Atos 15
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NVT
1 Daaní, ñuu Antioquía yucán nì casaà stná dava nècuàchì ñuu Judea. Te nì quesaha‑né dacuahá‑né nèhivì xiníndísâ, te dohó nì cachi‑nè: ―Fuerza màcòo seña xi Dios ìcà‑nsiá, vàchi nú coó, còò salvación xi‑nsia, vàchi ñà‑jaàn nduú estilu nì nacoo xìì‑ndà Moisés.
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Dandu Pablo xì Bernabé, cuàhà gá nì cuàà‑nè xì nècuàchìmà, te nì cucahnú chuun ma. Ñàyùcàndùá, ndúì‑nè nì caquee‑ne nombradu xì itnii gá nèhivì ñà‑cùhùn‑nè ñuu Jerusalén nataca‑nè xì nècuàchì apóstol xì stná nècuàchì sahnú idónuu yucán, te ndatnuhu víi nsidaa‑né sàhà chuun ma.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Ñàyùcàndùá, nèhivì xí Jesús ñuu Antioquía yucán, nì sàndaca ichi tnahá‑né, te cuàhàn nècuàchì nombradu mà. Nì yàha‑ne ñuu Fenicia, xì ñuu Samaria, te yucán nì càhàn stná‑nè xì nèhivì xí Jesús, nì nacani‑ne nansa nì quìhvi cuàhà nècuàchì ñuu xìcà ichì mii‑yá. Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì cudiì ini nècuàchì iníní má.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Daaní, na ní sàà nècuàchì nombradu mà ñuu Jerusalén, dandu nì casàhú stnahá‑né xì nècuàchì apóstol xì nècuàchì sahnú idónuu, xì nsidaa gá stná nèhivì xí Jesús. Te nì nacani‑ne nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne, xì nansa nì chindee Dios‑nè sàhà chuun nì sàhàn‑nè.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Doco dava nècuàchì fariseu xiníndísâ stná ichì‑yá, nì ndacuìta‑ne, te nì cachi‑nè: ―Nsidaa tiàa inga raza mà, xiñuhu màcùtuu stná seña xi Dios ìcà‑né, te màcùnaha stná‑nè ñà‑nì chívàha‑ne ley sànaha xí Moisés ―nì cachi‑nè.
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Ñàyùcàndùá, nì nataca cànúú nsidaa nècuàchì apóstol, xì nsidaa gá stná nècuàchì sahnú idónuu, te nì ndatnuhu‑né sàhà chuun ma.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Cuàhà gá nì càhàn‑nè; dandu nì ndacuiin Pedro, te nì cachi‑nè: ―Sà‑ìnáhá‑nsiâ nansa nì quida Dios sàcuàhàn‑ndà itnii cuìà, ñánì. Nùù tàcá‑ndà nì cachi‑yà ñà‑yùhù cunduu ana càhàn xì nècuàchì inga raza sàhà‑ñá cunini stná‑ne razón ndiaha xí‑yá, te cunindisá‑né.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Te sàhà ñà‑ìnáhá‑yâ nansa iá anima nsidanicuú nèhivì, ñàyùcàndùá nì quida‑ya xì nècuàchìmà nacua nì quida stná‑yà xì ndohó daa, nì sàhatahvì stná‑yànè Espíritu Ìì. Dandu nì cundaà ini‑ndà, stná nècuàchìmà sànì ndee vàha nùù‑yá.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Te sàhà‑ñá iin‑ni ndeníhí vàha‑ya ndohó xì stná mii‑né, ñàyùcàndùá nì nsida ndoo stná‑yà cuàchi anima‑nè na ní xinindisá‑né.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Doco vichi ¿índù chuun có‑ndôo ini‑nsià xì ñà‑ndùá nì quida Dios, te cachí‑nsià xì nècuàchì inga raza mà ñà‑fuerza chivàha stná‑nè estilu sànaha ma, vàchi nahi yugu vèe nduá? Ni mii‑nda, te ni xìì‑ndà, cónì cúndéé ini‑ndà chivàha‑ndañá.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Còó, (ni mà cácu stná‑ndà sàhà ley mà), vàchi xiníndísá‑ndá ñà‑sàhà cuisì gracia xi Stoho‑ndà Jesucristu icúmí càcu anima‑ndà, te divi ducán stná xì nècuàchì inga raza mà, sàhà cuisì gracia xi‑ya càcu stná‑nè ―nì cachi Pedro.
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Daaní, dadí uun nì nàcùndoo nèhivì cuáhà mà, dandu nì nacani stná Bernabé xì Pablo ñà‑ndiaha guá nì quida Dios na ní xìcanuu‑ne mahì nèhivì inga raza, te nì chindee‑yánè nì quida‑ya cuàhà milagru ndiaha yucán, cuàhà milagru fuerte.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Daaní, nì nsihi nì cacahàn nècuàchìmà, dandu nì càhàn stná Jacobo, cachí‑nè: ―Cunini vàha‑nsiá ñà‑ndùá cuàhìn cachì, ñánì.
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Sànì nacani Simón (Pedro) xì‑ndà nansa nì quida Dios (sà‑ìá tiempu), nì indehè ndahví‑yà nècuàchì inga raza, te nì quesaha‑yá nì nacàxin stná‑yànè ñà‑cunduu stná‑nè nèhivì xí‑yá.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Te divi ducán cachí stná libru nì tiaa nècuàchì profeta sànaha, vàchi dohó cachí iin tutu mà:
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 — ausente —
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 — ausente —
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 ’Ducán nì cachi Stoho‑ndà Señor, vàchi dècuèndè chicá sànaha sànì cachitnùhu‑ya ñà‑dùcán icúmí cuu.
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 ’Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ xì‑nsiá sàhà nècuàchì inga raza sànì caquìhvi ichì Dios: chicá vàha màsà cuáhachuún gá‑ndàné xì ley sànaha ma.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Chicá vàha tiaa‑nda iin tutu dacúhùn‑ndà nùù‑né, te cachi‑ndà xì‑né ñà‑mà váha caxì‑ndà comida nì sàcùndoo nùù yùù yócò, vàchi sànì ndòo quinia. Ni màsà cáhàn‑ndà xì ni‑iin nèhivì cónì nándàhà xì‑ndà. Ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì dacuáhnâ uun nèhivì. Te màsà cúxí stná‑ndà nìì.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 (Cuisì ñà‑jaàn‑ní xiñuhu chivàha‑ne), vàchi ley xi Moisés mà, dècuèndè sànaha ndoó cuàhà tiàa iin iin ñuu chináhá xán, te cada quìvì descansu cahví‑néà ndé natácá‑nè veheñùhu ―nì cachi Jacobo.
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Daaní, chicá nì ndatnuhu nècuàchì apóstol, xì nècuàchì sahnú idónuu, xì nsidaa gá stná nèhivì xí Jesús, te nì nacàxin‑ne ùì nècuàchì idónuu ma ñà‑cutnahá‑né xì Pablo xì Bernabé cùhùn‑nè ñuu Antioquía, cunihi‑ne carta‑mà cùhùn. Te nècuàchì nì caquee nombradu mà, iin‑ne nani Judas Barsabás, te inga‑nè nani Silas. Te dohó cachí tutu mà: “Nsiùhù tè‑ìcúmí chuun nùù Jesús, xì stná nècuàchì sahnú idónuu, xì nsidaa gá stná nèhivì xí mii‑yá, cásàhú‑nsì xì mii‑nsiá nècuàchì ñani‑nsì inga raza ndoó ñuu Antioquía xì ladu Siria xì ladu Cilicia.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 — ausente —
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Cunaha‑nsiá, sànì xinitnùhu‑nsi nì sàhàn dava compañeru‑nsì yucán ndé ndoó‑nsiá, te nì dànácání ini‑nè mii‑nsiá ñà‑nì cachi‑nè ñà‑fuerza màcòo seña xi Dios ìcà‑nsiá, te fuerza chivàha stná‑nsià ley sànaha, nì cachi‑nè. Ñàyùcàndùá nì ndulocó‑nsià nì quida‑ne. Doco màdì nùù nsiùhù nì ndàcú núù‑né ñà‑dàcuàhá‑né ducán, còó.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Sàhà ñà‑jaàn ndùá iin‑ni nì ndatnuhu váha nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nsì chicá vàha nacàxin‑nsi iin ùì nèhivì cutnahá xi ñani mànì‑ndà Bernabé xì Pablo sàà ndé ndoó‑nsiá.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Vàchi sà‑ìnáhá‑nsiâ nècuàchìmà, (ñà‑cuàhà guá vida) sànì yàha‑ne sàhà Stoho‑ndà Jesucristu, dècuèndè cuàhàn‑nè cui‑nè nì cùí.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Pues divi‑ne sànì techuún‑nsí, te cutnáhâ stná‑nè xì Judas xì Silas casaà ndé ndoó‑nsiá ñà‑cachitnùhu nsidaa‑né nansa iá ñà‑ndùá nì ndatnuhu‑nsí.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Vàchi cachí Espíritu Ìì xí Dios, te cachí stná nsiùhù, chicá vàha màsà dándácû‑nsí ñà‑chivàha‑nsia cuàhà iñàha, cuisì iin ùì ley nduá chicá xiñuhu, divi ñà‑yòhó:
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 ñà‑màsà cáxi‑nda ñà‑ndùá nì sàcùndoo nùù yùù yócò, te màsà cúxí‑ndá nìì; ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì nì sàhná uun; te ni‑iin nèhivì, màsà cáhàn‑nè xì ana cónì nándàhà xì‑né. Cunaha‑nsiá, nú ni chívàha ndisa‑nsia ñà‑jaàn, dandu ñà‑sànì quida viì‑nsiá cundua. Ni cúcuéê ni‑nsia”. Ducán cachí tutu mà.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Ñàyùcàndùá, nì techuún nècuàchì Jerusalén mà nsidaa nècuàchì nombradu mà cuàhàn‑nè ñuu Antioquía. Te na ní casaà‑nè yucán, nì dànátácá tnahá‑né xi nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ, te nì quida‑ne entregar tutu mà.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Te na ní nsihi nì cahvi nècuàchìmà tutu mà, dandu cuàhà gá nì cudiì ini‑nè, vàchi cuàhà gá nì chindee razón mà mii‑né.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Dandu, Judas xì Silas, nì càhàn stná‑nè nì nacuàhandee ini‑nè nsidaa nèhivì xí Jesús ndoó yucán, vàchi nduú stná‑nè profeta cachítnùhu razón xi Dios. Ñàyùcàndùá chicá nì sàà nècuàchìmà nì sàcùnihnu vàha ndisa ini‑nè mii‑yá.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Daaní, yucán nì candòo Judas xi Silas itnii gá quìvì, dandu nì ndaquìndèè stnahá‑né, te nì naquimanì váha stnahá‑né, cuàhàn‑nè quihin‑ne ichì nùhù‑nè.
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Doco Silas, nì nacani ini‑nè ñà‑ndòo chii gá‑nè yucán. Stná Pablo xì Bernabé, nì candòo stná‑nè yucán. Ñàyùcàndùá, mii‑né xì cuàhà gá stná‑nè, iin‑ni nì chinaha stnàhá‑né ñà‑ndùú palabra xi Stoho‑ndà Señor, te nì càhàn‑nè xì nèhivì ñà‑ndùú razón ndiaha nansa càcu‑ne.
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 — ausente —
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Daaní, nì yaha chii tiempu, dandu nì cachi tu Pablo xì Bernabé: ―Cúhùn tu‑nda naxicocuíìn‑ndà nsidaa ñuu ndé nì sàhàn‑ndà nì càhàn‑ndà palabra xi Stoho‑ndà Señor, te nàcòtò‑ndà ñanìtnaha‑nda cahvi xi‑yá ñuu yucán sàhà ñà‑cundaà ini‑ndà nansa nihí‑né cuàhàn ―nì cachi Pablo.
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Doco Bernabé, nì nacani ini‑nè cundaca stnahá stná‑nè xì Juan Marcos cùhùn.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Doco Pablo, cónì cùní‑nè, vàchi tuxí íní‑nè, mà váha cundaca‑ne nècuàchìmà cùhùn, vàchi na ní sàhàn‑nè ñuu Panfilia daa, nì nacoo nihni nècuàchìmà‑né màndixi‑ne, cónì sáhàn gà‑nè chii gá nùù‑xí quida‑ne chuun ma.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Ñàyùcàndùá, nì cuàà Pablo xì Bernabé sàhà chuun ma; mànìcùí cundoo‑ne de acuerdo; dècuèndè nì sàà‑nè nì tàhndè dava‑ne. Sàhámà nì saca Bernabé Marcos mà, nì canana‑ne barcu cuàhàn‑nè ñuu Chipre.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Daaní Pablo, nì saca‑ne Silas ñà‑cutnahá‑né cùhùn. Dandu nècuàchì hermanu ndoó yucán, nì xìcàn tàhvì‑né nùù Dios sàhà nècuàchìmà ñà‑nì chíndéé gracia xi‑ya mii‑né ichì cùhùn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè,
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 nì nacàhin‑ne ladu Siria xì ladu Cilicia, te iin iin ñuu ladu yucán nì càhàn‑nè xì nèhivì cahvi xi Jesús nì nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.