Atos 24
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs NAA
1 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xkaꞌndi̱a̱ uꞌu̱n taꞌan kivi̱ꞌ ndii, ni̱ xa̱a̱ sutu̱ kaꞌnuꞌ, te̱ naniꞌ Ananías, xiinꞌ sa̱va̱ te̱ xi̱xa̱ nuu̱ꞌ ñu̱u̱ xiinꞌ i̱i̱n te̱ xikuiꞌní xaꞌa̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ naniꞌ Tértulo. Te̱ sa̱kuuꞌ ra̱ ni̱ xa̱a̱ nuu̱ꞌ te̱ xaꞌndia chuunꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ ja̱a̱nꞌ tiinꞌ kua̱chi̱ ra̱ Pablo.
1 Cinco dias depois, o sumo sacerdote Ananias foi até Cesareia com alguns anciãos e com certo orador, chamado Tértulo, os quais apresentaram ao governador a sua acusação contra Paulo.
2 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ ka̱na̱ te̱ xaꞌndia chuunꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ ja̱a̱nꞌ Pablo, te̱ ni̱ xa̱a̱ ra̱ ndii, ni̱ xa̱ꞌaꞌ tiinꞌ kua̱chi̱ ña̱ꞌaꞌ Tértulo ja̱a̱nꞌ kaꞌán ra̱ ndii:
2 Depois que Paulo foi chamado, Tértulo passou a acusá-lo, dizendo: — Excelentíssimo Félix, tendo nós desfrutado de paz perene por meio do senhor e tendo sido feitas, por seu providente cuidado, notáveis reformas em benefício deste povo,
3 sa̱kanꞌ na kuiiꞌ sa̱kuuꞌ ndu̱ ndii, ta̱xiꞌ va̱ ndu̱ ña̱ chi̱nda̱ni u̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ.
3 sempre e em todos os lugares, reconhecemos isto com profunda gratidão.
4 Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ küni sa̱kuachí kuaꞌa̱ꞌ ndu̱ yoꞌó ndii, kaꞌán ndaꞌvi i̱ xiinꞌ u̱nꞌ ña̱ ku̱ni̱ so̱ꞌo̱ u̱nꞌ i̱i̱n xaꞌaꞌ ña̱ kaꞌa̱n i̱ xiinꞌ u̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ vi̱ta kuuꞌ nimá u̱nꞌ.
4 Entretanto, para não deter o senhor por muito tempo, peço que, de acordo com a sua clemência, nos ouça por alguns instantes.
5 Te̱ yivi̱ꞌ yo̱ꞌo̱ꞌ ndii, ni̱ xi̱ni̱ ndu̱ ña̱ nduuꞌ ra̱ nde̱e̱ naa kuiꞌe̱, sa̱kanꞌ ña̱ nataꞌviꞌ ra̱ sa̱kuuꞌ ne̱ taꞌanꞌ ndu̱, ne̱ judío, miiꞌ ka̱ ndieeꞌ ni̱a̱ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ. Te̱ siinꞌ tu̱ku̱ ndii, te̱ niꞌiꞌ i̱chiꞌ nuu̱ꞌ i̱i̱n ti̱ꞌvi̱ ne̱ ni̱ xa̱siinꞌ xiinꞌ miiꞌ, te̱ ndikún ni̱a̱ i̱chiꞌ te̱ nazaret, nduuꞌ ra̱.
5 Porque, tendo nós verificado que este homem é uma peste e promove desordens entre os judeus do mundo inteiro, sendo também o principal agitador da seita dos nazarenos,
6 Ni̱ xika̱ tu̱ ra̱ xe̱ꞌnaꞌ ra̱ xiinꞌ yu̱kunꞌ kaꞌnuꞌ ndu̱, xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na ni̱ ti̱i̱n ña̱ꞌaꞌ ndu̱, te̱ ni̱ ku̱ni̱ ndu̱ sa̱naꞌmá ña̱ꞌaꞌ ndu̱ sa̱a̱ kaꞌán tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ mi̱iꞌ ndu̱.
6 o qual também tentou profanar o templo, nós o prendemos com o intuito de julgá-lo segundo a nossa Lei.
7 Ndisu̱ ni̱ ki̱xi̱n Lisias xiinꞌ te̱ xíinꞌ ra̱, te̱ ni̱ tu̱ꞌu̱n uꞌvi̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱ nda̱ꞌaꞌ ndu̱,
7 Mas, sobrevindo o comandante Lísias, o arrebatou das nossas mãos com grande violência,
8 te̱ ni̱ kaꞌa̱n chuunꞌ ra̱ xiinꞌ ndu̱ ña̱ ki̱xi̱n ndu̱ nuu̱ꞌ yoꞌó. Te̱ kii̱ꞌ sa̱naꞌmá ña̱ꞌaꞌ u̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ku̱vi̱ ku̱ni̱ u̱nꞌ ña̱ ña̱ nda̱ku nduuꞌ ña̱ tiinꞌ kua̱chi̱ ña̱ꞌaꞌ ndu̱ ―ni̱ kachi̱ ra̱.
8 ordenando que os seus acusadores viessem à presença do senhor. Se o interrogar, o senhor mesmo poderá tomar conhecimento de todas as coisas de que nós o acusamos.
9 Te̱ sa̱kanꞌ tu̱ i̱nga̱ ka̱ te̱ judío, te̱ itaꞌ xiinꞌ ra̱ i̱kanꞌ ndii, ni̱ na̱ka̱ta̱ ra̱ kuento ra̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ña̱ sa̱kanꞌ xna̱ꞌa̱ nduuꞌ a̱.
9 Os judeus também concordaram na acusação, afirmando que estas coisas eram assim.
10 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ sa̱niaꞌá nda̱ꞌaꞌ te̱ xaꞌndia chuunꞌ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ Pablo ña̱ kaꞌa̱n ra̱, i̱kanꞌ te̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ kaꞌán Pablo ndii:
10 Quando o governador fez sinal para que Paulo falasse, ele disse: — Sabendo que há muitos anos o senhor é juiz desta nação, sinto-me à vontade para me defender.
11 Naaꞌ nda̱tuꞌu̱nꞌ u̱nꞌ ndii, ku̱vi̱ ku̱ni̱ u̱nꞌ ña̱ nde̱e̱ uxi̱ uvi̱ taꞌan kivi̱ꞌ tïa̱ꞌan yaꞌa̱ vi̱ꞌ ña̱ ni̱ ka̱a̱ i̱ ñu̱u̱ Jerusalén te̱ sa̱kaꞌnuꞌ i̱ Ndiosí.
11 O senhor mesmo pode verificar que não se passaram mais de doze dias desde que fui a Jerusalém para adorar a Deus;
12 Ni̱ nde̱e̱ nuu̱ꞌ ki̱ꞌe̱ yu̱kunꞌ kaꞌnuꞌ, te̱ ni̱ nde̱e̱ vi̱ꞌe̱ miiꞌ nakayá ne̱ judío, ne̱ taꞌanꞌ ndu̱, te̱ ni̱ nde̱e̱ i̱i̱n xaanꞌ miiꞌ ka̱ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ ndii, nï̱ xi̱ni̱ te̱ kaa̱ꞌ nataꞌviꞌ i̱ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ, ni̱ nde̱e̱ nï̱ xi̱ni̱ tu̱ ra̱ sanaku̱chi i̱ ne̱ yivi̱ꞌ kuaꞌa̱ꞌ i̱kanꞌ.
12 e que não me acharam no templo discutindo com ninguém, nem agitando o povo, fosse nas sinagogas ou na cidade;
13 Ni̱ nde̱e̱ kü̱vi̱ tu̱ niaꞌa̱ te̱ kaa̱ꞌ nuu̱ꞌ yoꞌó ña̱ ña̱ ndi̱xa̱ nduuꞌ ña̱ tiinꞌ kua̱chi̱ ra̱ yuꞌu̱ vi̱ti̱n.
13 nem podem provar diante do senhor as acusações que agora fazem contra mim.
14 ’Ndisu̱ ndieeꞌ yu̱ꞌuꞌ i̱ nuu̱ꞌ yoꞌó ña̱ xakaꞌnuꞌ i̱ Ndiosí, ña̱ ni̱ xa̱kaꞌnuꞌ ne̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ ndu̱, sa̱a̱ saniaꞌá i̱chiꞌ xa̱aꞌ, ña̱ kaꞌán te̱ kaa̱ꞌ nduuꞌ i̱i̱n ti̱ꞌvi̱ ne̱ ni̱ xa̱siinꞌ xiinꞌ mi̱iꞌ. Sa̱kanꞌ ña̱ kandixaꞌ i̱ sa̱kuuꞌ ña̱ kaꞌán tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí xiinꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ kaꞌán ña̱ ni̱ ke̱ꞌi̱ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱ꞌu̱n a̱.
14 Porém confesso ao senhor que, segundo o Caminho, a que chamam seita, assim eu sirvo ao Deus de nossos pais, acreditando em todas as coisas que concordam com a lei e os escritos dos profetas,
15 Te̱ i̱i̱n kachi ndiatuꞌ i̱ni̱ i̱ naa ndiatuꞌ i̱ni̱ te̱ kaa̱ꞌ ña̱ Ndiosí ndii, sa̱na̱tiaku a̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, naaꞌ ne̱ xachuunꞌ nda̱ku nduuꞌ e̱ꞌ, uun naaꞌ ne̱ xächuunꞌ nda̱ku nduuꞌ e̱ꞌ.
15 tendo esperança em Deus, como também estes a têm, de que haverá ressurreição, tanto de justos como de injustos.
16 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na xaaꞌ i̱ sa̱kuuꞌ ña̱ nduxa̱ꞌ i̱ꞌi̱n kivi̱ꞌ kuaꞌa̱n te̱ ku̱naa̱ va̱ꞌa̱ nimá i̱ nuu̱ꞌ Ndiosí xiinꞌ nuu̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ.
16 Por isso, também me esforço por ter sempre uma consciência pura diante de Deus e dos homens.
17 ’Kii̱ꞌ ni̱ xkaꞌndi̱a̱ kiꞌinꞌ kuiya̱ xikaꞌ i̱ tu̱ku̱ xaanꞌ ndii, ni̱ na̱xa̱a̱ i̱ ñu̱u̱ Jerusalén te̱ ta̱xi̱ xu̱ꞌunꞌ nda̱ꞌaꞌ ne̱ ndaꞌvi kuuꞌ ñu̱u̱ i̱, te̱ na̱soko̱ꞌ tu̱ i̱ tu̱mani̱ꞌ nuu̱ꞌ Ndiosí.
17 — Depois de anos, vim trazer donativos para o meu povo e também fazer oferendas,
18 Te̱ nani̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ xaaꞌ i̱, te̱ ni̱ xi̱ni̱ sa̱va̱ te̱ judío, te̱ ni̱ ki̱e̱e̱ ñu̱ꞌuꞌ Asia, naá i̱ yu̱kunꞌ kaꞌnuꞌ ndasandooꞌ sutu̱ yuꞌu̱ nuu̱ꞌ Ndiosí sa̱a̱ kaꞌán tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ a̱. Ndisu̱ kö̱o̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ kuaꞌa̱ꞌ ni̱ yoo̱ i̱kanꞌ xiinꞌ i̱, ni̱ nde̱e̱ nï̱ nataꞌviꞌ tu̱ i̱ ne̱ yivi̱ꞌ.
18 e foi nesta prática que alguns judeus da província da Ásia me encontraram já purificado no templo, sem ajuntamento de povo e sem tumulto,
19 Te̱ ni̱ xi̱ni̱ naá i̱ ja̱a̱nꞌ kuní a̱ ki̱xi̱n nuu̱ꞌ yoꞌó, te̱ ti̱i̱n kua̱chi̱ ra̱ yuꞌu̱ naaꞌ yoo i̱i̱n xaꞌa̱ꞌ.
19 os quais deviam comparecer diante do senhor e fazer as acusações, se tivessem alguma coisa contra mim.
20 Uun naaꞌ kö̱o̱ꞌ tu̱ku̱ ndii, na kaꞌa̱n tu̱ mi̱iꞌ te̱ kaa̱ꞌ naaꞌ ni̱ xi̱ni̱ ra̱ xaaꞌ i̱ ña̱ ni̱a̱ꞌa kii̱ꞌ ni̱ yoo̱ i̱ nuu̱ꞌ te̱ xi̱xa̱ kuuꞌ nu̱uꞌ ñu̱u̱ Jerusalén.
20 Ou então que estes homens que estão aqui digam que crime acharam em mim, por ocasião do meu comparecimento diante do Sinédrio,
21 Kueinꞌ tiinꞌ kua̱chi̱ ra̱ yuꞌu̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n tiꞌeꞌ kui̱ti̱ꞌ i̱ kii̱ꞌ ni̱ yoo̱ i̱ te̱i̱n ra̱, kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n i̱ ndii: “Tiinꞌ kua̱chi̱ ndo̱ꞌ yuꞌu̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ i̱ni̱ i̱ ña̱ na̱ti̱a̱ku̱ e̱ kii̱ꞌ ku̱vi̱ e̱ꞌ” ―ni̱ kachi̱ Pablo.
21 salvo estas palavras que clamei, estando entre eles: “Hoje estou sendo julgado por vocês por causa da ressurreição dos mortos.”
22 Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ xiní kaxiꞌ Félix ja̱a̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ i̱chiꞌ Jesús ndii, ni̱ sa̱i̱n kuiín ra̱ ña̱ sanaꞌmá ra̱ Pablo, te̱ nde̱e̱ tu̱ku̱ kivi̱ꞌ na̱kaa̱ꞌ ra̱ xiinꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ndii:
22 Então Félix, conhecendo mais acuradamente as coisas relacionadas com o Caminho, adiou a causa, dizendo: — Quando chegar o comandante Lísias, tomarei uma decisão a respeito do caso de vocês.
23 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n chuunꞌ ra̱ xiinꞌ te̱ xíinꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ ña̱ ko̱o̱ ndi̱a̱a̱ ra̱ Pablo, te̱ na ta̱xi̱ ra̱ ña̱ ku̱vi̱ sa̱a̱ ndiká ra̱ sa̱va̱ ña̱ꞌa̱ ti̱xi̱n vi̱ꞌe̱ chuunꞌ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ta̱xi̱ tu̱ ra̱ xkaꞌndi̱a̱ te̱ xiní taꞌanꞌ xiinꞌ ra̱ te̱ ka̱ka̱ nu̱u̱ ra̱ nuu̱ꞌ ra̱.
23 E ordenou ao centurião que conservasse Paulo na prisão, tratando-o com tolerância e não impedindo que os seus próprios o servissem.
24 Kii̱ꞌ ni̱ yaꞌa̱ ndiaꞌviꞌ kivi̱ꞌ te̱ ni̱ xaa̱ Félix xiinꞌ ñaꞌ siꞌiꞌ ra̱ Drusila, ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ñaꞌ judía nduuꞌ aꞌ. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n chuunꞌ ra̱ ña̱ ki̱xi̱n Pablo nuu̱ꞌ ni̱a̱. Te̱ ni̱ xi̱ni̱ so̱ꞌo̱ ni̱a̱ kaꞌán ra̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ kuní a̱ i̱ni̱ e̱ꞌ ku̱ni̱ e̱ꞌ Jesucristo.
24 Passados alguns dias, Félix veio com Drusila, sua mulher, que era judia. Mandou chamar Paulo e passou a ouvi-lo a respeito da fé em Cristo Jesus.
25 Ndisu̱ kii̱ꞌ ni̱ nda̱tuꞌunꞌ Pablo xiinꞌ ni̱a̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ kuní a̱ sa̱chuunꞌ nda̱ku e̱ꞌ, xiinꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ kuní a̱ vi̱ko̱ niꞌiꞌ xiinꞌ mi̱iꞌ e̱ꞌ, xiinꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ sa̱naꞌmá Ndiosí yooꞌ kivi̱ꞌ nuu̱ꞌ kuꞌu̱n e̱ꞌ ndii, ni̱ yi̱ꞌvi xa̱va̱ꞌa̱ Félix ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ndii:
25 Quando Paulo começou a falar sobre a justiça, o domínio próprio e o Juízo vindouro, Félix ficou amedrontado e disse: — Por agora, você pode retirar-se, e, quando eu tiver oportunidade, mandarei chamá-lo.
26 Te̱ siinꞌ tukuꞌ ndii, ni̱ ndiatu̱ tu̱ i̱ni̱ Félix ja̱a̱nꞌ ña̱ ta̱xi̱ Pablo xu̱ꞌunꞌ nda̱ꞌaꞌ ra̱ te̱ sa̱ndoó ndiká ña̱ꞌaꞌ ra̱. Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ kiꞌinꞌ i̱chiꞌ ni̱ ka̱na̱ ña̱ꞌaꞌ ra̱, te̱ ni̱ nda̱tuꞌunꞌ ra̱ xiinꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ.
26 Ao mesmo tempo, esperava que Paulo lhe desse dinheiro. Por isso, chamando-o mais frequentemente, conversava com ele.
27 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xkaꞌndi̱a̱ uvi̱ ta̱ꞌan kuiya̱ ndii, ni̱ na̱ꞌi̱n chuunꞌ i̱i̱n te̱ na̱niꞌ Porcio Festo nuu̱ꞌ Félix ja̱a̱nꞌ. Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ kuni̱ Félix ja̱a̱nꞌ ndoo̱ va̱ꞌa̱ ra̱ xiinꞌ ne̱ judío ndii, ni̱ na̱ko̱o̱ ra̱ Pablo naá ra̱ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ.
27 Dois anos mais tarde, Félix teve por sucessor Pórcio Festo. E, como Félix queria assegurar o apoio dos judeus, manteve Paulo encarcerado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.