Atos 10
Silacayoapan Mixtec NT (MKS_TBL) vs VC
1 Ta ndaja coo na̱sahi̱in in da̱ta̱a naní Cornelio ñuu Cesarea cán. Ta mé Cornelio yóho cúú dá da̱ cómí chuun nu̱ú i̱ñu̱ ciento soldado. Ta mé táhndá soldado yóho naní a̱ Táhndá Italiano.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 Ta mé Cornelio yóho xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da cája cáhnu na Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na. Ta jásá da̱ jiu̱hún da̱ ña̱ chíndeé da̱ na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Ta níí tiempo xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 In qui̱vi̱ tátu̱hun ca̱a u̱ni̱ sa̱hini nani xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já na̱xini cáxí táhyí da̱ na̱qui̱hvi in táto̱ Ndióxi̱ ini vehe nu̱ ndáca̱a̱n da̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá: —Cornelio.
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 Ta chí na̱yi̱hví Cornelio sánde̱hé da̱ táto̱ Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱cachi da já: —Ndía̱ cúni̱ ndo̱, táto̱ Ndióxi̱. A̱nda̱ já na̱nducú ñehe táto̱ Ndióxi̱ cán tu̱hun nu̱ dá já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá: —Xíni̱ jo̱ho Ndióxi̱ tá xíca̱ ta̱hvún nu̱ á ta sa̱ xíni̱ a̱ ña̱ na̱chindeé cua̱hún na̱ nda̱hví. Ta táhán ini mé á xi̱hín ña̱ cájún.
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Ta viti cúni̱ Ndióxi̱ ña̱ ná chindahún java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope já ná cana da da̱ naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Íin tóo Pedro vehe inga da̱ naní Simón, da̱ ndája vií nií quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú íin vehe da. Ta mé Pedro cán ca̱xi tu̱hun da xu̱hu̱n ndía̱ ndítahan nu̱u̱n cajún —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán.
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 Tá sa̱ na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n já na̱cana Cornelio i̱vi̱ mozo da̱ ta na̱cana da in táhan soldado, da̱ cómí da̱ cuéntá sa̱ha̱. Ta mé soldado yóho cúú dá in da̱ cája cáhnu Ndióxi̱. Ta cándeé ini Cornelio da̱.
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 Ta tá na̱ndihi na̱ndicani Cornelio nu̱ ndíhu̱ni̱ da̱ ña̱ na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já na̱chindahá ñahá da̱ cua̱ha̱n da̱ ñuu Jope.
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n xíca na̱ cán cua̱ha̱n na̱ íchi̱ ta sa̱ yati xi̱nu̱ co̱o na ñuu Jope. Ta cúú á tátu̱hun ca̱xi̱vi̱ ta mé hora já na̱ndaa Pedro ji̱ni̱ véhe ca̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 A̱ ju̱ú quia̱hva cuíco Pedro chí na̱xi̱ca̱ da̱ ña̱ cuxu da. Ta nani cája ndíví na̱ ña̱ cuxu da já na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ in ña̱ha nu̱ dá.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 Ta ña̱ na̱xini da quéa̱ na̱ndinu̱na̱ indiví já na̱nuu in jáhma̱ cáhnu tátu̱hun in sába̱na̱ ña̱ ndíco̱ ndíco̱mí ti̱to̱ ta núu a va̱xi ñuyíví yóho xíní da̱.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Ta mé ini jáhma̱ cán ñúhu tá nu̱ú quíti̱, rí co̱mí sa̱ha̱ xi̱hín co̱o̱ xi̱hín laa viti.
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 A̱nda̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n in a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já: —Pedro. Candichi ta cahní quíti̱ ja̱n casún.
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Pedro tu̱hun já cáchí da̱ já: —A̱ cája toho i̱ já, xitoho i̱ jáchi̱ ni in túhún tañu a̱ ñáha caxí i̱ quití quini tátu̱hun rí yóho. Jáchi̱ cáchí ley na̱sa̱ha̱n ndó nu̱ú nde̱ ña̱ ná a̱ cáxí toho nde̱ ri̱ —cáchí Pedro xi̱hi̱n á.
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n tucu a xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já: —Sa̱ na̱ndaja vií va Ndióxi̱ rí ja̱n. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ ndítahan cachún ña̱ cúú rí rí quini —cáchí a̱ xi̱hi̱n dá.
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Ti̱xi u̱ni̱ táhndá na̱xini da ña̱ yóho na̱caja Ndióxi̱. A̱nda̱ já na̱ndindita tucu jáhma̱ cán cua̱ha̱n chí indiví.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Chí na̱casáhá ndícani ini Pedro ndía̱ cúni̱ cachi ña̱ na̱xini da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱xi̱nu̱ co̱o ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a, da̱ na̱chindahá Cornelio mé vehe nu̱ íin Pedro cán. Jáchi̱ va̱xi da nda̱ca̱ tu̱hún da̱ sa̱há vehe Simón ja̱nda̱ quia̱hva na̱nditahan da ña̱.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Ndíta ndíhu̱ni̱ da̱ cán yuyéhé vehe Simón ta cáyuhú da̱ ndáca̱ tu̱hún da̱ sa̱há in da naní Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n.
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Ta nani ndáca̱ tu̱hún na̱ yóho íin yi̱i̱ va Pedro ji̱ni̱ véhe cán ndícani ini da sa̱há ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já: —Cande̱hé, na̱ndai cuu u̱ni̱ ta̱a vehe yóho ta ndínducú da̱ yo̱hó.
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Cuáhán nuu cu̱hún xi̱hi̱n dá ta a̱ ndícani inún jáchi̱ mí i̱ na̱chindahá i̱ da̱ va̱xi —cáchí a̱ xi̱hi̱n Pedro.
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 A̱nda̱ já na̱nuu Pedro já na̱xi̱nu̱ da̱ nu̱ ndíta da̱ta̱a na̱chindahá Cornelio cán. Já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá: —Ye̱he̱ cúú Pedro, da̱ va̱xi ndó ndínducú ndo̱ ta viti cachi ndó xi̱hín i̱ ndá quéa̱ cúni̱ ndo̱.
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cán tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já: —Da̱ naní Cornelio cúú da̱ na̱chindahá nde̱he̱ va̱xi nde̱. Mé Cornelio cúú dá in da̱ cómí cuéntá sa̱há i̱ñu̱ ciento soldado. Mé dá cúú dá in ta̱a cája ña̱ nda̱a̱. Ta cája cáhnu da Ndióxi̱. Ta quíhvi̱ ndiva̱ha ini na̱ Israel da̱. Ta na̱ca̱ha̱n in táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá ña̱ ná chindahá da̱ nde̱he̱ cana nde̱ ndo̱hó cu̱hu̱n ndó vehe da já ná ca̱ha̱n ndó xi̱hi̱n dá ndá quéa̱ cúni̱ Ndióxi̱ caja da —cáchí da̱ xi̱hi̱n Pedro.
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 A̱nda̱ já na̱jáya̱ha Pedro ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán ini vehe. Já na̱cando̱o da cán na̱qui̱ji̱ da̱ ñuú vehe Simón cán. Ta inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱quee Pedro cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ndíhu̱ni̱ da̱ta̱a cán. Ta ndáca Pedro java na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Jope cán cua̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n dá.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Ja̱nda̱ inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱xi̱nu̱ co̱o na ñuu Cesarea nu̱ íin Cornelio ndáti da na̱. Mé Cornelio yóho sa̱ na̱játaca da tócó ndihi na̱ vehe da xi̱hín java na̱ ñéhe táhan va̱ha xi̱hi̱n dá ndúu na xi̱hi̱n dá ndáti na sa̱a̱ Pedro.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Pedro vehe cán já na̱queta Cornelio ndiquehe ñahá da̱. Ta tá na̱ndihi já na̱caxítí Cornelio nu̱ Pedro ña̱ caja cáhnu ñahá da̱.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Joo na̱sacu ndichi Pedro da̱ já na̱cachi Pedro já xi̱hi̱n dá: —Candichi jáchi̱ ña̱yivi xi̱hín mé vún cúú ye̱he̱.
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Sa̱ já cáha̱n Pedro xi̱hi̱n dá ndáca táhan da na̱ndi̱hvi da ini vehe. Ta tá na̱ndi̱hvi da cán já na̱xini Pedro na̱nditútú cua̱há ña̱yivi ndúu na cán.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 A̱nda̱ já na̱casáhá Pedro cáha̱n da̱ xi̱hi̱n ná já cáchí da̱ já: —Sa̱ xíni̱ va̱ha ndó ña̱ cúú ye̱he̱ in da̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Ta sa̱ xíni̱ ndó ña̱ sáhndá ley nu̱ú nde̱ ña̱ ná a̱ cátáhan nde̱ xi̱hín ña̱yivi tóho̱. Ta ni vehe na ná a̱ ndíhvi nde̱ cáchí ley. Joo viti na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ nu̱ú i̱ ña̱ co̱ cúú nde̱he̱ ña̱yivi vií chága̱ a̱ ju̱ú ga̱ ndóhó, na̱ tóho̱.
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá na̱cana ndó ye̱he̱ i̱vi̱ la̱á na̱quee e̱ va̱xi i̱. Ta ni co̱ó na̱ndaja ndíchí i̱ da̱ ndáca ye̱he̱ va̱xi i̱ yóho. Ta viti cúni̱ canda̱a̱ ini i̱ ndá cuéntá quéa̱ na̱cana ndó ye̱he̱ va̱xi i̱ —cáchí Pedro.
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Cornelio tu̱hun nu̱ Pedro já cáchí da̱ já: —Ja̱nda̱ co̱mí qui̱vi̱ tátu̱hun hora viti, xíjuhun i̱ ta xíca̱ ta̱hví i̱ nu̱ Ndióxi̱ ndáca̱a̱n i̱ vehe e̱. Ta tá na̱sande̱hé e̱ já na̱xini i̱ in da̱ta̱a ndíxí jahmá yéhe̱ cándichi da nu̱ú i̱.
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 Já na̱cachi da já xi̱hín i̱: “Cornelio, sa̱ xíni̱ jo̱ho Ndióxi̱ nu̱ xíca̱ ta̱hvún nu̱ á. Ta quéhe a cuéntá sa̱há ña̱ma̱ni̱ cájún xi̱hín na̱ nda̱hví.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Ña̱ cán quéa̱ chindahá java da̱ta̱a ná cu̱hu̱n da̱ ñuu Jope cana da Simón, da̱ cáha̱n tucu na Pedro xi̱hi̱n ná quixi da ca̱ha̱n da̱ xu̱hu̱n. Viti íin tóo da vehe in da̱ naní Simón, da̱ ndája vií níi̱ quíti̱. Ta yati yuhú tañu̱hú ndáca̱a̱n vehe da”, na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hín i̱.
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ i̱vi̱ la̱á na̱chindahá i̱ mozo i̱ na̱sa̱a̱ da̱ nducú da̱ ndo̱hó. Ta va̱ha na̱caja ndó va̱xi ndó. Ta viti na̱nditútú ndihi nde̱ ndáti nde̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta cúni̱ nde̱ cuni jo̱ho nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱sahnda Ndióxi̱ nu̱ ndó cachi ndó xi̱hín nde̱ —cáchí Cornelio xi̱hi̱n Pedro.
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 A̱nda̱ já na̱casáhá cáha̱n Pedro já na̱cachi da já: —Viti cánda̱a̱ ini i̱ ña̱ co̱ó na̱ náhnu chága̱ a̱ ju̱ú ga̱ inga na nu̱ Ndióxi̱ jáchi̱ nu̱ mé á in cúú ndihi ví.
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Ña̱ cája mé á quéa̱ ndíquehe va̱ha ndá ña̱yivi na̱cuu tá cándeé ini na mé á ta cája na ña̱ va̱ha. Co̱ó caja toho a á cúú ná na̱ Israel á na̱ tóho̱.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 Na̱ca̱xi tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi Israel ndá quia̱hva cuu coo va̱ha ini na tá cándeé ini na Jesucristo, mé á cúú xitoho toco ndihí.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱sahi̱in tá na̱casáhá Juan cáxi tu̱hun da nu̱ú ña̱yivi ndúu estado Galilea ña̱ ná ndicó co̱o ini na nu̱ú cua̱chi na ta já ná candúta̱ na̱. Ta na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun ndijáá nu̱ ndúu na̱ Israel.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Ta sa̱ cánda̱a̱ ini ndó ndaja na̱caja Ndióxi̱ xi̱hi̱n Jesús, mé a̱ na̱quixi ñuu Nazaret. Na̱jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ Jesús xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ta na̱jándicutú a̱ ña̱ xi̱hi̱n ndée̱ mé á. Ta mé Jesús na̱xi̱ca nuu a cája ndinuhu ña̱ va̱ha xi̱hín ña̱yivi. Ta na̱ndaja va̱ha mé á na̱ na̱sa̱ndoho ini na̱caja tiñáhá sa̱cua̱ha̱. Na̱caja Jesús ña̱ yóho jáchi̱ na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n á.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 Ta mé nde̱, na̱ apóstol cúú na̱ na̱xini ña̱ na̱caja Jesús tócó ndihi ña̱ yóho tá na̱sahi̱in a estado Judea ta tá na̱sahi̱in a ñuu Jerusalén. A̱nda̱ já na̱sahní na̱ mé á tá na̱cata caa na a̱ ndi̱ca crúxu̱.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Joo tá na̱ya̱ha u̱ni̱ qui̱vi̱ já na̱jánditacu Ndióxi̱ Jesús ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná na̱ha̱ Jesús mé á nu̱ú nde̱.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 Co̱ó na̱na̱ha̱ toho Jesús mé á nu̱ tócó ndihi ña̱yivi. Nu̱ú nde̱he̱, na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ cuití va na̱na̱ha̱ Jesús mé á. Jáchi̱ ja̱nda̱ jihna na̱ca̱xi mé á nde̱he̱ ña̱ ná cuni nde̱ ña̱ ta ná ca̱ha̱n nde̱ xi̱hín ña̱yivi sa̱ha̱ mé á. Ta tá sa̱ na̱nditacu tucu a tañu ndi̱i cán já na̱xixi nde̱ xi̱hi̱n á.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 Ta mé á na̱chindahá nde̱he̱ ca̱xi tu̱hun nde̱ nu̱ú ña̱yivi sa̱ha̱ Jesús ta ná ndicani nde̱ nu̱ ná ña̱ na̱sacu Ndióxi̱ mé Jesús ña̱ ná caja vií a̱ sa̱há ña̱yivi. Co̱ó caja toho a á tácú na̱ á na̱xi̱hi̱ na̱.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ta jári na̱ profeta va ja̱nda̱ sa̱nahá na̱ca̱ha̱n na̱ sa̱ha̱ Jesús ta na̱cachi na ña̱ caja cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi ndijáá ña̱yivi tá ná candeé ini na mé á —cáchí Pedro xi̱hín ndihi na̱ ndúu vehe Cornelio cán.
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Ta nani cáha̱n Pedro cándichi da já na̱xi̱nu̱ ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ na̱jándicutú a̱ ínima̱ tócó ndihi na̱ táa jo̱ho ña̱ cáha̱n da̱ cán.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel, na̱ ndáca Pedro va̱xi xi̱hi̱n dá cán, na̱catóntó na̱ tá na̱xini na na̱ndicutú na̱ tóho̱ cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 Ta xíni̱ na̱ ña̱ cúú á ña̱ nda̱a̱ jáchi̱ na̱xini jo̱ho ña̱ cája cáhnu na Ndióxi̱ ta cáha̱n na̱ inga tu̱hun ña̱ co̱ó na̱sa̱tia̱hva na.
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 A̱nda̱ já na̱cachi Pedro já: —Cája i̱ cuéntá ni in túhún toho ña̱yivi a̱ cúu caji nuu nu̱ú na̱ tóho̱ yóho ña̱ ná candúta̱ ná jáchi̱ sa̱ na̱ndicutú ínima̱ ná xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ tátu̱hun na̱ndicutú mé nde̱ xi̱hi̱n á —cáchí Pedro.
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 A̱nda̱ já na̱sahnda Pedro chuun ña̱ ná jácandúta̱ ná na̱ cuéntá Jesucristo. Tá na̱ndihi já na̱xi̱ca̱ ta̱hví na̱ cán nu̱ Pedro ña̱ ná cando̱o da chága̱ qui̱vi̱ xi̱hi̱n ná.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.