Atos 7

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Dandu dùtù cusáhnû, nì cachi‑nè xì Esteban:
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Dandu nì naxiconihí Esteban, cachí‑nè:
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 te dohó nì cachi‑yà xì‑né: “Nacoo‑ní ñuù‑ní yohó, te nacoo‑ní tnaha‑ní, quihin‑ní ichì cuahán‑nî inga ñuu icúmî dacuníˋ mii‑ní”.
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Ñàyùcàndùá, nì quee‑ne ladu Caldea yucán, te nì sàà‑nè ñuu Harán. Te ñuu mà nì ndòo‑ne dècuèndè nì xìhì yua‑né. Dandu inga xichi nì càhàn tu Dios xì‑né, ñàyùcàndùá nì quihin‑ne ichì nì quesaa‑nè ñuu yohó ndé ndoo‑nda vichi.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Doco cónì sáha‑yanè ni‑iin ñuhù cunduu ñuhù xí mii‑né, ni siquiera iin ñuhù tìì. Doco nì cachi‑yà xì‑né ñà‑después cuàhàn‑yà dacútâhvì‑yánè inii ñuu yohó, te cucumi‑néà, mii‑né xì dèhe‑ne. Ducán nì cachi‑yà xì‑né, mate táyôo ni‑iin dèhe‑ne.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Te nì cachi stná‑yà ñà‑ìcúmí descendencia xi‑ne sàà‑nè cundoo‑ne inga ñuu xìcà ndé cuichuún uun‑ni nècuàchìmà‑né, nì cachi‑yà; te cuàhà ìcúmí‑nê ndoho‑ne quida nècuàchìmà, te cùmì cientu cuìà cundua.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Doco dohó nì cachi stná‑yà (xì Abraham mà): “Después icúmî dandohó stnáì nèhivì cuichuun‑xi tnaha‑ní ñuu xìcà mà, dandu caquee‑ne libre, ndixi‑ne cahvi‑né yùhù lugar yohó”, nì cachi‑yà.
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Dandu nì quida stná‑yà iin tratu xì Abraham, nì cachi‑yà ñà‑ìcúmí tàhndè iin seña ìcà nsidaa dèhe ii‑né. Ñàyùcàndùá, na ní tùinuù dèhe ii‑né nani Isaac, dandu tìxi ùnà quìvì nì sàcùnihi seña ìcà‑vé. Daaní dèhe Isaac mà nani Jacob, nì sàcùtuu stná seña mà ìcà‑vé. Te divi‑ni ducán nì quida stná Jacob mà xì nsìhúxìn ùì dèhe ii‑né, divi nècuàchì nduú xìì‑ndà.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 Te xìì‑ndà mà, nì cumbìdia ini‑nè sàhà ñani chii‑né nani José. Te ñàyùcàndùá nì dicò‑né nècuàchìmà nùù nèhivì cuàhàn ñuu Egipto. Doco Dios, nì cutnahá stná‑yà xì nècuàchìmà iá‑nè ñuu yucán,
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 nì dàyáha‑yanè nùù nsidaa tnùndoho nì xini‑nè. Dandu nì cunchichí‑nè nì quida‑yà, te nì ndòo manì‑né nùù rey Faraón ñuu Egipto yucán, vàchi mii‑yá nì chindee‑yánè. Te nì quida rey mà nombrar José ñà‑cunduu‑ne nècuàchì cu‑uì nùù‑té ñuu mà, dècuèndè nì cachì‑te ñà‑dandacú stná‑nè nùù nsidaa nècuàchì quidachuún vehe‑tè.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 ’Daaní, nì quixi iin tnama inicutu ñuu mà, xì stná inii ñuu Canaán; iin tnùndoho cahnú nì sandua. Te xìì‑ndàmà, có‑nîhì gá‑nè ñà‑cutiacu‑nè.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Dandu nì xinitnùhu yua‑né Jacob ñà‑ìá trigu ndè ñuu Egipto. Ñàyùcàndùá, nì techuún‑né dèhe‑ne cuàhàn‑nè ñuu mà. Te primeru viaji nì sanduamà.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Daaní, viaji ùì nduá na ní dàtúi José mii‑né nùù ñani‑nèmà. Dandu nì cundaà ini rey Faraón índù raza nèhivì nduu José.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Te nì dàquìxí stná José iin razón ñà‑cùhùn stná yua‑né Jacob xì nsidaa stná tnaha‑ne. Te nsidaa nsidaa‑né ùnì dico sàhùn (75) nduú‑né.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Ñàyùcàndùá, nì sàà Jacob ñuu Egipto mà, te yucán nì ndòo‑ne dècuèndè nì xìhì‑nè, mii‑né xì nsidaa stná dèhe‑ne.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Doco después nì natavà xìì‑ndà iquì nsìi ma, te nihí‑néà màndixi‑ne ñuu‑nè yohó dècuèndè ndè iá ñuu tii Siquem, te yucán nì ndùxan ini iin cueva, divi cueva nì xiin xìì‑ndà Abraham nùù dèhe iin tiàa nani Hamor.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 ’Daaní, nì cuyatni tiempu cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachi Dios na ní càhàn‑yà xì Abraham daa. Te yáha ga nì nducuahà descendencia xi nècuàchìmà ndoó ñuu Egipto yucán; cuàhà sàstnùhù nì nanduu‑ne.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Dandu nì quìhvi inga rey dandacú nùù ñuu yucán. Te rey mà, cónì cúndáà inì‑te nansa (nì chindee) José antes.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Ñàyùcàndùá, nì dàndàhví‑te xìì‑ndà mà, nì quida quini‑tè xì‑né, nì dàndàcú‑te nùù‑né ñà‑nacoo nihni‑ne méè cuati xí‑né sàhà‑ñá cui‑vè.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Te divi tiempu mà nì tùinuù Moisés ñuhìví, te cudíì ini Dios sàhà‑vé. Cutu únì yòò nì ìa‑ve xì yuadíhí‑vê,
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Te nì sàà hora icúmí‑nê nacoo nihni‑nevè, doco (nì càcu‑ve), vàchi nì ndacùhun iin dèheyoco rey mà‑vé. Te nì dàcuàhnú‑ñavé na iin dèhe‑ñà.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Dandu después nì dàcuàhá vàha‑ne nsidaa palabra nchichí ñuu Egipto yucán. Nì cutùha vàha‑ne càhàn‑nè sàhù, te nì ìa stná fama‑nè sàhà chuun nahnú nìsa quida‑ne.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 ’Daaní, na cuáhàn‑nè xìnu‑ne ùì dico cuìà, nì nacani ini‑nè nùhù‑nè nàcòtò‑nè tnaha‑ne, divi nècuàchì xínduu (descendencia xi xìì‑né) Israel.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Te yucán nì xini‑nè iin tè‑Egipto dandohó‑te iin tnaha‑ne. Ñàyùcàndùá, nì nacuidahan‑né nècuàchìmà nùù tèmà, te nì nachitacùhá‑nè sàhà tnaha‑nemà, nì sahnì‑né tèmà.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Vàchi nì tuxi ini‑nè cuàhàn nsidaa tnaha‑ne cundaà ini‑nè ñà‑sàhà mii‑né icúmí Dios dacácu‑ya nsidanicuú‑né. Doco còó, cónì cácúndáà ini nècuàchìmà.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 ’Daaní, inga quìvì‑mà tucu tu xicánúú‑né yucán, te nì xini‑nè itá ùì tnaha‑ne náâ stnahá. Ñàyùcàndùá, nì cuni‑nè nachindoviì‑né nècuàchìmà, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà: “Señores, ¿índù chuun caní stnahá‑nsiá? ¿Amádi iin‑ni ñaní xínduu‑nda?”
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Dandu tiàa caní stnahama, nì chindaha níhní‑te Moisés, cachí‑te: “¿Ana nì cachi xì‑ní ñà‑dàndàcù‑ní nùù‑nsí? Còó, còò permisu nsidandaà‑ní chuun xi nsiùhù.
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 ¿A cuní‑nî cahnì stná‑ní yùhù nacua nì sahnì‑ní tè‑Egipto icu?” nì cachì‑te.
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Dandu na ní inini Moisés ñà‑jaàn, nì xinudèhé‑nè cuàhàn‑nè ñuu Madián. Te yucán nì ndòo‑ne, te nì sàcùndoo stná ùì dèhe ii‑né.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 ’Daaní, nì yàha ùì dico cuìà iá‑nè yucán, dandu iin quìvì xicánúú‑né ìcà yucù nani Sinaí, te nì xini‑nè xíxìn iin yutnù tìì. Te mahì ñuhu mà nì natùi iin ángel.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Ñàyùcàndùá, nì ndulocó‑nè sàhà ñà‑ndùá nì xini‑nè. Te na ní cuyatni‑ne ña‑cuàhàn‑nè cundehè váha‑ne, dandu nì tiacu‑nè cáhàn Stoho‑ndà Dios xì‑né, cachí‑yà:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 “Yùhù nduí Dios. Cuisì yùhù nìsa cahvi xìì‑ní Abraham, xì Isaac xì Jacob”, nì cachi‑yà. Ñàyùcàndùá, nì quesaha Moisés quidí‑né, te yúhî‑nè cundehè gá‑nè.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Dandu nì cachi tu Stoho‑ndà Señor xì‑né: “Tavà‑ní ndìsàn‑ní, vàchi ñuhù ndé iin‑ní yohó, ñuhù íì nduá.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Cunaha‑ní, sànì xinì nansa ndohó nèhivì‑xí ndoó ñuu Egipto. Sànì tiacuì xítnana‑ne, te ndoho‑guá‑nè. Ñàyùcàndùá, sànì nui yohó ñà‑vàxi nacuaqui‑nè caquee‑ne ñuu mà. Pues vichi cúhùn‑ndà, vàchi cuàhìn techuín mii‑ní nùhù‑ní ñuu Egipto”, nì cachi Dios.
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 ’Ñàyùcàndùá, divi Moisés nduú ana nì techuún‑yá nùhù dandacu‑xi nùù tnaha‑nda, te dacácu‑ne nècuàchìmà, vàchi divi ducán nì ndacu nuù‑né nùù mii‑yá nì tùi mahì yutnù tìì mà, te indéhe‑yá nahi ángel. Pues divi‑ne nduú ana nì cahíchì ini tnaha‑nda daa na ní cachi‑nè: “¿Ana nì cachi xì‑ní dandacu‑ní nùù‑nsí? Còò permisu nsidandaà‑ní chuun xi‑nsi”.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Doco divi Moisés mà nduú ana nì tavà xì nècuàchìmà ñuu Egipto yucán, te nì quida stná‑nè cuàhà milagru fuerte ñuu mà, cuàhà milagru ndiaha. Dandu nùù Mar Cuahá, yucán nì cuu ga más milagru fuerte. Te inii ùì dico cuìà nì cuu ga stná milagru nùù yucù dàná (ndé nì xìcanuu‑ne).
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 ’Dandu después nì cachitnùhu Moisés inga palabra xì xìì‑ndà nècuàchì Israel mà, te dohó nì cachi‑nè: “Vàxi iin quìvì na icúmí Stoho‑ndà Dios cuàha‑ya iin tnaha‑nda chuun ndiaha càhàn cuenta xi‑ya ñuu‑ndà. Te nacua quidá yùhù, ducán icúmí quida stná ana icúmí quixi ma. Te icúmí‑nsiâ cahvi‑nsiá ñà‑ndùá cachi‑yà”, nì cachi Moisés.
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 ’(Ináhá‑nsiâ), divi Moisés nduú ana nìsa ìa yucù dàná yucán, cutnáhâ‑né xì nèhivì cuáhà nduú xìì‑ndà mà, te cutnáhâ stná‑nè xì mii‑yá nì càhàn xì‑né yucù Sinaí mà, divi mii‑yá indéhe nahi ángel. Te (ináhá‑nsiá, divi nùù mii‑yá) nì nìhì stná‑nè palabra xi vida ndiaha icúmí‑ndá chivàha‑nda.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 ’Doco xìì‑ndà mà, còó, cónì cùní‑nè cunini‑ne Moisés. Nì cahíchì ini‑nè nècuàchìmà, vàchi cuisì cuní‑nè nùhù dahuun‑ne ñuu Egipto.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Te nì cacachi stná‑nè xì Aarón: “Quidayucùn‑ní iin ñà‑cunduu stoho‑ndà cundaca‑nda codònùù núù‑ndà, vàchi sàcuàhàn Moisés, te cutu ní tavà úún‑nèndó ñuu Egipto, te vichi có‑cùndáà ini‑nsì ndíà nì cuu xi‑né”, nì cachi nècuàchìmà.
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Te divi quìvì yucán nì quidavàha‑ne iin chelù. Dandu nì sahnì stná‑nè quisì cunduu promesa nùù chelù mà, te cudíì gá ini‑nè, vàchi sànì quidavàha‑ne (iin ñà‑cahvi‑né).
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Ñàyùcàndùá, nì naxicocuíìn ini Dios sàhà‑né, te nì nacoo uun‑yanè ñà‑quida‑ne ñà‑ndùú gustu xi‑ne cahvi‑né orá, xì yoo, xì sìtnúù. Ináhá‑ndá nì cuu ducán, vàchi dohó cachí‑yà nùù libru nì tiaa profeta sànaha ndé cachí‑yà:
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Còó, mà ndìsá; yùù yócò (nduá nìsa cahvi‑ndá, vàchi divia) nìsa nihi‑ndá xicánúú, divi yùù yócò nani Moloc inácáá ini veha, xì stná stohò‑ndá nani Renfán náhà nahi sìtnúù cahnú. Vàchi figura‑ñà mà nì quidayucùn‑ndá, te nì cahvi‑ndá. Pues (divi sàhà nsidaámà) icúmî taxi xiqué nsiohó ndè nùù‑xí ñuu Babilonia, nì cachi Dios.
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 (Dandu nì cachi gà stná Esteban palabra yohó):
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Daaní, después nì ndòa nùù dèhe xìì‑ndà mà. Te nècuàchìmà, nsidá‑néà nì quesaa‑nè xì Josué ladu nación yohó ndé nì sandoo nèhivì cuàhà inga raza. Doco nì cacuxio nèhivì mà nùù ñuu‑nè yohó, te nì nandua ñuu xìì‑ndà, vàchi nì chindee Dios xìì‑ndàmà ní taxi‑né nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, ñuu yohó nì ndòo vehe ìì mà inii tiempu dècuèndè tiempu xi David.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Te David mà, nì xini mànì Dios‑nè. Ñàyùcàndùá, nì xìcàn tàhvì‑né nùù‑yá, áma cuáha‑ya lugar quidayucun‑nè iin veheñùhu cahnú xí‑yá, vàchi divi‑ya nduú ana cahvi nsidaa descendencia xi xìì‑né Jacob.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Doco (màdì mii‑né, sino que dèhe‑ne) Salomón nduú ana nì nìhìtáhvì nì quidayucun xì veheñùhu cahnu‑ma.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 ’Doco cunaha‑nsiá, cahnú Dios icúmí‑ndá, màdì cuisì veheñùhu ñuhìví yohó iá‑yà. Còó, vàchi ducán nì cachi stná iin nècuàchì nì càhàn cuenta xi‑ya sànaha, nì tiaa‑ne palabra yohó ndé cachí‑yà:
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Na iin silla cahnú ndé iéˋ dandacuí, ducán nduú ansivi. Te nahi bancu tii ndé quetátú sàhí, ducán nduú ñuhìví. Ñàyùcàndùá, mà sáà nèhivì quidavàha‑ne iin vehe cahnú ndé coi, vàchi màdì iin xaan‑ni iéˋ quetátúì.
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Còó, yùhù nduí ana nì quida vàha xi ansivi xi ñuhìví; nsidaa ñá‑jaàn nì quidavàhi xì ndahìˊ, nì cachi Dios.
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 (Dandu nì cachi gà Esteban):
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Vàchi nècuàchì yucán, quini ga nì quida‑ne xì nsidaa nècuàchì nìsa cahàn cuenta xi Dios, nì sahnì‑né nècuàchìmà, mate nduú nècuàchìmà ana nì cachitnùhu ñà‑ìcúmí quixi mii‑yá ana ndàà cuisì inì‑xi. (Daaní, na ní quesaa‑yà), divi mii‑nsiá nì cahin xì‑yá, te nì sahnì‑nsiáyà.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 De por sí, có‑cùní dahuun‑nsia chivàha‑nsia ley xi Dios, mate ángel ndiaha nì sàha xi‑nda ley mà.
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 ―Ducán nì cachi Esteban xì nèhivì yucán.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Doco Esteban, chitu anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios. Dandu nì indehè‑né dìquì‑xí ansivi, te nì xini‑nè tnúù ndiaha ndé iá Yua‑nda Dios, te yucán iín Jesús ladu cuahá‑yà.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Dandu nì cachi‑nè:
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Doco nèhivì yucán, ndee cána dana‑ne, te sadí ndahà‑né tùtnù‑né, cuàhàn nsidaa‑né carrera ndé iá nècuàchìmà.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 Nì tavà‑ñàné ñuu mà ñà‑cahnì‑ñánê xì yùù. Te tiàa nì càhàn tnùhù sàhà‑né, nì tavà‑né dùhnù‑né, nì ndòa nùù iin tiàa chii nani Saulo.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Dandu nì quesaha‑né nì cani‑ne cuàhà yùù dìquì nècuàchìmà ñà‑cui‑nè. Doco mii‑né, nì ndacùcahan‑né Jesús, cachí‑nè:
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Dandu nì sàcuììn sìsì‑né, te nì ndàhì ndee‑né, cachí‑nè:
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.