Atos 10

New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ñuu Cesarea nì sandoo cuàhà soldadu. “Tè‑italianu” nìsa cachi nèhivì ñuu mà xì soldadu ndoó yucán. Te iin capitán xi soldadu mà nani Cornelio.
1 Morava em Cesareia um oficial do exército romano chamado Cornélio, capitão do Regimento Italiano.
2 Mii‑ne xì nsidaa stná nèhivì ndoó vehe‑ne, xínduu‑ne nèhivì tnùñuhu cahvi ndisa xi Dios, te chívàha ndisa‑ne tnùñuhu xí‑yá. Te dasán stná‑nè cuàhà dìhùn ñà‑chindee xi nècuàchì ndahví, te nacuátú cuáhà stná‑nè.
2 Era um homem devoto e temente a Deus, como era também toda a sua família. Dava aos pobres esmolas generosas e sempre orava ao Senhor.
3 Te nì cuu iin quìvì nahi càhúnì nì cuaà nì dàcùní Dios‑nè tuí ndáí vàxi iin ángel quíhvi‑ne vehe ndé iá‑nèmà, te nì cachi ángel mà xì‑né: ―¡Cornelio!
3 Certa tarde, por volta das três horas, teve uma visão na qual viu um anjo de Deus vir em sua direção e dizer: “Cornélio!”.
4 Dandu nì indehè váha‑ne ángel ma, te yúhî cuàhà‑né; dandu nì cachi‑nè: ―¿Ndíà iá, señor? Te nì cachi ángel mà xì‑né: ―Sànì inini Dios ñà‑ndùá xícàn tàhvì‑ní nùù‑yá, te sànì natùi stná obra xi‑ní nùù‑yá.
4 Temeroso, Cornélio olhou fixamente para o anjo e perguntou: “Que é, senhor?”. E o anjo respondeu: “Suas orações e esmolas subiram até Deus, e ele as guarda na memória.
5 Ñàyùcàndùá, vichi duha techuun‑ní nèhivì cùhùn ñuu Jope, te cana‑ní iin tiàa nani Simón Pedro quixi‑ne.
5 Agora, envie alguns homens a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
6 Cunaha‑ní, iá‑nè vehe iin nècuàchì dacáhì xì iìn quisì, te yuhù mar indúhu vehe nècuàchìmà. Pues divi Pedro mà icúmí cachi xì‑ní nansa ndíà ìcà‑ní quida‑ní ―nì cachi ángel mà,
6 Ele está hospedado com Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar”.
7 te cuàhàn‑nè. Daaní, luegu nì cana Cornelio ùì mozo xi‑ne tnàtuu‑ne, te nì cana stná‑nè iin soldadu xinúcuáchí nûù‑né, vàchi iin nècuàchì cahvi víi xi Dios nduú stná nècuàchìmà.
7 Assim que o anjo foi embora, Cornélio chamou dois servos de sua casa e um soldado devoto de seu grupo de auxiliares.
8 Dandu nì nacani nsihi‑ne xì nècuàchìmà nansa nì cuu, te nì techuún‑ñané cùhùn‑nè ñuu Jope.
8 Ele lhes contou o que havia acontecido e os enviou a Jope.
9 Daaní, nahi càxíhúì inga quìvì na sá‑ìtúú‑né casaà‑nè ñuu mà, dandu divi hora mà nì nana Pedro dìnìvèhé ndé iá‑nè, cuàhàn‑nè càcàn tàhvì‑né nùù Dios.
9 No dia seguinte, quando os mensageiros de Cornélio se aproximavam da cidade, Pedro subiu ao terraço para orar. Era cerca de meio-dia,
10 Dandu nì quesaha‑né nì xìhì cuàhà‑né doco, te cuní‑nè cuxi‑ne. Ñàyùcàndùá, cuàhàn cuyucun ñà‑cudamá‑nè. Doco na táñâha ga coo listúàmà, dandu nì dàcùní Dios‑nè iin seña na ian sánî‑nè.
10 e ele estava com fome. Enquanto a refeição era preparada, entrou num êxtase.
11 Nì xini‑nè nì nuna ansivi, te yucán iá iin sìcoto na iin dahmà cácùhun nsì‑cúmì punta‑ñà dìquì‑xí, mànua dècuèndè ndé iá‑nè.
11 Viu o céu aberto e algo semelhante a um grande lençol ser baixado por suas quatro pontas.
12 Te nì xini‑nè ini dahmà mà ñuhú nsidanuu clase quisì; quisì nahnú, quisì cuàtì, xì quisì nduú laa.
12 No lençol havia toda espécie de animais, répteis e aves.
13 Dandu nì tiacu‑nè cáhàn iin ana cáhàn xì‑né, cachí‑yà: ―Ndacuiìn‑ní cahnì‑ní quisì jaàn caxì‑ní, Pedro.
13 Então uma voz lhe disse: “Levante-se, Pedro; mate e coma”.
14 Doco nì cachi Pedro: ―Còó, Señor mío, mà túhe caxí ñà‑quini. Mà túhe caxí ñà‑có‑ndìá ìqué caxí.
14 “De modo nenhum, Senhor!”, respondeu Pedro. “Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura e imprópria.”
15 Dandu cachí tu ana cáhàn xì‑némà: ―Màsà cáchì‑ní quini iá‑si, vàchi Dios nduú yùhù, te sànì cachì, iá viì quisì jaàn ―nì cachi‑yà.
15 Mas a voz falou novamente: “Não chame de impuro o que Deus purificou”.
16 Ùnì xichi nì càhàn‑yà ducán, dandu nì nana dahmà mà ansivi mànuhá.
16 A mesma visão se repetiu três vezes. Então, subitamente, o lençol foi recolhido ao céu.
17 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì nacani ini Pedro; ¿ndíà nduá cuní cachàmà? cahan‑né. Te divi hora daa sànì caquesaa tiàa nì techuún Cornelio, itá‑né yehè, vàchi sànì ndàcàtnùhù‑né nùù nècuàchì ñuu mà ndévì iá vehe Simón mà.
17 Pedro ficou perplexo, pensando em qual seria o significado da visão. Nesse momento, os homens que Cornélio tinha enviado encontraram a casa de Simão. Eles se aproximaram do portão
18 Ñàyùcàndùá, meru cáhàn‑nè yehè, xícàn tnùhù‑né a divi vehe ma iá Simón Pedro, á coó.
18 e perguntaram se estava hospedado ali Simão, também chamado Pedro.
19 Daaní, Pedro, iá‑nè nacání vá ini‑nè (ndíà cuní cachi) ñà‑ndùá nì dàcùní Dios‑nè, te nì cachi Espíritu Ìì xì‑né: ―Cunaha‑ní, sànì quesaa ùnì tiàa cuní càhàn xì‑ní.
19 Enquanto Pedro ainda refletia sobre a visão, o Espírito lhe disse: “Três homens vieram procurá-lo.
20 Ndacuiìn‑ní, nuu‑ní, te cuahán‑nî xì‑né. Màsà nácání inì‑ní, vàchi yùhù nduú ana nì cana xi‑né.
20 Levante-se, desça e vá encontrar-se com eles. Não hesite em acompanhá-los, pois eu os enviei”.
21 Ñàyùcàndùá, nì nuu Pedro dècuèndè ndé itá tiàa vàxi nùù Cornelio mà, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà: ―Amádi yùhù cuní‑nsià càhàn xì‑nsiá. ¿Índù iin chuun nihí‑nsiá vàxi?
21 Pedro desceu e disse aos homens: “Eu sou quem vocês procuram. Por que vieram?”.
22 Dandu nì cacachi nècuàchìmà: ―Nùù capitán Cornelio vàxi‑nsi. Nècuàchì ndàà cuisì inì‑xi nduú nècuàchìmà. Chívàha viì‑né tnùñuhu xí Dios, te cuú ini nsidaa nècuàchì raza‑ní Judea sàhà‑né. Te iin ángel ìì xí Dios nì cachi xì‑né ñà‑nì càná‑né mii‑ní cùhùn‑ní vehe‑ne càhàn‑ní xì‑né cunini‑ne ―nì cacachi tiàa ma.
22 Eles responderam: “Cornélio, um oficial romano, nos enviou. Ele é um homem devoto e temente a Deus, respeitado por todos os judeus. Um santo anjo o instruiu a chamar o senhor à casa dele para que ele ouça sua mensagem”.
23 Dandu nì dàyáha Pedro tiàa ma ini vehe‑ne, te yucán nì caquidì nècuàchìmà iin ñuú. Dandu inga quìvì nì naquihin‑ne ichì ndacá tnáhâ‑né xì Pedro mànuhù. Te iin ùì nècuàchì ñuu Jope cahvi stná xì Dios, cutnáhâ stná‑nè xì Pedro cuàhàn.
23 Então Pedro convidou os homens para se hospedarem ali aquela noite. No dia seguinte, foi com eles, acompanhado de alguns irmãos de Jope.
24 Dandu quìvì ùì nì casaà‑nè ñuu Cesarea. Te yucán ndiatú Cornelio vehe‑ne, mii‑né xì tnaha‑ne, xì nsidaa stná nècuàchì chicá cutnáhâ vàha xi‑né, vàchi sànì cana‑ne nècuàchìmà ñà‑quixi‑ne vehe‑ne.
24 Chegaram a Cesareia no dia seguinte. Cornélio os esperava e havia reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Dandu nì sàà Pedro meru vehe ma, te nì quee Cornelio, nì casàhú‑nè xì nècuàchìmà, nì sàcuììn sìsì‑né nì cahvi‑né nècuàchìmà.
25 Quando Pedro chegou à casa, Cornélio veio ao seu encontro e prostrou-se diante dele, adorando-o.
26 Doco Pedro, nì ndacani‑ne nècuàchìmà, cachí‑nè: ―Ndacuiìn‑ní, vàchi na tiàa nduú mii‑ní, ducán tiàa nduú yùhù.
26 Mas Pedro o levantou e disse: “Fique de pé! Eu sou apenas um homem como você”.
27 Dandu nì quesaha‑né ndatnúhú‑nê xì nècuàchìmà, te ducán nì cayàha‑ne ini vehe, te nì xini Pedro cuàhà gá nèhivì sànì nataca ndòò‑mà.
27 Os dois conversaram e depois entraram na casa, onde muitos outros estavam reunidos.
28 Dandu nì cachi‑nè xì nsidaa nècuàchìmà: ―Mii‑nsiá, sà‑ìnáhá‑nsiâ nansa iá ley xi nsiùhù tè‑ndùú raza Judea, ñà‑có‑sâha ley xi‑nsi nacuatnahá‑nsí xì nèhivì inga ñuu (nahi mii‑nsiá). Ni còò stná permisu yàha‑nsi vehe‑ne. Doco vichi sànì sàì nì cundaà inì nì quida Dios ñà‑mà váha cachi‑ndà xì nèhivì inga ñuu ñà‑có‑xìñùhù Dios‑nè, te ò nècuàchì sìquini nduú‑né. Còó.
28 Pedro lhes disse: “Vocês sabem que nossas leis proíbem que um judeu entre num lar gentio como este ou se associe com os gentios. No entanto, Deus me mostrou que não devo mais considerar ninguém impuro ou impróprio.
29 Ñàyùcàndùá, na ní cana‑nsia yùhù quixi, cónì càchíˋ á coó. Vichi duha nì quihin ichì váxi. Ñàyùcàndùá, cuníˋ cundaà inì ndíà ndùá dìsáhà‑xí nì cana‑nsia yùhù.
29 Por isso, vim assim que fui chamado, sem levantar objeções. Agora digam por que vocês mandaram me buscar”.
30 Dandu nì cachi Cornelio: ―Cunaha‑ní, sàcuàhàn‑ndà cùmì quìvì, divi hora yohó nahi càhúnì nì cuaà nì sandua. Te iníhíìˊ iá dòquí, te xícàn tàhví nùù Dios. Dandu yucán nì ndecunu iin tiàa nì xinì, ndiaha gá nchií sìcoto xi‑ne.
30 Cornélio respondeu: “Quatro dias atrás, eu estava orando em casa por volta deste mesmo horário, às três da tarde. De repente, um homem vestido com roupas resplandecentes apareceu diante de mim.
31 Te nì cachi‑nè xìˊ: “Cornelio, sànì tiacu Dios xícàn tàhvì‑ní nùù‑yá, te sànì natùi stná obra xi‑ní nùù‑yá.
31 Ele me disse: ‘Cornélio, Deus ouviu sua oração e se lembrou de suas esmolas.
32 Ñàyùcàndùá, techuun‑ní nèhivì cùhùn ñuu Jope, te cana‑ní iin tiàa nani Simón Pedro; iá‑nè vehe inga Simón, iin nècuàchì dacáhì xì iìn. Yuhù mar nduú vehe‑ne. Te nú sànì quesaa‑nè yohó, dandu icúmí‑nê càhàn‑nè xì‑ní”.
32 Agora, envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar’.
33 Ñàyùcàndùá, vichi vichi nì dàsáì razón ñà‑quixi‑ní. Te vàtùni nì quida‑ní nì quesaà‑ní. Te vichi, yohó ndoó nsidaa‑nsí nùù Dios ndiatú‑nsí cunini‑nsi nsidaa ñà‑ndùá sànì cachi Dios xì‑ní ―nì cachi Cornelio.
33 Assim, mandei buscá-lo de imediato, e foi bom que tenha vindo. Agora estamos todos aqui, esperando diante de Deus para ouvir a mensagem que o Senhor mandou que você nos trouxesse”.
34 Dandu nì càhàn Pedro xì nsidaa nècuàchìmà, cachí‑nè: ―Vichi sànì cundaà inì, ñà‑ndáà nduá, có‑càhíchì ini Dios ni‑iin nèhivì.
34 Então Pedro respondeu: “Vejo claramente que Deus não mostra nenhum favoritismo.
35 Vàchi có‑quìdá mà, nú cuisì cahvi víi iin nèhivì mii‑yá, te quidá víi‑né, dandu icúmí‑nê ndee vàha‑ne nùù‑yá, mate nèhivì ndéni ñuu nì cui ni cúndúú‑né.
35 Em todas as nações ele aceita aqueles que o temem e fazem o que é certo.
36 Te mii‑nsiá, sà‑ìnáhá‑nsiâ ñà‑ndùá nì cachitnùhu Dios xì raza‑nsì Israel, nì dàquésáá‑yà iin razón ndiaha nansa nàcùndoo vàha‑nda nùù‑yá quida Jesucristu. Te Jesucristu, Stoho nsidanicuú nèhivì ñuhìví nduú‑yá. Pues ináhá vâha‑nsia ñà‑ndùá nì cuu, ñà‑dihna Juan nì quixi nì càhàn xì nèhivì, te nì quida iì stná‑nè nècuàchìmà. Daaní, ndè ñuu Galilea nì quesaha chuun xi Jesús de Nazaret, te dècuèndè inicutu ladu Judea nì xìtià stná palabra sàhà chuun ma.
36 Esta é a mensagem de boas-novas para o povo de Israel: Há paz com Deus por meio de Jesus Cristo, que é Senhor de todos.
37 — ausente —
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, começando na Galileia, depois do batismo que João proclamou.
38 Te ináhá stnâ‑nsià nansa nì quida‑ya, nì nìhì fuerte‑yà Espíritu Ìì xí Dios. Ñàyùcàndùá, nì xìcanuu‑ya nì quida‑ya milagru ndiaha, nì dàndúvàha‑ya nsidaa ana ndohó quidá ñà‑malu, vàchi Yuamánì‑yá Dios iá xì‑yá.
38 Sabem também que Deus ungiu Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Então Jesus foi por toda parte fazendo o bem e curando todos os oprimidos pelo diabo, porque Deus estava com ele.
39 Te nsiùhù, testigu xínduu‑nsi, vàchi nì xininùù‑nsí nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ya ladu Judea xì stná ñuu Jerusalén. Dandu nì sahnì nèhivì‑yá. Nchìca cruz nì chituu‑neyà.
39 “E nós somos testemunhas de tudo que ele fez em toda a Judeia e em Jerusalém, onde o mataram. Penduraram-no numa cruz,
40 Doco tìxi ùnì quìvì nì natiacu‑yà nì quida Yua‑yá Dios. Dandu cuàhà xichi nì ndecunu‑ya nùù nèhivì, doco màdì núù nsidaa‑né. Còó, cuisì nùù nsiùhù nècuàchì nì chitnùní ini Dios ndecunu‑ya nùù‑xí, vàchi divi nsiùhù nì nacàxin‑ya cunduu ana cuninùù xì‑yá na ní natiacu‑yà, dècuèndè nì cutnahá stná‑yà xì‑nsí nì xixi‑nsi (nùù mesa).
40 mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e permitiu que ele fosse visto,
41 — ausente —
41 não por todo o povo, mas por nós que fomos escolhidos por Deus de antemão para sermos suas testemunhas. Nós fomos os que comemos e bebemos com ele depois que ele ressuscitou dos mortos.
42 Dandu nì sàcùnaha‑nsí nùù‑yá ñà‑dacuítià‑nsì palabra sàhà‑yá nùù nèhivì, cachi‑nsì xì‑né ñà‑divi mii‑yá nì chitnùní ini Dios nsidandaà sàhà cuàchi nsidanicuú nèhivì, nèhivì itiácú, xì nèhivì sànì xìhì.
42 E ele nos mandou anunciar sua mensagem em toda parte e testemunhar que Deus o designou juiz dos vivos e dos mortos.
43 Te cunaha‑nsiá, divi sàhà mii‑yá nì cachitnùhu stná nsidaa nècuàchì nìsa cahàn cuenta xi Dios sànaha, nì cachi‑nè ñà‑sàhà mii‑yá vàtùni ndoo cuàchi nsidaa ana cunindisa‑xi‑yá, te ndacùcahan xi quìvì‑yá ―nì cachi Pedro.
43 É a respeito dele que todos os profetas dão testemunho, dizendo que todo o que nele crer receberá o perdão de seus pecados por meio de seu nome”.
44 Daaní, meru cáhàn Pedro, dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima nsidaa nècuàchì (inga raza) iníní má.
44 Enquanto Pedro ainda falava, o Espírito Santo desceu sobre todos que ouviam a mensagem.
45 Te nì quesaha ní càhàn‑nè dàhàn sàà, ndeníhí vàha‑ne Dios. Ñàyùcàndùá nì ndulocó nècuàchì raza Judea nì quixi xi Pedro, vàchi nì xini‑nè dècuèndè stná nècuàchì inga raza sànì nìhìtáhvì Espíritu Ìì xí Dios.
45 Os discípulos judeus que acompanhavam Pedro ficaram admirados de que o dom do Espírito Santo também fosse derramado sobre os gentios,
46 — ausente —
46 pois os ouviram falar em outras línguas e louvar a Deus. Pedro perguntou:
47 Ñàyùcàndùá nì cachi Pedro xì nècuàchì raza‑nè xiníndísá‑má: ―Sànì xini‑nsià nansa nì nìhìtáhvì stná nècuàchì yohó cucumi‑né Espíritu Ìì xí Dios nahi nsiùhù. Ádi còò iin cuní cadi xì nùù‑né ñà‑cuhiì‑né vichi.
47 “Pode alguém se opor a que eles sejam batizados agora que, como nós, também receberam o Espírito Santo?”.
48 Dandu nì cachi Pedro xì compañeru‑nèmà ñà‑nì ndácùcahan‑né quìvì Jesucristu, te quida iì‑né nècuàchì sàà mà. Ñàyùcàndùá, na ní nsihi nì cuhiì nsidaa nècuàchìmà, dandu nì sacundahví‑nè nùù Pedro ñà‑nì còó chii gá‑nè iin ùì gà quìvì xì‑né.
48 Então ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Depois, pediram que Pedro ficasse com eles alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.