̱ cáha̱n da̱ tu̱hun sáhan Ndióxi̱ nu̱ dá ca̱ha̱n da̱. Já na̱cachi da já:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, dizendo:
68 — ausente —
68 Bendito, seja o Senhor Deus de Israel, porque visitou e remiu o seu povo,
69 — ausente —
69 e para nós fez surgir uma salvação poderosa na casa de Davi, seu servo;
70 — ausente —
70 assim como desde os tempos antigos tem anunciado pela boca dos seus santos profetas;
71 — ausente —
71 para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 para usar de misericórdia com nossos pais, e lembrar-se do seu santo pacto
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a Abrão, nosso pai,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, libertados da mão de nossos inimigos, o servíssemos sem temor,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ cáha̱n da̱ xi̱hín ña̱ loho ja̱hyi da já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á:
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque irás ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, na remissão dos seus pecados,
78 — ausente —
78 graças à entranhável misericórdia do nosso Deus, pela qual nos há de visitar a aurora lá do alto,
79 — ausente —
79 para alumiar aos que jazem nas trevas e na sombra da morte, a fim de dirigir os nossos pés no caminho da paz.
80 Já na̱casáhá sáhnu ta̱a loho cán cua̱ha̱n da̱. Ta ndíndacú da̱ xi̱hín ña̱ha Ndióxi̱ viti. Ta na̱sahi̱in da yucú íchí nu̱ú co̱ ndúu cua̱há ña̱yivi ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ qui̱ví na̱casáhá jána̱ha̱ da̱ nu̱ú na̱ Israel.
80 Ora, o menino crescia, e se robustecia em espírito; e habitava nos desertos até o dia da sua manifestação a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.