João 11
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARA
1 Daaní, después nì quicuehè iin nècuàchì ñuu tii Betania nani Lázaro. Te divi ñuu yucán ndoó stná ùì cùha‑ne, iin‑ne nani María, te inga‑nè nani Marta. Te María mà nduú nècuàchì (nì sàà nùù Jesús después), te nì dàcùchí‑né tàtnà tnàmì sàhà‑yá, dandu nì nsida ìchí‑nèà xì idìdínì‑né.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Pues divi cùha Lázaro mà nduú ana nì catechuún iin razón nùù Jesús, cachí‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, cuhí vàha nècuàchì mànì guá nùù‑ní.
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Ñàyùcàndùá, (nì sàà razón mà ndé iá‑yà); doco na ní tiacu‑yà palabra mà, dandu nì cachi‑yà: ―Cuèhè jaàn, có‑ndùá cuèhè ñà‑cui‑ndà, cuisì iin cuèhè ñà‑naquimanì cuáhà‑ndà Dios nduá, te quee cuàhà stná tnùñuhu xí Dèhemanì‑yá ―nì cachi‑yà.
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Cunaha‑nsiá, mànì cuáhà Marta xì cùhì‑nè xì cùha‑ne nùù‑yá.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Doco na ní xinitnùhu‑ya cuhí nècuàchìmà, nì cuee chii gá‑yà ùì quìvì lugar yucán.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá: ―Vichi cúhùn tu‑nda ladu Judea.
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Te nì cacachi nècuàchìmà xì‑yá: ―Maestro, ¿a cuní tu‑ní cùhùn‑ní yucán? vàchi nècuàchì ladu mà, cuàhàn‑nè cahnì‑né mii‑ní xì yùù nì cùí, te tàyáha cuàhà quìvì.
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ùxìn ùì hora nchií orá nùù‑ndà, ñàyùcàndùá mà úhì cacanuu‑nda ndui, te mà cáquìhi sàhà‑ndà, vàchi tnúù nùù‑ndà ñuhìví yohó. Te ducán iá stná xì nsidaa ana datnúù ndiaha (Dios) anima‑xi, (mà yúhî‑nè).
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Doco tucu iá nú xica‑nda ñuú, mà úhì nàcasàn‑ndà. Te divi ducán iá stná xì nèhivì có‑dàtnúù Dios ini anima‑xi.
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Na ní nsihi nì cachi‑yà ducán, dandu nì cachi gà‑yà xì‑né: ―Quídì amigo xi‑nda Lázaro. Ñàyùcàndùá, cùhìn dansícuìhnu inì‑nè.
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Dandu nì cachi nècuàchì dacuahá‑yá: ―Vàtùni Stoho‑ndà Señor, vàchi nú quídì uun‑ne vichi, ádi vàtùni nduvàha‑ne.
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ducán nì cachi‑nè, vàchi tuxí ini‑nè cáhàn‑yà sàhà ñà‑quídì‑ndà na quetátú‑ndà; doco còó, sàhà ñà‑xíhì‑ndà cáhàn‑yà.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ñàyùcàndùá, chicá claru nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà: ―Cunaha‑nsiá, sànì xìhì Lázaro.
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Te mate có‑ìéˋ xì‑né (na ní xìhì‑nè), doco vàtùni, vàchi chindeámà ñà‑sàà‑nsià cunindisá ndisa‑nsia. Pues vichi cúhùn‑ndà ndé iá nsìi ma ―nì cachi‑yà.
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Te yucán iá stná iin nècuàchì dacuahá‑yá nani Tomás. Cuatí cachí nèhivì xì‑né. Te vichi nì cachi‑nè xì nsidaa gá compañeru‑nè: ―Cúhùn stná‑ndà xì‑yá, te cui‑ndà.
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Daaní, (nì quihin nsidaa‑né ichì cuáhàn‑nè xì‑yá), te nì sàà‑nè ñuu tii Betania ndé iá nsìi ma, te nì xinitnùhu‑ne sàcuàhàn‑ndà cùmì quìvì inácáá‑ndà cueva ndé índùxin‑nda.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Cunaha‑nsiá, yatni iá stná ñuu cahnú Jerusalén ndé nduú ñuu tii ma, nahi dava hora caca‑nda,
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 (te yucán ndoó cuáhà) nècuàchì raza Judea. Ñàyùcàndùá, nì casaà stná cuàhà nècuàchìmà ndé iá Marta xì María, cuní‑nè nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà sàhà nsì‑cùha‑ne.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Daaní, na ní xinitnùhu Marta sànì quesaa Jesús, dandu cuàhàn‑nè nànchìcùn‑nèyà. Doco María, nì ndòo‑ne vehe.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Te na ní sàà Marta ndé iín‑yá, dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Señor mío, nú ni ía‑ní yohó nì cùí, dandu mà cúí cùhe.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Doco yùhù ináhî, nsidaa ñà‑ndùá ni cácàn tàhvì‑ní nùù Dios vichi, seguru cuàhatahvì‑yá mii‑ní.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Icúmí cùha‑ní natiacu‑nè.
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Dandu nì cachi Marta xì‑yá: ―Yùhù ináhî, icúmí‑nê natiacu‑nè na sáà xìnu tiempu, te natiacu nsidaa nèhivì.
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Yùhù nduú ana danátiácú xì nèhivì, te sáhatahvì stnáì vida ndiaha. Ana càhvì xìˊ, mate sànì xìhì‑nè, doco icúmí‑nê natiacu‑nè.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Te nsidaa ana itiácú, te xiníndísâ‑né yùhù, mà nunca sàà‑nè cui ndisa‑ne. ¿A xiníndísá‑nî ñà‑jaàn?
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Jaan, Señor mío; yùhù xiníndísê ñà‑mii‑ní nduu‑ní Cristu Dèhemanì Dios, te ndè inga ñuhìví nì quee‑ní nì quesaà‑ní.
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Ducán nì cachi‑nè, dandu mànuhù‑né vehe‑ne, te nì cana dèhé‑nè cùhì‑nè, cachí‑nè xì nècuàchìmà: ―Sànì quesaa maestru Jesús, te caná‑yá mii‑ní.
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Ñàyùcàndùá, na ní tiacu María ñà‑jaàn, dandu luegu nì ndacuiin‑nè cuàhàn‑nè ndé iá‑yà,
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 vàchi tàñáha ga sàà‑yà meru ini ñuu mà, iá va‑ya ndé nì ndacùhun tnahá‑yá xì Marta.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Daaní, nècuàchì raza Judea ndoó nácuàhandee xi ini María vehe‑ne, nì xini‑nè na ní ndacuiin yàchì nècuàchìmà cuàhàn‑nè, ñàyùcàndùá, nì tenchicùn stná‑nè cuàhàn‑nè, cachí‑nè: ―Ádi cuáhàn nècuàchì jaàn ndé índùxin nsìi ñà‑coo‑ne cuacu‑ne.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Dandu nì sàà María ndé iá Jesús. Te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―Señor mío, nú ni ía‑ní yohó nì cùí, dandu mà cúí cùhe.
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Daaní, na ní xini Jesús sacú María, te sacú stná nèhivì cutnáhâ xí‑nê, dandu nì sàcàn fuerte ini‑yà, te nì cutàsi ini‑yà.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán: ―¿Índù índùxin nsìi? Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―Cúhùn‑ndà cundehè‑ní, Stoho‑nsì Señor.
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Dandu nì sacu stná‑yà.
35 Jesus chorou.
36 Te sàháyùcàndùá nì cacachi nècuàchì raza‑yà (nì quixi Jerusalén): ―Cundehè‑nsiá na cuahà guá cuú ini‑yà sàhà nsìi ma.
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Doco dava nèhivì yucán, nì (xitnùhu‑ne), cachí‑nè: ―Dècuèndè iin nècuàchì cuaá nì dànátùi Jesús yohó nùù‑xí. ¿Índù chuun mànìcùí dandúvàha‑ne nècuàchì nsìi yohó sàhà ñà‑màsà cúí‑nè nì cùí? ―nì cachi‑nè.
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Daaní, cuàhàn‑yà xì‑né te nì sàà nsidaa‑né dècuèndè ndé índùxin nsìi ma. Cueva nduá, te ndiadí iin cavà cahnú yehá. Te mii‑yá, sácàn ndee ini‑yà nì sàà‑yà.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán: ―Dìtá‑nsià cavà jaàn. Doco nì càhàn Marta, cùha nsì‑Lázaro, cachí‑nè: ―Señor mío, sàcuàhàn‑ndà cùmì quìvì vichi; ádi sàsàhán quini nsìi jaàn.
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Sànì cachì xì‑ní cuisì xiñuhu cunindisá vàha‑ní, dandu cunì‑ní ñà‑ndiaha guá quidá Dios.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Ñàyùcàndùá, nì dìtá nèhivì mà cavà ndiadí yehè cueva mà. Dandu nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì cachi‑yà: ―Ansivéhé‑nî, Yuamánìˊ, vàchi nì inini‑ní ñà‑ndùá nì xìcàn tàhví nùù‑ní.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Te ináhî, ducani iníní‑nî yùhù na xícàn tàhví nùù‑ní, doco ducán cachíˋ xì‑ní vichi sàhà‑ñá ni cúníní nèhivì itá yohó, te cunindisá‑né mii‑ní ñà‑ndùù‑ní ana nì techuun‑xí vàxi
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 ―nì cachi‑yà. Dandu nì ndàhì ndee‑yá, cachí‑yà: ―¡Lázaro! ¡Quee‑ní, nahà‑ní!
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Dandu nì natiacu nècuàchì nsìi ma nì quee‑ne cueva, idáducún íì‑né sìcoto. Te nuhní stná ndahàsáhà‑né, te nùù‑né, ídàhvi stná iin sìcoto. Dandu nì dàndàcú‑yá nùù nèhivì itá yucán, cachí‑yà: ―Nacanì‑nsiànè, te ni cacá‑né ―nì cachi‑yà.
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì raza Judea yucán, nì xinindisá stná‑nèyà na ní xini‑nè nansa nì quida‑ya. Divi nèhivì nì sàhàn vehe María nàcòtò xì nècuàchìmà xínduu‑ne.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Doco dava ga nèhivì yucán, mànuhù‑né, te nì cachitnùhu‑ne xì nècuàchì fariseu nansa nì quida‑ya.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Ñàyùcàndùá, nì nataca nècuàchìmà xì dùtù xícusahnú, te nì ndatnuhu tnahá‑né, cachí‑nè: ―¿Ndíà quida‑nda? vàchi cuàhà gá milagru quidá Jesús.
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Te nú ni nácóó uun‑ndané, dandu icúmí nsidaa nèhivì cunindisá‑né nècuàchìmà. Te nú ducán, dandu caquixi tè‑romanu, dacaá‑te veheñùhu xi‑nda, te dandutu stná‑te nsidaa‑nda ñuu‑ndà yohó ―nì cachi‑nè.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Dandu nì càhàn iin tiàa nani Caifás, divi nècuàchì nduú dùtù cusáhnû cuìà yucán. Te dohó nì cachi‑nè: ―Mii‑nsiá, có‑cùndáà ini‑nsià.
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Có‑sânìhì inì‑nsia ñà‑nùù ndohó chicá vàha quea nú ni cuí imindaa nèhivì sàhà ñuu‑ndà yohó, te màdìá ndañuhu nsidaa‑nda ―nì cachi‑nè.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Doco Caifás mà, màdì inì‑ni mii‑né nì chitnùní ini‑nè cachi‑nè ducán; còó, vàchi sàhà‑ñá nduú‑né dùtù cusáhnû cuìà yucán, ñàyùcàndùá Dios nì dàchítnùní ini‑yànè cachi‑nè ducán sàhà Jesús ñà‑ìcúmí‑yâ cui‑yà sàhà nèhivì ñuu‑yà.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Te màdì cuisì sàhà nèhivì ñuu‑yà. Còó, vàchi icúmí stná‑yà cundaca‑ya nsidaa nèhivì nduú dèhe ndisa Dios, te danátácá‑yànè ñà‑cundoo‑ne iin‑ni cahnú‑ní, mate vichi xíndoo‑ne inicutu ñuhìví.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Cunaha‑nsiá, ndè quìvì yucán nì quesaha tè‑xídandacú ñuu mà ndatnuhu stnahá‑te nansa quida‑tè ñà‑cahnì‑téyâ.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Ñàyùcàndùá, cónì xícanuu vate gá‑yà mahì nèhivì raza‑yà yucán, còó. Nì quee‑ya cuàhàn‑yà inga ñuu nani Efraín, iin ñuu indúhu yatni ndé nduú puru yucù. Te yucán nì ìa chii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Daaní, quìvì yucán sà‑ìtúú nacava iin vicò nani vicò pascua, nduámà iin vicò siempre nsidácáhnû nècuàchì raza Judea yucán. Ñàyùcàndùá, cuàhà nèhivì nì quee ñuu cuati vàxi ñuu Jerusalén sàhà ñà‑nduhiì‑né antes sàà vicò mà.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Te itá nècuàchìmà veheñùhu cahnú ndatnúhú‑nê, ndácàtnùhù stnahá‑né nùù‑né a quixi stná Jesús vicò mà, á coó, cachí‑nè iin‑ne xì inga‑nè: ―¿Nansa tuxí inì‑nsia? ¿A quixi‑ne, á coó? Ádi mà quíxí‑né cahan‑nsí.
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Cunaha‑nsiá, sànì quee iin orden nùù dùtù xícusahnú, xì nùù nècuàchì fariseu, cachí‑nè xì nsidaa nèhivì ñà‑ìcúmí‑nê cachitnùhu‑ne índù iá‑yà, nú ináhá‑nê, sàhà‑ñá cùhùn nècuàchìmà tnii‑neyà.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.