Lucas 7

El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Te̱ kii̱ꞌ ndi̱ꞌi̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús sa̱kuuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ ne̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ke̱ta̱ a̱ kuaꞌa̱n, te̱ ni̱ xa̱a̱ a̱ ñu̱u̱ Capernaum.
1 E, depois de concluir todos estes discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Te̱ i̱kanꞌ ni̱ nduꞌu̱ꞌ i̱i̱n te̱ xaꞌndia chuunꞌ nuu̱ꞌ ciento te̱ xíinꞌ. Te̱ xa̱ kuni ku̱vi̱ kuii i̱i̱n te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱, te̱ kundani̱ yaꞌa̱ ra̱.
2 E o servo de um certo centurião, a quem muito estimava, estava doente, e moribundo.
3 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ te̱ ja̱a̱nꞌ kuento xaꞌa̱ꞌ Jesús ndii, ni̱ ti̱ꞌviꞌ ra̱ i̱i̱n uvi̱ te̱ xi̱xa̱ nuu̱ꞌ ne̱ judío te̱ kaꞌa̱n ndaꞌvi ra̱ xiinꞌ Jesús, te̱ ki̱xi̱n sa̱ndaꞌa a̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Te̱ ni̱ nde̱kui̱e̱ te̱ ja̱a̱nꞌ miiꞌ iinꞌ Jesús, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ndaꞌvi ra̱ xiinꞌ a̱ ndii:
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isto,
5 sa̱kanꞌ ña̱ ndani̱ ra̱ ne̱ ñu̱u̱ e̱ꞌ, te̱ ni̱ xa̱ꞌa̱ mi̱iꞌ tu̱ ra̱ i̱i̱n vi̱ꞌe̱ miiꞌ nakayá ndu̱ ―ni̱ kachi̱ ra̱.
5 Porque ama a nossa nação, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Te̱ ni̱ ke̱ta̱ Jesús kuaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱. Te̱ kii̱ꞌ xa̱ kuyatinꞌ a̱ vi̱ꞌe̱ te̱ xaꞌndia chuunꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ti̱ꞌviꞌ ra̱ i̱i̱n uvi̱ te̱ xiní taꞌanꞌ xiinꞌ ra̱, te̱ kuaꞌa̱n kaꞌa̱n te̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ Jesús. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ a̱ ndii:
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado.
7 xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na ni̱ nde̱e̱ nï̱ ku̱ndi̱e̱ni i̱ ña̱ kuꞌu̱n na̱taꞌanꞌ i̱ xiinꞌ u̱nꞌ. Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ kaꞌa̱n chuunꞌ kui̱ti̱ꞌ u̱nꞌ, te̱ nda̱ꞌa̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ i̱.
7 E por isso nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 Kua̱chi̱ ndii yoo tu̱ te̱ xaꞌndia chuunꞌ nuu̱ꞌ yuꞌu̱, te̱ yooꞌ tu̱ te̱ xíinꞌ te̱ xaꞌndia chuunꞌ yuꞌu̱ nuu̱ꞌ. Te̱ kii̱ꞌ kaꞌán i̱ xiinꞌ i̱i̱n ra̱: Kuaꞌanꞌ ndii, kuaꞌa̱n ra̱. Te̱ kii̱ꞌ kaꞌán i̱ xiinꞌ i̱nga̱ ra̱: Ni̱a̱ꞌa̱ ndii, kua̱xi̱ ra̱. Te̱ kii̱ꞌ kaꞌán i̱ xiinꞌ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ i̱: Sa̱a̱ u̱nꞌ ña̱ yo̱ꞌo̱ꞌ ndii, xaaꞌ ra̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ”, kachi ra̱ ―ni̱ kachi̱ te̱ xiní taꞌanꞌ xiinꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱.
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ so̱ꞌo̱ Jesús ña̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ na̱nda̱ni̱ a̱ ni̱ xi̱ni̱ a̱ te̱ xaꞌndia chuunꞌ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ ndi̱ko̱ kuiín a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ne̱ ndikún ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
9 E, ouvindo isto Jesus, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos que nem ainda em Israel tenho achado tanta fé.
10 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ na̱ndi̱koꞌ te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ te̱ xíinꞌ ja̱a̱nꞌ vi̱ꞌe̱ ndii, xa̱ ni̱ nda̱ꞌa̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ ja̱a̱nꞌ.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xkaꞌndi̱a̱ ndiaꞌviꞌ kivi̱ꞌ ndii, ni̱ ke̱ta̱ Jesús, te̱ kuaꞌa̱n a̱ ñu̱u̱ ña̱ na̱niꞌ Naín. Te̱ kuaꞌa̱n tu̱ kuaꞌa̱ꞌ ne̱ ndikún i̱chiꞌ a̱ xiinꞌ kuaꞌa̱ꞌ xa̱va̱ꞌa̱ ka̱ ne̱ yivi̱ꞌ xiinꞌ a̱.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão;
12 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ ku̱ya̱ti̱n a̱ yiꞌeꞌ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ xi̱ni̱ a̱ ña̱ kuaꞌa̱n na̱taa̱nꞌ ne̱ yivi̱ꞌ i̱i̱n te̱ ni̱ xiꞌi̱. Te̱ ni̱ xiꞌi̱ ja̱a̱nꞌ ndii, i̱i̱n nda̱a̱ꞌ ra̱ sa̱kanꞌ nduuꞌ siꞌe̱ i̱i̱n ñaꞌ kuaa̱nꞌ, te̱ kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ kuaꞌa̱n xiinꞌ aꞌ.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ku̱vi̱ta i̱ni̱ a̱ xaꞌa̱ꞌ aꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ aꞌ ndii:
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela, e disse-lhe: Não chores.
14 Te̱ ni̱ ku̱ya̱ti̱n a̱ miiꞌ kanuꞌ te̱ ni̱ xiꞌi̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ tondi̱a̱ nda̱ꞌaꞌ a̱ ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ ni̱ xi̱kuita̱ te̱ ndisoꞌ ña̱ꞌaꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús ndii:
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam), e disse: Jovem, a ti te digo: Levanta-te. E o que fora defunto assentou-se, e começou a falar.
15 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ndo̱koo̱ te̱ ni̱ xiꞌi̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ kaꞌán ra̱. Te̱ ni̱ sa̱na̱kuaꞌa ña̱ꞌaꞌ Jesús nda̱ꞌaꞌ si̱ꞌiꞌ ra̱.
15 E entregou-o à sua mãe.
16 Te̱ ni̱ yiꞌvi xa̱va̱ꞌa̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ ni̱a̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xa̱kaꞌnuꞌ ni̱a̱ Ndiosí kaꞌán ni̱a̱ ndii:
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Te̱ ni̱ kiku̱ kuento xaꞌa̱ꞌ Jesús ka̱niiꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ Judea xiinꞌ sa̱kuuꞌ ñu̱u̱ ña̱ ñuꞌuꞌ ya̱ti̱n ja̱a̱nꞌ.
17 E correu dele esta fama por toda a Judéia e por toda a terra circunvizinha.
18 Te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ Juan ndii, ni̱ nda̱tuꞌunꞌ ndiꞌi̱ ra̱ nuu̱ꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ xaaꞌ Jesús. Te̱ ni̱ ka̱na̱ Juan ja̱a̱nꞌ uvi̱ taꞌan ra̱,
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas estas coisas.
19 te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ nuu̱ꞌ Jesús, te̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ ndii: “¿Ñáá yoꞌó nduuꞌ ña̱ ni̱ ti̱a̱nu̱ꞌ Ndiosí sa̱kakú nduꞌu̱, uun va̱ꞌa̱ ka̱ ndiatuꞌ ndu̱ xaa̱ i̱nga̱ ra̱?, kachi̱ ndo̱ꞌ”, ni̱ kachi̱ Juan xiinꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ.
19 E João, chamando dois dos seusdiscípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir, ou esperamos outro?
20 Sa̱kanꞌ na kii̱ꞌ ni̱ nde̱kui̱e̱ te̱ ja̱a̱nꞌ miiꞌ iinꞌ Jesús, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ a̱ ndii:
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João o Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir, ou esperamos outro?
21 Xa̱ sa̱va̱ ni̱ hora ja̱a̱nꞌ ni̱ sa̱ndaꞌa Jesús kuaꞌa̱ꞌ ne̱ kuni ku̱vi̱ xiinꞌ kiꞌinꞌ nuu̱ꞌ kuiꞌe̱ xiinꞌ kuiꞌe̱ xi̱i̱, te̱ ni̱ tava̱ꞌ tu̱ a̱ kuaꞌa̱ꞌ ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱ nimá ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ ni̱ sa̱ndaꞌa tu̱ a̱ kuaꞌa̱ꞌ ne̱ kuiꞌe ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus, e deu vista a muitos cegos.
22 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ ndii:
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide, e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: que os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 Te̱ sañuꞌuꞌ va̱ Ndiosí ne̱ nä̱ko̱o̱ ña̱ i̱ni̱ ni̱a̱ xini ni̱a̱ yuꞌu̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
23 E bem-aventurado é aquele que em mim se não escandalizar.
24 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ ki̱e̱e̱ te̱ ja̱a̱nꞌ kuaꞌa̱n ra̱ ndii, ni̱ xa̱ꞌaꞌ Jesús ndatuꞌúnꞌ a̱ ne̱ yivi̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ Juan ndii:
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? uma cana abalada pelo vento?
25 Süu̱ꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱. ¿Yo̱o̱ ni̱ xan ko̱to̱ ndo̱ꞌ na sa̱kanꞌ? ¿Ñáá i̱i̱n te̱ yivi̱ꞌ te̱ niꞌnuꞌ toto̱ nda̱tu̱nꞌ va̱? Süu̱ꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱, sa̱kanꞌ ña̱ te̱ yivi̱ꞌ, te̱ niꞌnuꞌ toto̱ nda̱tu̱nꞌ ja̱a̱nꞌ te̱ ndieeꞌ sii̱ꞌ ra̱ ndii, vi̱ꞌe̱ rey ndieeꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ.
25 Mas que saístes a ver? um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com preciosas vestiduras, e em delícias, estão nos paços reais.
26 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ, ¿yo̱o̱ nduuꞌ ra̱ ni̱ xaꞌa̱n ko̱to̱ ndo̱ꞌ? ¿Ñáá i̱i̱n te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí? Ña̱ nda̱ku kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii, su̱vi̱ xna̱ꞌa̱ ra̱, ndisu̱ yaꞌa̱ ka̱ te̱ sa̱kanꞌ te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí kui̱ti̱ꞌ nduuꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ.
26 Mas que saístes a ver? um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Sa̱kanꞌ ña̱ xaꞌa̱ꞌ Juan ja̱a̱nꞌ yoso̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ tu̱tu̱ Ndiosí miiꞌ kaꞌán a̱ ndii:
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, O qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 ’Te̱ kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ tïa̱ꞌan tuvi̱ i̱i̱n te̱ kaꞌnuꞌ ka̱ i̱i̱n yivi̱ꞌ te̱ sa̱kanꞌ Juan ja̱a̱nꞌ, ndisu̱ te̱i̱n ne̱ xa̱ xaꞌndia chuunꞌ Ndiosí nimá ndii, ne̱ yivi̱ꞌ ne̱ ndaꞌvi so̱ꞌo̱ kui̱ti̱ꞌ nduuꞌ ne̱ kaꞌnuꞌ ka̱ i̱kanꞌ te̱ sa̱kanꞌ Juan ja̱a̱nꞌ.
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João o Batista; mas o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Te̱ sa̱kuuꞌ ne̱ ni̱ xi̱ni̱ so̱ꞌo̱ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ ja̱a̱nꞌ, nde̱e̱ te̱ kendiaa̱ꞌ ya̱ꞌvi̱ xaꞌa̱ꞌ ñu̱u̱ Roma ndii, ni̱ niaꞌa̱ ni̱a̱ ña̱ ña̱ nda̱ku xaaꞌ Ndiosí, sa̱kanꞌ na ni̱ chi̱chi̱ ni̱a̱ kuenta a̱ ni̱ xa̱a̱ Juan ja̱a̱nꞌ.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Ndisu̱ te̱ fariseo xiinꞌ te̱ sanakuachiꞌ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí ndii, ni̱ xa̱siinꞌ ra̱ ña̱ kuní Ndiosí xaꞌa̱ꞌ ra̱, sa̱kanꞌ ña̱ nï̱ na̱ma̱ ra̱ nimá ra̱, ña̱ ja̱a̱nꞌ na nï̱ sa̱kuchiꞌ ña̱ꞌaꞌ Juan kuenta a̱.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 ’¿Ndee ña̱ na̱ka̱ta̱ i̱ xiinꞌ ne̱ ndieeꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ vi̱ti̱n? Te̱, ¿yo̱o̱ xiinꞌ nakuitá ni̱a̱?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 Nakuitá ni̱a̱ xiinꞌ nde̱e̱ naa ne̱ kuachi̱ꞌ, ne̱ xasiki̱ꞌ xiinꞌ taꞌanꞌ ma̱ꞌinꞌ ya̱ꞌvi̱, te̱ kaꞌán xiinꞌ taꞌanꞌ ni̱a̱ ndii: “Ni̱ ti̱vi̱ ndu̱ tunꞌ yoo̱ꞌ, te̱ nï̱ taxaꞌaꞌ ndo̱ꞌ. Ni̱ xi̱ta̱ ndu̱ ya̱a̱ ndaꞌvi kuaꞌa̱n, te̱ nï̱ xa̱ku̱ ndo̱ꞌ”, kachi xiinꞌ taꞌanꞌ ni̱a̱.
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos lamentações, e não chorastes.
33 Sa̱kanꞌ kuuꞌ ni̱a̱, kua̱chi̱ ndii ni̱ ki̱xi̱n Juan te̱ sakuchiꞌ ne̱ yivi̱ꞌ kuenta Ndiosí, te̱ nï̱ xi̱xi̱ va̱ꞌa̱ ra̱, te̱ ni̱ nde̱e̱ nï̱ xi̱ꞌi̱ tu̱ ra̱ vino. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ndo̱ꞌ ña̱ ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱ naá nimá ra̱.
33 Porque veio João o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio;
34 I̱kanꞌ te̱ ni̱ xaa̱ yuꞌu̱, ña̱ nduuꞌ tu̱ te̱ yivi̱ꞌ, te̱ xixiꞌ va̱ꞌa̱ i̱, te̱ xiꞌiꞌ i̱, te̱ kaꞌán ndo̱ꞌ ña̱ i̱i̱n te̱ xixiꞌ nda̱si̱ꞌ nuu̱ꞌ nduuꞌ i̱, te̱ nduuꞌ tu̱ i̱ i̱i̱n te̱ xini̱. Te̱ kaꞌán tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ nduuꞌ i̱ te̱ ndiakaꞌ taꞌanꞌ xiinꞌ te̱ kendiaa̱ꞌ ya̱ꞌvi̱ xaꞌa̱ꞌ ñu̱u̱ Roma xiinꞌ tu̱ku̱ te̱ xaaꞌ kua̱chi̱, kachi ndo̱ꞌ.
34 Veio o Filho do homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Ndisu̱ ne̱ kumiꞌ ña̱ ndichi ndii, niaꞌá ni̱a̱ a̱ xiinꞌ ña̱ xaaꞌ ni̱a̱ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 I̱i̱n te̱ fariseo ni̱ kaꞌa̱n ndaꞌvi xiinꞌ Jesús te̱ kun ku̱xi̱ a̱ vi̱ꞌe̱ ra̱. Te̱ ni̱ ndiꞌvi̱ a̱, te̱ ni̱ xi̱ku̱nduꞌu̱ꞌ a̱ te̱ ku̱xi̱ a̱ nuu̱ꞌ mesa.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 I̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱a̱ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ, ñaꞌ xaaꞌ kua̱chi̱, sa̱kanꞌ ña̱ ni̱ xi̱ni̱ aꞌ kuento ña̱ nduꞌu̱ꞌ Jesús vi̱ꞌe̱ te̱ fariseo ja̱a̱nꞌ xixiꞌ a̱, te̱ niꞌiꞌ aꞌ i̱i̱n li̱mita yuu̱ꞌ ña̱ ni̱ kua̱ꞌa̱ xiinꞌ alabastro miiꞌ naá xa̱ꞌa̱n xavixínꞌ xa̱va̱ꞌa̱.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com ungüento;
38 Te̱ ni̱ ku̱ya̱ti̱n aꞌ xata̱ꞌ Jesús xakuꞌ aꞌ iinꞌ xitiꞌ aꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱, te̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ xitíá ti̱kui ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ aꞌ, te̱ ni̱ chi̱i̱ xaꞌa̱ꞌ Jesús, sa̱kanꞌ te̱ ni̱ sa̱na̱yaaꞌ a̱ aꞌ xiinꞌ i̱xiꞌ xíniꞌ aꞌ, te̱ ni̱ chi̱to tu̱ a̱ aꞌ, te̱ ni̱ sa̱kaaꞌ aꞌ xa̱ꞌa̱n xavixínꞌ ja̱a̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça; e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o ungüento.
39 Kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ te̱ fariseo, te̱ ni̱ ka̱na̱ Jesús, te̱ ku̱xi̱ a̱ vi̱ꞌe̱ ra̱ ja̱a̱nꞌ, ña̱ xaaꞌ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii, ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ nimá ra̱ ndii: “Te̱ yivi̱ꞌ kaa̱ꞌ ndii, naaꞌ te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí xna̱ꞌa̱ nduuꞌ ra̱ ndii, na̱ku̱ni̱ ra̱ ndee nuu̱ꞌ ña̱ꞌaꞌ nduuꞌ ñaꞌ tondíá ña̱ꞌaꞌ kaa̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ ñaꞌ xaaꞌ kua̱chi̱ nduuꞌ aꞌ”, ni̱ xa̱ni̱ni̱ ra̱ xiinꞌ nimá ra̱.
39 Quando isto viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 I̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
41 Um certo credor tinha dois devedores: um devia-lhe quinhentos dinheiros, e outro cinqüenta.
42 Te̱ kii̱ꞌ nï̱ ku̱vi̱ sa̱na̱ndikoꞌ uvi̱ sa̱aꞌ ra̱ xu̱ꞌunꞌ ña̱ ni̱ ta̱tu̱ ra̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ yoo̱ kaꞌnuꞌ i̱ni̱ te̱ satatu xu̱ꞌunꞌ ja̱a̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ uvi̱ sa̱aꞌ ra̱. Te̱ kaꞌa̱n xiinꞌ i̱ vi̱ti̱n, ¿ndee te̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ te̱ niaꞌa̱ ña̱ kundani̱ ka̱ ra̱ te̱ satatu xu̱ꞌunꞌ ja̱a̱nꞌ? ―ni̱ kachi̱ Jesús.
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Te̱ ni̱ na̱kui̱i̱n Simón ndii:
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ na̱ko̱to̱ a̱ nuu̱ꞌ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ Simón ndii:
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Te̱ ni̱ nde̱e̱ nuu̱ꞌ i̱ nï̱ chi̱to u̱nꞌ. Ndisu̱ ña̱ꞌaꞌ yo̱ꞌo̱ꞌ ndii, tïa̱ꞌan vi̱kuii̱n aꞌ chito̱ aꞌ xaꞌa̱ꞌ i̱ nde̱e̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ i̱ vi̱ꞌe̱ u̱nꞌ.
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 Te̱ ni̱ nde̱e̱ xa̱ꞌa̱n oliva nï̱ sa̱kaaꞌ u̱nꞌ xíniꞌ i̱. Ndisu̱ ña̱ꞌaꞌ yo̱ꞌo̱ꞌ ndii, ni̱ sa̱kaaꞌ aꞌ xa̱ꞌa̱n xavixínꞌ xa̱va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ i̱.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com ungüento.
47 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kaꞌán i̱ xiinꞌ u̱nꞌ ndii, tee̱ꞌ ndee kuaꞌa̱ꞌ yaꞌa̱ kua̱chi̱ ndisoꞌ ñaꞌ kaa̱ꞌ ndii, xa̱ ni̱ ndo̱yo̱ a̱, sa̱kanꞌ ña̱ kuaꞌa̱ꞌ va̱ kundani̱ aꞌ yuꞌu̱. Ndisu̱ yo̱o̱ ka̱ tuu ña̱ sie kui̱ti̱ꞌ kua̱chi̱ ni̱a̱ ni̱ ndo̱yo̱ ndii, sie kui̱ti̱ꞌ kundani̱ ni̱a̱ yuꞌu̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
47 Por isso te digo que os seus muitos pecados lhe são perdoados, porque muito amou; mas aquele a quem pouco é perdoado pouco ama.
48 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
48 E disse-lhe a ela: Os teus pecados te são perdoados.
49 Te̱, te̱ yivi̱ꞌ te̱ ndieeꞌ xixiꞌ xiinꞌ Jesús ndii, ni̱ xa̱ꞌaꞌ kaꞌán xiinꞌ taꞌanꞌ ra̱ ndii:
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ka̱ Jesús xiinꞌ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.