Romanos 4
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs VC
1 Naaꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱ ndii, ¿ndee ña̱ ku̱vi̱ kaꞌa̱n e̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ ku̱nda̱ni̱ Abraham, te̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ e̱ꞌ, xaꞌa̱ꞌ ña̱ i̱ni̱ e̱ꞌ ja̱a̱nꞌ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Kua̱chi̱ ndii, naaꞌ sa̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱nda̱ku Ndiosí nimá ra̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ra̱ ña̱ kaꞌán tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ a̱ ndii, ku̱vi̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa̱ ra̱ xaꞌa̱ꞌ ra̱ nuu̱ꞌ e̱ꞌ, ndisu̱ nuu̱ꞌ Ndiosí ndii, kö̱o̱ꞌ a̱ ku̱vi̱ kaꞌa̱n ra̱.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Sa̱kanꞌ ña̱ sa̱kanꞌ yoso̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ tu̱tu̱ Ndiosí miiꞌ kaꞌán a̱ ndii: “Xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ i̱ni̱ Abraham ni̱ xi̱ni̱ ra̱ Ndiosí na ni̱ kaꞌa̱n a̱ ña̱ te̱ nda̱ku nimá ni̱ nduu̱ꞌ ra̱ nuu̱ꞌ a̱.” Sa̱kanꞌ yoso̱ꞌ a̱.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Te̱ vi̱ti̱n ndii, xiní e̱ꞌ ña̱ kii̱ꞌ xachuunꞌ yo̱o̱ ka̱ te̱ xikuꞌún yaꞌviꞌ ni̱a̱ ndii, süu̱ꞌ ña̱ xamaníꞌ ña̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ nduuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ña̱ ndisoꞌ i̱kaꞌ ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱ nduuꞌ a̱.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ndisu̱ Ndiosí, ña̱ ndasanda̱ku nimá ne̱ ni̱a̱ꞌa ndii, kaꞌa̱n a̱ ña̱ ne̱ nda̱ku nimá nduuꞌ e̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ e̱ꞌ xini ña̱ꞌaꞌ e̱ꞌ, te̱ süu̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ xaaꞌ e̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Naa ni̱ kaꞌa̱n tu̱ David xaꞌa̱ꞌ ne̱ sa̱ñuꞌuꞌ va̱ Ndiosí xiinꞌ ña̱ nda̱sa̱nda̱ku a̱ nimá ni̱a̱ nuu̱ꞌ a̱, tee̱ꞌ ndee kö̱o̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ ni̱ xa̱a̱ ni̱a̱.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ndii:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Te̱ va̱ꞌa̱ va̱ tu̱ kuni ne̱ sañuꞌuꞌ a̱ xiinꞌ ña̱ nä̱tava̱ꞌ ka̱ a̱ kuenta xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ni̱a̱.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Te̱ ña̱ sañuꞌuꞌ Ndiosí ne̱ ja̱a̱nꞌ ndii, süu̱ꞌ nuu̱ꞌ ne̱ judío, ne̱ yoo tuni̱ i̱i̱nꞌ kui̱ti̱ꞌ, ta̱xi̱ Ndiosí a̱. Süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ta̱xi̱ tu̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ nuu̱ꞌ ne̱ tukuꞌ, ne̱ xäꞌa tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ. Xa̱ ni̱ kaꞌa̱n i̱ sa̱a̱ kaꞌán tu̱ꞌu̱n Ndiosí ña̱ ni̱ i̱ni̱ Abraham ni̱ xi̱ni̱ ra̱ a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ ña̱ te̱ nda̱ku nimá ni̱ nduu̱ ra̱ nuu̱ꞌ a̱.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ndisu̱ kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n Ndiosí ña̱ te̱ nda̱ku nimá nduuꞌ Abraham ja̱a̱nꞌ ndii, ¿ñáá xa̱ yoo tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ ra̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ, uun ñáá tïa̱ꞌan ko̱o̱ a̱ i̱i̱nꞌ ra̱, tuu ndo̱ꞌ? Su̱u̱ tïa̱ꞌan ko̱o̱ a̱ i̱i̱nꞌ ra̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii nde̱e̱ ni̱ yaꞌa̱, te̱ ni̱ xa̱ꞌa̱ ra̱ tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ ra̱.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Te̱ ni̱ xa̱ꞌa̱ ra̱ tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ ra̱, te̱ ni̱ nduu̱ꞌ a̱ ña̱ niaꞌá ña̱ xa̱ ni̱ yoo̱ nda̱ku nimá ra̱ nuu̱ꞌ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ i̱ni̱ ra̱ xini ña̱ꞌaꞌ ra̱. Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na su̱vi̱ ra̱ ni̱ na̱ndu̱u̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ sa̱kuuꞌ ne̱ i̱ni̱ xini Ndiosí tee̱ꞌ ndee kö̱o̱ꞌ tu̱ tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ ni̱a̱ ndii, kaꞌán Ndiosí ña̱ ne̱ nda̱ku nimá nduuꞌ tu̱ ni̱a̱ nuu̱ꞌ a̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ ni̱a̱ xini ña̱ꞌaꞌ ni̱a̱.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Te̱ sa̱kanꞌ tu̱ su̱vi̱ Abraham ja̱a̱nꞌ nduuꞌ te̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ ne̱ judío, ne̱ yoo tuni̱ ja̱a̱nꞌ i̱i̱nꞌ, te̱ süu̱ꞌ xa̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ kui̱ti̱ꞌ yoo i̱i̱n ni̱a̱, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii i̱ni̱ tu̱ ni̱a̱ xini ni̱a̱ Ndiosí sa̱a̱ niiꞌ ni̱ i̱ni̱ te̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ e̱ꞌ Abraham ja̱a̱nꞌ ni̱ xini ra̱ Ndiosí kii̱ꞌ tïa̱ꞌan ko̱o̱ tuni̱ i̱i̱nꞌ ra̱.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Kua̱chi̱ ndii, kii̱ꞌ ni̱ ta̱xi̱ Ndiosí tu̱ꞌu̱n a̱ nuu̱ꞌ Abraham xiinꞌ nuu̱ꞌ si̱a̱niꞌ xikaꞌ ra̱ ña̱ ku̱ndu̱u̱ ra̱ te̱ xiinꞌ ña̱ꞌa̱ ñu̱ꞌuꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ ndii, süu̱ꞌ ni̱ ta̱xi̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ sa̱xinú ra̱ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ a̱, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ni̱ ta̱xi̱ a̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ ña̱ te̱ nda̱ku nimá nduuꞌ ra̱ nuu̱ꞌ a̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ i̱ni̱ ra̱ xini ña̱ꞌaꞌ ra̱.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Sa̱kanꞌ ña̱, naaꞌ ne̱ xikaꞌ sa̱a̱ kaꞌán chuunꞌ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ ne̱ ku̱ndu̱u̱ ne̱ xiinꞌ ña̱ꞌa̱ ñu̱ꞌuꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ ndii, i̱ni̱ saka e̱ꞌ xini e̱ꞌ Ndiosí naa sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱, te̱ tu̱ꞌu̱n a̱ ña̱ ni̱ ta̱xi̱ a̱ nuu̱ꞌ Abraham ja̱a̱nꞌ ndii, kö̱o̱ꞌ ka̱ ndi̱e̱e̱ꞌ a̱ naaꞌ sa̱kanꞌ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Kua̱chi̱ ndii, ne̱ sä̱xinú tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, sandoꞌoꞌ ña̱ꞌaꞌ Ndiosí, ndisu̱ miiꞌ kö̱o̱ꞌ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ xaꞌndia chuunꞌ ndii, kö̱o̱ꞌ tu̱ ne̱ xaꞌnú a̱.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ, xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ e̱ꞌ xini e̱ꞌ Ndiosí ndii, ta̱xi̱ mi̱iꞌ a̱ ña̱ va̱ꞌa̱ nda̱ꞌaꞌ e̱ꞌ, ña̱ ni̱ ta̱xi̱ a̱ kuento a̱ xaꞌa̱ꞌ na̱ti̱i̱n sa̱kuuꞌ yooꞌ, ne̱ nduuꞌ si̱a̱niꞌ xikaꞌ Abraham. Te̱ süu̱ꞌ nuu̱ꞌ ne̱ kumiꞌ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ kui̱ti̱ꞌ ni̱ ta̱xi̱ a̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ni̱ ta̱xi̱ tu̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ nuu̱ꞌ sa̱kuuꞌ ne̱ i̱ni̱ xini Ndiosí sa̱a̱ niiꞌ ni̱ i̱ni̱ Abraham ja̱a̱nꞌ ni̱ xi̱ni̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱. Sa̱kanꞌ na te̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ xii̱ꞌ ya̱taꞌ sa̱kuuꞌ e̱ꞌ,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 naa yoso̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ tu̱tu̱ Ndiosí miiꞌ kaꞌán a̱ ndii: “Xa̱ ni̱ nda̱sa̱ndu̱u̱ i̱ yoꞌó xii̱ꞌ ya̱taꞌ kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ yivi̱ꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ”, kachi a̱. Te̱ Abraham ja̱a̱nꞌ ndii, i̱ni̱ ra̱ ni̱ xi̱ni̱ ra̱ Ndiosí, te̱ ni̱ xi̱ni̱ ra̱ ña̱ ku̱vi̱ sanatiaku a̱ nde̱e̱ ne̱ ni̱ xiꞌi̱, te̱ ku̱vi̱ tu̱ kaꞌán a̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ tïa̱ꞌan ko̱o̱ nde̱e̱ naa xa̱ yoo a̱.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Te̱ ni̱ ka̱ndi̱xaꞌ Abraham ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Ndiosí xiinꞌ ra̱ tee̱ꞌ ndee kö̱o̱ꞌ ka̱ ndee i̱i̱n xaꞌa̱ꞌ ña̱ ku̱ndi̱a̱tu̱ i̱ni̱ ka̱ ra̱, ndisu̱ ni̱ ndiatu̱ i̱ni̱ ra̱ kaaꞌ sa̱kanꞌ. Te̱ sa̱kanꞌ na ni̱ na̱ndu̱u̱ ra̱ te̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ yivi̱ꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ sa̱a̱ niiꞌ ni̱ kaꞌa̱n Ndiosí xiinꞌ ra̱ ndii: “Sa̱kanꞌ vi̱ꞌ kuaꞌa̱ꞌ ku̱u̱ si̱a̱niꞌ xikaꞌ u̱nꞌ”, ni̱ kachi̱ a̱.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Te̱ nï̱ sa̱nuuꞌ Abraham ja̱a̱nꞌ ña̱ i̱ni̱ ra̱ xini ra̱ Ndiosí, tee̱ꞌ ndee ni̱ ku̱miꞌ ra̱ yatinꞌ ciento kuiya̱, te̱ sa̱kanꞌ tu̱ ni̱ ku̱nda̱ni̱ kaxiꞌ ra̱ ña̱ ñu̱ꞌuꞌ ndeꞌi̱ ra̱ ndii, nde̱e̱ naa ña̱ xa̱ ni̱ xiꞌi̱ ni̱ nduuꞌ a̱, te̱ kü̱vi̱ tu̱ ko̱o̱ siꞌe̱ Sara.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Tee̱ꞌ ndee sa̱kanꞌ ni̱ nduu̱ a̱ ndii, nï̱ sa̱nuuꞌ ra̱ ña̱ i̱ni̱ ra̱ xini ra̱ Ndiosí, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ni̱ ka̱ndi̱xaꞌ ra̱ kuento ña̱ ni̱ ta̱xi̱ a̱ nuu̱ꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ so̱ꞌo̱ ndi̱e̱eꞌ ka̱ i̱ni̱ naa i̱ni̱ ra̱ ni̱ xi̱ni̱ ra̱ Ndiosí xakaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 sa̱kanꞌ ña̱ xiní kaxiꞌ ra̱ ndii, ndi̱e̱eꞌ kooꞌ chukuuꞌ a̱ te̱ sa̱xinu̱ a̱ kuento a̱ ña̱ ni̱ ta̱xi̱ a̱ nuu̱ꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ ra̱ xini ra̱ Ndiosí ja̱a̱nꞌ na ni̱ kaꞌa̱n a̱ ña̱ te̱ nda̱ku nimá nduuꞌ ra̱ nuu̱ꞌ a̱.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Te̱ süu̱ꞌ xa̱ xaꞌa̱ꞌ mi̱iꞌ kui̱ti̱ꞌ Abraham ja̱a̱nꞌ yoso̱ꞌ a̱ miiꞌ kaꞌán ña̱ ni̱ xa̱nda̱ku Ndiosí nimá ra̱ nuu̱ꞌ a̱,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii yoso̱ꞌ tu̱ a̱ xaꞌa̱ꞌ yooꞌ. Sa̱kanꞌ ña̱ xanda̱ku tu̱ Ndiosí nimá yooꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ e̱ꞌ xini ña̱ꞌaꞌ e̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ sa̱na̱tiaku a̱ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ Jesús te̱i̱n ne̱ ni̱ xiꞌi̱.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ni̱ sa̱na̱kuaꞌa Ndiosí Jesús ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xiꞌi̱ a̱ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ e̱ꞌ. Te̱ ni̱ sa̱na̱tiaku tu̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ te̱ ku̱ndu̱u̱ e̱ꞌ ne̱ nda̱ku nimá nuu̱ꞌ Ndiosí.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.