Marcos 4
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NAA
1 Daaní, inga xichi nì quesaha Jesús dacuahá‑yá nèhivì nùù mar. Te yucán nì nataca cuàhà gá‑nè nùù‑yá. Ñàyùcàndùá, nì nana‑ya iin lancha iín yuhù mar mà, te nì sàcòo‑ya inì‑nu. Te nèhivì cuáhà mà, yuhù mar mà nì sàcùndoo‑ne.
1 Jesus começou a ensinar outra vez à beira-mar. E uma numerosa multidão se reuniu em volta dele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Dandu nì dàcuàhá‑yánè cuàhà iñàha, nì nacani‑ya xì‑né cuàhà historia nduú ejemplu. Te dohó nì cachi‑yà:
2 Assim, ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e, durante o seu ensino, dizia:
3 ―Cunini‑nsia. Nìsa ìa iin nècuàchì xìtú, nì quee‑ne cuàhàn‑ne chihi‑ne.
3 — Escutem! Eis que o semeador saiu a semear.
4 Te nì sate uun‑ne tata mà. Te dava‑ña, nì còya nùù ichì. Dandu nì quixi laa, nì saxì‑síâ.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Te dava stná mà, nì còya nùù cavà ndé còò cuàhà ñuhù. Te yàchì nì xìtià, vàchi có‑ndòó cucún ñuhù yucán.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Doco na ní dùcàn orá, nì ìchà, vàchi cónì níhì yohá.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Daaní, dava stná tata mà, mahì iñù nì còya. Te na ní sahnu iñù mà, dandu nì dàdáhvia viu cuati ma, ñàyùcàndùá cónì cuáha.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Daaní, dava stná tata mà, nì còya nùù ñuhù vàha, te nì xìtià, nì sahnua, te nì cuàha; dava‑ña, òcò ùxìn gà tantu nì cuàha; te dava‑ña, ùnì dico gà tantu, te dava‑ña, ùhùn dico gà tantu nì cuàha.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto; a semente brotou, cresceu e produziu a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá ñà‑ndùá cachíˋ.
9 E Jesus acrescentou:
10 Na ní ndòo mii Jesús xì ùxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá xì stná nècuàchì ndoó yatni, dandu nì ndàcàtnùhù‑né nùù‑yá sàhà ejemplu mà.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze começaram a lhe fazer perguntas a respeito das parábolas.
11 Ñàyùcàndùá, dohó nì cachi‑yà xì‑né: ―Mii‑nsiá, sànì nìhìtáhvì‑nsiá cundaà inì‑nsia nansa iá ñuhìví ìì xí Dios, mate nísa ìa dèhé palabra sàhámà antes. Doco nècuàchì dava ga, còó. Puru ejemplu icúmî nacani xì‑né.
11 Jesus disse a eles:
12 Ducán iá sàhà‑ñá màsà cúnítnùhu‑ne, mate indéhe‑né, te màsà cúndáà ini‑nè, mate iníní‑né. Pues ducán icúmí cuu xi‑né sàhà‑ñá màsà ndédúmá ini‑nè, te cuicahnú ini Dios sàhà cuàchi‑ne.
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se e sejam perdoados.
13 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né: ―¿A ñá‑cô‑cùndáà inì‑nsia sàhà ejemplu jaàn nduá? Pues nú coó, dandu ¿nansa cui cundaà stná inì‑nsia sàhà nsidaa ejemplu dava ga?
13 Então Jesus lhes perguntou:
14 ’Pues cunaha‑nsia, na ian quidá nècuàchì nì dàndiàchì uun xi tata mà, ducán quidá stná nècuàchì chìhì xì Palabra xi Dios ini anima nèhivì.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Tata nì còyo nùù ichì mà nduú nahi nèhivì iníní xí palabra xi Dios, doco yàchì vàxi ñà‑malu dacúxíó‑si palabra nì ndòo ini anima‑nè mà.
15 Estes são os da beira do caminho, onde a palavra é semeada: quando a ouvem, logo Satanás vem e tira a palavra semeada neles.
16 Daaní, nahi tata nì còyo nùù cavà nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te luegu cudíì ini‑nè sàhà‑ñá.
16 E estes são os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Doco na ian cùù xì viu còò yohò‑xí, ducán cuú stná xì‑né. Iyuhu gá quidándéé ini‑nè nchícùn viì‑né. Daaní, nú ni yáha‑ne iin tnùndoho, ò nú quidáquíní nèhivì xì‑né ñà‑nchícùn‑nè palabra xi‑ya, dandu luegu naxícócuîìn ini‑nè, te nacóó‑néà.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 ’Daaní, nahi tata nì còyo mahì iñù nduú nèhivì iníní xí palabra ìì,
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 doco cuàhà gá nacání ini‑nè sàhà vida xi‑ne ñuhìví yohó. Te cudíì stná ini‑nè dacáyà‑nè ñà‑cuìcà‑né, vàchi xího sàstnùhù‑né cucumi‑né cuàhà iñàha. Ñàyùcán nduá sadí xì núù palabra xi Dios ñà‑mà cùì nìhìndèá chindeá‑nè.
19 mas as preocupações deste mundo, a fascinação da riqueza e outras ambições aparecem e sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 Daaní, nahi tata nì còyo nùù ñuhù vàha nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te xiníndísâ‑néà. Ñàyùcàndùá, queámà ñà‑ndùú‑né na iin viu nì cana viì, a sea nduú‑né nahi viu nì cana òcò ùxìn tantu, te ò ñá‑nì cana ùnì dico tantu, te ò ñà‑nì cana ùhùn dico tantu.
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né: ―Nú xícàn‑ndà quixi iin lámpara, dandu mà chícání dèhé‑ndàñá tìxi iin canasta, ò tìxi iin cama. Còó, cuiin vateá iin xaan ndé cutnuà inicutu.
21 Jesus também lhes disse:
22 Cunaha‑nsiá, nsidaa ñà‑nì ìa dèhé, icumíâ tùi vateá. Te nsidaa ñà‑ndùá quidá dèhé nèhivì, icúmíâ natùi clarúà.
22 Porque não há nada oculto, senão para ser manifesto; e nada escondido, senão para ser revelado.
23 Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá palabra jaàn.
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né: ―Cunini vàha‑nsia na sáha xi‑nsiá (ichì váha). Vàchi divi vara chitácùhá‑nsià icúmí stná mii‑nsiá nacuitacùhá‑nsià. Doco nú iníní vàha‑nsia, dandu chicá nìhìtáhvì‑nsiá cundaà vàha inì‑nsia.
24 Então lhes disse:
25 Vàchi nècuàchì sàñùhú (ñà‑vàha) inì‑xi, chicá más icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né; doco nèhivì có‑ñùhú ndisa (ñà‑vàha) inì‑xi, ndè iyuhu (ñà‑vàha) ñuhú ini‑nè, icúmíâ cuxio nsiha.
25 Pois ao que tem, mais será dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Dandu nì cachi stná Jesús: ―Na historia yohó, ducán iá stná ñuhìví ìì xí Dios. Nì chihi iin tiàa tata mahì itù‑te.
26 Jesus disse ainda:
27 Na túinuù, dandu ndácòo‑tè (nácòtò‑teá); daaní sàñaà quídì‑te. Doco tata mà, xítià te sahnúá, mate có‑cùndáà inì‑te índù modo sahnúá.
27 Ele dorme e acorda, de noite e de dia, e a semente germina e cresce, sem que ele saiba como.
28 Vàchi iin itu, miá cuàha. Dihna viu xítià, dandu después caná sìcàyòcó‑ñà, te nachitu nùnìá.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro aparece a planta, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Te nú sànì sisa vàha, dandu yàchì icúmí ndanchito cosecha, vachi sà‑ìáˋ.
29 E, quando o fruto já está maduro, logo manda cortar com a foice, porque chegou a colheita.
30 Dandu nì cachi stná Jesús: ―¿Índù iñàha cui cachì sàhà‑ñá cundaà vàha inì‑nsia nansa iá ñuhìví ìì xí Dios? ¿Índù ejemplu cui nacani sàhà ñà‑cundaà inì‑nsia nansa iá tiempu mà?
30 Disse mais:
31 Pues, cunaha‑nsiá, nahi tata yutnù mostaza, ducán iá tiempu mà. Vàchi tata mà, mate tata chicá cuati iá ñuhìví nduá, doco nú sànì chihi‑ndañá, dandu sahnúá. Queé nahnú ndahà‑nú, te vihi gá nducáhnûá nùù nsidaa gá ñà‑tàtá. Dècuèndè laa ndavá ansivi vàxi sácuìtàndòó casì mahì ndahà‑nú ―nì cachi‑yà.
31 Ele é como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 — ausente —
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças; cria ramos tão grandes, que as aves do céu podem se aninhar à sua sombra.
33 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá ejemplu nahi ñà‑jaàn nì nacani‑ya xì nèhivì na dacuahá‑yánè, según nansa nì sàà‑nè cundaà ini‑nè.
33 E com muitas parábolas semelhantes Jesus lhes expunha a palavra, conforme podiam compreendê-la.
34 Puru historia nduú nahi ejemplu nì nacani‑ya xì‑né, doco na ní ndòo mii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá, dandu nì dàtúi nsihi‑ya sàhámà nùù‑né.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Na ní cuñaà quìvì yucán, nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá: ―Cúhùn‑ndà yàha‑nda ladu mar.
35 Naquele dia, sendo já tarde, Jesus disse aos discípulos:
36 Dandu nì dànácuîtià compañeru‑yà nèhivì cuáhà mà. Te mii‑yá, nacua iá‑yà ini lancha, ducán nì saca‑neyà cuàhàn‑nè yàha‑ne mar. Te cuàhàn stná iin ùì gà lancha ndoó stná yucán.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Doco después nì dàñà iin tàchì dàná, te nì nacuahnu todò tècuìí, nì xìnu‑tè ndè ini lancha mà, sàdaaní chitu‑nú.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava se enchendo de água.
38 Doco mii‑yá, indúhu‑yá quídì‑yà cahà‑nú, ihí almohada dìnì‑yá. Dandu nì dànsícuìhnu ini‑nèyà, cachí‑nè xì‑yá: ―¡Ay! ¡Maestro! ¿A có‑ndùlócô‑nî ñà‑vihini cui‑ndà?
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro. Os discípulos o acordaram e lhe disseram: — Mestre, o senhor não se importa que pereçamos?
39 Dandu nì ndacuiin‑yà, nì càhàn‑yà nì sadi‑yà nùù tàchì mà, te nì cachi‑yà xì tècuìí mar: ―Ihíì‑ní ni coó, te ni ndúdádî. Dandu luegu nì cucuiìn tàchì, te nì nàcùñuhu dadí tècuìí.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: O vento se aquietou, e tudo ficou bem calmo.
40 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì yucán: ―¿Índù chuun yúhî guâ‑nsià? ¿A có‑càhví‑nsiá xì Dios?
40 Então Jesus lhes perguntou:
41 Dandu nì yùhí sàstnùhù nècuàchìmà, te nì cachi‑nè iin‑ne xì inga‑nè (sàhà‑yá): ―¿Índù clase nèhivì nduú nècuàchì yohó, te dècuèndè tàchì xì mar iníní xí‑nê?
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: — Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.