Atos 13
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs NTLH
1 Ta ndaja coo tañu na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Antioquía cán ndúu na̱ cúú profeta ta ndúu ri na̱ jána̱ha̱ tu̱hun Ndióxi̱. Ta ña̱ yóho cúú qui̱vi̱ ná: Bernabé xi̱hi̱n Saulo xi̱hín Simón, da̱ cáha̱n na̱ Ta̱a Tu̱ún xi̱hi̱n, xi̱hi̱n Lucio, da̱ ñuu Cirene xi̱hín Manaén, da̱ na̱sahnu xi̱hín Herodes. Mé Herodes yóho cúú dá da̱ cómí cuéntá sa̱há ña̱yivi estado Galilea.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 In qui̱vi̱ nani na̱nditútú ndihi na ndúu na xíjuhun na ta cája cáhnu na Ndióxi̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á xi̱hi̱n ná já na̱cachi a já: —Tavá jíin ndó Bernabé xi̱hi̱n Saulo jáchi̱ sa̱ na̱ca̱xi mí i̱ chuun quia̱hva i̱ nu̱ ná caja na —na̱cachi a̱.
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Ta tá sa̱ na̱ndihi na̱xijuhun na ta tá na̱ndihi na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱chojó na̱ ndáha̱ ná ji̱ni̱ Saulo xi̱hín Bernabé já na̱ndinda̱yí na̱ na̱ cua̱ha̱n na̱ caja na chuun Ndióxi̱.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Tá na̱ndihi já na̱chindahá ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ Saulo xi̱hín Bernabé cua̱ha̱n na̱ ñuu Seleucia. Ta cán na̱ndaa na barco cua̱ha̱n na̱ isla Chipre.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Ta ndáca na Juan, da̱ naní tucu Marcos cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já ná chindeé da̱ na̱. Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Salamina nu̱ sá ndíchí barco cán já na̱casáhá na̱ cáha̱n na̱ tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi tácá veñu̱hu na̱ Israel cán.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Níí cúú isla cán na̱xi̱ca nuu na ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Pafos. Ta cán na̱nditahan na in da̱ ta̱jí na̱quixi chi̱chi Israel ta naní da̱ Barjesús. Ta cúú dá in da̱ tu̱hún jáchi̱ cáchí da̱ xi̱hín ña̱yivi ña̱ cáha̱n da̱ cuéntá Ndióxi̱.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 Ta mé da̱ ta̱jí yóho na̱sahi̱in tuun da xi̱hín in da̱ naní Sergio Paulo, da̱ cúú gobernador nu̱ú ña̱yivi isla Chipre cán. Ta na̱sa̱cuu da da̱ ndíchí ji̱ni̱. Ta mé gobernador yóho na̱cana da Bernabé xi̱hi̱n Saulo jáchi̱ cúni̱ da̱ cuni jo̱ho da tu̱hun Ndióxi̱.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Joo da̱ ta̱jí naní Barjesús, da̱ naní tucu Elimas na̱casáhá da̱ sájí nuu da nu̱ú Bernabé xi̱hín nu̱ú Saulo jáchi̱ co̱ cúni̱ da̱ ña̱ ná candeé ini gobernador cán Jesús.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ini Saulo, da̱ cáha̱n na̱ Pablo xi̱hi̱n já na̱casáhá sánde̱hé ndaa da nu̱ú da̱ ta̱jí cán.
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 Já na̱cachi da̱ já xi̱hi̱n dá: —Yóhó cúún ta̱a quini ta cúún ja̱hyi tiñáhá, da̱ xíca jándahvi ña̱yivi. Co̱ cúnún tócó ndihi ña̱ va̱ha jáchi̱ cúnu̱n caji nuún nu̱ú ña̱yivi ná a̱ ndíquehe na íchi̱ cuéntá Jesús.
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Ta viti jándoho Ndióxi̱ inún. Jácuaá a̱ yo̱hó ta ni a̱ cúnún nu̱ú ca̱ndii ti̱xi chá qui̱vi̱ —na̱cachi Pablo xi̱hín da̱ ta̱jí cán. Tá na̱cachi Pablo já chí i̱vi̱ la̱á na̱cuaá da̱ cán. Ja̱ndá tíin ndaa na da̱ xíca da jáchi̱ co̱ tívi nu̱u̱ dá.
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Tá na̱xini da̱ cúú gobernador cán ña̱ yóho chí i̱vi̱ la̱á na̱candúsa da Jesús. Jáchi̱ chí cátóntó da̱ xíni̱ jo̱ho da tócó ndihi ña̱ cáha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Na̱ndaa Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá barco ñuu Pafos cua̱ha̱n na̱ chí ñuu Perge ña̱ ndáca̱a̱n estado Panfilia. Joo na̱sahnda táhan Juan, da̱ naní tucu Marcos xi̱hi̱n ná já na̱ndicó co̱o da chí ñuu Jerusalén.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Tá na̱ndihi já na̱quee Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá ñuu Perge já na̱xi̱nu̱ na̱ ñuu Antioquía ña̱ ndáca̱a̱n estado Pisidia. Ta mé qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ña̱yivi na̱ndi̱hvi na veñu̱hu já na̱saco̱o na.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Ta tá sa̱ na̱ndihi na̱cahvi na ley Moisés xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí na̱ profeta já na̱cana na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu cán Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá já na̱cachi na já xi̱hi̱n ná: —Ñani i̱, tá íin tu̱hun va̱ha cúni̱ ndó ca̱ha̱n ndó xi̱hín ña̱yivi yóho cuu candichi ndó ca̱ha̱n ndó xi̱hi̱n ná viti —na̱cachi na̱ cán xi̱hi̱n dá.
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 A̱nda̱ já na̱candichi Pablo já na̱cuu ndáha̱ dá nu̱ ná catáji̱ yúhu̱ ná já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná: —Cuni jo̱ho ndó ña̱yivi Israel xi̱hi̱n tócó ndihi ndó, na̱ cája cáhnu Ndióxi̱.
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Mé Ndióxi̱, mé a̱ cája cáhnu ña̱yivi nación Israel na̱ca̱xi a tásáhnu jícó yo̱ ta na̱caja mé á ña̱ ná ndicua̱há ndiva̱ha na nani na̱sa̱cuu na na̱ tóho̱ nación Egipto cán. Joo tá na̱ndihi já na̱tavá mé á na̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Ta cáhnu na̱sahi̱in ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi na tañu i̱vi̱ jico cui̱a̱ nani na̱xi̱ca nuu na yucú íchí cán.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Ta na̱jándihi Ndióxi̱ sa̱há u̱sa̱ nación ña̱yivi na̱sa̱nduu ñundáhyi̱ Canaán já na̱jáya̱ha ñundáhyi̱ ja̱n ndáha̱ tásáhnu jícó yo̱ jáchi̱ ja̱nda̱ sa̱nahá na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a nu̱ ná ña̱ caja já xi̱hi̱n ná.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 A̱nda̱ já na̱sahnda Ndióxi̱ chuun nu̱ juexe já ná cacomí na̱ cuéntá sa̱ha̱ ná ti̱xi co̱mi̱ ciento java cui̱a̱ ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o tiempo tá na̱quixi profeta Samuel, da̱ jáya̱ha tu̱hun cáha̱n Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 A̱nda̱ já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ Israel nu̱ Ndióxi̱ ña̱ ná cacu mé á in rey ná cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu Ndióxi̱ in da naní Saúl ná cacuu da rey nu̱ ná. Na̱sa̱cuu da ja̱hyi Cis, da̱ na̱quixi chi̱chi Benjamín. Ta na̱sa̱comí Saúl cuéntá sa̱ha̱ ná ti̱xi i̱vi̱ jico cui̱a̱.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Tá na̱ndihi já na̱tavá Ndióxi̱ Saúl já na̱chinúu a David ña̱ ná cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Já na̱cachi Ndióxi̱ já sa̱ha̱ dá: “Íin va̱ha ini i̱ xi̱hi̱n David, ja̱hyi Isaí jáchi̱ xíni̱ ña̱ caja mé dá tócó ndihi ña̱ cúni̱”, na̱cachi Ndióxi̱ sa̱ha̱ David.
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 Ta in da̱ na̱quixi chi̱chi mé David cán cúú Jesús, mé a̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a chindahá jáca̱cu ña̱yivi Israel ja̱nda̱ sa̱nahá ndiva̱ha.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Ta ja̱nda̱ tá cáma̱ní quixi Jesús já na̱xi̱ca nuu Juan, da̱ jácandúta̱ ña̱yivi na̱ca̱ha̱n da̱ xi̱hín ña̱yivi ña̱ ndítahan nu̱ ná jándicoo na cua̱chi cája na ta ná candúta̱ ná.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Ta tá sa̱ yati quivi da já na̱cachi da já xi̱hín ña̱yivi: “A̱ ju̱ú ca̱hán ndo̱ ña̱ cúú ye̱he̱ da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ cacomí cuéntá sa̱ha̱ ña̱yivi, va̱ha. Jáchi̱ ja̱ chá xi̱nu̱ inga da̱ íin chága̱ sa̱ha̱ a̱ ju̱ú ga̱ ye̱he̱. Ta da̱ cán cacomí cuéntá sa̱ha̱ ndo̱ ta cúú ndusa da̱ cáhnu chága̱ ta chí co̱ó sa̱ha̱ mí i̱ caxítí i̱ ndaxí i̱ correa ndu̱sa̱ dá”, na̱cachi Juan xi̱hín ña̱yivi cán.
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 ʼCuni jo̱ho va̱ha ndó, ñani i̱, na̱ na̱quixi chi̱chi Abraham xi̱hi̱n tócó ndihi ndó, na̱ cája cáhnu Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini. Mé Ndióxi̱ cúni̱ a̱ ña̱ ná canda̱a̱ ini ndó ña̱ na̱chindahá mé á Jesús ñuyíví yóho já ná jáca̱cu a ndo̱hó já ná a̱ cúhu̱n ndó indayá.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Tócó ndihi na̱ ndúu ñuu Jerusalén xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ co̱ó na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱chindahá Ndióxi̱ Jesús ñuyíví yóho. Ta ni co̱ó na̱canda̱a̱ ini na tu̱hun na̱ca̱hyí profeta sa̱ha̱ Jesús tá na̱sa̱cahvi na ña̱ veñu̱hu tá qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahní na̱ Jesús joo xi̱hín ña̱ na̱caja na yóho na̱jáxi̱nu̱ co̱o na ña̱ na̱cachi profeta sa̱nahá.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Ta va̱tí co̱ó na̱ñe̱he̱ ná cua̱chi chica̱a̱n na̱ ja̱ta̱ Jesús joo na̱xi̱ca̱ na̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ Pilato ña̱ ná cahnda da chuun ña̱ ná cahní na̱ Jesús.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Ta tá sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o tócó ndihi ña̱ cáchí tu̱hun Ndióxi̱ sa̱ha̱ mé á coo a̱nda̱ já na̱jánuu na a̱ ndi̱ca crúxu̱ já na̱jándu̱xu̱ na̱ ña̱.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Joo na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús tañu ndi̱i.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Ta ti̱xi cua̱há qui̱ví na̱na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú na̱ na̱sa̱ñehe táhan xi̱hi̱n á tá na̱quee a estado Galilea cua̱ha̱n chí Jerusalén. Ta mé na̱ cán cúú na̱ xíca cáha̱n sa̱ha̱ mé á nu̱ú ña̱yivi viti.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 ʼSa̱há ña̱ cán quéa̱ cáxi tu̱hun nde̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ ndóhó viti jáchi̱ ja̱nda̱ sa̱ha̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n tásáhnu jícó yo̱ ña̱ já coo.
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 Ta tá na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús na̱jáxi̱nu̱ co̱o a tu̱hun na̱sa̱ha̱n nu̱ yó, na̱ na̱quixi chi̱chi na̱ cán. Jáchi̱ já na̱ca̱hyi̱ a̱ nu̱ Salmo i̱vi̱ ta sa̱ha̱ Jesús na̱ca̱ha̱n tá na̱cachi a já: “Ja̱hyi mí i̱ cúú yóhó. Ta ye̱he̱ cája ña̱ ná catacún qui̱vi̱ viti”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Joo Ndióxi̱ sa̱ na̱sa̱ha̱n va tu̱hun a ña̱ jánditacu a Jesús já ná a̱ táhyi̱ yiquí cu̱ñu a. Jáchi̱ já na̱ca̱hyi̱ a̱ ini libro yi̱i̱ mé á já cáchí a̱ já: “Nu̱ yóhó quia̱hva i̱ tócó ndihi ña̱ va̱ha, ña̱ na̱sa̱ha̱n i̱ tu̱hun i̱ nu̱ David quia̱hva i̱ nu̱ dá”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Já cáchí tucu inga Salmo já: “Mé ndó a̱ quiáhva toho ndó ña̱ma̱ní ta̱hyi̱ yiquí cu̱ñu i̱ jáchi̱ cúú u̱ ja̱hyi máni̱ mé ndo̱, da̱ cája chúun nu̱ ndo̱”, cáchí tu̱hun Ndióxi̱.
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Ta sa̱ xíni̱ yo̱ co̱ cáha̱n ña̱ yóho sa̱há ña̱ na̱caja David jáchi̱ tá na̱ndihi na̱caja da ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ dá já na̱xi̱hi̱ da̱ ta na̱jándu̱xu̱ na̱ da̱ nu̱ú na̱ndu̱xu̱ tásáhnu jícó da̱. Ta na̱ta̱hyi̱ yiquí cu̱ñu da̱ cán.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Joo yiquí cu̱ñu Jesús co̱ó na̱ta̱hyi̱ toho a jáchi̱ na̱jánditacu Ndióxi̱ ña̱.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 Ña̱ cán quéa̱ va̱xi nde̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ ña̱ yóho nu̱ ndo̱, ñani i̱ já ná canda̱a̱ ini ndó ña̱ cája cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ña̱yivi sa̱há ña̱ na̱caja Jesús tá na̱xi̱hi̱ a̱ ndi̱ca crúxu̱.
38 — ausente —
39 Ta cája cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ña̱yivi tá cándeé ini na Jesús. Jáchi̱ ni in túhún ña̱yivi a̱ cúu nduu nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ sácú va̱ha na ley Moisés.
39 — ausente —
40 Joo cuéntá coo ndó a̱ ju̱ú ndoho ndó ña̱ na̱cachi na̱ profeta sa̱nahá tá na̱cachi na já:
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 — ausente —
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Ta tá na̱queta Pablo xi̱hín na̱ xíca xi̱hi̱n dá veñu̱hu na̱ Israel cán já na̱xi̱ca̱ ña̱yivi, na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel ña̱ma̱ni̱ nu̱ dá ña̱ ná ca̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ná sa̱há tu̱hun Ndióxi̱ inga qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Tá na̱quee ndihi na veñu̱hu cán já cua̱há na̱ Israel xi̱hín cua̱há na̱ tóho̱, na̱ cándúsa ley Moisés ta cája cáhnu na Ndióxi̱ na̱casáhá na̱ ndíco̱ na̱ ja̱ta̱ Pablo xi̱hín ja̱tá Bernabé. Ta Pablo xi̱hi̱n Bernabé jána̱ha̱ da̱ na̱ ña̱ ná candeé cáhnu ini na Ndióxi̱ já ná caja mé á ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ná.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o inga qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná já na̱taca tátu̱hun tócó ndihi ña̱yivi ñuu veñu̱hu cán ña̱ taa jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ cúni̱ na̱.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Joo tá na̱xini na̱ na̱quixi chi̱chi Israel cán ña̱ na̱taca cua̱há ndiva̱ha ña̱yivi já na̱casáhá na̱ Israel cáhi̱hvi̱ ini na. Já na̱casáhá na̱ cáha̱n núu na sa̱ha̱ Pablo ta na̱cana̱há na̱ xi̱hi̱n dá.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Xi̱hín ña̱ cán na̱ndindeé chága̱ ini Pablo xi̱hín Bernabé já na̱casáhá cáchí da̱ já: —Jihna ñúhú ndítahan nu̱ú nde̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ mé ndó, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Joo sánde̱hé nde̱ ña̱ co̱ cúni̱ toho ndó ndiquehe ndó ña̱. Ta cája nde̱ cuéntá ña̱ co̱ó sa̱ha̱ ndó cu̱hu̱n ndó indiví. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ va̱ha chága̱ ná cu̱hu̱n nde̱ ca̱ha̱n nde̱ tu̱hun Ndióxi̱ xi̱hín na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel.
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Jáchi̱ já cáa chuun na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ú nde̱ tá na̱cachi a já xi̱hín nde̱:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Tá na̱xini jo̱ho na̱ tóho̱, na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel cán ña̱ yóho chí na̱caji̱i̱ ini na já na̱casáhá na̱ cáha̱n na̱ ña̱ cúú ndusa tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ va̱ha. Ta tócó ndihi na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ ca̱cu ndaa ínima̱, na̱ndi̱hvi na íchi̱ cuéntá mé á.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Já na̱sahi̱in nu̱ú na̱xi̱ta nuu tu̱hun Ndióxi̱ níí cúú ñundáhyi̱ cán.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Joo na̱ na̱quixi chi̱chi Israel cán na̱jándiva̱a̱ na̱ java na̱ji̱hí, na̱ cátóó cu̱hu̱n veñu̱hu, na̱ co̱ cáha̱n núu ña̱yivi sa̱ha̱. Ta na̱jándiva̱a̱ na̱ java da̱ta̱a, da̱ íin sa̱ha̱ ñuu cán ña̱ ná ndicui̱ta na xi̱hi̱n Pablo xi̱hín Bernabé viti ta a̱nda̱ quia̱hva ná tavá na̱ da̱ ñundáhyi̱ cuéntá ñuu cán.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 A̱nda̱ já na̱quiji nihni Pablo xi̱hín Bernabé ña̱ yácá ndu̱sá sa̱ha̱ mé dá já ná na̱ha̱ nu̱ú na̱ cán ña̱ co̱ó na̱tahan ini da xi̱hín ña̱ cája na̱ Israel cán. Já na̱quee da ñuu Antioquía cán cua̱ha̱n da̱ inga ñuu naní Iconio.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱cando̱o ñuu Antioquía cán na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ ná xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ta cáji̱i̱ ndiva̱ha ini na.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.