Lucas 7
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs BKJ
1 Daaní, nì nsihi nì càhàn‑yà nì inini nsidaa nèhivì yucán, dandu cuàhàn‑yà ñuu Capernaum.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Te yucan iá iin tiàa nduú capitán dandacú, te icúmí‑nê iin mozo mànì cuáhà nùù‑né, doco sànì quicuehè nècuàchìmà, meru cucáhví‑nè.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Ñàyùcàndùá, na ní xinitnùhu capitán mà sàhà‑yá, dandu nì cana‑ne itnii nècuàchì sahnú dandacú nùù nècuàchì raza Judea, te nì techuún‑né nècuàchìmà ñà‑cùhùn‑nè cuacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑quixi‑ya dandúvàha‑ya mozo mà.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Ñàyùcàndùá, nì casaà nècuàchì sàhnùmà nùù‑yá, te nì casacundahví‑nè nùù‑yá, cachí‑nè: ―Quida sacù‑ní favor xì capitán mà, vàchi vàha ndisa ini‑nè.
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 Cuú ini‑nè sàhà nèhivì raza‑ndà. Te nì chindee stná‑nè nì cuyucun iin veheñùhu xi‑nsi.
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Daaní, nì sacatnahá‑yá xì nècuàchìmà cuàhàn‑yà. Te na sá‑ìtúú‑yá sàà‑yà vehe capitán mà, dandu vàxi iin ùì amigo xi‑ne, nihí‑né razón xi nècuàchìmà vàxi nùù‑yá, te dohó cacháˋ: ―Señor mío, màsà dándóhô gà‑ní mii‑ní sàhí, vàchi có‑nâtùi yàha‑ní vehi.
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Ni có‑nâtùi stnáì tnàtui ndé iá mii‑ní. Cuisì icúmí‑nî cachì‑ní, dandu nduvàha mozo xi.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 (Ináhî), vàchi iá inga nèhivì dandacú nùù yùhù, te yùhù dandacú stnáì nùù tè‑xínduu soldadu xi; te nú cachíˋ xì iin‑tè: “¡Cuahán!” dandu cùhùn‑te; te ò nú cachíˋ xì ingà‑te: “¡Naha!” dandu quidá stná‑teá; te ò nú cachíˋ xì mozo xi: “Dohó quido”, dandu quidá stná‑teá. Ducán cachí razón xi capitán mà.
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Na ní nsihi nì inini Jesús razón mà, dandu nì ndulocó‑yà sàhà nècuàchìmà, te nì nacuico‑yá yàtà‑yá nì indehè‑yá nècuàchì nchícùn mà, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Cunaha‑nsiá, có‑xìníˋ ni‑iin nèhivì raza‑ndà Israel xiníndísâ vàha guá nahi capitán yohó.
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Dandu amigo xi capitán mà, mànuhù‑né vehe nècuàchìmà, te nì xini‑nè sànì nduvàha mozo cuhí mà.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Daaní, nì yàha iin tiempu, te cuàhàn‑yà inga ñuu nani Naín, te cuàhà nècuàchì dacuahá‑yá xínchicùn xì‑yá, te cuàhà stná nèhivì dava ga.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Te sà‑ìtúú‑yá sàà‑yà yehè cahnú ndé quíhvi‑nda ñuu mà, te nì xini‑yà yucán vàxi nèhivì xínsida xi iin nsìi. Vàxi stná dihi nsìi ma, cutnáhâ‑né xì cuàhà nèhivì. Sànì xìhì stná iì nècuàchì ñahà mà, te mindaa dèhe‑ne nduú nsìi cuàhàn cundùxin vichi.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Doco na ní xini Stoho‑ndà Señor nècuàchìmà, nì cuhi ini‑yànè, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Màsà cuácú gà‑ní.
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Dandu nì tnàtuu‑ya nùù caja mà, te nì chituu‑ya dìnìndàhá‑yà ìcà‑nú. Ñàyùcàndùá, nì cucuìta tiàa xínsida xi‑nú. Dandu nì cachi‑yà xì nsìi ma: ―Ndacuiìn‑ní, cachíˋ xì‑ní, xu.
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Dandu nsìi ma, nì ndacòo‑ne nì quesaha‑né nì nacahàn‑nè. Dandu nì cachi Jesús xì dihi‑né: ―Yohó iá dèhe‑ní.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Dandu nì cayùhí nsidaa nèhivì mà, te nì candenihi vàha‑ne Dios, cachí‑nè: ―Vichi ndisa, yohó sànì ndecunu ana vàxi cáhàn razón ndiaha xí Dios, te cuàhà sàstnùhù ñà‑ndùá quidá‑yá. Te dava ga‑nè xícachi stná‑nè: ―Sànì indehè ndahví Dios ndohó tè‑ndùú nèhivì xí‑yá.
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Ñàyùcàndùá, nì xìtià palabra sàhà Jesús inicutu ladu Judea yucán, xì inicutu stná ñuu chicá xica.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Daaní, nècuàchì dacuahá Juan, nì nacani‑ne xì nècuàchìmà nsidaa ñà‑ndùá quidá Jesús.
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 Ñàyùcàndùá, nì cana Juan mà ùì tiàa dacuahá‑né, te nì techuún‑né nècuàchìmà ñà‑cùhùn‑nè nùù‑yá ndàcàtnùhù‑né nùù‑yá a ndísá mii‑yá nduú ana ndiaha icúmí quesaa, te ò inga ana vàxi cundiatu‑ne.
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Ñàyùcàndùá, cuàhàn nècuàchìmà ndé iá‑yà, te nì cachi‑nè xì‑yá: ―Juan Bautista nì techuun‑xi‑nsí vàxi‑nsi yohó ñà‑ndàcàtnùhù‑nsí nùù‑ní, ¿a divi mii‑ni nduú ndisa ana ndiaha icúmí quesaa, te ò inga ana vàxi cundiatu‑nsi?
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Daaní, divi hora xíndoo nècuàchìmà yucán nì dàndúvàha‑ya cuàhà nècuàchì cuhí. Te nì nduvàha stná cuàhà nècuàchì ñuhú ñà‑malu inì‑xi, xì cuàhà stná nècuàchì cuaá nì dànátùi‑ya nùù‑xí.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Dandu nì cachi‑yà xì tiàa nì caquesaa mà: ―Cuahán‑nsià cachitnùhu‑nsia xì Juan sàhà ñà‑ndùá nì xinì‑nsia yohó, xì ñà‑ndùá nì inini‑nsia, te cachi‑nsià xì‑né nansa nì cuu nì natùinuù nècuàchì cuaá, te nì nacaca stná nècuàchì xicácuéhê, te nì nduvàha stná nècuàchì ndohó cuèhè lepra, te nì nìhì stná nècuàchì dòhò nì natiacu tùtnù‑né; stná nèhivì nì xìhì, nì natiacu stná‑nè. Te nècuàchì ndahví, sànì nìhìtáhvì stná‑nè cunini‑ne razón ndiaha xí Dios.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Ñàyùcàndùá, nú cudíì ini nèhivì modo xi, dandu contentu ni cúndóó‑né ―nì cachi‑yà.
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Daaní, na sàmànuhù nèhivì nì caquixi nùù Juan mà, dandu nì càhàn‑yà xì nèhivì cuáhà ndoó yucán; dohó nì cachi‑yà xì‑né sàhà Juan: ―Na ní caquee‑nsia ñuu‑nsià cuàhàn‑nsià yucù cundehè‑nsiá Juan, ¿a cuáhàn‑nsià cundehè‑nsiá iin nèhivì (tùha dàma dìnì‑xí) na iin yutnù ndóyo quidá tàchì? (Còó.)
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 Te nú coó, dandu ¿nansa iá‑nè cahan‑nsiá? ¿A iin nèhivì ndixí vico nduú‑né cahan‑nsiá? Còó, vàchi nèhivì ndixí vico, te xíndoo‑ne vicò nsìquívì, puru vehe rey xíndoo‑ne.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 Pues nú màdì ducán, dandu ¿nansa iá nècuàchì cuàhàn‑nsià cundehè‑nsiá? ¿A iin profeta cáhàn cuenta xi Dios nduú‑né? Pues jaan. Doco màdì cuisì profeta nduú‑né, chicá más ndiaá‑nè,
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 vàchi divi nècuàchìmà cáhàn tutu ìì sàhà‑xí ndé cachí Dios:
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 ’Te yùhù, cachíˋ xì‑nsiá, nùù nsidaa nèhivì nì tùinuù ñuhìví, còò inga profeta chicá nì quida ndiaha nùù Juan Bautista. Còò ana inga ndudává xí‑nê. Doco cachí stnáì xì‑nsiá, chicá ndiaha coo xi ana cuàhàn cuni tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó, mate nèhivì ùún nduú‑né ―nì cachi Jesús.
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Daaní, nècuàchì dachíyàhvi, xì nsidaa stná nèhivì, nì naquimanì‑né Dios sàhà ñà‑ndùá nì cachi‑yà, vàchi cuàhà‑né sànì quida iì Juan‑nè.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Doco nècuàchì fariseu xì nècuàchì ley xi veheñùhu, nì cahíchì ini‑nè palabra nì cachi Dios sàhà‑né, vàchi cónì sáha‑ne cuhiì‑né quida Juan.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Daaní, nì cachi tu Stoho‑ndà Señor: ―Cuàhìn cachì xì‑nsiá nansa quidá nèhivì tiempu vichi. Dohó quidá‑né na quidá ñà‑cuati ndoó idádiquí ini iin ñuu, dava caná xì tnaha, cacháˋ: “Siví‑nsí, doco nsiohó, có‑ìtásáhá‑ndâ; daaní, xitó tàsí‑nsí, doco nsiohó, có‑sàcù‑ndá”.
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 — ausente —
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 (Te ducán iá sàhà Juan Bautista xì yùhù), vàchi nì quixi Juan mà, nìsa ìa‑ne yohó, cónì sáxíxí‑né comida vàha, ni cónì sáxíhí stná‑nè (vinu); ñàyùcàndùá, nì cachì‑nsia sàhà‑né: “(Tè‑loco nduú‑te), ádi sánì cundee ñà‑malu nùù‑té”.
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Daaní, nì quesaa stná yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, te tùha stnáì cuxi comida vàha, te xihí stnáì (vinu), doco cachí‑nsià sàhí ñà‑yáha ga ndadí, te cachí stná‑nsià ñà‑tùhe coho cuahí, dècuèndè iá vàha stnáì xì nècuàchì dachíyàhvi, xì stná nsidaa gá nèhivì cuáchi, cachí‑nsià.
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Doco cunaha‑nsiá, nú ndisa ñà‑nchìchí ndiaha nduá quidé, te xiní stná inga ana quidá stná ducán, dandu quidáñúhú stná‑nè yùhù.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Daaní, nì cànà‑yá cùhùn‑yà vehe iin nècuàchì fariseu ñà‑cutnahá‑yá xì‑né cuxi‑ne xì‑yá. (Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑yà yucán), te nì yàha‑ya ini vehe nì sàcòo‑ya.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Te ñuu yucán iá iin nècuàchì ñahà có‑quìdá sahnú. Te nì xinitnùhu nècuàchìmà sà‑cuàhàn Jesús vehe nècuàchì fariseu‑mà cuxi‑ya. Ñàyùcàndùá nì tnii‑ne iin quìdi tii nì cuyucun yùù finu nani alabastro; ñuhú tàtnà tnàmì quìdi ma,
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 te nihí‑néà cuàhàn ndé iá‑yà. Te nì sàcuììn‑nè yàtà‑yá yatni nùù sàhà‑yá, te sacú cuáhà‑né. Te ndutènúù‑némà nì dàndàxín‑né sàhà‑yá, dandu nì nsida ìchí‑nèà xì idìdínì‑né. Nì tutuyuhu stná‑nè sàhà‑yá, te nì dàcánúú‑né ñà‑tnami ma ìcà sàhà‑yá.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Doco nècuàchì fariseu nì cana xi‑yá mà, inì‑ni mii‑né nì nacani ini‑nè, cachí‑nè: “Nú ndisa iin nèhivì vàxi cuenta xi Dios nduú Jesús, dandu mà úhì cundaà ini‑nè sàhà nècuàchì ñahà tnií xi (sàhà‑né) ñà‑ndùú nècuàchìmà iin nèhivì cuáchi”. Ducán nì nacani ini nècuàchì fariseu mà.
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Doco Jesús, nì cachi‑yà xì‑né: ―Iá ñà‑ndùá cuníˋ cachì xì‑ní, Simón. ―Juùn, Maestro, cachì‑ní xìˊ ―nì cachi Simón mà.
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Dandu nì cachi‑yà: ―Nì sandoo ùì tiàa, te ndúì‑nè, xí‑inihica‑né dìhùn nùù inga iin tiàa. Iin nècuàchìmà, iníhícá‑nê ùhùn cientu pesu, te inga‑nè, cutu ùì dico ùxìn pesu iníhícá‑nê.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Doco ni‑iin‑ne, còò ni‑iñàha icúmí‑nê ñà‑danáà‑né. Ñàyùcàndùá, tiàa iníhícá‑nê nùù‑xìmà, nì dàndùtù‑né cuenta xi ndúì nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, vichi cachì‑ní xìˊ, ¿índù tiàa ma chicá cuàhàn cuu inì‑xi sàhà nècuàchìmà cahan‑ní?
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Dandu nì cachi Simón mà: ―Yùhù tuxí inì, nècuàchì chicá nì sanihica cuáhà mà, divi cunduu ana chicá cuú inì‑xi sàhà nècuàchìmà. Dandu cachí Jesús xì‑né: ―Sànì cachi vàha‑ní.
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Dandu nì ndacoto‑ya yàtà‑yá ndé iá nècuàchì ñahà mà, te nì cachi‑yà xì Simón mà: ―¿A xiní‑nî nècuàchì ñahà yohó? Na ní quesaì, te nì quìhvi vehe‑ní, còò tècuìí nì chìndánuu‑ní ñà‑ndoo sàhí; doco nècuàchì yohó, ndutènúù‑né nì dàndàxín‑né sàhí, te nì nsida ìchí‑nèà xì idìdínì‑né.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Te mii‑ní, cónì tùtúyúhú‑nî yùhù na ní casàhú‑nî xí, doco nècuàchì yohó, dècuèndè hora nì quesaì, có‑nàcóó‑né ñà‑tùtúyúhú‑nê sàhí.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Te mii‑ní, cónì (quìdáñúhú‑nî yùhù) ñà‑dacánúú‑nî aceite dìní. Doco nècuàchì yohó, tàtnà tnàmì sànì dàcánúú‑nê sàhí.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Ñàyùcàndùá, mate cuáhà cuàchi‑ne iá, doco ñà‑sànì nìhì‑né perdón sàhámà nduá, (náhà xìcà), vàchi cuàhà gá cuú ini‑nè (sàhí). Doco nú iyuhu cuàchi iá sànì nìhì nèhivì perdón sàhà‑xí, dandu chicá iyuhu cuú ini‑nè (sàhí).
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì ñahà mà: ―Sànì xicahnú inì sàhà cuàchi‑ní.
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Doco nèhivì dava ga ndoó xixí xi‑yá yucán, nì nacani ini‑nè, cachí‑nè (entre mii‑né): ―¡Có‑ndùá ducán cachi Jesús ñà‑jaàn, vàchi mà cúí cuicahnú ini‑nè sàhà cuàchi‑nda!
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Doco Jesús, nì cachi‑yà xì nècuàchì ñahà mà: ―Sànì càcu‑ní ñà‑nì xinindisa‑ní. Vàtùni cùhùn‑ní, te contentu ni coo‑ní.
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.