Lucas 22
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 — ausente —
1 Estava, pois, perto a Festa dos Pães Asmos, chamada de Páscoa.
2 — ausente —
2 E os principais dos sacerdotes e os escribas andavam procurando como o matariam, porque temiam o povo.
3 Daaní, nì quìhvi ñà‑malu ini anima iin tiàa dacuahá Jesús nani Judas Iscariote.
3 Entrou, porém, Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, o qual era do número dos doze.
4 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn‑nè nùù dùtù xícusahnú. Te nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà, xì stná tè‑xídandacú nùù policía, nì ndatnuhu‑né xì nècuàchìmà nansa cui quida‑ne, te dayáha‑ne mii‑yá ndahà nècuàchìmà.
4 E foi e falou com os principais dos sacerdotes e com os capitães de como lho entregaria,
5 Te nècuàchìmà, nì cacudiì ini‑nè, te nì ndòo sahnú‑né chiyàhvi‑ne.
5 os quais se alegraram e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Ñàyùcàndùá nì cachi Judas vàtùni iámà, te nì quesaha‑né nì nanducu‑né nansa nìhì‑né dayáha‑neyà ndahà nècuàchìmà, doco ni cúndúá na có‑ndòó cuàhà nèhivì indéhe.
6 E ele concordou e buscava oportunidade para lho entregar sem alvoroço.
7 Daaní, nì sàà vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí, te quìvì yucán xíhì stná iin lelù nduú promesa siempre sáha‑ne vicò pascua mà.
7 Chegou, porém, o dia da Festa dos Pães Asmos, em que importava sacrificar a Páscoa.
8 Ñàyùcàndùá nì techuún Jesús Pedro xì Juan, cachí‑yà xì‑né:
8 E mandou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a Páscoa, para que
9 Te nì cachi‑nè xì‑yá:
9 E eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
10 E ele lhes disse: Eis que, quando entrardes na cidade, encontrareis um homem levando um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar.
11 Dandu càhàn‑nsià xì nècuàchì dìvéhé‑xí má cachi‑nsià xì‑né ñà‑dòhó cachí maestru xì‑né: “¿ndévì iá vehe cahnú ndé cuxi‑ya comida pascua xì nècuàchì dacuahá‑yá?”
11 E direis ao pai de família da casa: O mestre te diz: Onde está o aposento em que hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
12 Dandu nècuàchì dìvéhé‑xí má, icúmí‑nê dacuní‑nè mii‑nsiá índù iá iin vehe cahnú pisu dìquì‑xí ndé sà‑ìtá víi yutnù. Yucán nsidayucun‑nsià ñà‑cudiní‑ndà.
12 Então, ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado; aí fazei os preparativos.
13 Dandu nì caquihin nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè. Te nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì cuu. Ñàyùcàndùá yucán nì quidayucun‑nè comida pascua.
13 E, indo eles, acharam como lhes havia sido dito; e prepararam a Páscoa.
14 Daaní, na ní sàà hora mà, dandu nì sàà‑yà yucán, te nì sàcòo‑ya xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì nì nìhì chuun nùù‑yá.
14 E, chegada a hora, pôs-se à mesa, e, com ele, os doze apóstolos.
15 Te nì cachi‑yà xì‑né:
15 E disse-lhes: Desejei muito comer convosco esta Páscoa, antes que padeça,
16 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cúxí guè comida vicò pascua ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó; vàchi vicò yohó, ejemplu nduá, doco na sáà quìvì cusahnú‑yá, dandu cunduamà ñà‑sànì cuu ndisa ñà‑ndùá cuní cachi vicò yohó ―nì cachi‑yà.
16 porque vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Dandu nì tnii‑ya pocillu, te nì naquimanì‑yá Dios (sàhà ndutè sì‑úvà ñuhu‑ma), te nì cachi‑yà:
17 E, tomando o cálice e havendo dado graças, disse: Tomai-o e reparti-
18 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cóhó guè ndutè sì‑úvà ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó.
18 porque vos digo que já não beberei do fruto da vide, até que venha o Reino de Deus.
19 Dandu nì tnii stná‑yà iin pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑yà xì‑né:
19 E, tomando o pão e havendo dado graças, partiu- o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que por vós é dado; fazei isso em memória de mim.
20 Daaní, divini ducán nì quida stná‑yà xì pocillu mà: na ní nsihi nì xixi‑ne, dandu (nì tnii‑yañà), te nì cachi‑yà:
20 Semelhantemente, tomou o cálice, depois da ceia, dizendo: Este cálice é o Novo Testamento no meu sangue, que é derramado por vós.
21 — ausente —
21 Mas eis que a mão do que me trai
22 — ausente —
22 E, na verdade, o Filho do Homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Ñàyùcàndùá, nì quesaha nèhivì ndoó yucán nì xìcàn tnùhù stnahá‑né nùù‑né ana nduú tiàa cuàhàn quida ducán cahan‑né.
23 E começaram a perguntar entre si qual deles seria o que havia de fazer isso.
24 Nì cuàà stná‑nè sàhà‑ñá ana cunduu nècuàchì chicá ndiaá.
24 E houve também entre eles contenda sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
25 E ele lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que têm autoridade sobre eles são chamados benfeitores.
26 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá na quidá tè‑yùcán. Vàchi nsidaa ana nìhì chuun dandacú nùù‑nsiá, icúmí‑né cunihnu (ndahvi ini‑nè) na iin nèhivì chicá chii; vàchi iin nècuàchì chicá idónuu, xiñuhu cunduu‑ne nahi ana xinúcuáchí.
26 Mas não seja como o menor; e quem governa, como quem serve.
27 Vàchi ni cachí‑ndà iá iin lamú iá xixí, te iá stná iin nècuàchì xinúcuáchí (nùù chuun yuhùnùhú), pues ¿ana chicá idónuu cahan‑nsiá? ¿Amádi lamú mà nduú ana chicá idónuu? Doco cundehè‑nsiá yùhù, nansa quidé xì mii‑nsiá: na ian quidá iin peón xinúcuáchí, ducán nduú modo xi quidé xì‑nsiá.
27 Pois qual é maior: quem está porém, entre vós, sou como aquele que serve.
28 ’Mii‑nsiá nduú nècuàchì iin‑ni sànì tenchicùn xìˊ, te nì yàha stná‑nsià nsidaa tnùndoho nì yàhi.
28 E vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Ñàyùcàndùá, nacua nì sàha Yué yùhù chuun cusahnúí, ducán nìhìtáhvì stná mii‑nsiá quide, nìhì stná‑nsià chuun dandacú‑nsiá.
29 E eu vos destino o Reino, como meu Pai mo destinou,
30 Vàchi na sáà quìvì cusahnúí, dandu icúmí stná mii‑nsiá cutnahá‑nsiá xìˊ cundoo‑nda cuxi‑nda nùù mesa xi, te nìhìtáhvì stná‑nsià cundoo iin iin‑nsia silla ndiaha, dandacú‑nsiá nùù ùxìn ùì ñuu‑ndà ndé cundoo nèhivì raza‑ndà Israel.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos assenteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 Dandu nì cachi Stoho‑ndà Señor xì Simón (Pedro):
31 Disse também o Senhor: Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo.
32 Doco yùhù, nì xìcàn tàhví sàhà‑ní ñà‑màsà nándòdó‑nî yùhù, Simón. Dandu mii‑ní, quìvì sànì sàà‑ní naxicocuíìn inì‑ní, dandu nacuàhandee inì‑ní ñanìtnaha‑ní.
32 Mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, confirma teus irmãos.
33 Dandu nì cachi Simón xì‑yá:
33 E ele lhe disse: Senhor, estou pronto a ir contigo até à prisão e à morte.
34 Doco nì cachi‑yà xì‑né:
34 Mas ele disse: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes negues que me conheces.
35 Dandu nì cachi stná‑yà xì nsidaa‑né:
35 E disse-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje ou sandálias, faltou-vos, porventura, alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
36 Disse-lhes, pois: Mas, agora, aquele que tiver bolsa, tome-
37 Vàchi dohó cacháˋ sàhí nùù tutu ìì: “Nì quida nèhivì cuenta na ian nduú‑yá iin tiàa malu”. Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ (xì‑nsiá), fuerza icúmí cuu ducán xí, vàchi nsidaa ñà‑ndùá cacháˋ sàhí, icúmíâ cuu ndisa.
37 porquanto vos digo que importa que em mim se cumpra aquilo que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Porque o que
38 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá:
38 E eles disseram: Senhor, eis aqui duas espadas. E ele lhes disse: Basta.
39 Daaní, nì quee‑ya vehe, te nacua nduú estilu xi‑ya cuàhàn‑yà Yucù Olivo, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá.
39 E, saindo, foi, como costumava, para o monte das Oliveiras; e também os seus discípulos o seguiram.
40 Te na ní sàà‑yà lugar cuní‑yà, dandu nì cachi‑yà xì‑né:
40 E, quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Dandu nì cuxica tii‑yá chicá nùù‑xí, nacua sáà dacana‑nda iin yùù. Te yucán nì sàcuììn sìsì‑yá nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios,
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e, pondo-se de joelhos, orava,
42 cachí‑yà:
42 dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; todavia, não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Dandu nì ndecunu iin ángel nì quixi ansivi, te nì chindee‑né mii‑yá ñà‑nìhì gá‑yà valor xi‑ya.
43 E apareceu-lhe um anjo do céu, que o confortava.
44 Vàchi yáha ga nacání ini‑yà. Ñàyùcàndùá chicá fuerte nì càhàn‑yà xì Dios. Te nì cana cuàhà tètnìì‑yá, doco tètnìì mà, na ian cóyo gota nahnú nìì, ducán nì còyo‑tè ñuhù.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente. E o seu suor tornou-se em grandes gotas de sangue que corriam até ao chão.
45 Daaní, nì ndacuiin‑yà vàxi‑ya ndé itánduhù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì xini‑yà xíquidì‑nè ñà‑cuàhà guá ndoó‑né tnùnsí ini.
45 E, levantando-se da oração, foi ter com os seus discípulos e achou-os dormindo de tristeza.
46 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
46 E disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos, e orai para que não entreis em tentação.
47 Na cáhàn ìì‑yá xì nècuàchìmà, dandu nì quesaa cuàhà nèhivì. Te iin tiàa nì sanchicùn xì‑yá nduú ana ndàcà‑xì‑né vàxi, divi Judas, vàchi iin ana nìsa cutnahá xi nsì‑úxìn iin ga nècuàchì dacuahá‑yá nduú‑né. Te divi‑ne nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì chìtú‑nè nùù‑yá.
47 E, estando ele ainda a falar, surgiu uma multidão; e um dos doze, que se chamava Judas, ia adiante dela e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
48 E Jesus lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem?
49 Dandu compañeru‑yà, nì cundaà ini‑nè nansa cuàhàn cuu, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì‑yá:
49 E, vendo os que estavam com ele o que ia suceder, disseram-lhe: Senhor, feriremos à espada?
50 Dandu iin compañeru‑yà, nì cani‑ne espada xi‑ne iin tiàa quidáchúûn nùù dùtù cusáhnû, te nì tàhndè tùtnù‑té ladu cuahá‑te.
50 E um deles feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Doco nì cachi‑yà:
51 E, respondendo Jesus, disse: Deixai-os; basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Dandu nì càhàn‑yà xì nsidaa nèhivì nì caquesaa tnii xi‑yá, divi dùtù xícusahnú, xì tè‑dàndàcú xíndiaa veheñùhu, xì dava ga stná nècuàchì nihí chuun, te nì cachi‑yà xì nsidaa‑né:
52 E disse Jesus aos principais dos sacerdotes, e capitães do templo, e anciãos que tinham ido contra ele: Saístes com espadas e porretes, como para deter um salteador?
53 mate nsìquívì nìsa ìe xì‑nsiá veheñùhu cahnú, te cónì tnìí‑nsiá yùhù. Doco vichi, meru tiempu xi mii‑nsiá nduá, divi tiempu quida quini guá mii‑sí dandacú nùù ichì ñáa.
53 Tenho estado todos os dias convosco no templo e não estendestes as mãos contra mim, mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Dandu nì tnii‑tèyá nì saca‑tèyá cuàhàn‑te ndè ini vehe dùtù cusáhnû. Te Pedro, nchícùn xica ní‑né mii‑yá cuàhàn‑nè, (te nì yàha stná‑nè) ini patiu vehe ma.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o meteram em casa do sumo sacerdote. E Pedro seguia-o de longe.
55 Dandu nèhivì ndoó yucán, nì xicùn‑né iin ñuhu mahì patiu mà, te nì sàcùndoo‑ne; te nì sàcòo stná Pedro mahì nsidaa‑né.
55 E, havendo-se acendido fogo no meio do pátio, estando todos sentados, assentou-se Pedro entre eles.
56 Doco iin ñahà chìì quidáchúûn yucán, nì xinì‑ña Pedro na iá stná‑nè ndé tnúù ñuhu mà, te nì indehè váha‑ñàné, cachí‑ña:
56 E como certa criada, vendo-o estar assentado ao fogo, pusesse os olhos nele, disse: Este também estava com ele.
57 Doco Pedro, nì nacuaà‑néyà, cachí‑nè:
57 Porém ele negou-o, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Daaní, después, indéhe stná inga nèhivì‑né, te nì cachi‑nè:
58 E, um pouco depois, vendo-o outro, disse: Tu és também deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Daaní, nì yàha inga hora, te fuerte nì cachi inga nèhivì (xì compañeru‑nè):
59 E, passada quase uma hora, um outro afirmava, dizendo: Também este verdadeiramente estava com ele, pois também é galileu.
60 Doco Pedro, nì cachi‑nè:
60 E Pedro disse: Homem, não sei o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Dandu Stoho‑ndà Señor, nì nacuico‑yá yàtà‑yá, nì ndacoto‑yanè. Te sàhà ñà‑yùcán nduá nì nsinuu ini‑nè nansa nì cachi‑yà xì‑né daa ñà‑tàñáha ga coto lehe, te ùnì xichi sànì nacuaà‑néyà.
61 E, virando-se o Senhor, olhou para Pedro, e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe tinha dito: Antes que o galo cante hoje, me negarás três vezes.
62 Ñàyùcàndùá, nì quee‑ya iladu patiu mà nì sacu cuahà‑né.
62 E, saindo Pedro para fora, chorou amargamente.
63 Daaní, tiàa xíndaca xi‑yá, nì sàcùndiaà‑teyá, te nì cani‑tèyá.
63 E os homens que detinham Jesus zombavam dele, ferindo-o.
64 Nì chidàhvi‑tè nùù‑yá, te nì cani‑tèyá, cachí‑te xi‑yá:
64 E, vendando-lhe os olhos, feriam-no no rosto e perguntavam-lhe, dizendo: Profetiza-nos: quem é que te feriu?
65 Te cuàhà gá stná iñàha nì cacachì‑te nì cahíchì uun inì‑teyá.
65 E outras muitas coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Daaní, na ní tùinuù, nì nataca nsidaa nècuàchì nduú Junta Cahnú; nì cànà nècuàchì sahnú dandacú nùù ñuu yucán, xì stná dùtù xícusahnú, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu. Dandu nì dàtnátuu‑ne Jesús nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑nè xì‑yá:
66 E logo que foi dia, ajuntaram-se os anciãos do povo, e os principais dos sacerdotes, e os escribas, e o conduziram ao seu concílio,
67 ―Nú divi Cristu ndiaha nduu‑ní, dandu cachi ndàà‑ní xì‑nsí.
67 e lhe perguntaram: Se tu és o Cristo, dize-nos. Ele replicou: Se vo-lo disser, não o crereis;
68 Te ò nú ni ndácàtnùhí nùù mii‑nsiá iñàha, ni mà náxícóníhî stná‑nsiá nùí, te ni mà dáñá‑nsiâ yùhù.
68 e também, se vos perguntar, não me respondereis, nem me soltareis.
69 Doco yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, dècuèndè vichi cuàhàn duha icúmî coi ndahà cuahá mii‑yá ana chicá cusáhnû, divi Dios.
69 Desde agora, o Filho do Homem se assentará à direita do poder de Deus.
70 Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì Junta mà, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè:
70 E disseram todos: Logo, és tu o Filho de Deus? E ele lhes disse: Vós dizeis que eu sou.
71 Ñàyùcàndùá, nì cachi nèhivì Junta mà:
71 Então, disseram: De que mais testemunho necessitamos? Pois nós mesmos o ouvimos da sua boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.