Lucas 20
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs NVI
1 Untaꞌ kii̱ꞌ iinꞌ Jesús saniaꞌá a̱ ne̱ yivi̱ꞌ nuu̱ꞌ ki̱ꞌe̱ yu̱kunꞌ kaꞌnuꞌ kaꞌán ndo̱so̱ꞌ a̱ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ ndii, ni̱ nde̱kui̱e̱ sutu̱ kuuꞌ nu̱uꞌ, xiinꞌ te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí, xiinꞌ te̱ xi̱xa̱ nuu̱ꞌ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ,
1 Certo dia, quando Jesus estava ensinando o povo no templo e pregando as boas novas, chegaram-se a ele os chefes dos sacerdotes, juntamente com os mestres da lei e os líderes religiosos,
2 te̱ ni̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ ndii:
2 e lhe perguntaram: "Com que autoridade estás fazendo estas coisas? Quem te deu esta autoridade? "
3 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
3 Ele respondeu: "Eu também lhes farei uma pergunta: Digam-me:
4 ¿Yo̱o̱ ni̱ sa̱kuisoꞌ chuunꞌ Juan, te̱ ni̱ sa̱kuchiꞌ ra̱ ne̱ yivi̱ꞌ kuenta Ndiosí? ¿Ñáá Ndiosí ni̱ sa̱kuisoꞌ chuunꞌ ña̱ꞌaꞌ, uun ñáá te̱ yivi̱ꞌ ni̱ sa̱kuisoꞌ chuunꞌ ña̱ꞌaꞌ? ―ni̱ kachi̱ a̱.
4 O batismo de João era do céu, ou dos homens? "
5 Te̱ ni̱ nda̱tuꞌunꞌ xiinꞌ taꞌanꞌ ra̱ ndii:
5 Eles discutiam entre si, dizendo: "Se dissermos: ‘do céu’, ele perguntará: ‘Então por que vocês não creram nele? ’
6 Te̱ naaꞌ kaꞌa̱n e̱ꞌ ña̱ te̱ yivi̱ꞌ ni̱ sa̱kuisoꞌ chuunꞌ ña̱ꞌaꞌ ndii, i̱yo̱ ka̱ꞌni̱ꞌ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ kaa̱ꞌ yooꞌ xiinꞌ yuu̱ꞌ. Kua̱chi̱ ndii xiní kaxiꞌ ni̱a̱ ña̱ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí ni̱ nduu̱ ra̱ ―kachi ra̱.
6 Mas se dissermos: ‘dos homens’, todo o povo nos apedrejará, porque convencidos estão de que João era um profeta".
7 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ Jesús ndii:
7 Assim, responderam: "Não sabemos de onde era".
8 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ka̱ Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
8 Disse então Jesus: "Tampouco lhes direi com que autoridade estou fazendo estas coisas".
9 Te̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ Jesús kaꞌán a̱ nuu̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ i̱i̱n ña̱ kaꞌán ndi̱a̱a̱ ndii:
9 Então Jesus passou a contar ao povo esta parábola: "Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a alguns lavradores e ausentou-se por longo tempo.
10 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ kivi̱ꞌ ña̱ ni̱ na̱kui̱xa̱ nduu̱ꞌ uva ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ti̱ꞌviꞌ ra̱ i̱i̱n te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱, te̱ kun na̱so̱ te̱ ja̱a̱nꞌ chaaꞌ uva ña̱ ndoo̱ nda̱ꞌaꞌ te̱ xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ ja̱a̱nꞌ. Ndisu̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ti̱i̱n ña̱ꞌaꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ ka̱ni̱ uꞌvi̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱, te̱ ni̱ sa̱na̱ndikoꞌ nda̱ꞌaꞌ xikoꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱.
10 Na época da colheita, ele enviou um servo aos lavradores, para que lhe entregassem parte do fruto da vinha. Mas os lavradores o espancaram e o mandaram embora de mãos vazias.
11 Te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ tukuuꞌ ra̱ i̱nga̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱ miiꞌ ñuꞌuꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ, ndisu̱ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ka̱ni̱ tu̱ ra̱ te̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ mi̱iꞌ va̱ ni̱ ku̱u̱ ra̱ xiinꞌ ra̱, te̱ ni̱ sa̱na̱ndikoꞌ nda̱ꞌaꞌ xikoꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱.
11 Ele mandou outro servo, mas a esse também espancaram e o trataram de maneira humilhante, mandando-o embora de mãos vazias.
12 Te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ tukuuꞌ ra̱ i̱nga̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱ miiꞌ ñuꞌuꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ, ndisu̱ ni̱ ka̱ni̱ tu̱ ra̱ te̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xta̱ꞌniꞌ tu̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ ja̱a̱nꞌ.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram da vinha.
13 ’Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ nimá ra̱ ndii: “¿Ndee ña̱ sa̱a̱ e̱ꞌ vi̱ti̱n? Aan, xa̱ xiní i̱ ndee ña̱ sa̱a̱ e̱ꞌ. Ti̱ꞌviꞌ e̱ꞌ siꞌe̱ e̱ꞌ, te̱ ndani̱ va̱ꞌa̱ e̱ꞌ. Kuainꞌ te̱ ko̱to̱ kaꞌnuꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ kii̱ꞌ ku̱ni̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱”, ni̱ kachi̱ ra̱ xiinꞌ nimá ra̱.
13 "Então o proprietário da vinha disse: ‘Que farei? Mandarei meu filho amado; quem sabe o respeitarão’.
14 Ndisu̱ ni̱ kaꞌa̱n xiinꞌ taꞌanꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ ra̱ kua̱xi̱ te̱ ja̱a̱nꞌ ndii: “Te̱ kaa̱ꞌ na̱ndu̱u̱ te̱ xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ yoꞌoꞌ kii̱ꞌ ku̱vi̱ yu̱vaꞌ ra̱. Toꞌo̱ꞌ ndo̱ꞌ, te̱ ka̱ꞌni̱ꞌ e̱ꞌ ra̱, te̱ sa̱kanꞌ na̱ndu̱u̱ yooꞌ te̱ xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ yoꞌoꞌ”, ni̱ kachi̱ ra̱.
14 "Mas quando os lavradores o viram, combinaram entre si dizendo: ‘Este é o herdeiro. Vamos matá-lo, e a herança será nossa’.
15 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ti̱i̱n ña̱ꞌaꞌ ra̱ xta̱ꞌniꞌ ra̱ xaꞌa̱ꞌ uva ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xa̱ꞌni̱ꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱. ¿Ndee ña̱ tuu ndoꞌó sa̱a̱ te̱ xiinꞌ ña̱ꞌa̱ yo̱ꞌo̱ꞌ uva ja̱a̱nꞌ xiinꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ?
15 Assim, lançaram-no fora da vinha e o mataram. "O que lhes fará então o dono da vinha?
16 Ki̱xi̱n ra̱, te̱ ka̱ꞌni̱ꞌ ra̱ sa̱kuuꞌ te̱ tatú ja̱a̱nꞌ, te̱ ta̱xi̱ ra̱ yo̱ꞌoꞌ uva ja̱a̱nꞌ nda̱ꞌaꞌ tu̱ku̱ te̱ yivi̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
16 Virá, matará aqueles lavradores e dará a vinha a outros". Quando o povo ouviu isso, disse: "Que isso nunca aconteça! "
17 Te̱ ni̱ na̱ko̱to̱ꞌni̱ Jesús nuu̱ꞌ ni̱a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ ndii:
17 Jesus olhou fixamente para eles e perguntou: "Então, qual é o significado do que está escrito? ‘A pedra que os construtores rejeitaram tornou-se a pedra angular’.
18 Te̱ yo̱o̱ ka̱ na̱ma̱ xata̱ꞌ yuu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, kaꞌnu̱ ña̱ꞌaꞌ a̱. Ndisu̱ yo̱o̱ ka̱ xata̱ꞌ na̱ma̱ yuu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, sa̱kuachiꞌ xiꞌe̱ xa̱chiꞌ ña̱ꞌaꞌ a̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó".
19 Te̱ sutu̱ kuuꞌ nu̱uꞌ xiinꞌ te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí ndii, xa̱ hora sa̱kanꞌ ni̱ xika̱ ra̱ ti̱i̱n ra̱ Jesús, sa̱kanꞌ ña̱ ni̱ ku̱nda̱ni̱ ra̱ ña̱ ni̱ ti̱i̱n kua̱chi̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ xiinꞌ ña̱ kaꞌán ndi̱a̱a̱ ja̱a̱nꞌ. Ndisu̱ nï̱ ku̱vi̱ sa̱a̱ ra̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ yiꞌvi ra̱ ne̱ yivi̱ꞌ.
19 Os mestres da lei e os chefes dos sacerdotes procuravam uma forma de prendê-lo imediatamente, pois perceberam que era contra eles que ele havia contado essa parábola. Todavia tinham medo do povo.
20 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ ra̱ sa̱va̱ te̱ xitoꞌ maña, te̱ xakuuꞌ ña̱ nduuꞌ ra̱ te̱ xachuunꞌ nda̱ku, te̱ ku̱vi̱ ko̱to̱ kua̱ꞌa̱ ra̱ Jesús xiinꞌ tu̱ꞌu̱n yu̱ꞌuꞌ a̱, te̱ xiinꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ ku̱vi̱ sa̱na̱kuaꞌa ña̱ꞌaꞌ ra̱ nda̱ꞌaꞌ te̱ xaꞌndia chuunꞌ ñu̱u̱ Roma.
20 Pondo-se a vigiá-lo, eles mandaram espiões, que se fingiam justos, para apanhar Jesus em alguma coisa que ele dissesse, de forma que o pudessem entregar ao poder e à autoridade do governador.
21 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ xitoꞌ maña ja̱a̱nꞌ xiinꞌ a̱ ndii:
21 Assim, os espiões lhe perguntaram: "Mestre, sabemos que falas e ensinas o que é correto, e que não mostras parcialidade, mas ensinas o caminho de Deus conforme a verdade.
22 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kuiiꞌ kaꞌa̱n xiinꞌ ndu̱: ¿ñáá va̱ꞌa̱ yoo a̱ ña̱ cha̱ꞌvi̱ e̱ꞌ César, te̱ xaꞌndia chuunꞌ ñu̱u̱ Roma, xu̱ꞌunꞌ yoo̱ꞌ uun ñáá vä̱ꞌa̱ yoo a̱? ―ni̱ kachi̱ ra̱.
22 É certo pagar imposto a César ou não? "
23 Ndisu̱ Jesús ndii, ni̱ xi̱ni̱ a̱ ña̱ ni̱a̱ꞌa, ña̱ chituní te̱ ja̱a̱nꞌ, sa̱kanꞌ na ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
23 Ele percebeu a astúcia deles e lhes disse:
24 ―Ta̱xi̱ ndo̱ꞌ na ko̱to̱ i̱ i̱i̱n xu̱ꞌunꞌ yoo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
24 "Mostrem-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que há nele? "
25 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ ndii:
25 "De César", responderam eles. Ele lhes disse: "Portanto, dêem a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus".
26 Te̱ nï̱ ku̱vi̱ sa̱namaꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ xiinꞌ nde̱e̱ i̱i̱n tu̱ꞌu̱n yu̱ꞌuꞌ a̱ nuu̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ na̱nda̱ni̱ va̱ ra̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xkoo̱ taxi̱nꞌ yu̱ꞌuꞌ ra̱.
26 E não conseguiram apanhá-lo em nenhuma palavra diante do povo. E, admirados com a sua resposta, ficaram em silêncio.
27 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ki̱xi̱n sa̱va̱ te̱ saduceo nuu̱ꞌ Jesús. Te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, kändixaꞌ ra̱ ña̱ natiaku ne̱ yivi̱ꞌ kii̱ꞌ xiꞌí ni̱a̱. Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ ni̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ ndii:
27 Alguns dos saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se de Jesus com a seguinte questão:
28 ―Tákuiꞌe, yoso̱ꞌ ña̱ ni̱ ke̱ꞌi̱ Moisés miiꞌ kaꞌán ra̱ xiinꞌ e̱ꞌ ña̱ naaꞌ ni̱ xiꞌi̱ ña̱ni̱ i̱i̱n te̱ yivi̱ꞌ, te̱ kö̱o̱ꞌ siꞌe̱ ra̱ ni̱ yoo̱ xiinꞌ ñaꞌ siꞌiꞌ ra̱ ndii, ña̱ni̱ ra̱ kuní a̱ tu̱ndaꞌa̱ꞌ xiinꞌ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ te̱ ko̱o̱ siꞌe̱ ra̱ xiinꞌ aꞌ. Te̱ siꞌe̱ ra̱ ja̱a̱nꞌ na̱ndu̱u̱ nde̱e̱ naa siꞌe̱ ña̱ni̱ ra̱, te̱ ni̱ xiꞌi̱ ja̱a̱nꞌ.
28 "Mestre", disseram eles, "Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de um homem morrer e deixar mulher sem filhos, este deverá casar-se com a viúva e ter filhos para seu irmão.
29 Va̱ꞌa̱, untaꞌ ndii, ni̱ yoo̱ uxa̱ taꞌan ña̱ni̱. Te̱ ni̱ tu̱ndaꞌa̱ꞌ te̱ nu̱uꞌ, ndisu̱ ni̱ xiꞌi̱ ra̱ ña̱ kuní ka̱ ko̱o̱ siꞌe̱ ra̱ xiinꞌ ñaꞌ siꞌiꞌ ra̱.
29 Havia sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem deixar filhos.
30 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ tu̱ndaꞌa̱ꞌ ña̱ni̱ ra̱, te̱ uvi̱, xiinꞌ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ. Ndisu̱ ni̱ xiꞌi̱ tu̱ te̱ ja̱a̱nꞌ ña̱ kuní ka̱ ko̱o̱ siꞌe̱ ra̱ xiinꞌ aꞌ.
30 O segundo
31 Te̱ i̱i̱n kachi ni̱ ndo̱ꞌo̱ tu̱ ña̱ni̱ ra̱, te̱ uni̱. Te̱ i̱i̱n sa̱kanꞌ ni̱ ndo̱ꞌo̱ sa̱kuuꞌ te̱ uxa̱ taꞌan ja̱a̱nꞌ, kö̱o̱ꞌ siꞌe̱ ra̱ ni̱ yoo̱ xiinꞌ aꞌ nde̱e̱ ndi̱ꞌi̱ ra̱ ni̱ xiꞌi̱.
31 e o terceiro e depois também os outros casaram-se com ela; e morreram os sete sucessivamente, sem deixar filhos.
32 Te̱ soꞌo̱ꞌ ndiꞌiꞌ, te̱ ni̱ xiꞌi̱ tu̱ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ.
32 Finalmente morreu também a mulher.
33 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ kii̱ꞌ na̱ti̱a̱ku̱ ni̱a̱ ndii, ¿yo̱o̱ ñaꞌ siꞌi ku̱ndu̱u̱ tu̱ ñaꞌ ja̱a̱nꞌ, kua̱chi̱ ndii uxa̱ sa̱aꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ ni̱ tu̱ndaꞌa̱ꞌ xiinꞌ aꞌ? ―ni̱ kachi̱ ra̱.
33 Na ressurreição, de quem ela será esposa, visto que os sete foram casados com ela? "
34 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ na̱kui̱i̱n Jesús nuu̱ꞌ ra̱ ndii:
34 Jesus respondeu: "Os filhos desta era casam-se e são dados em casamento,
35 Ndisu̱ ne̱ kaꞌa̱n Ndiosí ña̱ na̱ti̱a̱ku̱ i̱nga̱ i̱i̱n yivi̱ꞌ ndii, tü̱ndaꞌa̱ꞌ ka̱ ne̱ ja̱a̱nꞌ i̱kanꞌ.
35 mas os que forem considerados dignos de tomar parte na era que há de vir e na ressurreição dos mortos não se casarão nem serão dados em casamento,
36 Kua̱chi̱ ndii kü̱vi̱ ka̱ ku̱vi̱ ni̱a̱, sa̱kanꞌ ña̱ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ nde̱e̱ naa ángele, ña̱ ndieeꞌ ndi̱viꞌ. Te̱ nduuꞌ ni̱a̱ siꞌe̱ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ sa̱na̱tiaku ña̱ꞌaꞌ a̱.
36 e não podem mais morrer, pois são como os anjos. São filhos de Deus, visto que são filhos da ressurreição.
37 Ndisu̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ naaꞌ natiaku ne̱ xiꞌí ndii, nde̱e̱ Moisés ni̱ sa̱niaꞌá xaꞌa̱ꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xaꞌa̱ꞌ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ Ndiosí, ña̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ra̱ te̱i̱n i̱ñu̱ꞌ, ña̱ xixí, ña̱ nduuꞌ a̱ Ndiosí Abraham, te̱ nduuꞌ tu̱ a̱ Ndiosí Isaac, te̱ nduuꞌ tu̱ a̱ Ndiosí Jacob.
37 E que os mortos ressuscitam, já Moisés mostrou, no relato da sarça, quando ao Senhor ele chama ‘Deus de Abraão, Deus de Isaque e Deus de Jacó’.
38 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ Ndiosí ndii, süu̱ꞌ Ndiosí ne̱ ni̱ xiꞌi̱ nduuꞌ a̱, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii Ndiosí ne̱ tiaku nduuꞌ a̱, sa̱kanꞌ ña̱ tiaku sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ nuu̱ꞌ Ndiosí ―ni̱ kachi̱ a̱.
38 Ele não é Deus de mortos, mas de vivos, pois para ele todos vivem".
39 Te̱ ni̱ na̱kui̱i̱n sa̱va̱ te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí kaꞌán ra̱ xiinꞌ a̱ ndii:
39 Alguns dos mestres da lei disseram: "Respondeste bem, Mestre! "
40 Te̱ nï̱ ku̱ndi̱e̱ni ka̱ ra̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ra̱ xaꞌa̱ꞌ i̱nga̱ ña̱ꞌa̱.
40 E ninguém mais ousava fazer-lhe perguntas.
41 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
41 Então Jesus lhes perguntou: "Como dizem que o Cristo é Filho de Davi?
42 Kua̱chi̱ ndii nde̱e̱ mi̱iꞌ David ni̱ kaꞌa̱n nuu̱ꞌ tu̱tu̱ Salmos ndii:
42 "O próprio Davi afirma no Livro dos Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: "Senta-te à minha direita
43 na sa̱ndoó kuiꞌe xa̱chiꞌ i̱ te̱ ndasiꞌ yoꞌó.”
43 até que eu ponha os teus inimigos como estrado para os teus pés" ’.
44 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ naaꞌ mi̱iꞌ David ja̱a̱nꞌ kaꞌán ña̱ xto̱ꞌo̱ ra̱ nduuꞌ Cristo ja̱a̱nꞌ ndii, ¿sa̱a̱ ku̱vi̱ kaꞌán ni̱a̱ ña̱ nduuꞌ a̱ si̱a̱niꞌ xikaꞌ ra̱? ―ni̱ kachi̱ Jesús.
44 Portanto Davi o chama ‘Senhor’. Então, como é que ele pode ser seu filho? "
45 Te̱ kii̱ꞌ xini so̱ꞌo̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ndii:
45 Estando todo o povo a ouvi-lo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 ―Ko̱to̱ xiinꞌ mi̱iꞌ va̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ ña̱ kuuꞌ te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí, sa̱kanꞌ ña̱ te̱ xasuviꞌ xiinꞌ miiꞌ kui̱ti̱ꞌ nduuꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ. Xtani̱ va̱ ra̱ kui̱ꞌnu̱ ra̱ toto̱ nani̱ꞌ, ña̱ ndiaa yaꞌviꞌ ka̱, te̱ xtani̱ tu̱ ra̱ ña̱ na̱kua̱tu̱ va̱ꞌa̱ ña̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ma̱ꞌinꞌ ya̱ꞌvi̱ miiꞌ chituꞌ kaaꞌ. Te̱ xtani̱ va̱ tu̱ ra̱ ña̱ ku̱ndi̱e̱e̱ ra̱ nuu̱ꞌ tei̱ kaꞌnuꞌ, tunꞌ itaꞌ ti̱xi̱n vi̱ꞌe̱ miiꞌ nakayá e̱ꞌ, te̱ xtani̱ tu̱ ra̱ ku̱ndi̱e̱e̱ ra̱ nuu̱ꞌ tei̱, tunꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ, kii̱ꞌ yoo vi̱koꞌ.
46 "Cuidado com os mestres da lei. Eles fazem questão de andar com roupas especiais, e gostam muito de receber saudações nas praças e de ocupar os lugares mais importantes nas sinagogas e os lugares de honra nos banquetes.
47 Te̱ tuꞌunꞌ uꞌvi̱ tu̱ ra̱ ña̱ vikaꞌ nda̱ꞌaꞌ ne̱ kuaa̱nꞌ vi̱ꞌe̱ ni̱a̱. Te̱ xini xaꞌanꞌ ra̱ ña̱ na̱ꞌaꞌ va̱ kaꞌán ra̱ xiinꞌ Ndiosí, ndiani̱ te̱ na̱nda̱ni̱ ne̱ yivi̱ꞌ. Te̱ ja̱a̱nꞌ ndii chie̱ ka̱ tu̱ndoꞌo̱ꞌ ko̱o̱ ra̱ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
47 Eles devoram as casas das viúvas, e, para disfarçar, fazem longas orações. Esses homens serão punidos com maior rigor! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.