João 11
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs ARIB
1 Ta ndaja coo na̱quehe cue̱he̱ in da̱ naní Lázaro, da̱ ñuu Betania. Ta jivi mé ñuu yóho cúú ri ñuu María xi̱hi̱n Marta, qui̱hvi̱ ña̱.
1 Ora, estava enfermo um homem chamado Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Mé María, ñá cúú quia̱hva Lázaro yóho cúú ñá ñá na̱xo̱jo̱ perfume ja̱tá sa̱há Jesús ta na̱jándihi̱chi̱ ñá do̱ xi̱hín ijí ji̱ni̱ ña̱.
2 E Maria, cujo irmão Lázaro se achava enfermo, era a mesma que ungiu o Senhor com bálsamo, e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ta mé ñá xi̱hín qui̱hvi̱ ña̱ na̱chindahá na̱ chuun cua̱ha̱n nu̱ú Jesús ña̱ cácáhví ndiva̱ha Lázaro, da̱ quíhvi̱ ini mé á.
3 Mandaram, pois, as irmãs dizer a Jesus: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Ta tá na̱ñe̱he̱ Jesús tu̱hun yóho já na̱cachi a já: —A̱ ju̱ú cue̱he̱ cahní ñahá cúú toho ña̱ yóho. Joo xi̱hín cue̱he̱ yóho cuu na̱ha̱ ndá quia̱hva cáhnu cúú Ndióxi̱. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱ha̱ nu̱ú ña̱yivi ndá quia̱hva cáhnu cúú ye̱he̱, da̱ cúú in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱ —na̱cachi a.
4 Jesus, porém, ao ouvir isto, disse: Esta enfermidade não é para a morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Ta ndaja coo quíhvi̱ ndiva̱ha ini Jesús Marta xi̱hín qui̱hvi̱ ñá ta quia̱hva já quíhvi̱ ri ini a Lázaro viti.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Joo tá na̱ñe̱he̱ Jesús tu̱hun ña̱ quíhvi̱ Lázaro já na̱cando̱o a i̱vi̱ qui̱vi̱ chága̱ mé nu̱ú na̱sahi̱in a̱ cán.
6 Quando, pois, ouviu que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde se achava.
7 Ta tá na̱ndihi já na̱cachi Jesús já xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á: —Xíhín ndo̱ ná co̱ho̱ tucú chí Judea —na̱cachi a.
7 Depois disto, disse a seus discípulos: Vamos outra vez para Judéia.
8 A̱nda̱ já na̱cachi na̱ cán já xi̱hi̱n á: —Maestro, viti chá va ndúcú ña̱yivi ndúu cán cahní na̱ ndo̱hó xi̱hín yu̱u̱ ta cáa tucu ri ndó cu̱hu̱n ndo̱ cúni̱ ndo̱ —na̱cachi na.
8 Disseram-lhe eles: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Joo sa̱ xíni̱ Jesús ña̱ cáma̱ní xi̱nu̱ qui̱vi̱ quivi a sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi a já xi̱hi̱n ná: —Cande̱hé ndó. U̱xu̱ i̱vi̱ hora ndáca in qui̱vi̱ ta tá xíca nuu na ndiví a̱ cúu toho cachihin sa̱ha̱ ná jáchi̱ tívi xícá yéhe̱ nu̱ xíca na.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Joo ndá na̱ xíca nuu ñuú cuu cachihin sa̱ha̱ ná jáchi̱ co̱ yéhe̱ nu̱ xíca na —na̱cachi Jesús.
10 mas se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Tá na̱ndihi já na̱cachi tucu a já xi̱hi̱n ná: —Sa̱ na̱qui̱ji̱ va amigo yo̱ Lázaro viti. Joo víla̱á cu̱hu̱n i̱ ndiñehe e̱ da̱ —na̱cachi Jesús.
11 E, tendo assim falado, acrescentou: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 A̱nda̱ já na̱cachi na̱ cán já xi̱hi̱n á: —Maestro, tá ta̱ na̱naá ini da na̱qui̱ji̱ dá já quéa̱ íin va̱ha da, dá já —na̱cachi na̱ cán.
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, ficará bom.
13 Joo ña̱ cúni̱ cachi Jesús quéa̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ va Lázaro va̱tí na̱ xíca tuun xi̱hín a̱ cán na̱ca̱hán na̱ ña̱ cúni̱ mé á cachi a quéa̱ na̱qui̱ji̱ Lázaro cán tá quia̱hva quíji̱ tócó ndihi ña̱yivi.
13 Mas Jesus falara da sua morte; eles, porém, entenderam que falava do repouso do sono.
14 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n cáxí táhyí tucu Jesús xi̱hi̱n ná já na̱cachi a já: —Na̱xi̱hi̱ va Lázaro.
14 Então Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Joo cáji̱i̱ va ini i̱ ña̱ co̱ó i̱ ná sahi̱in i̱ tá na̱xi̱hi̱ da̱ jáchi̱ ña̱ yóho chindeé a̱ ndo̱hó já ná candúsa chága̱ ndó ye̱he̱. Cóho̱ cande̱hé yo̱ Lázaro —na̱cachi Jesús.
15 e, por vossa causa, folgo de que eu lá não estivesse, para que creiais; mas vamos ter com ele.
16 A̱nda̱ já na̱casáhá Tomás, da̱ cáha̱n na̱ cuátí xi̱hi̱n cán cáha̱n da̱ xi̱hín java ga̱ na̱ xíca tuun xi̱hín Jesús já cáchí da̱ já: —Cóho̱ ri mí ví quiví xi̱hi̱n mé dá, dá já —cáchí da̱. Já na̱quee na cua̱ha̱n na̱.
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Jesús yati ñuu Betania cán já na̱ñe̱he̱ á tu̱hun ña̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ Lázaro ta sa̱ íin co̱mí qui̱vi̱ na̱chica̱a̱n va na da̱ ini in cáva̱.
17 Chegando pois Jesus, encontrou-o já com quatro dias de sepultura.
18 Mé ñuu Betania cán ñéhe táhan yati a xi̱hín Jerusalén tátu̱hun u̱ni̱ kilometro ñéhe táhan.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Ta cua̱ha̱ táhan na̱ Israel cán na̱sa̱ha̱n na̱ ndúu tóo na xi̱hi̱n Marta xi̱hi̱n María tá quia̱hva jáya̱ha na ini na sa̱há ña̱ na̱xi̱hi̱ Lázaro quia̱hva na.
19 E muitos dos judeus tinham vindo visitar Marta e Maria, para as consolar acerca de seu irmão.
20 Ta tá na̱ñe̱he̱ Marta tu̱hun ña̱ cáyati Jesús ñuu cán cua̱ha̱n já ndáva ñá na̱sa̱ha̱n ñe̱he̱ ñahá ña̱. Joo na̱cando̱o María vehe.
20 Marta, pois, ao saber que Jesus chegava, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Tá na̱ndique táhan Marta xi̱hín Jesús já na̱cachi ñá já xi̱hi̱n á: —Xitoho, tá ná coo ndó yóho ta ni a̱ quíví toho Lázaro quia̱hva i̱, nduu.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se meu irmão não teria morrido.
22 Joo cánda̱a̱ va̱ha ini i̱ ña̱ tá ná ca̱ca̱ ndó ña̱ cúni̱ mé ndó nu̱ Ndióxi̱ quia̱hva va mé a̱ cán ña̱ nu̱ ndo̱ —na̱cachi Marta.
22 E mesmo agora sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ñá: —Cande̱hé Marta. A̱ ndícani inún jáchi̱ nditacu tucu va Lázaro, quia̱hvún ja̱n —na̱cachi Jesús.
23 Respondeu-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 A̱nda̱ já na̱cachi ñá já xi̱hi̱n á: —Sa̱ xíni̱ vi̱ ña̱ nditacu tucu quia̱hva i̱ tá ná xi̱nu̱ co̱o qui̱vi̱ nu̱ ndíhí tá ná nditacu tócó ndihi na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ —na̱cachi Marta.
24 Disse-lhe Marta: Sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ñá: —Ye̱he̱ cúú da̱ cuu caja ña̱ ná nditacu tucu ndi̱i ta cuu caja i̱ ña̱ ná catacu ña̱yivi a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱. Ta ndá na̱ cándeé ini ye̱he̱ va̱tí ná quivi na catacu tá catacu na.
25 Declarou-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Ta tócó ndihi na̱ cándeé ini ye̱he̱ catacu na a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ ta a̱ ndíhi toho sa̱ha̱ ná ini indayá. Á cándúsún ña̱ cáha̱n i̱ xu̱hu̱n —na̱cachi Jesús.
26 e todo aquele que vive, e crê em mim, jamais morrerá. Crês isto?
27 A̱nda̱ já na̱cachi Marta já xi̱hi̱n á: —Cándúsa i̱ ndo̱hó ña̱ cúú ndó in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱ ta cándúsa i̱ ña̱ mé ndó cúú Cristo, da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ quixi ñuyíví yóho —na̱cachi ñá xi̱hi̱n á.
27 Respondeu-lhe Marta: Sim, Senhor, eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Tá na̱ndihi já na̱quee Marta na̱sa̱ha̱n ñá cana ñá María qui̱hvi̱ ña̱. Ta já na̱ca̱ha̱n ya̱á ña̱ xi̱hín María já na̱cachi ñá já xi̱hi̱n ña̱: —Sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o Jesús, xitoho í ta íin a yóho. Cuáhán nu̱ íin a jáchi̱ cána yo̱hó —na̱cachi Marta xi̱hín qui̱hvi̱ ñá.
28 Dito isto, retirou-se e foi chamar em segredo a Maria, sua irmã, e lhe disse: O Mestre está aí, e te chama.
29 Tá na̱xini jo̱ho María cán ña̱ na̱cachi qui̱hvi̱ ña̱ xi̱hi̱n ña̱ chí i̱vi̱ la̱á ndáva ñá na̱sa̱ha̱n ña̱ nu̱ íin Jesús.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa, e foi ter com ele.
30 Mé Jesús na̱sandati a cán yuhú ñuu, mé nu̱ú na̱ndique táhan xi̱hi̱n Marta cán.
30 Pois Jesus ainda não havia entrado na aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Ta ndaja coo mé na̱ Israel, na̱ ndúu jáya̱ha ini ñá cán tá na̱xini na na̱quee númi̱ joho ñá cua̱ha̱n ña̱ já na̱ndicui̱ta na ndíco̱ na̱ ja̱ta̱ ñá cua̱ha̱n na̱. Jáchi̱ na̱ca̱hán na̱ cua̱ha̱n ñá cuacu ñá nu̱ ndáca̱a̱n Lázaro, quia̱hva ñá.
31 Então os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se apressadamente e sair, seguiram-na, pensando que ia ao sepulcro para chorar ali.
32 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o ñá nu̱ íin Jesús já na̱caxítí ña̱ nu̱ á já na̱casáhá cáchí ña̱ já xi̱hi̱n á: —Tá ná coo ndó yóho, nduu ta ni a̱ quíví toho Lázaro quia̱hva i̱ —na̱cachi ñá.
32 Tendo, pois, Maria chegado ao lugar onde Jesus estava, e vendo-a, lançou-se-lhe aos pés e disse: Senhor, se tu estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Ta tá na̱xini Jesús ña̱ sácu cóhó María xi̱hín na̱ Israel, na̱ ndíco̱ na̱sa̱a̱ xi̱hi̱n ñá cán já na̱ta̱hvi̱ ndiva̱ha ini a ja̱nda̱ quia̱hva na̱ndisa̱a̱ ini a.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar, e chorarem também os judeus que com ela vinham, comoveu-se em espírito, e perturbou-se,
34 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún a̱ María cán já na̱cachi a já xi̱hi̱n ña̱: —Ndájá na̱chica̱a̱n ndó da̱ já —na̱cachi Jesús. —Na̱ha̱ quíi̱ ndó, xitoho i̱. Cande̱hé ndo̱ nu̱ú na̱chica̱a̱n nde̱ da̱ —na̱cachi María.
34 e perguntou: Onde o puseste? Responderam-lhe: Senhor, vem e vê.
35 A̱nda̱ já na̱sacu Jesús.
35 Jesus chorou.
36 Tá na̱xini na̱ Israel ña̱ yóho já na̱casáhá cáchí xi̱hi̱n táhan na já: —Cande̱hé ndo̱ ndaja náha̱ na̱qui̱hvi̱ ini Jesús yóho Lázaro —na̱cachi na.
36 Disseram então os judeus: Vede como o amava.
37 Ta java na na̱casáhá cáchí na̱ já: —Mé Jesús yóho na̱suná da̱ nduchú núú na̱ cua̱á. Á chí a̱ cu̱ú cuití caja da chindeé da̱ Lázaro já ná a̱ quíví da̱, nduu —na̱cachi java na̱ cán.
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também que este não morreste?
38 Tá na̱ndihi já na̱casáhá táhvi̱ ndiva̱ha tucu ini Jesús ta já na̱cayati a nu̱ú na̱chica̱a̱n na̱ yiquí cu̱ñu Lázaro. Mé nu̱ú ndáca̱a̱n da̱ cán na̱sa̱cuu a in ndi̱ca cáva̱ ta in yu̱u̱ jáhndá cáhnu na̱saji nuu yéhé cán.
38 Jesus, pois, comovendo-se outra vez, profundamente, foi ao sepulcro; era uma gruta, e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 A̱nda̱ já na̱ndica̱ha̱n Jesús xi̱hín java na̱ ndúu cán ña̱ ná jácaxoo na yu̱u̱ ndájí nuu nu̱ ndáca̱a̱n Lázaro cán. Joo ndaja coo Marta, ña̱ cúú quia̱hva mé ndi̱i cán na̱casáhá ña̱ cáchí ña̱ já xi̱hín Jesús: —Cande̱hé ndo̱, xitoho i̱. Sa̱ quini cúú sáhan ndi̱i quia̱hva i̱ ja̱n jáchi̱ sa̱ íin co̱mí qui̱ví na̱xi̱hi̱ da̱ —na̱cachi ñá.
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque está morto há quase quatro dias.
40 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ñá: —Xíní ñúhú ndicu̱hu̱n inún tá na̱cachi i̱ xu̱hu̱n ña̱ tá ná candúsún Ndióxi̱ já cunún ndá quia̱hva cáhnu ña̱ha cuu caja mé á —na̱cachi Jesús.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Tá na̱ndihi já na̱jácaxoo na yu̱u̱ cáhnu ña̱ na̱saji nuu nu̱ú na̱sa̱ndaca̱a̱n Lázaro. Já na̱ndiñehe Jesús nu̱u̱ á chí indiví já na̱cachi a já: —Tátá Ndióxi̱, ndíquia̱hva i̱ ndixa̱hvi nu̱ ndo̱ jáchi̱ na̱xini jo̱ho ndó nu̱ú na̱ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱.
41 Tiraram então a pedra. E Jesus, levantando os olhos ao céu, disse: Pai, graças te dou, porque me ouviste.
42 Va̱tí mé a̱ nda̱a̱ cánda̱a̱ va̱ha ini i̱ ña̱ níí tiempo xíni̱ jo̱ho ndó nu̱ cáha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱. Joo cáha̱n i̱ ña̱ yóho sa̱há ña̱ ná cuni jo̱ho ña̱yivi ndúu xi̱hín i̱ yóho já ná candúsa na ña̱ mé ndó na̱chindahá ndó ye̱he̱ va̱xi i̱ ñuyíví yóho —na̱cachi Jesús ndíquia̱hva ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱.
42 Eu sabia que sempre me ouves; mas por causa da multidão que está em redor é que assim falei, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Tá na̱ndihi já na̱cayuhú cóhó a̱ já na̱cachi a já: —Lázaro, cuáhán queta.
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Tá na̱ndihi já na̱queta Lázaro nu̱ú na̱sa̱ndaca̱a̱n da. Na̱ca̱va nuu ndáha̱ dá a̱nda̱ sa̱ha̱ dá xi̱hín ti̱co̱to̱ ta ndáji jáhma̱ nu̱u̱ dá na̱queta da va̱xi da. A̱nda̱ já na̱cachi Jesús xi̱hín java na̱ ndúu cán ña̱ ná ndaxí na̱ da̱ já ná quee da cu̱hu̱n da̱. Ta já na̱caja na.
44 Saiu o que estivera morto, ligados os pés e as mãos com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ta cua̱ha̱ táhan na̱ Israel, na̱ ndáca táhan na̱sa̱ha̱n xi̱hín María cán tá na̱xini na ña̱ na̱jánditacu tucu Jesús Lázaro cán já na̱candúsa na mé á.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, e que tinham visto o que Jesus fizera, creram nele.
46 Joo java táhan na̱ Israel cán ndáva na na̱sa̱ha̱n na̱ cáha̱n na̱ xi̱hín na̱ fariseo ta na̱ndicani na nu̱ ná ña̱ na̱caja Jesús.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ fariseo xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ cán na̱játaca na tócó ndihi na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú na̱ Israel já na̱cachi na já xi̱hi̱n ná: —Ndía̱ caja í xi̱hín Jesús viti jáchi̱ cua̱há ndiva̱ha ña̱ha xitúhún cája da̱ yóho.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus reuniram o sinédrio e diziam: Que faremos? porquanto este homem vem operando muitos sinais.
48 Xíní ñúhú caji nuu í nu̱ dá jáchi̱ tá ná a̱ cájí nu̱u̱ í nu̱ dá va̱xi qui̱vi̱ tá tócó ndihi ña̱yivi candeé ini na mé dá. Ta xi̱hín ña̱ yóho xi̱nu̱ ini na̱ jutixia ñuu Roma quixi na jándicani na veñu̱hu í ta jándihi na sa̱ha̱ tócó ndihi mí, na̱ Israel —na̱cachi na.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele, e virão os romanos, e nos tirarão tanto o nosso lugar como a nossa nação.
49 Joo in táhan da̱ ndúu cán naní da̱ Caifás, da̱ na̱sa̱cuu da̱ sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ mé cui̱a̱ cán, na̱ndica̱ha̱n da̱ já na̱cachi da já: —Mé ndó cúú ndó ña̱yivi co̱ xíní túni̱.
49 Um deles, porém, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, disse-lhes: Vós nada sabeis,
50 Jáchi̱ co̱ cánda̱a̱ ini ndó ña̱ va̱ha chága̱ ña̱ ná quivi in ta̱a nu̱ ndíhi ña̱yivi já ná a̱ ndíhi sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱yivi. Ña̱ cán quéa̱ cáhán i̱ ña̱ va̱ha chága̱ ná quivi Jesús ja̱n já ná a̱ ndíhi sa̱ha̱ mí —na̱cachi Caifás.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça a nação toda.
51 Joo co̱ó na̱ca̱ha̱n Caifás ña̱ yóho sa̱há ña̱ na̱quixi a ji̱ni̱ mé dá. Ndióxi̱ quéa̱ na̱jáca̱ha̱n ínima̱ dá ña̱ cáchí da̱ já jáchi̱ mé tiempo já na̱sa̱cuu da sa̱cua̱ha̱ chága̱ nu̱ ndíhi ju̱tu̱ ta na̱jáca̱ha̱n Ndióxi̱ ínima̱ dá ña̱ ná cachi da ña̱ ndítahan quivi Jesús sa̱há na̱ Israel.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Ta a̱ ju̱ú sa̱há in túhún na̱ Israel cuití va va̱ha jáchi̱ mé Jesús na̱nditahan quivi a sa̱ha̱ tócó ndihi na̱ cúú cuéntá Ndióxi̱, na̱ ndícui̱ta nuu ndúu ndijáá ñuyíví já ná cuu coo in ñuu.
52 e não somente pela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estão dispersos.
53 Chí ja̱nda̱ mé qui̱vi̱ já na̱sacu ini na̱ Israel cán cahní na̱ Jesús.
53 Desde aquele dia, pois, tomavam conselho para o matarem.
54 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ó na̱xi̱ca nuu tívi ga̱ Jesús tañu na̱ Israel cán. Ña̱ na̱caja mé á quéa̱ na̱quee a estado Judea cán já na̱sa̱ha̱n chí in ñuu naní Efraín, ña̱ íin yati xoo yucú íchí nu̱ú co̱ó ña̱yivi. Cán na̱sahi̱in a xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á.
54 De sorte que Jesus já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a região vizinha ao deserto, a uma cidade chamada Efraim; e ali demorou com os seus discípulos.
55 Tá na̱cayati qui̱ví coo vicó pascua cája na̱ Israel já na̱quee cua̱há ña̱yivi ndúu ndijáá ñuu cán cua̱ha̱n na̱ chí Jerusalén jáchi̱ cúni̱ na̱ ndaja vií na̱ mé ná, ná coo tia̱hva na tá quia̱hva na̱sahnda ley Moisés nu̱ ná caja na tá cáma̱ni̱ chá qui̱ví coo vicó pascua.
55 Ora, estava próxima a páscoa dos judeus, e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da páscoa, para se purificarem.
56 Tá na̱taca ña̱yivi ñuu Jerusalén cán na̱casáhá ndúcú na̱ Jesús. Joo nani ñúhu na veñu̱hu cáhnu cán ndáca̱ tu̱hún táhan na sa̱há Jesús já cáchí xi̱hi̱n táhan na já: —Ndaja xíní ndo̱ á quixi Jesús á a̱ quíxi toho a vicó pascua yóho —na̱cachi xi̱hi̱n táhan na̱ cán.
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Ta na̱ fariseo xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ na̱sahnda na chuun ña̱ ndá na̱ ná cuni Jesús já ná cu̱hu̱n na̱ ca̱xi tu̱hun na xi̱hín na̱ cán ndájá íin a jáchi̱ cúni̱ na̱ tiin na a̱ chica̱a̱n na̱ a̱ veca̱a.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.