Atos 16
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs NTLH
1 Ta na̱ya̱ha Pablo xi̱hi̱n Silas ñuu Derbe a̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Listra. Ta cán na̱ndiñe̱he̱ ná in da̱ cúú cuéntá Jesús, naní Timoteo, da̱ cúú ja̱hyi in ñá cúú cuéntá Jesús, ñá na̱quixi chi̱chi Israel. Ta tátá da̱ cúú griego.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Listra xi̱hín na̱ ndúu ñuu Iconio na̱ca̱ha̱n va̱ha na sa̱ha̱ Timoteo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Cúni̱ Pablo ña̱ ná catáhan Timoteo xi̱hi̱n dá caca nuu da xi̱hi̱n dá sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱caja Pablo ña̱ na̱chica̱a̱n na̱ marca yiquí cu̱ñu Timoteo tá quia̱hva cáchí ley Moisés já ná a̱ cáha̱n núu na̱ Israel ndúu ndijáá ñuu válí cán sa̱ha̱ dá. Jáchi̱ sa̱ xíni̱ va̱ha ndihi na̱ cán ña̱ cúú Timoteo ja̱hyi in ta̱a griego sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ó na̱chica̱a̱n na̱ marca Timoteo tá loho chá da̱.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ta já na̱quee ndihi na cán cua̱ha̱n na̱ ta níí cúú ñuu nu̱ xíca na cua̱ha̱n na̱ cáxi tu̱hun na nu̱ú na̱ cúú cuéntá Jesús ña̱ ná caja na ña̱ na̱cachi na̱ sa̱cua̱ha̱ xi̱hi̱n na̱ apóstol ndúu ñuu Jerusalén cán.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Xi̱hín ña̱ yóho na̱ndinda̱cú chága̱ na̱ cúú cuéntá Jesús ta cándeé cáhnu chága̱ ini na mé á. Ta in in qui̱vi̱ yáha joho ndícua̱ha̱ chága̱ ña̱yivi ndíhvi íchi̱ cuéntá Jesús.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ta na̱saji ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ na̱ cán ña̱ ná a̱ cúhu̱n na̱ estado Asia ca̱ha̱n na̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú ña̱yivi cán. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ya̱ha na ñundáhyi̱ cuéntá Frigia xi̱hín Galacia cua̱ha̱n na̱.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Já na̱xi̱nu̱ co̱o na yúhu̱ estado Misia. Ta chí cán ya̱ha na cu̱hu̱n na̱ ñundáhyi̱ cuéntá Bitinia na̱ca̱hán na̱. Joo co̱ó na̱sa̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ ná caja na ña̱.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 A̱nda̱ já na̱ya̱ha saa na estado Misia ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o na in ñuu naní Troas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ta in ñuú nani íin da mé ñuu Troas cán na̱sa̱ni ndímáhnú Pablo. Ta ña̱ na̱xini da cúú in ta̱a, da̱ na̱quixi chí estado Macedonia. Ta cándichi da cáha̱n nda̱hví da̱ xi̱hi̱n Pablo já cáchí da̱ já: “Naha ndó chí Macedonia yóho ña̱ ná chindeé ndó nde̱he̱.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Tá na̱ndicani Pablo ña̱ yóho nu̱ú nde̱ chí i̱vi̱ la̱á na̱caja tia̱hva nde̱ ña̱ha nde̱ jáchi̱ sa̱ na̱canda̱a̱ cáxí ini nde̱ ña̱ mé Ndióxi̱ quéa̱ cána nde̱he̱ ña̱ ná cu̱hu̱n nde̱ estado Macedonia cán já ná ca̱xi tu̱hun nde̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú ña̱yivi ndúu cán.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Tá na̱ndihi já na̱ndaa nde̱ barco ñuu Troas já na̱quee nde̱ cua̱ha̱n nda̱cú nde̱ isla naní Samotracia. Ta ja̱nda̱ qui̱ví ita̱a̱n já na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Neápolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ta cán na̱nuu nde̱ mé barco cua̱ha̱n sáhá nde̱ chí ñuu Filipos. Mé ñuu Filipos cán cúú á ñuu ña̱ íin chága̱ sa̱ha̱ nu̱ú java ga̱ ñuu válí ñúhu chí Macedonia cán. Ta ndíco̱ a̱ ñuu Roma. Ta na̱sa̱nduu nde̱ ñuu Filipos cán chá qui̱vi̱.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ta in qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná já na̱quee nde̱ cua̱ha̱n nde̱ yuhú ñuu yati yuhú yu̱ta nu̱ sá taca ña̱yivi xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱. Já na̱sa̱co̱o nde̱ cán ta na̱casáhá nde̱ cáha̱n nde̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú na̱ji̱hí, na̱ tácá cán.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 In mé ñáñáha̱ cán naní ña̱ Lidia ta cúú ñá ñá ñuu Tiatira. Mé Lidia yóho cúú ñá ñá jícó jáhma̱ va̱ha ña̱ color ndíhí. Ta cúú ñá in ñá cája cáhnu Ndióxi̱. Ta nani xíni̱ jo̱ho ñá ña̱ cáha̱n Pablo sa̱ha̱ Jesús já na̱suná Ndióxi̱ xíní túni̱ ña̱ já na̱candúsa ñá ña̱ cáha̱n Pablo cán.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Tá na̱ndihi na̱candúta̱ ñá xi̱hín na̱ vehe ñá ta já cáchí ña̱ já xi̱hín nde̱: —Tá ta̱ mé a̱ nda̱a̱ ndícuni ndó ye̱he̱ ña̱ cúú u̱ cuéntá Jesús caja ndó ña̱ma̱ní sa̱a̱ ndó vehe e̱ coo ndó —na̱cachi ñá xi̱hín nde̱. Ta na̱caja ndúsa̱ ñá xi̱hín nde̱ chí na̱cando̱o tóo nde̱ vehe ñá cán.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ta ndaja coo in tañu tá cua̱ha̱n nde̱ nu̱ sá xi̱ca̱ ta̱hví nde̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱nditahan nde̱ in ñá tacú, ñá ndáca̱a̱n ínima̱ quini ini. Ta cája ña̱ cán ña̱ ná ndicuni ini ñá. Mé ñá tacú yóho cúú ñá na̱xeen na. Ta mé xitoho ñá cán tává cua̱ha̱ dá jiu̱hún sa̱há ña̱ ndícuni ini ñá.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ta mé ñá tacú yóho na̱casáhá ña̱ ndíco̱ ñá ja̱ta̱ Pablo xi̱hín ja̱tá nde̱ ta cáyuhú cóhó ña̱ já cáchí ña̱ já: —Da̱ cája cáhnu Ndióxi̱, ña̱ cáhnu íin indiví cúú da̱ cása̱ha̱n yóho. Ta xíca da cáxi tu̱hun da̱ xi̱hi̱n ndó ndá quia̱hva cuu ca̱cu ndaa ínima̱ ndo̱ —cáchí ña̱ cáyuhú ña̱.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Já cuití já cuití cája ñá cua̱há qui̱vi̱ ja̱nda̱ quia̱hva co̱ ndéé ga̱ ini Pablo xi̱hín ña̱ cája ñá. Chí na̱ndicoto nihni Pablo nu̱ ñá já na̱cachi da já xi̱hi̱n ínima̱ quini ndáca̱a̱n ini ñá cán: —Xi̱hín qui̱vi̱ Jesucristo sáhndá i̱ chuun nu̱u̱n ña̱ ná queún ini ñá loho yóho —cáchí Pablo. Chí i̱vi̱ la̱á na̱queta ínima̱ quini cán cua̱ha̱n.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Joo tá na̱xini na̱ cúú xitoho ñá cán ña̱ a̱ cóo ga̱ cana jiu̱hún na̱ caja ñá cán já na̱tiin na Pablo xi̱hi̱n Silas já ñéhe na da̱ na̱sa̱ha̱n na̱ vechúun nu̱ú na̱ jutixia.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o na cán já na̱cachi na já xi̱hín da̱ cúú juéxe̱ cán: —Da̱ na̱quixi chi̱chi Israel yóho na̱ndai cuu da jándini̱hi da ña̱yivi ñuu í.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Jáchi̱ jána̱ha̱ da̱ costumbre mé va da nu̱ú ña̱yivi. Ta mí a̱ cu̱ú candúsa í ta ni a̱ cúú caja í costumbre da̱ yóho jáchi̱ cúú yó ña̱yivi ndíco̱ ñuu Roma —na̱cachi na̱ cán xi̱hi̱n juéxe̱.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 A̱nda̱ já na̱ndicui̱ta ña̱yivi xi̱hi̱n dá. Já na̱sahnda juéxe̱ cán chuun ña̱ ná tavá na̱ jáhma̱ Pablo xi̱hi̱n Silas ta ná cani na ndíví da̱ xi̱hi̱n yíto̱.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Tá na̱ndihi na̱cani quini ndiva̱ha na da̱ já na̱taán na̱ da̱ veca̱a. Ta na̱sahnda na chuun nu̱ú da̱ ndáá veca̱a cán ña̱ ná candaa va̱ha da da̱.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Tá na̱tahnda chuun yóho nu̱ú da̱ ndáá veca̱a cán já na̱chica̱a̱n da̱ Pablo xi̱hi̱n Silas ja̱nda̱ sa̱ véhe cuíí veca̱a cán. Ta já na̱chica̱a̱n da̱ sa̱ha̱ dá tañu i̱vi̱ yíto̱ naní cepo já ná ndituun va̱ha da.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Joo tátu̱hun java ñuú xíca̱ ta̱hví Pablo xi̱hi̱n Silas nu̱ Ndióxi̱ ta xíta da ña̱ cája cáhnu da mé á nani táa jo̱ho java ga̱ na̱ ñúhu ini veca̱a cán nu̱ cáha̱n da̱.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 In jonáá cuití na̱casáhá táan ndeé ndiva̱ha chí ja̱nda̱ yu̱u̱ ndúhu̱ sa̱há veca̱a cán cánda̱. A̱nda̱ já na̱nu̱na̱ tócó ndihi yéhé ca̱a cán ta na̱cu̱yu cadena na̱sa̱ndi̱co̱ tócó ndihi na̱ na̱sañuhu veca̱a cán.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 A̱nda̱ já na̱ndicáxí ini da̱ ndáá veca̱a cán ta tá na̱xini da núná yéhé ca̱a cán já na̱tuhun da yuchú cáni̱ dá ña̱ cahní da̱ mé dá jáchi̱ na̱ca̱hán da̱ sa̱ na̱quee ndihi na̱ na̱sa̱ñuhu veca̱a cán cua̱ha̱n na̱.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Joo na̱cayuhú Pablo nu̱ dá já na̱cachi Pablo já xi̱hi̱n dá: —A̱ cáhní tohún yo̱hó jáchi̱ yóho ndúu ndihi va nde̱.
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 A̱nda̱ já na̱xi̱ca̱ da̱ ndáá veca̱a cán in lámpara já xínu da na̱ndi̱hvi da nu̱ ndúu na veca̱a. Ta chí quíji mé dá xi̱hín ña̱ yíhví da̱ já na̱caxítí da̱ nu̱ Pablo xi̱hín nu̱ Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Tá na̱ndihi já na̱tavá da̱ na̱ já na̱casáhá ndáca̱ tu̱hún da̱ na̱ já na̱cachi da já: —Ndía̱ ndítahan caja i̱ já ná jáca̱cu ndaa Ndióxi̱ ínima̱ i̱ —na̱cachi da.
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Pablo xi̱hi̱n Silas tu̱hun nu̱ dá já cáchí da̱ já xi̱hi̱n dá: —Ndítahan candúsún Jesucristo, xitoho í já ná ca̱cu ndaa ínimu̱n xi̱hi̱n ínima̱ tócó ndihi na̱ vehún —na̱cachi da.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 A̱nda̱ já na̱casáhá Pablo ndícani da tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú da̱ cán xi̱hín nu̱ tócó ndihi na̱ ndúu vehe da̱ cán.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ta mé hora já na̱caja tátá da̱ ndáá veca̱a cán nu̱ú na̱ndicue̱he̱ ja̱ta̱ Pablo xi̱hi̱n ja̱ta̱ Silas nu̱ú na̱cani yíto̱ cán. Ta tá na̱ndihi já na̱candúta̱ da̱ ndáá veca̱a cán xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Tá na̱ndihi já ndáca da Pablo xi̱hi̱n Silas na̱sa̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n dá vehe da. Ta cán na̱caja ndíví na̱ ña̱ cuxu Pablo xi̱hi̱n Silas. Ta chí na̱caji̱i̱ ndiva̱ha ini da̱ ndáá veca̱a cán xi̱hín na̱ vehe da jáchi̱ sa̱ na̱ndiquehe na íchi̱ cuéntá Jesús.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ta naha inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱chindahá na̱ cúú juéxe̱ cán policia nu̱ú da̱ ndáá veca̱a cán ña̱ ná janí da̱ Pablo xi̱hi̱n Silas veca̱a.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ ndáá veca̱a cán já xi̱hi̱n Pablo: —Na̱sahnda na̱ cúú juéxe̱ chuun nu̱ú i̱ ña̱ ná janí i̱ ndo̱hó cu̱hu̱n ndo̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cáxi tu̱hun i̱ xi̱hi̱n ndó cuáhán quee ndó ta ná cu̱hu̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n ndo̱ —na̱cachi da xi̱hi̱n dá.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Joo na̱ca̱ha̱n Pablo xi̱hín da̱ cúú policia cán já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: —A̱ váha toho na̱caja na xi̱hín nde̱ jáchi̱ cúú nde̱ na̱ romano ta na̱ jutixia ja̱n na̱cani quini na nde̱he̱ nu̱ táhyí tócó ndihi ña̱yivi tá cáma̱ní caja vií na̱ sa̱há nde̱. Ta tá na̱ndihi já na̱taán jíin ga̱ na̱ nde̱he̱ veca̱a. Ta viti cúni̱ na̱ janí je̱hé na̱ nde̱he̱ quee nde̱ cu̱hu̱n nde̱. Joo a̱ váha toho cája na já. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ a̱ quéta nde̱ ja̱nda̱ quia̱hva ná quixi mé ná tavá na̱ nde̱he̱ já quee nde̱ —na̱cachi Pablo xi̱hi̱n da̱ cúú policia cán.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ cúú policia na̱ndicani na nu̱ú na̱ cúú juéxe̱ ña̱ na̱cachi Pablo xi̱hi̱n ná. Tá na̱canda̱a̱ ini na̱ cúú juéxe̱ cán ña̱ cúú Pablo xi̱hi̱n Silas da̱ romano chí na̱yi̱hví na̱.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱xi̱ca̱ na̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ Pablo xi̱hín nu̱ Silas ña̱ ná caja cáhnu ini da sa̱há ña̱ na̱caja na. Já na̱tavá na̱ da̱ veca̱a ta tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ na̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ dá ña̱ ná quee da ñuu cán cu̱hu̱n da̱.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Tá na̱quee Pablo xi̱hi̱n Silas veca̱a já na̱sa̱ha̱n na̱ vehe ñá naní Lidia. Ta tá na̱ndihi na̱ndique táhan da xi̱hín na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu cán já na̱sa̱ha̱n da̱ tu̱hun ndéé ini na a̱nda̱ já na̱quee da cua̱ha̱n da̱.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.